umm, hey

   Από όλες τις σελίδες που έχω στο ιντερνετ, αυτό το blog το έχω αμελήσει περισσότερο. Και παρόλα αυτά βλέπω την επισκεψιμότητα να συνεχίζει να αυξάνεται, σχόλια στα παλιά κείμενα, μηνύματα γιατί δεν ασχολούμαι άλλο, κλπ.

    Τον τελευταίο χρόνο... well, γίνανε κάποια πράγματα -ή καλύτερα μικρότητες από άτομα που ούτε καν γνωρίζω- που με απωθούσαν απ'το να δημοσιεύσω κείμενα ή φωτογραφίες. Και βασικά συνεχίζουν να με απωθούν.

    Έχω ακούσει βέβαια και την εκδοχή πως "πέρασε η μόδα του blogspot, όλοι κάνουν tumblr τώρα". Ίσως εν μέρει να ισχύει, ελπίζω βέβαια πως όχι. Στο tumblr κυριαρχεί η εικόνα. Όχι ότι είναι κακό αυτό, αλλά λίγες φορές κάθεται κάποιος να διαβάσει μεγάλα κείμενα. Πάντως ουδεμία στιγμή σκέφτηκα έτσι, εξάλλου έχω διαμορφώσει διαφορετικό στυλ στο καθένα. 

     Anw, απλά είπα να περάσω γιατί τα τελευταία 2 χρόνια όποτε ένοιωθα κάτι να με πνίγει, το έγραφα εδώ. Και πραγματικά, αυτή τη στιγμή θέλω να χώσω το κεφάλι μου στο πληκτρολόγιο, μήπως και μεταφέρω κάπως την κούρασή μου, αφού με λόγια δε μπορώ να την εκφράσω. Η πίεση από τις πανελλήνιες, σπίτι-σχολείο-σπίτι-φροντιστήριο, αυτή η ανία ρε πούστη μου, αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο. 7 ώρες την ημέρα διάβασμα μέσα στα Χριστούγεννα, 50 κείμενα αγνώστου, τόσες σελίδες ιστορίας παπαγαλία κλπ κλπ.

δε ξέρω τί άλλο να πω

πέρα από χαζά πράγματα που άκουσα ένα βράδυ

έχοντας καταναλώσει μία ικανοποιητική

ποσότητα βότκας, και μέχρι

σήμερα ξυπνάω την ίδια ώρα για να

τα θυμηθώ πάλι

και πάλι. όπως ότι η καρδιά ενός ελέφαντα ζυγίζει 21 κιλά, πως

φιλοφοβία σημαίνει ο φόβος

να ερωτευτείς, ή ότι το 70% των γυναικείων δολοφονιών στις ΗΠΑ γίνονται

από τους εραστές ή τους άνδρες τους. ή θυμάμαι ίσως το μοναδικό

στίχο σε ποίημα του bukowski που

απόρησα τόσο. γιατί πώς είναι δυνατόν να

μην αγαπάς τη θάλασσα, πώς γίνεται να μη σου λείπει όταν βρίσκεσαι

μακρυά της;

πώς να μη σου λείπουν πράγματα

που έζησες, ή ακόμα περισσότερο αυτά που δεν έζησες

και ίσως δε καταφέρεις να ζήσεις 

ποτέ;

το μόνο που εύχομαι σε αυτόν που μου είπε αυτά, και άλλα πολλά περί

έρωτος και ονείρων, είναι να 

μην θυμάται τόσο

συχνά όσο εγώ, να μη κάνεις τις ίδιες σκέψεις

που κάνω στις 5 το πρωί όταν έχει καταιγίδα

και δεν

είναι
εκεί.

σας ευχαριστώ ειλικρινά και σας αγαπάω.

Μοναξιά και λάθη.

    Με αφορμή μία συζήτηση που είχα τις προάλλες, αναρωτιόμουν γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν έχουν ξεκαθαρίσει τα συναισθήματά τους, κάνουν λάθη. Αντί να εκδηλώσουν αυτό που νιώθουν πραγματικά (ή έστω να το αναζητήσουν), δημιουργούν σχέσεις που θα τους οδηγήσουν στο πουθενά, αφήνουν τον άλλον με ψεύτικες ελπίδες, που στο τέλος μόνο άσχημο τέλος μπορούν να φέρουν και στους δύο.
    Η πρώτη απάντηση που μου ήρθε ήταν "για να καλύψουν την μοναξιά τους". Ο συνομιλητής μου δεν συμφώνησε με αυτό. "Μα όλοι μας, όσο και να μη το παραδεχόμαστε, έχουμε τουλάχιστον κάποιους ανθρώπους να νοιάζονται για μας. Ποτέ δεν είμαστε στα αλήθεια μόνοι". Η αλήθεια είναι πως, παρόλο που κατακρίνω τέτοιες συμπεριφορές, κατανοώ γιατί γίνονται. Έχω κάνει τέτοια λάθη (και μάλλον κάνω και τώρα).
    Γιατί όσους φίλους και να έχεις, όσους ανθρώπους γύρω σου που να νοιάζονται για σένα, ή όση αισιοδοξία και να σε διακατέχει, στο τέλος της ημέρας είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι θέλεις περισσότερα. Είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι είσαι μόνος, και δε μπορεί κανένας να σε σώσει απ'τις ίδιες σου τις σκέψεις.
    Για μένα, αυτό είναι ένα απ'τα χειρότερα συναισθήματα και μία απ'τις μεγαλύτερες μάστιγες στην σημερινή εποχή: το να μην είσαι σίγουρος για τους άλλους, ή ακόμα χειρότερα για τον εαυτό σου. Το να περικλύζεσαι από πολλούς ανθρώπους και πάλι να νιώθεις μόνος.

The Only Moment(s) We Were Alone.

Sometimes, I can't help thinking of a certain someone, and how we would have these few hours together at the end of every Friday. It was sacred. If anyone tried to intrude, we would subtly shoo them away. Because that time was for us. We would take a walk, unwind for a bit, talk about anything that worries us, and then leave. Nothing else was needed that time. If it was raining he would hold an umbrella over my head. If it was cold he'd let me snuggle close. I miss those moments alone, when we were just the two of us.

Now that I think about it, it was like a glittering blackness, the time would stop. I guess it was only natural to be afraid, since I were lonely for so long before. My trembling hands prevented me from hugging goodbye, because what we lived was like a first breath after coma. Yeah, that's the only way to describe it.

He asked me to think about him 'sometimes', and he would instantly feel it. But I never really forgot him. I wonder if he can feel that. I wonder if he can feel that I'm yearning for the moment he'll place his hand in mine, I wonder if he can feel that I'm falling in a coma again, and noone can save me anymore.

It's just that, all the strength and human qualities in me are poor in front of such situation. But at least I know, no matter how lonely I feel, I'm not alone. Because, one day, my Friday will come again.






Note: Recently, I've been checking my readers and I was blown away by the amount of foreign 'followers' I have. I tried to add a page-translator (or sth like that) but it didn't work. It might be easier for me to write in my native language, but I'll try to write in English more often, or just translate them from Greek (like the one above).

You were there, smiling in my arms for all those years.

-Πώς νιώθεις;
-Σαν την πρώτη μας φορά. Πάλι.
-Ψέματα λες.
-Τί σε κάνει να το λες αυτό;
-Μα δε καταλαβαίνεις; Έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που σε πρωτογνώρισα, από τότε που σε πρωτοφίλησα, από τότε που πρώτη φορά...
-Ναι, αλλά κάθε φορά μαθαίνω κάτι καινούργιο για σένα. Κάθε μέρα, αλλάζει και κάτι, κάθε μέρα και ένα νέο συναίσθημα βγαίνει στο φως. Μια χαζή συνήθεια, ένα αστείο περιστατικό. Αλλάζω και αλλάζεις. Γι αυτό δε θα σε βαρεθώ ποτέ. Αντίθετα κάθε μέρα θα με ενθουσιάζεις και περισσότερο. Δε θα σε βαρεθώ ποτέ, να το θυμάσαι αυτό.
-Μα πώς μπορείς τόσο εύκολα να νιώθεις πως προχωράει αυτό που έχουμε; Εσύ μπορείς να κάνεις ό,τι θες, ενώ εγώ έχω πολλές υποχρεώσεις τώρα. Και όσο πάνε θα αυξάνον-
-Αυτά αν θυμάσαι τα έχουμε ξαναπεράσει. Ήμουν εγώ στη θέση σου, μα έδειξες αρκετό θάρρος και το ξεπεράσαμε. Δεν έχω πρόβλημα να περάσω το ίδιο.
-Το έχω όμως εγώ! Υπέφερα απίστευτα εκείνη την περίοδο, πέρασα ατελείωτα βράδια άϋπνη απ'το κλάμα. Ξέρω πως εσύ έχεις περισσότερη δύναμη από μένα και δε θα φτάσεις σ'αυτό το σημείο. Όμως..
-Όμως τί;
-Δε θέλω να μένεις στάσιμος εξαιτίας μου. Έχεις όλη σου τη ζωή μπροστά, να κάνεις ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Μη μένεις πίσω για μένα, δε το αξίζω. Έχεις την ελευθερία να-
-Μα δε το καταλαβαίνεις; Δε θέλω ελευθερία, εσένα θέλω.

Το φιλί που ακολούθησε ήταν παράξενο. Επιβεβαιωτικό μεν, γι αυτό που μου είπε, μυστήριο δε.
Περάσαμε την υπόλοιπη ώρα στην μπανιέρα, τραγουδώντας. Ως συνήθως. Μα δεν ήταν σαν την πρώτη φορά. Ήταν πολύ καλύτερα.



Η έκφραση "σ'αγαπάω" μοιάζει πολύ μικρή πια.

Connection.

Back then, I was desperately seeking to be strongly tied to someone.
Could it be fate, destiny, or a feeling like love or friendship. I really didn't care.
All I wanted was a bond so powerful, that would never be broken.

It took me too long to see, people can't just be tied together.. they have to connect.
Otherwise, they'll find themselves bound hand and foot.

 
In the end, you really gave me that bond, but not the connection.