ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ Οι πισίνες δεν ξέρουν από κρίση

http://www.tovima.gr/finance/finance-business/article/?aid=348630

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/08/2010 06:46

Το 2009 κατασκευάστηκαν 1.300-1.400, ενώ το πρώτο εξάμηνο της εφετινής χρονιάς κατασκευάστηκαν περίπου 700 πισίνες, δηλαδή 10% περισσότερες από ό,τι το αντίστοιχο εξάμηνο πέρυσι

Μέσα στην κρίση οι Ελληνες εξακολουθούν να φτιάχνουν πισίνες! Οχι βέβαια με τους ρυθμούς που μας είχαν συνηθίσει παλαιότερα ούτε με το ίδιο κόστος, αφού τα παζάρια είναι πολύ σκληρά και μια μέση πισίνα των 30 τ.μ., που κοστίζει περίπου 20.000 ευρώ, τώρα με την κρίση μπορεί να κατασκευαστεί με 12.000-15.000 ευρώ.

Σήμερα στη χώρα μας υπολογίζεται ότι υπάρχουν περισσότερες από 120.000 πισίνες, μικρές, μεσαίες των 60 τ.μ. ή και μεγάλες των 150 τ.μ. σε πολυκατοικίες, μονοκατοικίες, επαύλεις ή ξενοδοχεία. Οι περισσότερες από αυτές κατασκευάστηκαν τη χρυσή περίοδο 1995-2007 όπου ορισμένοι συμπολίτες μας έφτασαν να θεωρούν την πισίνα απαραίτητο οικιακό εξάρτημα, όπως το ψυγείο ή η τηλεόραση.

Χρυσή χρονιά για τις πισίνες θεωρείται το 2005, οπότε κατασκευάστηκαν περίπου 6.000 πισίνες μέσα στο δωδεκάμηνο. Το 2008 όμως, όταν ξεκίνησε η κρίση, κατασκευάστηκαν 2.000 «κομμάτια». Το 2009 κατασκευάστηκαν 1.300-1.400, αφού πολλές έμειναν ημιτελείς, ενώ στο πρώτο εξάμηνο της εφετινής χρονιάς (ω της εκπλήξεως) κατασκευάστηκαν περίπου 700 πισίνες, δηλαδή 10% περισσότερες από ό,τι στο εξάμηνο της περυσινής χρονιάς που ήταν το χειρότερο της τελευταίας δεκαπενταετίας.

«Η κατασκευή μιας πισίνας εξαρτάται και από ψυχολογικούς λόγους, αφού το κόστος της δεν είναι ιδιαίτερα υψηλό, είναι περίπου όσο και ενός αυτοκινήτου μεσαίου κυβισμού» λέει ο κ. Στέλιος Σταυρίδης (σκίτσο), πρόεδρος της εταιρείας Ρiscines ideales, που είναι η πιο μεγάλη στον κλάδο και βραβεύεται κάθε χρόνο με το έπαθλο του καλύτερου εργασιακού περιβάλλοντος. Ο ίδιος διευκρινίζει ότι κατασκευάζει μόνο νόμιμες πισίνες, δηλαδή αυτές που έχουν πολεοδομική άδεια, και δεν ανακατεύεται με τις χιλιάδες παράνομες που υπάρχουν. Το κλειδί για να καταλάβει κανείς αν μια πισίνα είναι νόμιμη ή όχι είναι η παραλαβή του μπετόν που πρέπει να γίνει μέρα μεσημέρι με όλα τα παραστατικά και όχι...τα μαύρα μεσάνυχτα. Οσο για αυτές που έχουν χτιστεί χωρίς άδεια, μια και το τεκμήριο πισίνας δεν είναι υψηλό ( 6.000 ευρώ για 60 τ.μ.), ο κ. Σταυρίδης εκφράζει την άποψη ότι με ένα πρόστιμο της τάξεως των 150 ευρώ ανά τ.μ. θα μπορούσε να τακτοποιηθεί και να κερδίσει αρκετά εκατομμύρια και το Ελληνικό Δημόσιο.

Πώς ξεκίνησε η «φάμπρικα»
Το φθινόπωρο του 1992 στον προθάλαμο του πολυτελέστατου γραφείου του προέδρου της ΑΓΕΤ Ηρακλής γινόταν πανδαιμόνιο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε πουλήσει τον Ηρακλή στην ιταλική Καλτσεστρούτσι και ο ισχυρός άνδρας των γειτόνων, ο παλαίμαχος συνδικαλιστής και μετέπειτα μάνατζερ των εργοδοτών του Τζ. Παντσαβόλτα, επέλεγε τους στενούς συνεργάτες του. Εξω από το γραφείο του εκείνη την ημέρα περίμενε το «φαβορί» για να αναλάβει τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου ή του γενικού διευθυντή. Ηταν οκ. Στέλιος Σταυρίδης, ο οποίος είχε «τρέξει» τον Ηρακλή για λογαριασμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη, θεωρούνταν επιτυχημένος στο πόστο του και είχε άριστες σχέσεις με τους Ιταλούς.

Οταν όμως μπήκε στο γραφείο του κ. Παντσαβόλτα με τις βαριές κουρτίνες, τα σκουρόχρωμα έπιπλα από καρυδιά και τη φωτεινή θέα στον μεγάλο κήπο του κτιρίου της Λυκόβρυσης, τον περίμενε μια άνευ προηγουμένου ψυχρολουσία. Χωρίς περιστροφές, ο ιταλός μάνατζερσυνδικαλιστής τού ανακοίνωσε ότι δεν θα συνεργαστούν αφού τις καίριες θέσεις στον όμιλο θα καταλάμβαναν τεχνοκράτες που θα μετακόμιζαν κατευθείαν από το Μιλάνο στην Αθήνα.

Ο κ. Σταυρίδης, που θεωρούσε σχεδόν δεδομένη την τοποθέτησή του, έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Εμεινε χωρίς δουλειά, αναζήτησε φίλους και γνωστούς επιχειρηματίες για να δουλέψει μαζί τους, αλλά βρήκε πόρτες κλειστές. Ανθρωποι με τους οποίους συνέτρωγε συχνά, άνθρωποι με τους οποίους είχε κάνει διακοπές μαζί και του δήλωναν ότι θα του συμπαρασταθούν στο δύσκολο έργο του στον Ηρακλή όταν θα αναλάμβανε, τώρα δεν... έβγαιναν καν στο τηλέφωνο!

Πάνω στην απογοήτευσή του συνάντησε έναν παλιό φίλο από το Πολυτεχνείο ο οποίος μόλις είχε έρθει από το Παρίσι. «Γιατί δεν ασχολείσαι με τις πισίνες; Στη Γαλλία τους έχει πιάσει όλους τρέλα. Φτιάχνουν πισίνες στους κήπους τους, στις ταράτσες τους, στα ξενοδοχεία τους, ακόμη και μέσα σε παλιούς στάβλους». Ηταν το σινιάλο μέσα στην απογοήτευση. Ο κ. Σταυρίδης το αποφάσισε και μέσα σε δύο μήνες ίδρυσε την εταιρεία Ρiscines Ιdeales. Το ξεκίνημα της εταιρείας ήταν... κολοσσιαίο: ένα δυάρι για έδρα, ένας αυτόματος τηλεφωνητής, μια γραμματέας, ένα fax και ένας συνεταίρος για να παίρνει μέτρα και να αναθέτει τις εργολαβίες. Ελληνικά φαινόμενα, δηλαδή, αλλά με αισιοδοξία για το μέλλον, η οποία δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος.

Δυσκολίες στην αρχή

Κάθε αρχή και δύσκολη, λοιπόν. Το ίδιο συνέβη και με τον κ. Σταυρίδη, ο οποίος το 1994 κατασκεύασε μόλις 15 πισίνες σε όλη τη χώρα, την επόμενη χρονιά 130 και έφτασε το 2007 να κατασκευάσει περίπου 1.000 και το 2008 να φτάσει τις 1.200. «Καθόλου άσχημα, αν σκεφτεί κανείς ότι μία στις τρεις καινούργιες επιχειρήσεις κλείνουν στην Ελλάδα μέσα σε έναν χρόνο και τέσσερις στις πέντε κλείνουν μέσα σε μία τετραετία» λέει ο ίδιος.

Εν τω μεταξύ όμως, και παρά την κρίση, ο κ. Σταυρίδης πρόλαβε να αναδείξει την εταιρεία του και το 2009 για τρίτη συνεχόμενη χρονιά την καλύτερη από άποψη εργασιακού περιβάλλοντος στην Ελλάδα και την τέταρτη καλύτερη στην Ευρώπη με βάση τα βραβεία του οργανισμού Βest Work Ρlace Εurope. Το βραβείο στηρίζεται σε υπόδειγμα που επινόησαν δύο αμερικανοί δημοσιογράφοι πριν από περίπου 15 χρόνια και περιλαμβάνει 54 ερωτήσεις σε στελέχη επιχειρήσεων τα οποία απαντούν ανωνύμως.

Οι παράμετροι που υπολογίζονται είναι ο σεβασμός, η δικαιοσύνη, η συντροφικότητα, η προσωπική αξιοπρέπεια και η αξιοπιστία μέσα στην επιχείρηση. Αυτό το τελευταίο, δηλαδή η αξιοπιστία μιας επιχείρησης, φαίνεται ότι είναι και το πιο σημαντικό, όπως θα δούμε αμέσως.

Η Ειρήνη Παπά και η «θεατρική πισίνα»
Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια η κορυφαία ελληνίδα ηθοποιός Ειρήνη Παπά απευθύνθηκε στον κ. Σταυρίδη και του ζήτησε να φτιάξει στο εξοχικό της στην Ανδρο μια πρωτότυπη πισίνα που θα ήταν ένα πραγματικό έργο τέχνης. Η επιθυμία της ήταν η πισίνα να θυμίζει θεατρική σκηνή, προφανώς αρχαίου θεάτρου. Ηταν μια πραγματική πρόκληση για τον κ. Σταυρίδη, αφού είναι φανερό ότι μια τέτοια κατασκευή στον κήπο του εξοχικού της Ειρήνης Παπά θα έκανε τον γύρο του κόσμου σε γνωστά περιοδικά και θα προσέφερε στην Ρiscines Ιdeales άφθονη δωρεάν διαφήμιση.

Ο κ. Σταυρίδης το μελέτησε, το μέτρησε, και τελικά διαπίστωσε ότι τεχνικά μια τέτοια κατασκευή στον συγκεκριμένο χώρο είχε τεράστιες πιθανότητες τεχνικής αποτυχίας. Με παρρησία λοιπόν ομολόγησε στην κυρία Παπά ότι δεν μπορεί να αναλάβει το έργο διότι δεν είναι σίγουρος 100% για την επιτυχία του και μάλιστα χαρακτηριστικά σχολίασε: «Αν σας φτιάξω τέτοια πισίνα, κινδυνεύω να γίνω εγώ ο ίδιος θέατρο!».
Ο κ. Σταυρίδης υπενθυμίζει κάτι που δεν έχει γίνει ιδιαίτερα αντιληπτό: «Τα επόμενα 15 χρόνια η Ανατολική Μεσόγειος θα γίνει ένας από τους τρεις μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο, αφού θα επενδυθούν περίπου 4 τρισ. ευρώ σε χώρες όπως η Ελλάδα αλλά και σε γύρω χώρες που έχουν αεροπορική απόσταση από την Αθήνα έως τρεις ώρες».
Ως το μεγάλο τουριστικό «μπουμ» πάντως η ελληνική αγορά, όπου λειτουργούν περισσότερες από 120.000 πισίνες, εκ των οποίων το 40% είναι παράνομες, περιμένει την ανάκαμψη. Στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης γίνονται και εισαγωγές προκατασκευασμένων κατασκευών χαμηλού κόστους, περίπου 6.000 ευρώ, που χρησιμοποιούνται κυρίως σε σπίτια της επαρχίας. Μόδα έχει γίνει και το λεγόμενο swimming spa, δηλαδή ένα μεγάλο υδρομασάζ που χρησιμοποιείται και μέσα σε σπίτια ή σε δωμάτια ξενοδοχείων, δεν χρειάζεται άδεια και κοστίζει από 15.000 έως 60.000 ευρώ τον χρόνο.

Πέρα από τους αριθμούς, ο κ. Σταυρίδης δηλώνει ότι υπολογίζει κυρίως στην ανθρώπινη εμπιστοσύνη και στον σεβασμό των υπαλλήλων και των συνεργατών του.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ: ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ…ΕΥΔΑΠ, ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, CALTSESTRUZZI, LAVIPHARM, PISCINES IDEALS!!!

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
[email protected]
www.apostoloupanos.gr

Προ ημερών το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, ως βασικός μέτοχος της ΕΥΔΑΠ με το 61% των μετοχών, ζήτησε τη σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευσης των μετόχων με θέμα την αλλαγή μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας και πρότεινε για τη θέση του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου, τον κ. Στέλιο Σταυρίδη.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2012 το “Ποντίκι” σε άρθρο του «Το ξεπούλημα έχει ιστορία” έγραψε μεταξύ των άλλων: «Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η τότε κυβέρνηση (Μητσοτάκη) έδωσε σκληρό αγώνα για να ιδιωτικοποιήσει την ΑΓΕΤ Ηρακλής, μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές βιομηχανίες και με ισχυρή θέση στην παγκόσμια αγορά τσιμέντου. Ως αγοραστής εμφανίστηκε ο ιταλικός όμιλος Caltsestruzzi, με επικεφαλής τον Λορέντζο Παντσαβόλτα, ο οποίος εκείνο τον καιρό έκανε πολλές και εντυπωσιακές εμφανίσεις στην Αθήνα. Η κυβέρνηση ισχυριζόταν τότε ότι η επιλογή των Ιταλών έγινε με στόχο η ελληνική τσιμεντοβιομηχανία να μην καταλήξει στους βασικούς ανταγωνιστές της, που τότε ήταν η γαλλική Lafarge και ισχυρές βιομηχανίες από τη Βόρεια Αμερική. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ιταλικός όμιλος κατέρρεε οικονομικά και έβαλε πωλητήριο στην ΑΓΕΤ, η οποία εξαγοράστηκε από την κοινοπραξία Blue Circle, η οποία λίγο αργότερα πουλήθηκε στη γαλλική Lafarge. Έτσι, την ελληνική τσιμεντοβιομηχανία «ρούφηξε» ο βασικός ανταγωνιστής της και σήμερα αποτελεί μία μικρή θυγατρική του γαλλικού ομίλου, με συρρικνωμένη την παραγωγή και λειτουργώντας περισσότερο ως εμπορικό υποκατάστημα… Μάλιστα, ο όμιλος μετονομάζεται σταδιακά και παίρνει το όνομα της “μητρικής”, για να σβήσουν οριστικά οι μνήμες από την άλλοτε κραταιά τσιμεντοβιομηχανία». http://topontiki.gr/article/42208/To-ksepoulima-exei-istoria
Στις 18 Οκτωβρίου 2012 το “Βήμα” σε άρθρο του “Επικεφαλής στην ΕΥΔΑΠ ο κ. Σταυρίδης”, αναφέρει μεταξύ των άλλων: «Το 1974 ξεκίνησε την καριέρα του στην ΑΓΕΤ Ηρακλής, ενώ μετά από δέκα χρόνια έφυγε και συνεταιρίστηκε με τον επιχειρηματία Θανάση Λαβίδα της Lavipharm, όπου μαζί ξεκίνησαν τις εξαγωγικές δραστηριότητες της εταιρείας. Το 1987 πούλησε το μερίδιο του στον κ. Λαβίδα και έγινε διευθύνων σύμβουλος στην κλωστοϋφαντουργία Αιγαίον, ενώ το 1991 ίδρυσε την εταιρεία Piscines Ideales». http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=479934    
Στις 26 Οκτωβρίου 2012 οι βουλευτίνες των “Ανεξάρτητων Ελλήνων” Ραχήλ Μακρή και Μαρία Γιαταγάνα, κατέθεσαν στο Ελληνικό κοινοβούλιο ερώτηση σχετικά με την αλλαγή του προέδρου του Δ.Σ. της ΕΥΔΑΠ, κ. Θ.Λέκκα, καθώς και του Διευθύνοντα  Συμβούλου κ. Ν.Μπάρδη, από τον κ. Σταυρίδη. Η ερώτησή τους μεταξύ των άλλων έλεγε: «Το πρόσωπο το οποίο η συγκυβέρνηση, τοποθετεί στη θέση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου, είναι ο επιχειρηματίας Στέλιος Σταυρίδης, γνωστός για την εξειδίκευση σε ιδιωτικοποιήσεις, καθώς είχε αναλάβει από την κυβέρνηση Μητσοτάκη την ιδιωτικοποίηση της ΑΓΕΤ-Ηρακλής».  http://aneksartitoi-ellines-evrou.blogspot.gr/2012/10/blog-post_7536.html
Από όλα τα παραπάνω προκύπτουν τα εξής χρήσιμα συμπεράσματα: 1) Tο “Βήμα” αποκρύπτει είτε από σκοπιμότητα είτε κατά λάθος, πως ο κ. Σταυρίδης στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ήταν διευθύνων σύμβουλος της ΑΓΕΤ-Ηρακλής, όταν και πουλήθηκε η Ελληνική τσιμεντοβιομηχανία στους Ιταλούς της  Caltsestruzzi και αρμοδιότητά του αυτή προκύπτει από την ερώτηση των βουλευτίνων των “Ανεξάρτητων Ελλήνων”. 2) Στο δημοσίευμά του το “Ποντίκι” κάνει αναφορά για ξεπούλημα της ΑΓΕΤ-Ηρακλής και επισημαίνει πως ήταν μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές βιομηχανίες με ισχυρή θέση στην παγκόσμια αγορά τσιμέντου. 
Από την πλευρά του ο κ. Σταυρίδης στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 ήταν πρώτος υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος του κ. Μάνου (Δράση-Φιλελεύθερη Συμμαχία) και αυτό που έμεινε στον Ελληνικό λαό ήταν η ανταλλαγή διαφόρων «γαλλικών» που αντάλλαξε με τον νυν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρο Τατσόπουλο. Προφανώς, το συγκεκριμένο περιστατικό του «έδωσε το διαβατήριο» εισόδου του στη ΝΔ. Έτσι, αποκηρύσσοντας το νεοφιλελεύθερο κ. Μάνο μεταγράφηκε με συνοπτικές διαδικασίες και απόλυτη “πολιτική συνέπεια” στο ακόμη μεγαλύτερο νεοφιλελεύθερο κόμμα της ΝΔ και του Αντώνη Σαμαρά, τοποθετηθείς στο ψηφοδέλτιό της στην εκλογική περιφέρεια της Α΄ Αθηνών στις, μετά από 40 ημέρες, νέες εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012.     http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=R0xjxws-Ers
Αυτό το διαβρωμένο πολιτικό σύστημα, λοιπόν, το οποίο πνέει τα λοίσθια, δεν αφήνει να πάει χαμένο κανένα συστημικό γρανάζι του γι΄ αυτό ανακάλεσε, μετά από πολύχρονη πολιτική απραξία, ένα στέλεχός του και του ανέθεσε δράση, αφού, εξακριβωμένα, είχε σχετική πείρα στην πώληση της δημόσιας περιουσίας. Έτσι, το καταλληλότερο πρόσωπο γι΄αυτή τη δουλειά δεν μπορούσε να είναι άλλο από τον  επιχειρηματία Στέλιο Σταυρίδη, γνωστό για την εξειδίκευση σε ιδιωτικοποιήσεις, καθώς, όπως προείπαμε είχε αναλάβει από την κυβέρνηση Μητσοτάκη την ιδιωτικοποίηση της ΑΓΕΤ-Ηρακλής.
Όταν, λοιπόν, αυτή η τρικομματική-προδοτική κυβέρνηση Σαμαρά, θα εκποιήσει για ένα κομμάτι ψωμί στους ξένους τα βασικότερα δημόσια αγαθά από τα οποία ζει ο άνθρωπος, όπως το νερό και το ρεύμα, έχετε καμιά απορία πως θα πουλήσουν και τα μνήματα των προγόνων μας;  Αυτή τη στιγμή η ΕΥΔΑΠ έχει κέρδη ετησίως περί τα 150 εκ. ευρώ. Ταυτόχρονα το Ελληνικό δημόσιο χρωστά στην ΕΥΔΑΠ περί τα 600 εκ. ευρώ. Υπάρχει, λοιπόν, τίμημα με το οποίο αποτιμάται η πώληση μιας εύρωστης και στρατηγικής για τη χώρα επιχείρησης, όταν σε όλα τα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη τέτοιοι οργανισμοί παραμένουν στο δημόσιο;
Δυστυχώς, εάν πραγματικά δεν αντιδράσουμε σε όλα όσα μεθοδεύουν, πολύ σύντομα θα πούμε το ψωμί-ψωμάκι και το νερό-νεράκι! Διότι είναι σίγουρο πως όταν η ΕΥΔΑΠ πωληθεί, η αξία του νερού ως καταναλωτικού αγαθού, τουλάχιστον θα τριπλασιασθεί. Άλλωστε, ήδη μεθοδεύουν νέες αυξήσεις στα τιμολόγια ΔΕΗ της τάξεως του 20%.  
Ωστόσο, στις 3 Νοεμβρίου 2012 ο μελλοντικός πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ, κ. Στέλιος Σταυρίδης έγραψε στην προσωπική του ιστοσελίδα άρθρο με τον τίτλο: «Άθλιος εργοδότης το Ελληνικό κράτος» και μεταξύ των άλλων τονίζει ιδιαίτερα: «…Το κράτος είναι μακράν ο πλέον, άθλιος και αλαζόνας εργοδότης! Παρ΄όλα αυτά, πολλοί συνεχίζουν να το θέλουν τετράπαχο και αδηφάγο. Έστω κι αν, ακριβώς λόγω αυτού του άθλιου κράτους, φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού!». «…Όποιος προσπάθησε να εφαρμόσει αξιοκρατία, διαφάνεια, σύγχρονα και ανθρώπινα συστήματα διοίκησης στο Δημόσιο, βρήκε σχεδόν τους πάντες, να τον πολεμούν με μεγάλη λύσσα». Όπως, επίσης: «…Ηγεσίες που φρόντιζαν το κόμμα, την πολιτική τους καριέρα, την “κλίκα” τους και οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους και αδιαφορούσαν προκλητικά για την υπηρεσία ή την εταιρεία του (του Δημοσίου), που υπηρετούσαν και φυσικά για το κοινωνικό σύνολο, που δεν έπαιρνε ούτε την ποιότητα, ούτε τις αρμόζουσες τιμές, για υπηρεσίες που τις πλήρωνε πανάκριβα». http://sstavridis.gr/?p=2100
Εάν το άρθρο αυτό είχε γραφτεί πριν μερικά χρόνια, δεν θα μπορούσα να μην συμφωνήσω με τον κ. Στέλιο Σταυρίδη. Γιατί θα ήμουν τρελός εάν πίστευα πως το υδροκέφαλο και ρουσφετολογικό δημόσιο κράτος δεν είναι όλα αυτά που καταγγέλλει ο αρθρογράφος, εις βάρος του πλέον, παραγωγικού ιδιωτικού τομέα. Όμως, ο κ. Σταυρίδης αυτό το κράτος υπηρέτησε επί εποχής Μητσοτάκη και αυτό το κράτος τον καλεί και τώρα να το υπηρετήσει από τη θέση του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της ΕΥΔΑΠ επί κυβερνήσεως Σαμαρά. Οι νεοφιλελεύθεροι κύριοι Μητσοτάκης και Σαμαράς είναι εκ των συνυπεύθυνων της δημιουργίας αυτής της τερατογέννησης του υδροκέφαλου κράτους. Όπως, συνυπεύθυνος είναι και ο νεοφιλελεύθερος κ. Μάνος,  στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του οποίου ως πρώτος συμμετείχε ο κ. Σταυρίδης και γι΄ αυτό θεωρώ πως εκ του πονηρού ήταν το καταγγελτικό άρθρο του κ. Σταυρίδη.
Ετούτη τη στιγμή που η πατρίδα μας και ο λαός της δυστυχεί, δεν μπορεί κανείς να ρίχνει λάδι στη φωτιά και να χωρίζει το λαό μας σε “πλούσιους και φτωχούς” σε “άρρωστους και υγιείς”. Τη χρονική στιγμή κατά την οποία έγραψε το άρθρο (3/11/2012) έχει ήδη επιλεγεί από την κυβέρνηση Σαμαρά για τη θέση του  προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της ΕΥΔΑΠ. Μήπως, λοιπόν, με το άρθρο αυτό προαλείφει το έδαφος για την πώληση της ΕΥΔΑΠ; Διότι αφ΄ ενός μεν κατακεραυνώνει με έωλα επιχειρήματα το δημόσιο τομέα, αλλά αφ΄ ετέρου ευχαρίστως αποδέχεται την καλοπληρωμένη θέση του στο Δημόσιο. Έτσι, “άθλιος και αλαζόνας εργοδότης” “τετράπαχο και αδηφάγο” το κράτος, εν προκειμένω η ΕΥΔΑΠ, δεν πάει στον κόρακα το παλιάμπελο, δώστο να ησυχάσουμε. Όμως, αυτός ο δημόσιος τομέας με τα όποια μεγάλα ελαττώματα, έδινε δωρεάν παιδεία και υγεία στο λαό μας, τα οποία και αυτά σήμερα του στερεί η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά. 
Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω πως, κατανοώ πραγματικά τον κ. Σταυρίδη γιατί ποτέ δεν γνώρισε φτώχια. Σπούδασε στο εξωτερικό και οι συναναστροφές του ήταν οι νεόπλουτοι νεοέλληνες, γι΄ αυτό και στην επαγγελματική του καριέρα κατασκεύαζε πισίνες σε πολιτικούς και επιχειρηματίες στα χλιδάτα βόρεια προάστια της Αττικής.
Συνεπώς, ο κ. Σταυρίδης αυτό το κράτος που λυσσαλέα κατηγορεί, αυτό το κράτος αποδέχτηκε εκ νέου να υπηρετήσει. Με αυτούς τους δημόσιους υπαλλήλους, τους οποίους βρίζει, θα συνεργαστεί μέχρι να εκποιήσει την ΕΥΔΑΠ! Τελικά η αμετροέπεια έχει τα όριά της, για να μην πω τίποτε άλλο πιο βαρύ!!!