Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Bedtime thoughts

At first, it was mostly
the nights of loneliness
that made you want to
keep me
as your bedside table,
where you could
leave your ugly thoughts
upon me
like you drop your pair of
glasses
before you fall asleep.

But it's so hard to get back
to sleep, when
you've fallen in love with the habit
of staring the person lying
next to you.
When you've hidden your mind
inside my draws
and when I've kept your
saddened eyes
like the finest piece of jewelry.
When you've placed your pain
inside my mouth,
your yearning for love
between my thighs
and your deep breath into
my ear, whispering

"I need you so much"

------------

You never explained why,
but you told me once
that what attracted you the most in me
was the shape of my cheekbones.

Maybe it was the sense of
mystery,
like the bed sheets covering our bodies
as they could hide in a poetic way
the perplexity of my
thoughts and feelings.
A sense of mystery,
or
- more likely
simplicity.

-------------

On that bed,
we rolled back and forth
from side to side
with guilty looks, and grips
so tight
Thrown away dresses
and unbuttoned shirts, screams
for god
and then kisses goodnight

Between those covers,
your forehead became an
untamed sea
filled with secrets
and promises impossible to
keep.
You always held me close
whenever you wanted to
sleep, or
rip your skin apart.
And I held you close,
even though I knew that my
drowning would be
a matter of
time.

But who would prefer to stay in a dry land anyway? 
(9-11/15)

Bedroom Banking

We're all still teenagers calculating love
while using sex currency.
Dropping coins into a fat, pink
piggy bank,
with a hole in the bottom.

Merely a bad investment.
All your sense is rolling off the table
onto the dirty bedroom floor,
where you lend love
in hopes of incurring interest.

flaws

The first time
I took off my clothes
in front of you, you came
closer, slid the black fabric
of my blouse, off my shoulders
and revealed the pale
ladders of
old scars

I couldn't refer to them
directly. I couldn't get near,
all i thought you'd see
was a curtain falling,
leaving you with
a warmless body
filled with flaws
and imperfection

I didn't say anything,
but you took my hand
and pressed it to the
ridged rows of your flesh
trying to leave
the same scars
i had
on yourself

And for every line
that you left upon
your skin and healed
i found another reason
to fall in love with you
over 
and over
again

(3/12/2012)

παιχνίδια του μυαλού

Διάβασα κάπου
ότι όλα τα κύτταρα του σώματός μας
ανανεώνονται μέσα σε επτά χρόνια.
Η ειρωνεία είναι
πως αυτό δεν ισχύει
για τα κύτταρα του εγκεφάλου,
αφού οι νευρώνες παραμένουν υγιείς
και πολύ μετά το θάνατο.

Μια μέρα δηλαδή, θα έχω ένα σώμα
που δεν θα έχεις αγγίξει ποτέ.
Ένα σώμα που θα έχει ξεχάσει την ανατριχίλα
που του έδινε η γεύση απ'τα τσιγάρα σου
ανακατεμένη με βανίλια.
Που δεν θα θυμάται πια την ζεστασιά που ένιωθε
όταν φορούσα τις παλιές σου μπλούζες
και χανόμουν στην μυρωδιά τους.
Ένα σώμα, το οποίο δεν θα αναπολεί την αίσθηση
του κάθε εκατοστού στο δέρμα σου.

Το μυαλό όμως; Θα ξεχάσει ποτέ;

where i'd like to be

i can't help but wonder
who are you
really?

you are not a name
or an age, or a gender.
your height, your weight
or your hometown
doesn't show who you actually
are.

you are your favourite songs
and the books you always quote to. 
you are the movies you watch at midnight 
and your thoughts at 4 am,
when you suffer from insomnia.
you can describe yourself best 
by how you drink your coffee
and the way 
you treat animals.

you are a thousand small things
and yet everyone chooses to see
those things you 
are not.

you are not your hometown,
you are the place you're going to
and i'd love to get there
one day.

Γυαλί

Το να προσπαθείς να "κρατήσεις" κάποιον
παρά τη θέλησή του, είναι σαν να
κρατάς την κοφτερή πλευρά από
ένα κομμάτι γυαλί. 
Όσο πιο σφιχτά το πιέζεις, τόσο περισσότερο
θα πονάει και θα ματώνει.
Μπορεί να μην 
αισθάνεσαι τον πόνο εκείνη τη στιγμή,
αλλά όσο περνάει ο καιρός, το μόνο που
θα αισθάνεσαι θα είναι 
χαρακιές 
στην παλάμη σου, μέχρι που κάποια 
στιγμή, το χέρι σου θα
είναι πια αδύναμο και 
θα αναγκαστεί να το αφήσει.
Και ίσως τότε
να μην έχει πια δύναμη να αρπάξει
ξανά κάτι άλλο, που ίσως θα άξιζε 
να κρατήσει.

Μα τότε δε θα χρειάζεσαι δύναμη, έτσι δεν είναι;


φάσεις

σε βρίσκω πολύ πιο υπέροχο
στις τέσσερις το ξημέρωμα,
όταν φοβάσαι
και θυμάσαι
και απλώς χρειάζεσαι κάποιον δίπλα σου
καθώς συνειδητοποιείς αυτά,
που την ημέρα κρατάς
στο πίσω μέρος του μυαλού σου

τη στιγμή εκείνη 
είσαι ο πιο υπέροχος άνθρωπος
γιατί είσαι 
και ο πιο ειλικρινής
και μπορώ
-επιτέλους-
να σε πλησιάσω.

~

κάποιες φορές,
νιώθω κάθε υπάρχον συναίσθημα με τη μία
κάποιες άλλες,
δεν αισθάνομαι απολύτως τίποτα

δεν ξέρω πια τί είναι χειρότερο:
να πνίγεσαι από τα κύματα μιας θάλασσας συναισθημάτων
ή να πεθαίνεις από τη δίψα για αυτά;

~

δεν πίστευα
σε φαντάσματα και δαίμονες
μέχρι 
που σε αποχωρίστηκα

και συνέχισα 
να σε αισθάνομαι


λίστα #1: πράγματα που χάνω

  • μολύβια

  • το χρόνο μου

  • τηλέφωνα

  • συναυλίες

  • την υπομονή μου

  • σημειώσεις

  • ραντεβού

  • το μυαλό μου όταν σε σκέφτομαι

  • τον εαυτό μου όταν σε σκέφτομαι

13/05/2013


πίστη

"σε είδα
στις χειρότερές σου στιγμές:
κρυφοκοίταξα
τις πιο μίζερες, σκοτεινές,
ματαιόδοξες
και ντροπιαστικές
σκέψεις σου

και (συνεχίζω)
συνέχισα
να σ'αγαπώ".

- - - - -

απιστία

ένα ακόμα σώμα
που γδύνεται σιωπηλά μπροστά σου
και σου επιτρέπει
να το αγγίξεις.

μια ακόμα φωνή
στην άλλη άκρη του τηλεφώνου,
μια ακόμη κοπέλα
που αποκοιμιέται από τον ψίθυρό σου.

αν μπορούσα να πω οτιδήποτε
που να μας διευκολύνει,
θα το έκανα.
απλώς δε ξέρω τι να πω
που να μην έχεις ήδη ακούσει
από κάποια άλλα
λεπτά,
υπνωτισμένα
χείλη.



Απλά μαθηματικά

~
Αφαίρεσε τη λογική
και διαίρεσε το πάθος
με το χρόνο που χαράμισες

Πρόσθεσε τις ελπίδες σου
και πολλαπλασίασέ τες με τις φορές 
που αισθάνθηκες πως τις χάνεις

Όσες πράξεις και να κάνω
η εξίσωση μας θα είναι πάντα
αδύνατη

Γιατί εσύ συνεχίζεις να εξελίσσεσαι 
ενώ εγώ παραμένω κολλημένη
στο μηδέν
~

γύρισα

και χαίρομαι πολύ.
γιατί το γράψιμο κρύβει, κατά κάποιον τρόπο, μία ασφάλεια.
το μολύβι δεν τραυλίζει όπως τα χείλη,
οι λέξεις κολλούν στο λαιμό,
όχι στα δάχτυλα, και η σκέψη
δε σκοντάφτει στις μπλε γραμμές
του τετραδίου.
γιατί το γράψιμο είναι σαφές
και ξεκάθαρο.
κανένας δε γνωρίζει με σιγουριά
μόνο από δυο λόγια στο χαρτί
πώς πραγματικά
αισθάνεσαι.

umm, hey

   Από όλες τις σελίδες που έχω στο ιντερνετ, αυτό το blog το έχω αμελήσει περισσότερο. Και παρόλα αυτά βλέπω την επισκεψιμότητα να συνεχίζει να αυξάνεται, σχόλια στα παλιά κείμενα, μηνύματα γιατί δεν ασχολούμαι άλλο, κλπ.
    Τον τελευταίο χρόνο... well, γίνανε κάποια πράγματα -ή καλύτερα μικρότητες από άτομα που ούτε καν γνωρίζω- που με απωθούσαν απ'το να δημοσιεύσω κείμενα ή φωτογραφίες. Και βασικά συνεχίζουν να με απωθούν.
    Έχω ακούσει βέβαια και την εκδοχή πως "πέρασε η μόδα του blogspot, όλοι κάνουν tumblr τώρα". Ίσως εν μέρει να ισχύει, ελπίζω βέβαια πως όχι. Στο tumblr κυριαρχεί η εικόνα. Όχι ότι είναι κακό αυτό, αλλά λίγες φορές κάθεται κάποιος να διαβάσει μεγάλα κείμενα. Πάντως ουδεμία στιγμή σκέφτηκα έτσι, εξάλλου έχω διαμορφώσει διαφορετικό στυλ στο καθένα. 

     Anw, απλά είπα να περάσω γιατί τα τελευταία 2 χρόνια όποτε ένοιωθα κάτι να με πνίγει, το έγραφα εδώ. Και πραγματικά, αυτή τη στιγμή θέλω να χώσω το κεφάλι μου στο πληκτρολόγιο, μήπως και μεταφέρω κάπως την κούρασή μου, αφού με λόγια δε μπορώ να την εκφράσω. Η πίεση από τις πανελλήνιες, σπίτι-σχολείο-σπίτι-φροντιστήριο, αυτή η ανία ρε πούστη μου, αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο. 7 ώρες την ημέρα διάβασμα μέσα στα Χριστούγεννα, 50 κείμενα αγνώστου, τόσες σελίδες ιστορίας παπαγαλία κλπ κλπ.

δε ξέρω τί άλλο να πω
πέρα από χαζά πράγματα που άκουσα ένα βράδυ
έχοντας καταναλώσει μία ικανοποιητική
ποσότητα βότκας, και μέχρι
σήμερα ξυπνάω την ίδια ώρα για να
τα θυμηθώ πάλι
και πάλι. όπως ότι η καρδιά ενός ελέφαντα ζυγίζει 21 κιλά, πως
φιλοφοβία σημαίνει ο φόβος
να ερωτευτείς, ή ότι το 70% των γυναικείων δολοφονιών στις ΗΠΑ γίνονται
από τους εραστές ή τους άνδρες τους. ή θυμάμαι ίσως το μοναδικό
στίχο σε ποίημα του bukowski που
απόρησα τόσο. γιατί πώς είναι δυνατόν να
μην αγαπάς τη θάλασσα, πώς γίνεται να μη σου λείπει όταν βρίσκεσαι
μακρυά της;
πώς να μη σου λείπουν πράγματα
που έζησες, ή ακόμα περισσότερο αυτά που δεν έζησες
και ίσως δε καταφέρεις να ζήσεις 
ποτέ;
το μόνο που εύχομαι σε αυτόν που μου είπε αυτά, και άλλα πολλά περί
έρωτος και ονείρων, είναι να 
μην θυμάται τόσο
συχνά όσο εγώ, να μη κάνεις τις ίδιες σκέψεις
που κάνω στις 5 το πρωί όταν έχει καταιγίδα
και δεν
είναι
εκεί.


σας ευχαριστώ ειλικρινά και σας αγαπάω.

運命

     In the very end, people can't forget. No matter how they try to move on, past will always appear, reminding all the burden they've carried so far. Reminding that they can't get off it, no matter how hard they try. Like cursed, shadows, torturing any hope there might be left.
     Never forget. Is this the punishment for managing to feel happiness, even for this little time? Thoughts are overflowing through her mind, but the ability to feel emotions is blocked. Her hands are trembling, her eyes would remain shut. She might seem hurt, but she's just apathetic.
     Always remember. A fragile body surrounded comfortingly by two, strong arms, its heartbeat grew stronger out of agony, as lips were sliding over smoothly. Is this what I've been longing for? This addictive breath, coming out of his lungs and getting inside me?
     "Yume"- a whisper to her ear.

People can't really forget. But when memories are so uplifting, it's not punishment after all. It's a blessing.

Μοναξιά και λάθη.


    Με αφορμή μία συζήτηση που είχα τις προάλλες, αναρωτιόμουν γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν έχουν ξεκαθαρίσει τα συναισθήματά τους, κάνουν λάθη. Αντί να εκδηλώσουν αυτό που νιώθουν πραγματικά (ή έστω να το αναζητήσουν), δημιουργούν σχέσεις που θα τους οδηγήσουν στο πουθενά, αφήνουν τον άλλον με ψεύτικες ελπίδες, που στο τέλος μόνο άσχημο τέλος μπορούν να φέρουν και στους δύο.
    Η πρώτη απάντηση που μου ήρθε ήταν "για να καλύψουν την μοναξιά τους". Ο συνομιλητής μου δεν συμφώνησε με αυτό. "Μα όλοι μας, όσο και να μη το παραδεχόμαστε, έχουμε τουλάχιστον κάποιους ανθρώπους να νοιάζονται για μας. Ποτέ δεν είμαστε στα αλήθεια μόνοι". Η αλήθεια είναι πως, παρόλο που κατακρίνω τέτοιες συμπεριφορές, κατανοώ γιατί γίνονται. Έχω κάνει τέτοια λάθη (και μάλλον κάνω και τώρα).
    Γιατί όσους φίλους και να έχεις, όσους ανθρώπους γύρω σου που να νοιάζονται για σένα, ή όση αισιοδοξία και να σε διακατέχει, στο τέλος της ημέρας είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι θέλεις περισσότερα. Είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι είσαι μόνος, και δε μπορεί κανένας να σε σώσει απ'τις ίδιες σου τις σκέψεις.
    Για μένα, αυτό είναι ένα απ'τα χειρότερα συναισθήματα και μία απ'τις μεγαλύτερες μάστιγες στην σημερινή εποχή: το να μην είσαι σίγουρος για τους άλλους, ή ακόμα χειρότερα για τον εαυτό σου. Το να περικλύζεσαι από πολλούς ανθρώπους και πάλι να νιώθεις μόνος.

Παλιά e-mails


   Συγγνώμη που δε γράφω τόσο συχνά. Για την ακρίβεια, συγγνώμη που δε γράφω καθόλου αυτόν τον καιρό.

   Η ζωή μου είναι μπερδεμένη.
   Συμβαίνουν πολλά πράγματα αυτόν τον καιρό, στα οποία αδυνατώ να αντιδράσω, ή ακόμα να πιστέψω πώς συμβαίνουν. Απλά αφήνω τις έγνοιες να με πλακώνουν, σε σημείο που να θέλω να ουρλιάξω, μα να μη μπορώ.
   Ξέρεις, συχνά ξυπνάω το πρωί και νιώθω ότι είμαι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο από την προηγούμενη μέρα. Γι αυτό δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί κάνω τόσο αλλόκοτες σκέψεις, ή γιατί νιώθω συνεχώς τόσο παράξενα. Γι αυτό επίσης φοβάμαι να πω κάτι, γιατί ποτέ δε ξέρω ποιό κομμάτι του εαυτού μου το λέει αυτό, και αν θα πιστεύω το ίδιο πράγμα και αύριο.
   Και όλα αυτά γιατί θέλω πολλά πράγματα. Έχω δέκα διαφορετικά όνειρα, που θα γίνουν με δέκα διαφορετικούς τρόπους, οι οποίοι δε θα έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Έτσι, και να πραγματοποιηθεί κάποιο απ'αυτά, ποτέ δε θα χαρώ πραγματικά.
   Είμαι δειλή, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω σε ένα όνειρο, από φόβο μήπως δε πραγματοποιηθεί ποτέ.

   Θα προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά, στο υπόσχομαι. Περιμένω απάντηση, φιλιά.

"Το λάθος, του λάθους, το λάθος, ώ λάθος."

Λάθος όλα. Διάλεξα το λάθος άτομο,  με λάθος ηλικία, στη λάθος πόλη, με λάθος φίλους. Το διάλεξα σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. Είπα λάθος λόγια, μου έκανε λάθος ερωτήσεις, έδωσα λάθος απαντήσεις, είχαμε λάθος συμπεράσματα και κάναμε λάθος επιλογές, Τραβήξαμε λάθος δρόμους, τώρα ζούμε σε λάθος ρυθμούς και με λάθος μέλλον. Μα ο λόγος για όλα αυτά ήταν σωστός, γιατί τί είναι η ζωή χωρίς λάθη;



03.08.11

Εστίασε στο κενό.  Σκεφτόταν, θυμόταν, δάκρυζε. Τα μάτια του κοκκίνησαν και πρήστηκαν. Τα πνευμόνια ρούφηξαν θειάφι και έφτυσαν πόνο. Στο στήθος ένα βάρος γνωστό. Πόδια κουρασμένα απ'τις μάταιες βόλτες στις θάλασσες δίχως τέλος.
Δυο μάτια γεμάτα φως και σιγουριά. Φώτα και χαμένη σιγουριά που του θυμίζουν δυο μάτια. 

Ερωτεύτηκε μέσα της, αγάπησε μέσα της, μίσησε μέσα της, μίσησε και τον εαυτό του. Γι’ αυτό της είπε να φύγει μακριά. Κάπου που ο αέρας δε θα ήταν θειάφι, κάπου που η ψυχή της θα άδειαζε απ’τα θλιβερά ποιήματα. Κάπου που δε θα τη στοιχείωνε ό,τι όμορφο είχανε ζήσει.

Για μια ακίνητη, φευγαλέα στιγμή την είδε, όπως τότε. Με όλη τη σιγουριά της. Άνοιξε τα χείλη για να φωνάξει. Ήθελε ν’ακουστεί μέχρι τα πέρατα της γης, ήθελε ο πιο ξέγνοιαστος άνθρωπος να ακούσει την κραυγή του και να γεμίσει η ψυχή του φρίκη.
Άνοιξε τα χείλη, μα δε βγήκε ήχος. Δε βγήκαν λέξεις. Και τα χείλη έτρεμαν.

Ήθελε να τον καταστρέψει, για να μην αλλάξει ποτέ ξανά.
Ήθελε να τον καταστρέψει, για να μην την καταστρέψει ποτέ ξανά.
Ήθελε να τον καταστρέψει, για να δει εκείνη τη σιγουριά στα μάτια του.
Ήθελε να τον καταστρέψει, για να τον αγαπά για πάντα.

«Κατέστρεψέ με», της είπε.

Change.


You want to be somebody.
You want to do something.
Yourself stops you.
What is the right thing to say?
The correct thought to make?
Think again.
What you feel?
Then decide.
You take the step,
And finally change.

Become who you really want to be.


Η πόλη της θλίψης.

Ξύπνησα από τον θόρυβο της πόλης, εκεί στο πεζοδρόμιο που με είχε βρει ο ύπνος. Σ'αυτήν την απαίσια πόλη. Άλλες φορές την σιχαίνομαι και άλλες την φοβάμαι. Ούτε που κατάλαβα πόσο με άλλαξε. Αλλά έτσι κάνει σε όλους, μέρα με την μέρα, κάθε στιγμή, ξεζουμίζει όλο σου το είναι και σ'αφήνει άδειο.

Άχρωμη πόλη λοιπόν, και προβλέψιμη. Παντού όμοιο σκηνικό. Κτήρια, σπίτια κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Ο κάθε διάδρομος, ο κάθε όροφος. Πόσο ίδια είναι όλα! Και όμως, οι ιδιοκτήτες δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Μια τυπική καλημέρα, ένα κούνημα του κεφαλιού προς τα κάτω, σε ενδειξη αναγνώρισης. Τίποτα άλλο. Κενοί τοίχοι, κενοί άνθρωποι.

Πόλη ανούσια. Τεράστια τμήματα της ενωμένα με μια άσφαλτο. Σε ελάχιστα σημεία μία παρεμβολή με πράσινο, μια μικρή ανάσα πριν τον πνιγμό. Αυτοκίνητα που δεν ενδιαφέρονται για κανέναν. Χαμένοι άνθρωποι μέσα στην ατελείωτη ζούγκλα καταστημάτων και πλανόδιων πωλητών. Αμέτρητες φωτεινές επιγραφές, φωταγωγοί και καυσαέριο. Για πόσο ακόμα θα κρύβουμε το φεγγάρι; Για πόσο ακόμα θα κυνηγάμε την ολοκλήρωση στο τίποτα;

Πόλη που όλοι εμείς δημιουργήσαμε. Και την ανεχόμαστε, γιατί μας μοιάζει τόσο πολύ.
Για να αντιμετωπίσω λοιπόν μία ακόμη πικρή και σκονισμένη μέρα σ'αυτήν, σηκώθηκα απ'το παγκάκι και χάθηκα στο βουητό της.

Connection.


Back then, I was desperately seeking to be strongly tied to someone.
Could it be fate, destiny, or a feeling like love or friendship. I really didn't care.
All I wanted was a bond so powerful, that would never be broken.

It took me too long to see, people can't just be tied together.. they have to connect.
Otherwise, they'll find themselves bound hand and foot.

 
In the end, you really gave me that bond, but not the connection.