Γιώργος Σκούρτης 1940 -2018

Μίνα. Έλα, πάψε, κάτι θα γίνει.

Βασίλης. Πότε; Σαράντα χρόνια ξυπνάω απ` τα χαράματα! Από μωρό παιδί στο πεζοδρόμιο.Οκτώ χρονών κουβάλαγα σίδερα, δέκα φορτωνόμουν κασόνια, είκοσι στη λαχαναγορά, τριάντα στο ταξί νυχτέρι, σαράντα άνεργος και πεινασμένος! Πότε θα γίνει αυτό το κάτι; Πότε; Κάναμε και το σουβλατζίδικο, βλέπεις, να γίνουμε αφεντικά! Λες κι έπεσε κατάρα! Λες κι έπεσε πανούκλα! Λες και βγήκε σήμα "μην τρώτε πια σουβλάκια". Λες και βάζαμε σκατά, αντί για τον καλύτερο κιμά! Αλλά ίσως γι αυτό...Τον είδες τον άλλον; Έφτιαχνε, λέει, σουβλάκια με σάπια εντόσθια και μασέλες. Πουτάνα κοινωνία! Και του ρίξανε μονάχα οχτώ μήνες! Εμένα μού ρίξανε σαράντα χρόνια, αυτουνού οχτώ μήνες, θα πληρώσει, πάει ελεύθερο πουλί...Αύριο άλλη κομπίνα, μεθαύριο άλλη κονόμα! Εμείς τίποτα! Ούτε μια κομπίνα! Ούτε για μια κομπίνα δεν είμαστε άξιοι! Βάλαμε τον καλύτερο κιμά, κατάλαβες; Σαν τον πατέρα μου στην κατοχή...όλοι πουλάγανε πίτουρα και κιμωλία για αλεύρι στη μαύρη αγορά κι ο γέρος μου, φούρναρης πράμα, τσουβάλια το κάτασπρο αλεύρι το έδινε τζάμπα! Τσάμπα! Μέχρι και οι μαυραγορίτες κάνανε ουρά έξω από το σπίτι μας και μετά το πουλάγανε χρυσάφι το γραμμάριο! 

Μίνα. Έλα, μωρέ Βασίλη...Μη στεναχωριέσαι!

Βασίλης. Βασίλης! Να `ταν κι άλλος. Τον φάγανε τον Βασίλη! Τον έφαγε η μαρμάγκα τον Βασίλη! ...Πούστικο χρήμα! 

Το απόσπασμα του "Ανέργου" προέρχεται από το έργο  του Γιώργου Σκούρτη, "Κομμάτια και Θρύψαλα". Ανέβηκε για πρώτη φορά το Δεκέμβρη του `76 στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.  Ο Γιώργος Σκούρτης, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και μεταφραστής, πέθανε σήμερα σε ηλικία 78 ετών. 

Θεοδωράκης, Σκούρτης, Παυλάτου, Κουν

η πρώτη φωτογραφία, από την παράσταση του 2010 σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη. Η δεύτερη από το Ποντίκι. Η τελευταία, από εδώ

Αδαμαντία, παράσταση ψυχής

"Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας”. Αυτή η χαρακτηριστική φράση του Καρόλου Κουν στριφογύριζε στο μυαλό μου τις προάλλες φεύγοντας από το Υπόγειο της οδού Σταδίου. Δικαιολογημένα, καθώς με την “Αδαμαντία” διαπιστώνει κανείς ότι τα παιδιά αλλά και τα εγγόνια του Δασκάλου συνεχίζουν να δημιουργούν ακολουθώντας πιστά τη ρότα του. 

“Αδαμαντία” ο τίτλος, διαμάντι η παράσταση καθώς και όλα τα επί μέρους στοιχεία της. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Ο σκηνοθέτης, Κωστής Καπελώνης, όπως λέει ο ίδιος στο πρόγραμμα της παράστασης, πριν από δύο χρόνια, ανακάλυψε σε ένα ντουλάπι του θεάτρου, έναν ξεχασμένο φάκελο με 120 γράμματα που είχε στείλει από τη Θεσσαλονίκη όπου διέμενε, στον άντρα της στο Κάιρο, μια γυναίκα. Η κυρία Αδαμαντία, αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Το υλικό αυτό -που κατά πάσα πιθανότητα είχε θεωρήσει αξιόλογο και είχε φυλάξει, ο Γιώργος Λαζάνης- παραδόθηκε στον Παναγιώτη Μεντή με μια προσθήκη, κάτι που δεν υπήρχε στις επιστολές: η ιδέα ότι η Αδαμαντία ήταν σαν την Κλυταιμνήστρα· είχε κι αυτή δυο κόρες και ένα γιο και περίμενε μάταια επί δέκα χρόνια τον άντρα της να επιστρέψει. Και σαφώς βασίλισσα στην μικρή επικράτεια της οικογένειάς της, που “σκοτώνει” διαρκώς υπονομεύοντας τον απόντα σύζυγο. 

Ο Παναγιώτης Μεντής ανέσυρε από τις λέξεις της άγνωστης γυναίκας και από τα τυπικά, μιας άλλης εποχής, εισαγωγικά των επιστολών: «Είμαι καλά, αυτό επιθυμώ και δι εσέ!» ένα ατόφιο, ένα πρωτογενές υλικό. Σε αυτό βασίστηκε το τελικό αποτέλεσμα: ένας σπαρταριστός, χειμαρρώδης μονόλογος, ένα εκπληκτικό κείμενο πρόβας, η ιστορία μιας ζωής που τράβηξε τη δικής της ανηφόρα, παράλληλα με τα ιστορικά γεγονότα των πρόσφατων δεκαετιών. Ένας μονόλογος που σίγουρα πολλές θεατρίνες θα επιθυμούσαν διακαώς να ερμηνεύσουν. Η επιλογή της Μάνιας Παπαδημητρίου, αποδείχτηκε ιδανική καθώς κατάφερε με τις διακριτικές, πλην όμως ουσιαστικές σκηνοθετικές οδηγίες του Κωστή Καπελώνη, ερμηνεύοντας την ηρωίδα των επιστολών, να απογειώσει το κείμενο του Μεντή.

Καθαρόαιμη θεατρίνα η Παπαδημητρίου, γερά αρματωμένη με το φυσικό της ταλέντο και την απαράμιλλη υποκριτική της τεχνική, με την μοναδική της κίνηση και την εκπληκτική φωνή της, χτίζει μεθοδικά το ρόλο και μεταμορφώνεται επί σκηνής   ενσαρκώνοντας την Αδαμαντία. Δεν σταματάει όμως εκεί· πάει ένα βήμα παραπέρα καθώς έχει την άνεση να μπαινοβγαίνει  στον ρόλο, να στρέφεται συχνά και απευθύνεται στους θεατές ως Μάνια, να εκτίθεται  άμεσα κι ανεπιτήδευτα, εμπλουτίζοντας τον θεατρικό, με έναν εμβόλιμο προσωπικό μονόλογο, προσφέροντας γενναιόδωρα στο κοινό μια δυνατή, απολαυστική παράσταση. Μια παράσταση ψυχής. 

Η ταυτότητα της παράστασης 

Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
Σκηνικά: Μανώλης Ζαχαριουδάκης
Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου
Μουσική: Σταύρος Σιόλας
Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Στρατηγοπούλου
Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Παπαναστασάτου

Ερμηνεύει η Μάνια Παπαδημητρίου

Παίζουν μαζί της τους βωβούς ρόλους των παιδιών της Αδαμαντίας καθώς και τη ζωντανή μουσική της παράστασης οι νέοι ηθοποιοί:

Βασίλης Παπαδημητρίου (πιάνο, κλαρινέττο)

Χριστίνα Παπατριανταφύλλου (πιάνο, φλάουτο)

Αντιγόνη Σταυροπούλου (Μαντολίνο)

Υπόγειο
Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα
τηλέφωνο ταμείου: 2103228706
Από 11 Ιανουαρίου έως 26 Απριλίου
Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15
Τιμή εισιτηρίων: 15€, 10€ (μειωμένο - φοιτητικό) και 5€ (άνεργοι, ΑΜΕΑ)

Αλαντίν, μια μαγική παράσταση.

Μπορεί μια παράστση να λειτουργήσει ως βάλσαμο; Μπορεί να σε ξανακάνει παιδί – ένα παιδί ανάμεσα στα άλλα παιδιά θεατές- και να σε παρασύρει μια καλοκαιρινή νύχτα από την Αθήνα του σήμερα στην παλιά κι ονειρεμένη Βαγδάτη; Μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις στη διάρκεια της τα σημαντικά τρέχοντα και να σε κάνει να πιστέψεις έστω και για λίγο ότι όλα μπορεί να συμβούν με το μαγικό τρόπο των παραμυθιών;

Σίγουρα ναι. Αρκεί να διαθέτει κάποια βασικά χαρακτηριστικά. Πρώτη ύλη, ένα υπέροχο παραμύθι από τις Χίλιες και μια νύχτες, διασκευασμένο με μαστοριά σε θεατρικό έργο. Λιτά, λειτουργικά σκηνικά που αφήνουν τεράστια περιθώρια αυτοσχεδιασμών και κυριώς περιθώριο στη φαντασία να καλπάσει. Εκπληκτική μουσική που παντρεύει ήχους της Ανατολής με σύγχρονους δυτικούς  δίνοντας καταιγιστικό ρυθμό στη δράση. Ευρηματική, εκρηκτική σκηνοθεσία που απογειώνει με το κέφι και τη ζωντάνια της, αλλά με σεβασμό στο αραβικό παραμύθι. Και τέλος μια εκπληκτικά δεμένη ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών που τραγουδά, χορεύει, αυτοσχεδιάζει με τον απαράμιλλο τρόπο του Θεάτρου Τέχνης.

Ηθοποιών που δεν ερμηνεύουν απλώς τους ρόλους τους, αλλά τους απολαμβάνουν στον υπέρτατο βαθμό ακόμα και όταν έχουν πια σβήσει οι προβολείς, μετά το τέλος της παράστασης όταν η μαρίδα των θεατών ασυγκράτητη ανεβαίνει επι σκηνής, ξεχύνεται στα παρασκήνια για δει από κοντά και  να αγγίξει τα υλικά της μαγείας. Ένα σεντόνι που μεταμορφώθηκε σε άσπρο άλογο, το μαγικό λυχνάρι, το δαχτυλίδι που καλεί το τζίνι, τον διάδρομο απογείωσης του μαγικού χαλιού, ένα τραπέζι που γίνεται ασθενοφόρο, τα πανέρια με τους θησαυρούς του Αλαντίν...

Η επιτυχημένη παράσταση της παιδικής σκηνής του Θεάτρου Τέχνης- Κάρολος Κουν, φέτος το καλοκαίρι περιοδεύει σε δήμους της Αθήνας και της επαρχίας με το μιούζικαλ για παιδιά, Αλαντίν. Το σποτ της παράστασης, εδώ.

Οι συντελεστές της παράστασης

Σκηνοθεσία : Δεγαΐτης Δημήτρης

Σκηνικά : Μέξης Πάρις

Κοστούμια : Μέξης Πάρις-Καλογηροπούλου Εύη

Μουσική : Τσέκος Νίκος

Χορογραφία : Τσολάκη Λία

Φωτισμοί : Καπελώνης Κωστής

Διανομή

Κώστας Βελέντζας, Άνδρη Θεοδότου, Βασίλης Λέμπερος, Σαμψών Φύτρος, Ειρήνη Στρατηγοπούλου, Πέρρος Αλέξανδρος, Πάρις Θωμόπουλος, Γεράσιμος Σκαφίδας, Άλκηστις Πολυχρόνη, Μαρία Τζάνη