Η πόλη της θλίψης.

Ξύπνησα από τον θόρυβο της πόλης, εκεί στο πεζοδρόμιο που με είχε βρει ο ύπνος. Σ'αυτήν την απαίσια πόλη. Άλλες φορές την σιχαίνομαι και άλλες την φοβάμαι. Ούτε που κατάλαβα πόσο με άλλαξε. Αλλά έτσι κάνει σε όλους, μέρα με την μέρα, κάθε στιγμή, ξεζουμίζει όλο σου το είναι και σ'αφήνει άδειο.

Άχρωμη πόλη λοιπόν, και προβλέψιμη. Παντού όμοιο σκηνικό. Κτήρια, σπίτια κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Ο κάθε διάδρομος, ο κάθε όροφος. Πόσο ίδια είναι όλα! Και όμως, οι ιδιοκτήτες δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Μια τυπική καλημέρα, ένα κούνημα του κεφαλιού προς τα κάτω, σε ενδειξη αναγνώρισης. Τίποτα άλλο. Κενοί τοίχοι, κενοί άνθρωποι.

Πόλη ανούσια. Τεράστια τμήματα της ενωμένα με μια άσφαλτο. Σε ελάχιστα σημεία μία παρεμβολή με πράσινο, μια μικρή ανάσα πριν τον πνιγμό. Αυτοκίνητα που δεν ενδιαφέρονται για κανέναν. Χαμένοι άνθρωποι μέσα στην ατελείωτη ζούγκλα καταστημάτων και πλανόδιων πωλητών. Αμέτρητες φωτεινές επιγραφές, φωταγωγοί και καυσαέριο. Για πόσο ακόμα θα κρύβουμε το φεγγάρι; Για πόσο ακόμα θα κυνηγάμε την ολοκλήρωση στο τίποτα;

Πόλη που όλοι εμείς δημιουργήσαμε. Και την ανεχόμαστε, γιατί μας μοιάζει τόσο πολύ.
Για να αντιμετωπίσω λοιπόν μία ακόμη πικρή και σκονισμένη μέρα σ'αυτήν, σηκώθηκα απ'το παγκάκι και χάθηκα στο βουητό της.

Look the other way.

   When we walk down a crowded street, we tend to look straight ahead and avoid making eye contact with other people. It's just like a tunnel vision. We are very insular and adjust our reactions according to the situation. Everyone prefers to look at the floor buttons in a lift, than look around and maybe catch somebody's eye. 

   Crowded buses and trains make us feel the same way. We bury our faces in a newspaper or a magazine - anything but make contact. Perhaps, if we were to loosen up a bit, we might find other people are actually friendly and worth to know better.

As the song says wisely, people are strange when you're a stranger.