Under Stress

Aπ'τα καλύτερα πράγματα που είδα τον τελευταίο καιρό. Πραγματικά, αυτή η σύγχρονη πραγματικότητα έχει τόσα θέματα για να τροφοδοτήσει την Τέχνη. Δεν ξέρω γιατί θεωρείται "απολιτίκ". Φταίμε κι εμείς σίγουρα...

Έβαλα την αδερφή μου - που έχει φάει τις συνεντεύξεις για δουλειά με του κουτάλι - να δει την παρακάτω ταινία μικρού μήκους και μου είπε ότι "με αυτά που γίνονται στις πολυεθνικές θα μπορούσαν να γράφονται κάθε μέρα ταινίες και θεατρικά... Όποιος δεν το έχει ζήσει, δεν φαντάζεται τι γίνεται!".

Μια γενιά "Under Stress", λοιπόν, σε όλα τα επίπεδα.

Εξαιρετική δουλειά!

info
"Under Stress": Η 4η μικρού μήκους του Πάρη Πατσουρίδη που βραβέυθηκε στο Φεστιβάλ Δράμας με το 2ο Βραβείο Καλύτερης Ψηφιακής Ταινίας, στο 1ο Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας (Βραβείο Ερμηνείας στη Μαρκέλλα Γιαννάτου) και στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Ταινιών Κύπρου με το Βραβείο Φοιτητών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Παίζουν οι: Μαρκέλλα Γιαννάτου, Μαρία Τσιμά, Χριστίνα Μητροπούλου, Δημήτρης Αγοράς, Μάκης Αρβανιτάκης.

Δ/νση Φωτογραφίας.......Γαβριήλ Λουκέρης
Μοντάζ............................. Μίλτος Μπούμης
Sound Design................Γιάννης Χρηστίδης
Original Soundtrack.......Snooze Loop

Φωτογραφίες, συντελεστές και περισσότερες πληροφορίες: http://www.facebook.com/under.stress http://www.imdb.com/title/tt2023840/
http://www.wix.com/ppatsouridis/web

Κι άλλο;

Θεόδωρος Αγγελόπουλος
27.04.1935 - 24.01.2012

Άντε να μην πιστέψεις στη μεταφυσική μετά. Δεν μας φτάνουν οι σκοτεινές μέρες που ζούμε, "φεύγουν" μαζικά και μερικοί απ'τους πιο φωτεινούς ανθρώπους της βαριάς βιομηχανίας μας (όχι, δεν είναι ο τουρισμός), του Πολιτισμού μας. Καλό ταξίδι στον μεγάλο Ποιητή του Κινηματογράφου μας.

http://www.youtube.com/watch?v=RQP1w4HVzQE

Κι άλλο φτωχότεροι;

Θανάσης Βέγγος
29.5.1927 - 3.5.2011

Δεν έχω να πω κάτι που να μην έχει ειπωθεί καλύτερα από άλλους για τον Θανάση Βέγγο. Θεώρησα όμως χρέος μου μια αναφορά σε αυτόν τον σπουδαίο Καλλιτέχνη και Άνθρωπο που με έκανε (και θα συνεχίσει να με κάνει) τόσες φορές να γελάσω και να συγκινηθώ.

Για τον Θανάση Βέγγο δεν υπάρχει ούτε ένας που να έχει να πει έστω και μισή κακή κουβέντα. Αυτό νομίζω τα λέει όλα...

Τον θεωρώ παγκόσμιο και ανεπανάληπτο φαινόμενο, σαν ταλέντο και σαν προσωπικότητα.

Τον θαύμαζα πάντα, όχι μόνο για το αυτονόητο, τις κωμικές στιγμές του (που ήταν κι αυτές κάτι το ασύλληπτο, πολύ πιο μπροστά από την εποχή τους ακόμα και μέσα σε λαϊκές, εμπορικές ταινίες), αλλά κυρίως γι’αυτή τη μελαγχολία, την τραγικότητα, τη θλίψη που κρυβόταν κάτω από το χειμαρρώδες (σε σημείο ντελιριακής φάρσας) κωμικό στοιχείο. Το κοινωνικό, πολιτικό και σουρεάλ χρώμα ήταν πάντα εκεί και πάντα με εντυπωσίαζε.

Ειδικά οι μεταγενέστερες ταινίες του με τον Κατσουρίδη, που τις ανακάλυψα γύρω στην εφηβεία, με είχαν σοκάρει για την αθώα (με όλη τη θετική σημασία της λέξης) πολιτική τους ματιά. Δεν θα ξεχάσω τη μέρα που ανακάλυψα το Φαλακρό μαθητή.

Ό,τι και να πει ο οποιοσδήποτε γι’αυτόν τον Άνθρωπο θα είναι λίγο. Χαίρομαι που είναι τέτοια η αποδοχή του και η ταύτισή του με τον λαϊκό πολιτισμό της Ελλάδας και τον ίδιο το λαό, που δεν χρειάζεται να πει κανείς πολλά...

Κάτι τελευταίο: αυτή η καθολική αποδοχή και η λατρεία που του είχαν άπαντες δεν τον επηρέασε ούτε στο ελάχιστο. Το λέμε για πολλούς αυτό, αλλά για τον Βέγγο ισχύει στον απόλυτο βαθμό. Μακάρι όλοι εμείς οι επηρμένοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να διδαχτούμε έστω και λίγο...

Θανάση μας,
ευτυχώς τα δικά σου έργα δεν ήταν ατμός
κι έτσι θα μείνουν για πάντα
Καλό ταξίδι

~~~

Πάντα θα πιστεύω ότι αυτή η σκηνή είναι απ’τις καλύτερες του ελληνικού κινηματογράφου

Η πιο καταιγιστική κωμωδία μαζί με το 'Της κακομοίρας': κλικ και κλακ

~~~

Θησαυροί από το youtube #12 - Βέγγος, Θεοδωράκης, Χούντα...

Ένα βράδυ γυρνάω σπίτι και βρίσκω τους γονείς μου στο σαλόνι να χαζεύουν tv. Κάθομαι κι εγώ και μετά από λίγο πετυχαίνω την παρακάτω σκηνή. Έκλαιγα απ’τα γέλια και ταυτόχρονα πικραινόμουν... Μόνο ο Βέγγος μπορεί να σου το προκαλέσει αυτό τόσο έντονα.

Έκτοτε τη σκηνή αυτή την έψαχνα μανιωδώς. Δεν θυμόμουν ούτε τον τίτλο της ταινίας, οπότε ήταν αδύνατο να τη βρω. Ακόμα και στο γιουτιούμπι δυσκολεύτηκα να τη βρω μέχρι να την ανακαλύψω τυχαία τελικά πριν λίγες μέρες.

Επέτειος 17ης Νοέμβρη σήμερα και αντί αναλύσεων, παραθέτω αυτήν την εκπληκτική στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου. Απολαύστε (δώστε προσοχή στην αντίδραση του Βέγγου απ’το 6.05 και μετά):



Απόσπασμα από την ταινία "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας" (1976)

~~~
Όλες οι αναρτήσεις της στήλης "Θησαυροί από το youtube" εδώ

Κατάβαση

Αντί Δελτίου Τύπου

Σύντομα αναμένεται να κυκλοφορήσει δωρεάν στο διαδίκτυο η νέα ταινία
μικρού μήκους της ΑΚΣ tiiinewzfilms της οποίας τη μουσική υπογράφει ο
Σπύρος Γραμμένος. Το όνομα της ταινίας είναι "Κατάβαση" κ ο άγνωστος
γνωστός .. κουκουλοφόρος της ελληνικής rock σκηνής έχει αναλάβει να ντύσει
μουσικά το ίσως πιο παραβατικό project της ανεξάρτητης κινηματογραφικής
ομάδας.

http://www.tnfilms.gr/m.php?m=news&cat=press&op=show&id=88

Η ΑΚΣ tiiinewzfilms στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως η
Μαρία Λούκα, ο Λύσανδρος Φαληρέας (Ιμάμ Μπαϊλντί), Trendy Hooliguns κ.ά.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην "Κατάβαση" κρατάει ο ανερχόμενος ηθοποιός
Γιώργος Αλεβιζάκης, γνωστός από τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά του
Αλέξανδρου Πανταζούδη "Παιδική Χαρά" (mega, 2010), ενώ στο πλάι του
βρίσκεται η νεαρή θεατρική ηθοποιός Ιωάννα Ζυγούρη.

Ω δόκτορα!

Γκαίμπελς ζεις

εσύ μας οδηγείς

~~~

- Αγάπηηηη. Έλα, θα κρυώσει το ποπ-κορν.
- Τι έχει;
- Μια πολεμική

~~~

- Και πού το ξέρεις ότι οι Σοβιετικοί κάνανε τη σφαγή;
- Ε αφού το λέει η ταινία!

~~~

Ζωή βγαλμένη μέσα απ' τις ταινίες

Ε τώρα δηλαδή γιατί το έκανα αυτό στον εαυτό μου;

Το bikaki φταίει, να ξέρεις. Που με ρώτησε προχτές αν έχω δει το "Αμελί" κι εγώ θυμήθηκα ότι πάνε χροοοονια από τότε που το είδα.

Και μου γεννήθηκε μια επιθυμία να το ξαναματαδώ (καθότι τα Χριστούγεννα που το έδειξε η "κρατική" ήμανε στο χωριό και ανάμεσα σε τσίπουρα, συκωταριές, κρασιά, φωνές και κλαρίνα, άντε δες εσύ ταινία στην τιβί...)

Και που λες βλέπω προχτές το βράδυ μέσα σε ένα συρτάρι του γραφείου μου το dvd του Αμελί από μια εφημερίδα, βγαλμένο πάνω-πάνω, που σημαίνει υπενθύμιση στον εαυτό μου, τύπου "είμαι εδώ πάνω για να με δεις συντόμως..."

Και το βάζω και το βλέπω (από εξαπανέκαθεν - που λέει κι ο παππούς μου - είχα μια λατρεία στις προτάσεις που ξεκινάνε με "και", όσο κι αν ξέρω ότι είναι λάθος...)

Και πάνω που νόμιζα ότι είχα ηρεμήσει, ξαναφούντωσα...

Διότι όταν είσαι σε αυτήν την κατάσταση (μην ρωτάς. Ό,τι καταλαβαίνεις, καταλαβαίνεις... ), ήξερα ότι κάθε τραγούδι που ακούς, σου φαίνεται πως μιλάει για την περίπτωσή σου. Και ας μην κολλάει καθόλου ρε παιδί μου. Εσύ θα βρεις τρόπο να το φέρεις στα μέτρα σου... Για ταινίες όμως δεν το ξερα. Ή μάλλον δεν το 'χα βιώσει.

Κι έρχεται το Αμελί και σκάει σαν μπόμπα...

Και το φιλοσοφικό ερώτημα παραμένει: Γιατί να μην γίνονται τα πράγματα όπως στις ταινίες; (Θα μου πεις, είναι και κάτι ταινίες που δεν θες ούτε κατά προσέγγιση να σου συμβούν τα πράγματα που δείχουν. Σωστό...)

Η απόσταση είναι σχετικό πράγμα λέμε... (ε άμα δεν έχεις δει την ταινία, μην περιμένεις να καταλάβεις...)

La volonte d'Ingerence de Raymond Dufayel est intolerable! Si Amelie prefere vivre dans le reve et rester une jeune fille introvertie , c' est son droit. Car rater sa vie est un droit inalienable!

Και τώρα θα μου πεις γιατί διάλεξα αυτό το απόσμα. Ε θα 'χω τους λόγους μου...

Εκτός των παραπάνω (αν έχεις καταλάβει γρι...) η ταινία αυτή μου θύμισε και για ποιό λόγο λατρεύω τα γαλλικά έναντι των απαισίων αγγλικών. Κάτι πρέπει να κάνω να τα συνεχίσω (τα γαλλικά). [παρολαυτά bikaki μου και fubu μου ακόμα δεν θυμήθηκα πώς λενε το ψωμί στα γαλλικά και πολύ ντρέπομαι γι' αυτό... Googlάρετε να τελειώνουμε...]

Κι αν τα 'χεις καταφέρει να φτάσες ως εδώ πα-να-πει ότι έχεις καταλάβει είτε τον έντονο συναισθηματισμό του ποστ είτε την απαλεψιά του συντάκτη του ποστ. Οπότε ας ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα με τον δικό μας τον "Αμελί",

τον Σπύρο Γραμμένο, για τον οποίο σου έχω πει και στο παρελθόν και αν δεν... πρόσεχες κακό της κεφαλής σου λέμε:

ό,τιιιιιιιιιιιι να' ναιιι λέμεεεεε! (για το ποστ αυτό, όχι για τον Γραμμένο)

~~~

Ο Θίασος: Το Σάουντρακ μιας εποχής

Όπως υπάρχουν τραγούδια που τα ακούς και λες από μέσα σου "αχ και να τον είχα γράψει εγώ αυτόν τον στίχο" - όχι από την αρνητικά φορτισμένη ζήλεια, αλλά επειδή θαυμάζεις αυτό που ακούς και σε εκφράζει απόλυτα - έτσι υπάρχουν και κείμενα που τα διαβάζεις και τα ευχαριστιέσαι τόσο πολύ που δεν τα χορταίνεις.

Κάτι τέτοιο έπαθα διαβάζοντας το εξαιρετικό κείμενο των Μάκη Γκαρτζόπουλου και Ηρακλή Οικονόμου σχετικά με το soundtrack της επικής ταινίας του Θεόδωρου Αγγελόπουλου "Ο Θίασος" (1973). Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μετρονόμος (τεύχος 34, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2009) και αναδημοσιεύεται στα μπλογκ Μουσικά Προάστια και Το άρωμα του τραγουδιού. Διαβάστε το οπωσδήποτε, ειδικά αν έχετε δει την ταινία, αλλά και ανεξάρτητα από αυτό.

~~~

Όταν ήμουν εκεί γύρω στο Γυμνάσιο είχα διαβάσει κάπου ότι ο Αγγελόπουλος έχει φτιάξει μια ταινία που λέγεται "Ο Θίασος" και διαρκεί 4 ώρες. Εμείς τα μικρά και άμυαλα παιδάκια, που αναμασούσαμε τότε ό, τι ακούγαμε από δω κι από κει, θεωρούσαμε ότι οι ταινίες του Αγγελόπουλου είναι βαρετές, ότι οι ηθοποιοί κάνουν δέκα ώρες για να αλλάξουν δυο κουβέντες, ότι κάθε σκηνή των ταινιών του είναι αυτοκτονία αφού η κάμερα δείχνει ένα τοπίο επί 20 λεπτά χωρίς να συμβαίνει τίποτα και άλλες τέτοιες μπούρδες που αναπαράγονται από χοντροκομμένη δήθεν «σάτιρα» που έκαναν διάφορες εκπομπές σε ραδιόφωνο και τηλεόραση. Όχι βέβαια ότι «Ο Θίασος» ήταν ταινία «εύκολη» για έναν μαθητή Γυμνασίου, αλλά θέλω να τονίσω ότι η διάρκεια και μόνο των ταινιών του και τα κλισέ που κυκλοφορούσαν περί μεγάλων και βαρετών σκηνών μάς επηρέαζαν αρνητικά απέναντι στον σπουδαίο σκηνοθέτη.

Πριν περίπου 4 χρόνια ωστόσο, όταν ήμουν στο 2ο έτος της Σχολής μου, ωριμότερος πλέον και με έντονες ανησυχίες για κοινωνικά και πολιτικά θέματα (καμία σχέση δηλαδή με το βλαμμένο του Γυμνασίου που περιέγραψα παραπάνω), πήρε το μάτι μου στην τηλεόραση τη διαφήμιση ενός αφιερώματος στον ελληνικό κινηματογράφο που θα ξεκινούσε η ΕΤ1 με προβολές ταινιών κάθε βράδυ. Στα πλαίσια εκείνου του αφιερώματος παρατήρησα ότι θα προβαλόταν και "Ο Θίασος". Διάβασα διάφορα αποθεωτικά στις εφημερίδες, κατάλαβα ότι το θέμα με το οποίο καταπιάνεται η ταινία με ενδιαφέρει πάρα πολύ και κράτησα σαν μόνη μου ένσταση τη μεγάλη διάρκεια αφού θυμήθηκα ότι μιλάμε για την 4ωρη ταινία που κοροϊδεύαμε μικρότεροι (δύσκολα φεύγουν αυτά τα κολλήματα από το μυαλό ενός νεαρού).

Πάντως τελικά, έστω και υπό αντίξοες συνθήκες (να μπαίνει η αδερφή μου και να μου λέει «έλα ρε, βάλε το τάδε σίριααααλ», να διακόπτεται η ταινία από τις σπαστικές διαφημίσεις και να μου το αλλάζει η μάνα μου ξεχνώντας να το ξαναγυρίσει κ.ά.) κατάφερα εκείνο το βράδυ να δω κάποια αποσπάσματα του Θιάσου. Θυμάμαι το σοκ που είχα πάθει από τη δύναμη των σκηνών. Πραγματικά συγκλονίστηκα! Άλλωστε έχω ξαναπεί ότι είμαι υπερβολικά ευαίσθητος πάνω στα θέματα της περιόδου 1936-1952 (ή της δεκαετίας του ’40 για να το απλοποιήσουμε) και με αυτά καταπιάνεται η ταινία με έναν τρόπο εκπληκτικό. Μιλάμε για ένα πραγματικό έπος από τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο που με όχημα την ιστορία ενός περιοδεύοντος θιάσου ξετυλίγει την ηρωική, αλλά και τραγική και δύσκολη, ιστορία της Ελλάδας εκείνα τα ταραγμένα χρόνια. Και πάνω απ’ όλα αυτό γίνεται με τρόπο ποιητικό, άψογο αισθητικά και με ματιά προοδευτική, από τη σκοπιά του λαού και όχι των δυναστών του (σε αντίθεση με την πολυδιαφημισμένη «Ψυχή βαθιά» του Βούλγαρη, που απομονώνει πράγματα από την τελευταία φάση του Εμφυλίου και τα ρίχνει ξεκάρφωτα στο μυαλό του θεατή αποπροσανατολίζοντάς τον και συσκοτίζοντας την ιστορική αλήθεια).

Για να μην λέω πολλά πάλι, ας περιοριστώ στο ότι μεταξύ των άλλων που με εντυπωσίασαν, ήταν και οι μουσικές και τα τραγούδια που ακούγονται στην ταινία, τα οποία και είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής. Όταν τελικά είδα ολόκληρη την ταινία με την ησυχία μου (ας είναι καλά "Τα Νέα" που την έδωσαν σε dvd πριν λίγους μήνες) ξαναθυμήθηκα όλες αυτές τις μουσικές που με είχαν εκπλήξει εκείνο το βράδυ που την έβλεπα αποσπασματικά. Ωστόσο μου δημιουργήθηκαν πολλές απορίες σχετικά με το κάθε τραγούδι. Ε λοιπόν το άρθρο των Γκαρτζόπουλου - Οικονόμου, για το οποίο σας μίλησα στην αρχή, μου έλυσε πολλές απορίες και το κατευχαριστήθηκα! Να είναι καλά τα παιδιά!

Εκείνη τη σκηνή που δεξιοί και αριστεροί νεαροί συναντιούνται σε κάποιο μαγαζί και «απαντούν» οι μεν στους δε και τούμπαλιν με τραγούδια, δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Περιγράφεται και αυτή άψογα στο άρθρο των παιδιών.

Ελπίζω να επανέλθω στο Θίασο με άλλη ευκαιρία στο μέλλον. Θέλω να πω πολλά για αυτήν την ταινία...

Ταμείον... μείον και ψυχή ρηχιά

Είχαν το ενδιαφέρον τους οι ψηφοφορίες που ξεκίνησα από τον Οκτώβρη και τελείωσαν πριν μερικές ημέρες. Πάμε να δούμε τα αποτελέσματα:

1η ψηφοφορία
«Σε ποιό σχήμα θα πάτε οπωσδήποτε μέχρι τα Χριστούγεννα» ρώταγε η πρώτη ψηφοφορία και αυτό το «οπωσδήποτε» ήθελε να τονίσει ότι ψάχνουμε να βρούμε την προτεραιότητά μας για τα μούσικά σχήματα της πρώτης φάσης της χειμερινής σεζόν. Το σχήμα δηλαδή που δεν θέλουμε να χάσουμε με τίποτα.

Η ψηφοφορία αυτή κράτησε για σχεδόν 3 μήνες και συμμετείχε ένας σημαντικός αριθμός επισκεπτών του μπλογκ (95 ψήφοι). Τα αποτελέσματα:

1. Δεν έχω φράγκα : 26 ψήφοι (27%)
2. Β. Παπακωνσταντίνου - Μπουλάς - Ζουγανέλης - Λ. Παπαδόπουλος - Χρηστίδου : 11 ψήφοι (11%)
3. Δ. Μητροπάνος - Πέγκυ Ζήνα : 9 ψήφοι (9%)
-. Νατάσσα Μποφίλιου : 9 ψήφοι (9%)
4. Δημήτρης Ζερβουδάκης : 8 ψήφοι (8%)
5. Μαρκέλλου - Μουζουράκης : 7 ψήφοι (7%)
6. Άγαμοι Θύται : 6 ψήφοι (6%)
-. Κωστής Μαραβέγιας : 6 ψήφοι (6%)
-. Άλλο : 6 ψήφοι (6%)
7. Βίσση - Μαριώ - Μπλε : 4 ψήφοι (4%)
8. Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Δήμος Αναστασιάδης : 2 ψήφοι (2%)
9. Μακεδόνας - Νέγκα : 1 ψήφος (1%)
10. Μπάσης - Ανδρεάτος : 0 ψήφοι

* Δεν ξέρω αν υπάρχει οικονομική κρίση και σε τι μέγεθος και δεν ξέρω και τι επιπτώσεις έχει στο πόσα χρήματα δαπανούμε για τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία μας. Πάντως η επιλογή «Δεν έχω φράγκα» τράβηξε μπροστά από τον αρχή και δεν έχασε ούτε λεπτό την πρωτοπορία. Αν κρίνω και από τον εαυτό μου, όντως τα χρήματα αποτελούν ένα εμπόδιο αφού πολλές φορές δεν σε αφήνουν να πας και να δεις τα live που θέλεις. Αλλά δεν έχουμε ούτε 15 ευρώ για να πάμε στο live που μας ενδιαφέρει περισσότερο; Εκτός αν θέλει κανείς να πάει με τραπέζι, που τότε όντως δεν παίζει να του περισσεύουν...

* Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν η 2η θέση του σχήματος Παπακωνσταντίνου - Μπουλά - Ζουγανέλη και λοιπών που είναι στην Ακτή της Οδού Πειραιώς. Το σχήμα αυτό, με πυρήνα τους Μπουλά - Ζουγανέλη και διάφορους να εναλλάσσονται στο πλάι τους, πάει φέτος για 4η σερί χρονιά με όλες τις προηγούμενες να είναι άκρως επιτυχημένες από πλευράς προσέλευσης κόσμου. Δεν περίμενα με τίποτα να πάει και φέτος τόσο καλά. Μάλλον θα έχουν φροντίσει να αλλάξουν αρκετά το πρόγραμμά τους, από τη στιγμή που τόσος κόσμος πηγαίνει και ξαναπηγαίνει χωρίς να βαριέται καθόλου...

* Εντυπωσιακή και η 2η θέση της Νατάσσας Μποφίλιου (ΣτΝ Club) που απέκτησε πολύ γρήγορα ένα αρκετά μεγάλο και πιστό κοινό.

* Τελευταία μου παρατήρηση η 3η θέση του Ζερβουδάκη. Δεν το περίμενα με τίποτα. Αν και οι περισσότεροι δεν έμειναν ευχαριστημένοι από το πρόγραμμα που παρουσίασε για μία ακόμη χρονιά στο Μετρό (κρίνοντας από τα σχόλια που ακούω και διαβάζω), φαίνεται πως έχει σημαντικότατο κοινό που τον ακολουθεί.

2η ψηφοφορία
Με την πολυσυζητημένη ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά» είχε να κάνει η 2η ψηφοφορία μας. Η ταινία αυτή, λόγω του καυτού θέματος με το οποίο καταπιάνεται (ελληνικός Εμφύλιος), προκάλεσε δημόσια συζήτηση για πάνω από έναν μήνα. Σχεδόν καθημερινή ήταν η αρθρογραφία στις εφημερίδες από τον Οκτώβρη, με αφορμή την «Ψυχή βαθιά», ενώ και πολλά μπλογκ και σάιτ ασχολήθηκαν με αυτήν.

Η ερώτηση της ψηφοφορίας μας ήταν η εξής: «Η ταινία του Π. Βούλγαρη ‘‘Ψυχή βαθιά’’ είναι...» και τα αποτελέσματα ήταν:

1. Ρηχή / επιφανειακή : 10 ψήφοι (25%)
2. Αποπροσανατολιστική : 7 ψήφοι (17%)
-. Πολύ καλή! : 7 ψήφοι (17%)
3. Μούφα : 6 ψήφοι (15%)
-. Ανιστόρητη : 6 ψήφοι (15%)
4. Τέλεια!! : 5 ψήφοι (12%)
-. Αντιεπιστημονική : 5 ψήφοι (12%)
-. ‘‘Χολιγουντιανό’’ θέαμα : 5 ψήφοι (12%)
-. Αντικομμουνιστική: 5 ψήφοι (12%)
5. Για φάσκελα : 4 ψήφοι (10%)
-. Μέτρια : 4 ψήφοι (10%)
-. Πολύ κακό για το τίποτα : 4 ψήφοι (10%)
-. Θα περιμένω να βγει σε dvd : 4 ψήφοι (10%)

... (και ακολουθούσαν επιλογές με λιγότερες ψήφους)

Ψήφισαν: 40

Οι απόψεις διίστανται απ’ ό,τι βλέπετε. Ένα ισχυρό ρεύμα πήγε προς στους αρνητικούς και πολύ αρνητικούς χαρακτηρισμούς και ένα άλλο αρκετά σημαντικό πήγε στους θετικούς (Πολύ καλή!) και αποθεωτικούς (Τέλεια!!). Σαφής βέβαια η υπεροχή των αρνητικών χαρακτηρισμών με την πρώτη θέση να πηγαίνει στο «Ρηχή/επιφανειακή», πράγμα με το οποίο συμφώνησα και εγώ και επίσης γράφτηκε από πολλούς κριτικούς. Φαίνεται πως, σύμφωνα με το κοινό, ο Βούλγαρης απέτυχε να μπει στην ουσία του θέματος με το οποίο καταπιάστηκε και έμεινε στην εντυπωσιακή αναπαράσταση μαχών, στην προσωπική ιστορία που δεν δίνει πάτημα για συμπεράσματα ιστορικά και σε μια λογική «ίσων αποστάσεων» που μάλλον κρύβει την πραγματικότητα.

Soul Kitchen

Να την δείτε! Διασκεδαστική και καλογυρισμένη ταινία. Φοβερές φάτσες και ερμηνείες. Τούρκος σκηνοθέτης, γερμανική πόλη και γλώσσα, ελληνικά ονόματα και μουσικές (Βαμβακάρης, Locomondo, Πασχάλης κ.ά.) και μπόλικη κουζίνα. Ό,τι πρέπει λίγο πριν έρθουν οι γιορτές να πάτε ένα σινεμαδάκι και να δείτε την εν λόγω ταινία.

Soul Kitchen
Παραγωγής: 2009
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 17/12/2009
Σκηνοθεσία-σενάριο: Fatih Akin
Παίζουν: Adam Bousdoukos, Moritz Bleibtreu, Birol Unel, Lukas Gregorowicz, Anna Bederke

Το σκάφανδρο και η πεταλούδα

Αν δεν την έχετε δει ήδη, να τη δείτε. Αξίζει πραγματικά! Και αξίζει διότι δείχνει τις απεριόριστες δυνάμεις του ανθρώπου όταν ΘΕΛΕΙ! Αρκεί να θέλει...

"Το σκάφανδρο και η πεταλούδα" (Le Scaphandre et le Papillon)
Παραγωγής: 2007 (Γαλλία)
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 15/11/2007
Σκηνοθέτης: Julian Schnabel
Παίζουν: Ματιέ Αμαλρίκ, Εμμανυέλ Σεϊνιέ, Μαρί Ζοζέ Κροζ, Μαξ φον Σίντοβ κ.ά.

Ψυχή Ρηχιά

Την είδα λοιπόν κι εγώ εχτές την πολυδιαφημισμένη "Ψυχή βαθιά" του Παντελή Βούλγαρη. Με άφησε λίγο αμήχανο είναι η αλήθεια. Θέλω να πω πολλά (μα πάρα πολλα) καθώς τα θέματα του '40-'49 είναι από αυτά που με καίνε πολύ και τα ψάχνω και έχω και μια ευαισθησία πάνω σε αυτά. Δυστυχώς δεν έχω καθόλου χρόνο αυτή τη στιγμή. Ίσως το Σαββατοκύριακο μπορέσω να γράψω κάτι παραπάνω. Με δυο λόγια πάντως δεν με ενθουσίασε η ταινία. Έχει ιστορικά φάουλ (λιγότερα απ' ό,τι περίμενα βέβαια), έχει μια εκ του πονηρού και δήθεν "αθώα" ματιά "Κακό πράγμα ο πόλεμος" και "Έλληνες τουφεκάνε Έλληνες", έχει μια άποψη "Οι ξένοι μάς βάλανε να σκοτωθούμε", μας λέει "νεκρός κι ο στρατιώτης του 'Εθνικού Στρατού', νεκρός και ο αντάρτης", έχει σίγουρα πολύ "χολιγουντιανό" στυλ αναπαράστασης των μαχών κλπ κλπ. Έχει και τα πολύ καλά της όπως οι φάτσες και οι ερμηνείες των περισσότερων από τους ηθοποιούς κ.ά.







Πάντως εκφράζομαι σε μεγάλο ποσοστό από τα όσα έγραψε ο Νίκος Μπογιόπουλος στο Ριζοσπάστη αναφορικά με την ταινία. Μέχρι να γράψω τη δική μου άποψη αναλυτικά, παραθέτω το άρθρο του:

«Ρηχή, βαθιά»...

Δε διεκδικούμε κλέη ειδικών όσον αφορά την κινηματογραφική κριτική. Με την ιδιότητα του θεατή και μόνο (και ασκώντας το δικαίωμα στην έκφραση γνώμης) βρήκαμε την ταινία του κ. Παντελή Βούλγαρη, «Ψυχή βαθιά», απρόσμενα κακή. Μάλιστα, είναι τόσο κακή, ως καλλιτεχνικό «προϊόν», ώστε το στοιχείο αυτό της ταινίας να υπερβαίνει όλες τις υπόλοιπες «αναγνώσεις» της, σε βαθμό που να παρέλκει, κατά την άποψή μας, κάθε συζήτηση γύρω από το «μήνυμά της».

Εντούτοις - με αφορμή, πια, την ταινία - επιδοτείται μια συζήτηση η οποία διατείνεται ότι η Ιστορία των (ταξικών) κοινωνιών, πρέπει να γράφεται με το μελάνι της «συναδέλφωσης», της «συμφιλίωσης» και της «συναίνεσης» και όχι (προς Θεού!) της σύγκρουσης. Το μέγιστο, δε, επιχείρημα αυτής της άποψης είναι ότι ο Εμφύλιος του 1946 -49 ήταν ένας πόλεμος όπου αναμετρήθηκαν αδέρφια (που «δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν»), πράγμα κακό...

Ομως, «αδέρφια» και «ξαδέρφια» δεν αναμετρήθηκαν μόνο στον ελληνικό εμφύλιο του 20ού αιώνα. «Αδέρφια» και «ξαδέρφια» (για πράγματα, που προφανώς «είχαν να μοιράσουν») αναμετρήθηκαν μεταξύ τους και στον αμερικανικό εμφύλιο, και στον ταξικό εμφύλιο στη Γαλλία το 1871, και στη Γαλλική Επανάσταση το 1789, και στον ισπανικό εμφύλιο, και στους δυο εμφυλίους πολέμους μεταξύ των Ελλήνων μεσούσης της Επανάστασης του '21. Θυμίζουμε, επιπλέον, ότι τον Ανδρούτσο και τον Καραϊσκάκη, Ελληνες τους «έφαγαν», και τους Κολοκοτρώνη και Μακρυγιάννη, Ελληνες τους φυλάκισαν.

Επομένως το να «διαβάζεται» το δράμα ενός πολέμου, πόσο μάλλον ενός εμφυλίου πολέμου, σαν... μελόδραμα, αφενός δεν είναι κάτι το πρωτότυπο, καθώς αυτή η... «ρηχή, βαθιά» προσέγγιση, έχει επιχειρηθεί πολύ πριν τον Εμφύλιο του 1946-49. Αφετέρου, όσοι επιδιώκουν να «διδάξουν» την ανάγνωση της Ιστορίας από τη σκοπιά της ταυτολογίας, που λέει ότι «ο πόλεμος προκαλεί δεινά - τι κακό πράγμα είναι ο πόλεμος», συνειδητά επιλέγουν (και εδώ δεν συμπεριλαμβάνουμε τους ρομαντικά αφελείς) να μας προτείνουν «να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν».

Ομως, σε συνθήκες πάλης των τάξεων (εκτός αν καταργήθηκε...), σε συνθήκες εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, μόνο τους εκμεταλλευτές συμφέρει «να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν».

Στο ερώτημα, τώρα, «και πώς θα τα αλλάξουμε», το να αναγνωρίζουν οι μαρξιστές ότι στο πλαίσιο των ταξικών κοινωνιών «η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας που κυοφορεί μια καινούρια», προφανώς δε σημαίνει ότι οι κομμουνιστές «εύχονται» τη βία, ή τον πόλεμο, ή τον εμφύλιο πόλεμο, ή πολύ περισσότερο ότι ανάγουν τα παραπάνω σε «αυτοσκοπό». Σημαίνει, πολύ απλά (μόνο μικρόνοες δεν το αντιλαμβάνονται) ότι οι κομμουνιστές δεν κλείνουν τα μάτια μπροστά σε μια πραγματικότητα, η οποία μπορεί να προκύψει.

Μπορεί, για παράδειγμα, να προκύψει «όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας», οπότε έχει να αποφασίσει αν «διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα», όπως έγραφε το πανό του ΕΑΜ, το Δεκέμβρη του '44.

Μέχρι τότε, λοιπόν, και εφόσον οι τύραννοι, οι εκμεταλλευτές, οι αστοί, δεν έχουν καταστήσει τη σύγκρουση αναπόφευκτη, δηλαδή «δεν έχουν χρησιμοποιήσει ακόμη βία, ο εμφύλιος αυτός πόλεμος μετατρέπεται για μας σε ειρηνική, μακρόχρονη και υπομονετική, ταξική προπαγάνδα» (Λένιν, «Απαντα», τόμος 31ος, σελ. 351).

Δεκέμβρης 1944 - Σύνταγμα: "Όταν ο Λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα" Ε.Α.Μ.

Για να μην ξεχνάμε...

Μα στην Παναγιωταρέα;!

Καλά ρε Βούλγαρη στην Παναγιωταρέα βρήκες να πας για την ταινία σου; (Θα μου πείτε και πού δεν πήγε, μόνο στο Δελτίο της Πετρούλας δεν βγήκε να δείχνει στο χάρτη πού είναι ο Γράμμος). Μα στην Παναγιωταρέα; Άντε μετά να δω εγώ την ταινία ανεπηρέαστος απέναντι στους δημιουργούς της και τις προθέσεις τους. Ρε τι τραβάμε σ' αυτή την πουτάνα τη ζωή. Να θες να "αγιάσεις" και να μην σ' αφήνουν...

Καλά το τι ακούστηκε στην εκπομπή αυτή δεν το συζητώ... Ίσως τα πούμε αναλυτικότερα στο μέλλον γιατί τώρα δεν έχω καθόλου χρόνο για αναλύσεις. Κρατάω ως ελπιδοφόρα την στάση και τα λόγια του μικρότερου από τους δύο πρωταγωνιστές. Τσακάλι ο μικρός, μ' άρεσε έτσι όπως απάνταγε, σε αντίθεση με τον Βούλγαρη που λέει πως διάβασε 600 βιβλία για τον Εμφύλιο αλλά μάλλον δεν του έμειναν και πολλά πράγματα...

Καλά η Παναγιωταρέα στον δικό της υπέροχο κόσμο όπως πάντα (για να μην πω τίποτα χειρότερο) αλλά αυτό ήταν απολύτως αναμενόμενο.

Ακαδημία Πλάτωνος

Σινεμά είχε χτες το πρόγραμμα, παρέα πάντα με τον φίλο don quixote. Επιτυχής και η πρώτη κινηματογραφική εξόρμηση της χειμερινής σεζόν. Ποντάραμε στην ελληνική "Ακαδημία Πλάτωνος" και δικαιωθήκαμε.

Χωρίς κραυγές και κούνημα του δαχτυλου, ο Φίλιππος Τσίτος μάς δίνει μία εξαιρετική ταινία που καταπιάνεται με το δραματικά επίκαιρο και πολύ σοβαρό θέμα του ρατσισμού στη χώρα μας. Ταυτόχρονα δίνει μία πολύ καλή οπτική του μικροαστού νεοέλληνα και των αδιέξοδων, εθνικιστικών (και όχι μόνο) ιδεολογημάτων που του έχουν δημιουργηθεί. Οι συμβολισμοί της ταινίας είναι καίριοι: ο νεοέλληνας μικροϊδιοκτήτης - μικρομαγαζάτορας με το φραπέ και την αθλητική εφημερίδα, αράζει ολημερίς παρακολουθώντας φανατισμένα ποδόσφαιρο την ώρα που οι μετανάστες δουλεύουν ακριβώς δίπλα του. Το "δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ" που του έχουν φυτέψει στο κεφάλι τον οδηγεί σε αδιέξοδα ζώντας καθημερινά ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους, αναρωτώμενος και ο ίδιος τελικά τι νόημα έχει ο διαχωρισμός σε "ανώτερους" και "κατώτερους" με βάση τον τόπο προέλευσης. Ο Κινέζος θα του δώσει ένα καλό νοίκι για να του πάρει το μαγαζί που ρημάζει, ο Αλβανός θα του κάνει τα μερεμέτια στο σπίτι γιατί αυτός ο "ανώτερος" δεν μπορεί να κουνήσει ούτε το χέρι του από τη ρέκλα και τελικά αν έρθει και κάποιος και του πει ότι γεννήθηκε στην Αλβανία και τον πήραν από εκεί οι γονείς του όταν ήταν ενός έτους, τότε και αυτός ο ίδιος θα πρέπει να πέσει μέσα στο λάκκο των ρατσιστικών ιδεολογημάτων που πίστευε και να παραδεχτεί ότι είναι και αυτός "κατώτερος"...



Μία εξαιρετική ταινία, κατά τη γνώμη μου, που καλό θα ήταν να δούμε όλοι. Ο Αντώνης Καφετζόπουλος δίνει ρέστα στον πρωταγωνιστικό ρόλο και μάλιστα για την ερμηνεία του αυτή έχει βραβευτεί.

ΥΓ: Κάτι κινείται στον ελληνικό κινηματογράφο. Και εννοώ στον καλό κινηματογράφο, πέρα από τα προϊόντα (με όλη την κακή έννοια του όρου) τύπου "Σούλα Έλα Ξανά". Αν μη, τι άλλο ελπιδοφόρο αυτό.

ΥΓ1: Φιέστες, χλιδάτες πρεμιέρες, ατελείωτα φράγκα στο προμοτάρισμα, αφίσες στο Μετρό, στο δρόμο, διαφημίσεις σε TV και ράδια, συνεντεύξεις σε όλες τις "ναυαρχίδες" του αστικού τύπου και φανφάρες περί "συμφιλίωσης" και "ενότητας". Εντάξει, το καταλάβαμε. Μία ακόμη ταινία που θα πιάσει την Ιστορία και θα την γυρίσει ανάποδα ή ακόμη χειρότερα θα κρύψει τα πιο ουσιώδη από τα σημεία της. Μία ακόμη ταινία που θα βάζει στο ίδιο τσουβάλι τους συνεργάτες των Γερμανών και τους "Ιδού Στρατηγέ μου ο Στρατός σας" με τους αντάρτες και τους Ήρωες της Αντίστασης επειδή και καλά και οι δύο πλευρές σκότωσαν. Δεν πειράζει. "Ψυχή βαθιά" που λέγανε και τ’ ανταρτόπουλα και θα την αντέξουμε την επίθεση εμείς οι "κολλημένοι". Περισσότερα από 22/10.

"Με χίλια ονόματα, μια χάρη / ακρίτας είτ’ αρματωλός / αντάρτης, κλέφτης παληκάρι / πάντα ειν’ ο ίδιος ο Λαός"