Τσαλαπετεινός: κινηματογράφος

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κινηματογράφος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 11 Αυγούστου 2021

Από σήμερα στους κινηματογράφους

Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2021

Τύφλα να `χουν οι Κοέν

Μπουκάρει η Riley June Williams, η πατριώτισσα από την Πενσυλβάνια μαζί με τους άλλους στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου, φωνάζοντας “Make America Great Again”. Τρέχει από δω, τρέχει από εκεί και φτάνει στο άντρο της Pelosi, μάλλον πριν από τον τύπο που πήγε κι άραξε στην καρέκλα της Nancy, με τα πόδια πάνω στο γραφείο.

Η Riley αρχίζει να ψάχνει πυρετωδώς συρτάρια, ντουλάπια αναζητώντας τεκμήρια της βέβαιης προδοσίας και τελικά βρίσκει ένα λαπ τοπ. Μπορεί όμως να μην ήταν λαπ τοπ και να ήταν ένας εξωτερικός δίσκος -δε φαίνεται καθαρά στο βίντεο που έχει στα χέρια του το FBI, μετά από υπόδειξη του μάρτυρα με την κωδική ονομασία W1 ο οποίος ήταν πρώην αμόρε της νεαρής. Χωρίς δεύτερη σκέψη, το βουτάει, πάει να το βάλει στην τσάντα της – μια μεγάλη τσάντα απομίμηση δέρματος ζέβρας- αλλά σκέφτεται ενδεχόμενους ελέγχους κατά την αποχώρησή της. Λύνει τη ζώνη της καφέ καπαρντίνας που φοράει, ακουμπάει το λαπ τοπ ή τον δίσκο στο στήθος της, πάνω στο πράσινο μπλουζάκι, κλείνει την καπαρντίνα, σφίγγει τη ζώνη και φεύγει. Χάνεται δυο -τρεις φορές, κάνει άσκοπους κύκλους, αλλά τελικά βρίσκει την έξοδο.

Μπορεί να έφταιγε η παγωμένη ατμόσφαιρα της Ουάσινγκτον, τα δακρυγόνα που έπεσαν καθυστερημένα, η γενικότερη ένταση, ή όλα αυτά μαζί, πάντως εκείνη τη στιγμή ο πατριωτισμός της εξατμίζεται. Στέκεται ακίνητη για αρκετή ώρα στα σκαλοπάτια του Καπιτωλίου. Τότε γεννιέται στο μυαλό της ένα απλό και γι αυτό μεγαλοφυές σχέδιο: θα στείλει το λάπ τοπ ή τον εξωτερικό δίσκο που κρύβει στον κόρφο της, σε ένα φίλο που μένει στη Ρωσία με την εντολή να το πουλήσει στις μυστικές υπηρεσίες του Πούτιν στην ανώτατη δυνατή τιμή. Kι ό,τι πάρουν, μισά- μισά. Ή μάλλον όχι. Όχι. Αυτή έκανε την περισσότερη και την πιο επικίνδυνη δουλειά. Εβδομήντα- τριάντα. Ή έστω, εξήντα- σαράντα.

Χθες, αργά το μεσημέρι, ο Ίθαν κι ο Τζόελ Κοέν βρίσκονται στο σπίτι του πρώτου και μετά το γεύμα, δουλεύουν χαλαρά πάνω ένα νέο σενάριο που έχουν στα σκαριά. Η τηλεόραση στο βάθος παίζει σε χαμηλή ένταση και η είδηση για την νεαρή Riley που μεταδίδεται εκείνη την ώρα τους αποσπά ολοκληρωτικά την προσοχή.

Μετά από χρόνια συνεργασίας και μερικές δεκάδες ταινίες στο ενεργητικό τους τα δύο αδέλφια δεν χρειάζεται να μιλούν. Δυο ματιές είναι αρκετές για να συνεννοηθούν. Η είδηση, όλη αυτή η ιστορία, είναι καταπληκτική μαγιά για μια ακόμα ταινία. Άσε που δεν χρειάζεται πολλά. Είναι έτοιμη. Και συμφωνούν με τα μάτια ότι, ό,τι και να πει ο ενδυματολόγος, αυτοί θα επιμείνουν: η πρωταγωνίστρια θα φοράει το πράσινο μπλουζάκι κάτω από την καφέ καπαρντίνα. Μόνο η τσάντα, αυτή με την απομίμηση δέρματος ζέβρας, θα είναι μεγαλύτερη.

Έχουν δυναμώσει την ένταση και έχουν αρχίσει να σημειώνουν στοιχεία της ιστορίας τη στιγμή που μπαίνει η Φράνσις με ένα δίσκο με τους καφέδες. Κοντοστέκεται, βλέπει μια τα δύο εκστασιασμένα αδέλφια που βρίσκονται σε δημιουργικό οίστρο, μια την οθόνη, μετά πάλι τα αδέλφια. Καταλαβαίνει τί συμβαίνει. Αφήνει το δίσκο πάνω στο τραπέζι μπροστά τους. Κατόπιν παίρνει το τηλεχειριστήριο, κλείνει την τηλεόραση και πριν προλάβουν να διαμαρτυρηθούν, τους κοιτάζει στα μάτια και τους λέει δυνατά: Burn After Reading!

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2016

Ο Κουτσάφτης, η μελίγκρα και μια εργασία

“Όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει”, λέει η παροιμία και εγώ την εφάρμοζα κατά γράμμα επί μήνες. Ενώ έπρεπε να ταξινομήσω όλο το υλικό που είχα συγκεντρώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή και να περάσω επιτέλους στη σύνθεσή του ολοκληρώνοντας την εργασία που έπρεπε να ετοιμάσω, όλο και πλάταινα την έρευνα. Για να φτάσω μάλιστα το θέμα πέρα από τα άκρα και παρά την αντίθετη γνώμη του επιβλέποντα καθηγητή, αποφάσισα ότι ήταν απολύτως απαραίτητο να συναντήσω τον Φίλιππο Κουτσάφτη. Όχι τον παρά ένα τόνο συνωνόματό του σκηνοθέτη της Αγέλαστης Πέτρας, αλλά τον Προϊστάμενο της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών.

Δεν ήταν δύσκολο να βρω το τηλέφωνο της Υπηρεσίας και να μιλήσω με τον ίδιο, τον γνωστό από διάφορες τρανταχτές αιματοβαμμένες υποθέσεις, ιατροδικαστή. Με άκουσε προσεκτικά και δέχτηκε πρόθυμα να με συναντήσει την επόμενη στις 8 το πρωί στο γραφείο του -πού αλλού;- στην οδό Αναπαύσεως. Στρώθηκα αμέσως στη δουλειά, ετοίμασα τις ερωτήσεις που έπρεπε να τού κάνω και μετά από ώρες συστηματικής καταγραφής και διορθώσεων, απόγευμα πια, βγήκα στην αυλή. Ήταν μια ωραία μέρα φθινοπωρινή όπως τώρα καλή ώρα, κι αντί να καθίσω να απολαύσω τον καφέ μου, αποφάσισα να κάνω κάτι που ανέβαλα διαρκώς το προηγούμενο διάστημα: να ραντίσω τις τριανταφυλλιές που είχαν γεμίσει μελίγκρα και κινδύνευαν άμεσα να ξεραθούν.

Πάνω στο κουτί με το φάρμακο που είχα προμηθευτεί μερικές μέρες νωρίτερα, ο γεωπόνος είχε σημειώσει τη δοσολογία. Μέτρησα με μια σύριγγα τα ml του φαρμάκου -πήρα την πρωτοβουλία να προσθέσω μια δυο σταγόνες παραπάνω ώστε να είναι βέβαιη και άμεση η εξολόθρευση- το έβαλα σε ένα ψεκαστήρι, πρόσθεσα νερό, ανακάτεψα καλά το μείγμα και άρχισα να ψεκάζω με μανία τις πολυπληθείς παροικίες των λαίμαργων εντόμων. Ξανά και ξανά. Μύριζε άσχημα αυτό το φάρμακο κι επειδή στη βιασύνη μου δεν είχα βιδώσει καλά το ψεκαστήρι, μούσκεψαν για τα καλά τα χέρια μου.

Όταν πλέον τελείωσα και ενώ έβαζα το φιαλίδιο του φαρμάκου στο κουτί του για να το αποθηκεύσω, σκέφτηκα να ρίξω μια ματιά, έστω και εκ των υστέρων, στις οδηγίες χρήσης. Ανοίγοντας το διπλωμένο χαρτί το πρώτο που πρόσεξα ήταν μια απειλητική νεκροκεφαλή με δυο οστά σταυρωτά πίσω της, σε κόκκινο πλαίσιο. Από κάτω, λες και δεν έφτανε το σύμβολο, έγραφε “Κίνδυνος -θάνατος”. Διάβασα τις οδηγίες με ανησυχία που πρόταση στην πρόταση μεγάλωνε. Μιλούσαν για προφυλάξεις εντελώς απαραίτητες -γάντια, μάσκα- που εγώ στη βιασύνη μου δεν είχα πάρει. Και στο τέλος όλων αυτών, αναγράφονταν το τηλέφωνο του Κέντρου Δηλητηριάσεων.

Πέταξα βιαστικά τα ρούχα που φορούσα στο ράντισμα και μπήκα στο μπάνιο. Πλύθηκα σχολαστικά ξανά και ξανά. Έτριψα με μανία τα χέρια και το πρόσωπο και έκανα πολλές γαργάρες. Μετά, άρχισα να ψάχνω σε κατάσταση πανικού για δηλητήρια, συμπτώματα δηλητηριάσεων και τρόπους άμεσης αντιμετώπισης. “...τοξικά είναι αυτά που δια της εισπνοής , καταπόσεως ή δια της διεισδύσεως δια του δέρματος δύνανται να προκαλέσουν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, οξείς ή χρόνιους, ακόμη και τον θάνατο.”

Στο τέλος κάθε αναζήτησης, η ίδια λέξη: θάνατος. Όταν συνειδητοποίησα ότι οι καρδιακοί μου παλμοί είχαν ανέβει σαν να είχα τρέξει μαραθώνιο, έβαλα στη μνήμη του τηλεφώνου τον αριθμό του κέντρου δηλητηριάσεων και προσπάθησα να ηρεμήσω. Δεν ήταν εύκολο. Κι αν τα κατάφερα ήταν πολύ αργότερα, όταν κατάλαβα ότι δεν είχα κανένα από τα συμπτώματα που είχα διαβάσει. Ήταν περασμένες δυο βράδυ όταν συμπέρανα ότι μάλλον δεν κινδύνευα και αποφάσισα ότι έπρεπε πια να πέσω για ύπνο, ώστε να μη χάσω την πρωινή συνάντηση στην οδό Αναπαύσεως.

Τότε ήταν που σκέφτηκα το σενάριο μιας μαύρης, κατάμαυρης κωμωδίας: Φοιτητής επικοινωνεί με προϊστάμενο ιατροδικαστικής υπηρεσίας για να τον βοηθήσει στην εργασία που ετοιμάζει για τη σχολή του. Την ημέρα και την ώρα της συνάντησης, ο φοιτητής δεν φτάνει στην ώρα του. Ο ιατροδικαστής τον περιμένει στο γραφείο του, φανερά εκνευρισμένος για την αργοπορία. Μετά από ένα τέταρτο άκαρπης αναμονής, βάζει την πράσινη μπλούζα του και πάει στο νεκροτομείο για να πιάσει δουλειά. Εκεί, οι βοηθοί λέγοντας "κρίμα τόσο νέο παλικάρι", του δείχνουν ένα πτώμα που δεν έχει κρυώσει ακόμα και προσθέτουν: "Τον έφεραν στις οκτώ παρά το πρωί". Η κάμερα κάνει ζουμ στο καρτελάκι που είναι δεμένο στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού. Μετά το πλάνο ανοίγει. Ο ιατροδικαστής σκύβει και διαβάζει το όνομα. Έκπληκτος συνειδητοποιεί ότι είναι το όνομα του φοιτητή. Γυρίζει προς τον φακό και λέει: “Τελικά έφτασε στην ώρα του.” Τότε, πάνω στο πρόσωπο του ιατροδικαστή κι ενώ πίσω, στο βάθος αχνοφαίνεται το πτώμα, πέφτει η μουσική και οι τίτλοι τέλους.

Η συνάντηση με τον Κουτσάφτη, την επόμενη μέρα, ήταν συναρπαστική. Μέχρι και ο καθηγητής μου παραδέχτηκε ότι τα στοιχεία που αποκόμισα ήταν ουσιαστικά και μάλιστα πρόσθεσε ότι "θα απογείωναν την εργασία". Καθώς είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, πέρασα από το πολύμηνο κοσκίνισμα στο ζύμωμα και σύντομα κατάφερα να την ολοκληρώσω. Ο βαθμός ήταν ανάλογος της προσπάθειας που είχα καταβάλλει. Όσο για τα ζωύφια στα φυτά της αυλής, από τότε άρχισα να τα αντιμετωπίζω με άλλους τρόπους, πιο ήπιους και πιο οικολογικούς.

η ιστορία αφιερώνεται στον Kos Panti

*Δείτε με αγγλικούς υπότιτλους το ντοκιμαντέρ, El costo humano de los agrotoxicos.

Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016

Άτυπη Απονομή

Λίγες μόλις ώρες πριν από την έναρξη της 88ης τελετής απονομής των Όσκαρ, έχοντας δει αρκετές από τις υποψήφιες ταινίες σε έναν κινηματογραφικό μαραθώνιο τις τελευταίες δέκα μέρες, θα ήθελα να αναφέρω πού θα ήθελα να καταλήξουν απόψε τα βασικά χρυσά αγαλματίδια της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Καλύτερης ταινίας, στο Spotlight

Σκηνοθεσίας, στον Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου για την Επιστροφή

Α' Ανδρικού Ρόλου, στον Έντι Ρεντμέιν για την ερμηνεία του στη ταινία Το κορίτσι από τη Δανία.

Α' Γυναικείου Ρόλου, στην Μπρι Λαρσον για την ερμηνεία της στην ταινία Το Δωμάτιο

Β΄ Ανδρικού Ρόλου, στον Μαρκ Ράιλανς, για την ερμηνεία του στην Γέφυρα των κατασκόπων

Β' Γυναικείου Ρόλου, στην Αλίσια Βικάντερ για την ερμηνεία της στη ταινία Το κορίτσι από τη Δανία.

Όσκαρ διασκευασμένου Σενάριου και μοντάζ στην ταινία Το Μεγάλο Σορτάρισμα

Πρωτότυπο Σενάριο στην ταινία κινουμένων σχεδίων, Τα μυαλά που κουβαλάς.

Ξενόγλωσσης ταινίας, στον Γιο του Σαούλ

και Μουσικής, αν και δεν είναι υποψήφιοι γι αυτό το Όσκαρ, στους Carsten Nicolai και Ryuichi Sakamoto για το soundtrack της ταινίας Η Επιστροφή

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016

Εργένης- η σκηνή στο Rock n Roll

Μια φίλη που δούλευε στην παραγωγή μού τηλεφώνησε και μού ζήτησε να πάω το απόγευμα της επόμενης μέρας στο Rock n Roll στο Κολωνάκι. Στην οδό Λουκιανού. Θέλανε κομπάρσους για τη σκηνή «της γνωριμίας του Στράτου και της Καριοφιλιάς» όπως μού εξήγησε. Τα γυρίσματα της καινούριας ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου, ο Εργένης είχαν αρχίσει. Φυσικά και με ενθουσίασε η ιδέα, οπότε συμφώνησα να πάω και πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, τη ρώτησα: "Να πάρω φωτογραφική;" Δεν είχε αντίρρηση, αρκεί να μην έβγαζα την ώρα του γυρίσματος. Πήγα πολύ νωρίτερα από την ώρα που μού είχε πει και μέχρι να αρχίσει το γύρισμα, τράβηξα ένα ασπρόμαυρο φιλμάκι.

Χθες, με την είδηση του θανάτου του σκηνοθέτη, άρχισα να ψάχνω αυτό το υλικό. Το βρήκα ένα μεγάλο κιτρινισμένο φάκελο που απ` έξω έγραφε “Εργένης, Νίκου Παναγιωτόπουλου. Καραμπέτη -Τζώρτζογλου. Γύρισμα στο Rock n Roll, 21/5/1996”. Δυστυχώς περιείχε μόνο τα αρνητικά και μια εκτύπωσή τους σε Α4. Κι αυτή κάπως κιτρινισμένη. Δεν μπορούσα να θυμηθώ γιατί δεν είχα τυπώσει τότε φωτογραφίες. Ίσως μού είχαν φανεί μέτριες, ίσως να το είχα αναβάλει για άλλη στιγμή. Φωτογράφησα λοιπόν την εκτύπωση, μερικά από τα καρεδάκια και στη συνέχεια, ξαναείδα -σχεδόν μετά από είκοσι χρόνια- την ταινία.