Άνθη στα δύσκολα....

.
. Όταν μέσα στ΄αγκάθια ανθίζουν τέτοια λουλούδια που σ΄αφήνουν άφωνο,
. όταν για πολύ καιρό, πίσω από την σιωπή και την ακινησία τους κρύβεται και προετοιμάζεται να ξεπροβάλει πάλι η ομορφιά,


. όταν αυτοί οι αγκαθωτοί κάκτοι μένουν για καιρό βαρείς, ακίνητοι, απειλητικοί, μόνο και μόνο για να εκραγούν ξαφνικά μ' αυτόν τον καταπληκτικό τρόπο που πάντα, κάθε φορά που το βλέπεις σε μαγεύει,

. δεν μπορεί παρά να ελπίζουμε οτι πίσω από την σκοτεινιά και την μιζέρια που κάποιοι με το ζόρι θέλουν να επιβάλλουν ώστε να κυριαρχήσουν στην ζωή μας, κάπου προετοιμάζεται το Φώς !

. Οτι κάποιοι δουλεύουν γι αυτό. Οτι σε κάθε επί μέρους χώρο, αυτό το φώς κάποιοι το κρατάνε φυλαγμένο σε σπίθες, σε μικρές μοναχικές φωτιές που, κάπου, κάποτε, θα αρχίσουν σιγά σιγά να ενώνονται για να το απλώσουν παντού !

. Οτι εξακολουθούν να δουλεύουν σκληρά και πολλές φορές μόνοι. Δίπλα στην απαισιοδοξία βλέπουν και την θετική πλευρά, δίπλα στην κρίση βλέπουν και τις ευκαιρίες, αλλά πάντα γνωρίζουν οτι η ζωή δεν χαρίζεται, κατακτιέται.

. Πού αγνοούν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τα επί παραγγελία δελτία τών οκτώ που προσπαθούν να προωθήσουν τον πανικό, το άγχος, την εγκατάλειψη, την μοναξιά, την μιζέρια. Τα δελτία πού δεν υπάρχει κανένα γεγονός που να μην υπερτονίζουν την πιό απαισιόδοξη πλευρά του. Τα ΜΜΕ πού δεν υπάρχει αισιόδοξο γεγονός που δεν το υποβιβάζουν ή και που το θάβουν.
. Κάποιοι που δεν έχουν βουλιάξει στην γκρίνια, την μεμψιμοιρία, τις καταγγελίες και την αντίδραση πρός κάθε προσπάθεια που έχει ή νομίζουν πώς έχει κόστος.
. Πού όμως δεν ζούν στον κόσμο τους, που βλέπουν αλλά και αναγνωρίζουν την Κρίση. Οικονομική, Κοινωνική, Αξιών, Παιδείας, όμως με τον τρόπο του ο καθένας, προσπαθούν να την ξεπεράσουν μοιράζοντας κουράγιο και στούς υπόλοιπους.
. Υπάρχουν και στα ιστολόγια τέτοιοι άνθρωποι, και τούς χρωστάμε αυτό το φώς και πολλές ανάσες ελπίδας και αισιοδοξίας !


. Εγώ τουλάχιστον τούς χρωστάω ! Όταν κάποιες φορές μ' αγγίζει η απαισιοδοξία, ακουμπώ σ' αυτούς για λίγο και ξαναγίνομαι αισιόδοξος....Τούς περισσότερους δεν τούς ξέρω. Μπορεί και να μην έχω γράψει ούτε δυό γραμμές στο ιστολόγιό τους....
. Στην Θαλασσένια, τη logia, το Ξωτικό, τον Τσαλαπετεινό, την ανεμόμυλο, τη Margo, την Τσαούσα, το Fractal, την Φοράδα, το ελληνάκι, το "your painted smile", τον Πολίτη, κι άλλους πολλούς. Πού είναι πολλοί πιά, γιατί η ζωή συνεχίζεται.....
. Σ' αυτούς τούς ανθρώπους που τούς χρωστάμε....

"...Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες : Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω...."
. "Ασκητική" Νίκος Καζαντζάκης

Άλικο κόκκινο για την logia ( No 2 )

. Κάποτε θα έρθει ο καιρός τής σοδειάς !

. Κι ό, τι κάποτε ήταν λουλούδι κι ελπίδα, θα μεταμορφωθεί σε έναν αστραφτερό καρπό με άλικο κόκκινο χρώμα, γεμάτο χυμούς καλοκαιρινούς.

. Γι αυτό σκαλίσαμε, λιπάναμε, ποτίσαμε, κλαδέψαμε, ελαφρώσαμε ή υποστηρίξαμε τα βαρυφορτωμένα κλαδιά.

. Για να γίνει το δέντρο σχεδόν κόκκινο από τούς αστραφτερούς καρπούς του.

. Γι αυτήν την μεταμόρφωση. Που την βοηθήσαμε κι εμείς !

. Κι αυτή η ικανοποίηση μάς γεμίζει ακόμη κι αν δεν δοκιμάσουμε ούτε ένα καρπό !

. Επειδή για λίγο, σε ένα μικρό μέρος τής Γής γίναμε Δημιουργοί, ή έστω, βοηθήσαμε στην δημιουργία Σοδειάς.

. Κάποτε βρέχει και φοβόμαστε πως δεν θα δέσει καρπό. Άλλοτε πέφτει χαλάζι ή κάνει παγωνιά και απογοητευόμαστε μήπως θα πάνε όλοι οι κόποι μας χαμένοι.

. Μα ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ...

. Και κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται, κι είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι, πιό έμπειροι, σοφότεροι, ώστε να τα βγάλουμε πέρα...

. Με αφορμή μιά αφιέρωση τού Ξωτικού στην Νέλλη.

. Διπλασιάζω εκείνη την αφιέρωση με άλικους καρπούς κερασιάς, δίπλα στις άλικες αμαρυλλίδες τού ξωτικού.

. αφιερωμένο στην Νέλλη και το Ξωτικό !

Και μαζί έναν στίχο τού Τάσου Λειβαδίτη :

"... ώ απεραντοσύνη δεν θα σε γνωρίσουμε ποτέ,

όμως εσύ είσαι που δίνεις αυτή τη μυστική μαγεία

στις χαμένες εξεγέρσεις μας."

πάλι βρέχει...

.

.

. πάλι βρέχει . . .

. και κάνει κρύο.

. αλλά

. " το κρύο είναι για να φέρνει τούς ανθρώπους πιό κοντά ".

. Κι η βροχή, για να βρισκόμαστε δυό μαζί κάτω από μια ομπρέλλα....

Υ.Γ. 4/3/2010 : Κι όπως είπε μια καλή φίλη : " κι οι σταγόνες να γίνονται νότες σε ένα έστω και λειψό πεντάγραμμο " ! !

ήλιος στην φλοκάτη

. Μιά εκδρομή στην Βέροια και την περιοχή μέχρι τις Πρέσπες. Με τον Ψηλό και το Μήτσο.
. Μια ψηλή μάντρα από τσιμεντόλιθους, και πίσω ένα παληό χαμόσπιτο.
. Περιέργεια μα και ταυτόχρονα μιά σχεδόν απληστία, να κρατήσεις στο φίλμ όλα όσα φεύγουν και χάνονται. Στην φωτογραφική μου μηχανή μόνο ένας φακός 50 mm.
. Κι όταν τεντώθηκα για να δώ πίσω από το μαντρότοιχο, ένα σπιτάκι με κεραμίδια σε ένα μικρό κήπο με ροδιές, λίγες δάφνες και αμυγδαλιές. Μιά κόκκινη φλοκάτη στον φθινοπωρινό ήλιο, απλωμένη στα ξύλινα κάγκελλα.

. Κοντά στον μαντρότοιχο. Πολύ κοντά, τόσο που ο φακός τών 50 mm ίσα ίσα παίρνει μιά λωρίδα κεραμίδια και μιά μικρή λωρίδα κόκκινης φλοκάτης. Κι ανάμεσά τους ένα σχοινί τεντωμένο. Καθώς κοιτώ στην μηχανή, μέσα στην ελληνικότητα τής εικόνας, βγαίνει στην λιτότητά της μιά γιαπωνέζικη αισθητική. Απόφαση, "κλικ", και είναι δικιά μου...

. Μια φωτογραφία, αφαιρετική και λιτή για τούς άλλους θεατές της, που για μένα κουβαλάει επάνω της στιγμές τής εκδρομής με τούς αγαπημένους μου φίλους.

. Αφιερωμένη στη Γιάννα που γιορτάζει...

2010 καλά ταξίδια !

.
. Το 2010 να ταξιδέψετε πολύ, να δείτε μέρη διαφορετικά. Το διαφορετικά συμπεριλαμβάνει και το να δείτε τα ίδια ίσως μέρη αλλά με διαφορετική ματιά, διαφορετικό τρόπο. Πολλές φορές παίρνοντας ένα δρόμο π.χ. στα στενά τής Χώρας στη Χίο ή στην Νάξο, βλέπεις διαφορετικά πράγματα από αυτά που θα δείς όταν θα πάρεις αυτό τον ίδιο δρόμο πάλι, αλλά προς την άλλη κατεύθυνση.

. Να ταξιδέψετε με το σώμα, με το μυαλό, με την φαντασία. Και τα ταξίδια να σάς κάνουν πιό πλούσιους στην σκέψη, στην ανθρωπιά, στην αγάπη γι αυτήν την πατρίδα, αυτό τον κόσμο, γι αυτό τον πλανήτη που μπορεί να είναι παράδεισος και εμείς επιμένουμε να τον κάνουμε πολλές μικρές κολάσεις μέχρι να γίνει μια κόλαση και να μάς καταπιεί !

ολίγο φώς και μακρυνό ...

. Φοιτητής. Μένω σε ένα παράνομο αυθαίρετο δωμάτιο στο δώμα μιας πολυκατοικίας.
. Το δωμάτιο είναι σαν ψυγείο το χειμώνα και γι αυτό έχω κολλήσει το κρεββάτι στο μικρό καλοριφέρ. Το καλοκαίρι το ψήνει ο ήλιος, με αποτέλεσμα να μην τολμώ να γυρίσω σπίτι πρίν τις δύο μμ. Αλλά και τότε, ανοίγω πόρτα και τα δύο παράθυρα, και με ένα κουβά ποτίζω τούς τοίχους, μήπως και φύγει "η πύρα" όπως λένε στο χωριό μου.


. Ένας φίλος μου το χαρακτηρίζει "εργαστήριο τής ΝASA", επειδή έχουν αλείψει με ένα ασημί στρώμα ηλιοπροστασίας όλο το δάπεδο στο δώμα, και όταν ανεβαίνεις επάνω βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο.

. Με μιά δανεική μηχανή που μού έδωσε ένας πολυαγαπημένος φίλος και δάσκαλος, έχω αρχίσει να βγάζω φωτογραφίες. Εδώ είναι μιά από αυτές.