Άνθη στα δύσκολα....

.
. Όταν μέσα στ΄αγκάθια ανθίζουν τέτοια λουλούδια που σ΄αφήνουν άφωνο,
. όταν για πολύ καιρό, πίσω από την σιωπή και την ακινησία τους κρύβεται και προετοιμάζεται να ξεπροβάλει πάλι η ομορφιά,


. όταν αυτοί οι αγκαθωτοί κάκτοι μένουν για καιρό βαρείς, ακίνητοι, απειλητικοί, μόνο και μόνο για να εκραγούν ξαφνικά μ' αυτόν τον καταπληκτικό τρόπο που πάντα, κάθε φορά που το βλέπεις σε μαγεύει,

. δεν μπορεί παρά να ελπίζουμε οτι πίσω από την σκοτεινιά και την μιζέρια που κάποιοι με το ζόρι θέλουν να επιβάλλουν ώστε να κυριαρχήσουν στην ζωή μας, κάπου προετοιμάζεται το Φώς !

. Οτι κάποιοι δουλεύουν γι αυτό. Οτι σε κάθε επί μέρους χώρο, αυτό το φώς κάποιοι το κρατάνε φυλαγμένο σε σπίθες, σε μικρές μοναχικές φωτιές που, κάπου, κάποτε, θα αρχίσουν σιγά σιγά να ενώνονται για να το απλώσουν παντού !

. Οτι εξακολουθούν να δουλεύουν σκληρά και πολλές φορές μόνοι. Δίπλα στην απαισιοδοξία βλέπουν και την θετική πλευρά, δίπλα στην κρίση βλέπουν και τις ευκαιρίες, αλλά πάντα γνωρίζουν οτι η ζωή δεν χαρίζεται, κατακτιέται.

. Πού αγνοούν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τα επί παραγγελία δελτία τών οκτώ που προσπαθούν να προωθήσουν τον πανικό, το άγχος, την εγκατάλειψη, την μοναξιά, την μιζέρια. Τα δελτία πού δεν υπάρχει κανένα γεγονός που να μην υπερτονίζουν την πιό απαισιόδοξη πλευρά του. Τα ΜΜΕ πού δεν υπάρχει αισιόδοξο γεγονός που δεν το υποβιβάζουν ή και που το θάβουν.
. Κάποιοι που δεν έχουν βουλιάξει στην γκρίνια, την μεμψιμοιρία, τις καταγγελίες και την αντίδραση πρός κάθε προσπάθεια που έχει ή νομίζουν πώς έχει κόστος.
. Πού όμως δεν ζούν στον κόσμο τους, που βλέπουν αλλά και αναγνωρίζουν την Κρίση. Οικονομική, Κοινωνική, Αξιών, Παιδείας, όμως με τον τρόπο του ο καθένας, προσπαθούν να την ξεπεράσουν μοιράζοντας κουράγιο και στούς υπόλοιπους.
. Υπάρχουν και στα ιστολόγια τέτοιοι άνθρωποι, και τούς χρωστάμε αυτό το φώς και πολλές ανάσες ελπίδας και αισιοδοξίας !


. Εγώ τουλάχιστον τούς χρωστάω ! Όταν κάποιες φορές μ' αγγίζει η απαισιοδοξία, ακουμπώ σ' αυτούς για λίγο και ξαναγίνομαι αισιόδοξος....Τούς περισσότερους δεν τούς ξέρω. Μπορεί και να μην έχω γράψει ούτε δυό γραμμές στο ιστολόγιό τους....
. Στην Θαλασσένια, τη logia, το Ξωτικό, τον Τσαλαπετεινό, την ανεμόμυλο, τη Margo, την Τσαούσα, το Fractal, την Φοράδα, το ελληνάκι, το "your painted smile", τον Πολίτη, κι άλλους πολλούς. Πού είναι πολλοί πιά, γιατί η ζωή συνεχίζεται.....
. Σ' αυτούς τούς ανθρώπους που τούς χρωστάμε....

"...Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες : Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω...."
. "Ασκητική" Νίκος Καζαντζάκης

"τύψεις" για τον Μάνο Χατζιδάκι

.
. Πρίν δεκαέξη χρόνια τελείωσε η βόλτα τού Μάνου Χατζιδάκι στην γειτονιά αυτή τών συντριμμένων Ονείρων.


. Mιά γειτονιά που κάποτε έκανε όνειρα. Πού από τα ξερόβραχά της, τα νησιά και τούς λιγοστούς κάμπους της τροφοδοτούσε, πάνω από το ποσοστό που τής αναλογούσε, και τον υπόλοιπο κόσμο. Με
. ταινίες ( σκηνοθέτες αλλά και ηθοποιούς ! ) :
- Κακογιάνης, Καζάν, Παξινού, Κούν, Διαμαντίδου,
. Ζωγραφική :
- Βυζάντιο, Μόραλη, Τσαρούχη, Γκίκα,
. Μουσική :
- Μητρόπουλο, Κάλλας, Ξενάκη, Αντωνίου, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, μέχρι και ...AfroditesChild αλλά και Vagellis
. Αρχιτεκτονική :
- Κωνσταντινίδη, Πικιώνη, Βαλσαμάκη, Δοξιάδη,
. Λογοτεχνία :
- Κόντογλου, Θεοτοκά, Καζαντζάκη, Σαμαράκη,
. Μόδα ( ! ) :
-Τσεκλένη, Γαλάνη,
. Ποίηση :
. Εγγονόπουλο, Εμπειρίκο, Ρίτσο, Σεφέρη, Σαχτούρη, Ελύτη, Μ. Αναγνωστάκη,
καί πόσους άλλους.

. Έζησε τη νειότη του την εποχή τής Κατοχής, μεγάλωσε στον Εμφύλιο, και ονειρεύτηκε, μαζί με πολλούς άλλους, μιά άλλη Ελλάδα που έδειχνε οτι τότε ξεπηδούσε, γιατί είχε όλες τις δυνατότητες. Τα όνειρα αυτά αρχικά συνέτριψε η Αποστασία Νόβα - Μητσοτάκη, στην συνέχεια το 1967 η Χούντα τών ανεγκεφάλων στρατιωτικών, και τέλος, η παντοκρατορία τών εξ ίσου ανεγκεφάλων συνδικαλιστών και μεσαίων στελεχών τών κομμάτων ( όλων τών κομμάτων ! ), που δεν έβλεπαν πέρα από το μικρό ατομικό κέρδος και συμφέρον τους.
. Έφυγε μιά εποχή που δεν άφηνε παρά ελάχιστες χαραμάδες φωτός μέσα σε απελπιστική σκοτεινιά...
. Πέρα από την Μουσική του, άφησε πολλά κείμενα ( ωρισμένα προφητικά ! ) για τις συμπεριφορές μιάς κοινωνίας κοντόφθαλμων, μικρόνοων ατόμων, Ιδιωτών, που έχουν απεμπολήσει την ιδιότητα τού Πολίτη, προκειμένου να κερδίσουν τρείς αργίες, δύο επιδόματα, και δικαίωμα στα κάτω από το τραπέζι έξτρα έσοδα.

. Σαν τις "τύψεις" που τραγουδά ο ίδιος σε στίχους Χριστιανόπουλου, ( μιά σπαρακτική στιγμή Ποίησης και Μουσικής ), και μιά δικηά μας τύψη, που τέτοιοι άνθρωποι φύγανε χωρίς να καταφέρουμε σε ένα μεγαλύτερο ποσοστό τού πληθυσμού μας, να κοινωνήσουμε το έργο τους, και τρέχουμε τώρα, εκ τών υστέρων, σε ανούσια ίσως αφιερώματα...

Υ.Γ. Δέστε και εδώ : Roadartist, protagon

κοινωνία θεατών.

.
. Μιά αδέσποτη βόμβα. Που τοποθέτησαν είτε η λ ί θ ι ο ι που παίζουν τούς "επαναστάτες", είτε χειραγωγούμενοι προβοκάτορες με σκοπούς άγνωστους.
. Ένας αθώος νεκρός, 15 χρονών ( σαν τον Αλέξη έτσι "επαναστάτες" ; κι ακόμη πιό αθώος... ), μία αθώα, τυφλή από τα 11 της και για όλη πιά την ζωή της, από την ίδια βόμβα. Δύο αδέρφια.
. Μιά μάνα, για την οποία δεν έχω λόγια να γράψω τίποτε. Και κανείς ηλίθιος "κοινωνικός επαναστάτης" δεν μπορεί να τής εξηγήσει τίποτε.
. Και μιά κοινωνία...( κοινωνία τρόπος τού λέγειν )...


. Και από το άρθρο τού Λουκά Βελιδάκη στο tvx που ακολουθεί, επισημαίνω :
. "...Μία διχασμένη, αδιάφορη και σε κρίση κοινωνία. Με ανθρώπους που έχουν απεμπολήσει το δικαίωμα του πολίτη, που πιτσιλίζουν αλλήλους με τα λασπόνερα της διαφθοράς, που ασπάζονται το δόγμα «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν», βουτηγμένοι στην αγένεια του απόκοσμου ατομοκεντρισμού τους- νταήδες της πεντάρας, κοινωνικά απροσάρμοστους, πνευματικά λίγους."
. Διαβάστε όλο το άρθρο :
" Ζούμε σε μία χώρα που ποτέ δεν πρόκειται να ισχύσει η φράση «τα είδαμε όλα»- μία χώρα που βιώνει περισσότερο χάος από όσο μπορεί να καταναλώσει. Μία βαθιά άρρωστη χώρα, που αφειδώλευτα προσφέρει μαύρες ειδήσεις, χωμένη στο καβούκι της- χώρα σε κρίση.

Εκεί όπου οι βόμβες ενίοτε σκοτώνουν της Γης τους κολασμένους και όχι μόνο... τους κάδους απορριμμάτων. 15χρονος αφγανός πρόσφυγας νεκρός. Η αδερφή του, 11 ετών, τυφλή. Η μάνα τους, ρακοσυλλέκτης σε μία διεφθαρμένη δυτική χώρα, είδε τα παιδιά της να ματώνουν στην Αθήνα και όχι στο Αφγανιστάν- απ’ όπου έφυγε για να τα προστατεύσει από τις βόμβες.

Μία βαθιά αρρωστημένη κοινωνία από τα πάνω ως τα κάτω, έχει μάθει να ανέχεται, να κουκουλώνει, να χώνεται στη λήθη, να αποχαλινώνεται με την ατιμωρησία και στο τέλος να αποχαυνώνεται με πολιτικαντισμούς και (ιδεολογικές…) μπούρδες.

Πέθανε ένας 15χρονος κολασμένος γιατί ήταν δίπλα μας και δεν τον βλέπαμε, διαμελίστηκε το κορμί του γιατί κάποιοι κτήνη έβαλαν βόμβα. Διότι ως κοινωνία ξεπεράσαμε τον πάτο, ξύνουμε την επιφάνεια για να βουτήξουμε πιο βαθιά στο βόρβορο.

Όσο κι αν μοιάζει ως αδόκητος χαμός, ήταν προσχεδιασμένος από τα πράγματα. Το σκηνικό στήθηκε σε μία περιοχή σε παρακμή, ένα γκέτο μοντέρνων αθλίων, μία ζώνη εγκληματικότητας (πασίγνωστη σε όλους) κάτω από τη μύτη της ΕΛ.ΑΣ.

Είχε ως θύματα ζωντανούς- νεκρούς, που από νωρίς τους σκότωσαν την αξιοπρέπεια, τους απαγόρευσαν να είναι άνθρωποι- και έτσι αναζητούσαν μοίρα και τροφή στα απορρίμματα μίας αφιλόξενης πόλης. Και ως θύτες ανεγκέφαλους που παίζουν με βόμβες επικαλούμενοι ιδεολογίες (από όποια ακραία απόχρωση ή αφετηρία), φαιές «επαναστάσεις», «πολιτικά» παραληρήματα- με αλαζονική βεβαιότητα για το «ασφαλές» της δράσης τους, σχετική σιγουριά της ατιμωρησίας και της κοινωνικής ανοχής/αδιαφορίας.

Σε δεύτερο (και αβανταδόρικο) ρόλο, πολιτικάντηδες ανίκανους, αμετροεπείς, καρικατούρες, που παίζουν θέατρο εκφράζοντας αποτροπιασμό- που δηλώνουν ότι δεν θα ανεχθούν (αυτά που έχουν ήδη συμβεί…). Που ενώ έχουν τόσα συμβάντα ως παραδείγματα δράσης, βρίσκουν «λύση» στην επικοινωνιακή τακτική και στο θέαμα. Ένας πολιτικός κόσμος που αντί να δει το πρόβλημα, απαντά με υποσχετικά κλισέ, ψηφοθηρεί, κολλάει στο δέντρο του «εγώ», χάνοντας τη μεγάλη εικόνα: το δάσος με τους ανθρώπους που κάποια μαύρη μοίρα έκανε πρόσφυγες.

Σε ρόλο κράχτη, τους δημοσιογράφους- άκριτους παπαγαλίζοντες: από τα τσιράκια της Ασφάλειας μέχρι αυτούς που ανακυκλώνουν κάθε τρομοκρατική-«ιδεολογική» παραζάλη για να πουλήσουν, να δημιουργήσουν κλίμα και να καλλιεργήσουν το έδαφος για… ατέρμονη κουβέντα και μόνο.

Και για θεατές, μία διχασμένη, αδιάφορη και σε κρίση κοινωνία. Με ανθρώπους που έχουν απεμπολήσει το δικαίωμα του πολίτη, που πιτσιλίζουν αλλήλους με τα λασπόνερα της διαφθοράς, που ασπάζονται το δόγμα «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν», βουτηγμένοι στην αγένεια του απόκοσμου ατομοκεντρισμού τους- νταήδες της πεντάρας, κοινωνικά απροσάρμοστους, πνευματικά λίγους. Και πάντα με άποψη (εννοείται με ιδεολογικό επίχρισμα!) και μίσος για όσα δεν καταλαβαίνουν.

Αυτό είναι και μόνο. Όλα τα άλλα ανήκουν στη σφαίρα της ντροπής. Και όποιος έχει έστω ψήγματα ανθρωπιάς μέσα του καλό θα ήταν να βουρκώσει για αυτό τον τόσο τραγικό θάνατο.

ΥΓ: Ζούμε άραγε τους τελευταίους σπασμούς του κτήνους; Η λογική απαντά θετικά. Η παράλογη Ελλάδα μας δίνει το δικαίωμα να φοβόμαστε και για άλλα, χειρότερα. "

Το κείμενο από το tvx
Το έργο ζωγραφικής είναι τού Κώστα Λαχά.

Υ.Γ. Και βέβαια δεν χρειαζόταν να υπάρχει ένα θύμα, για να αποδειχθεί πόσο ηλίθιο είναι να βάζεις βόμβα στην ...πλουτοκρατία και μετά να ειδοποιείς την Αστυνομία να την μαζέψει ! ! !

Ημέρα τής Ποίησης

.
...και Εαρινή Ισημερία.
Ποίηση - Άνοιξη - Ζωή. ή Άνοιξη - Ποίηση - Ζωή


. Αυτή την εποχή, αυτές τις μέρες, η ημέρα τής Ποίησης, μιά μέρα σαν όλες τις άλλες, να σηματοδοτήσει στην ζωή μας την Ποίηση· όχι μόνο την Μούσα, αλλά το Ποιείν, το Δημιουργείν, σε πεισματική κόντρα με την Αδράνεια, τον εφησυχασμό, την μιζέρια, τον, με πράξεις και παραλείψεις ευτελισμό τής Ζωής μας και την καταστροφή τού Κόσμου μας ( τόσο τού μεγάλου, τής Γής, αλλά κα τού μικρού τού Μέγα, μέσα μας ).

. Να ξυπνήσει μέσα μας η ανάγκη να φτιάξουμε αυτόν τον κόσμο που τον καταντήσαμε ...έτσι ! Που τον καταντήσαμε έτσι όλοι μας. Όλοι μας ! Με το δικό του μερίδιο ο καθένας !

. Η Μέρα τής Ποίησης να είναι η αρχή να γίνουμε Ποιητές, δηλαδή Δημιουργοί τής καθημερινότητάς μας. Κανέναν άλλο δεν έχουμε εξουσιοδοτήσει να φτιάξει την μέρα, τον μήνα μας, την ζωή μας. Έ ; Ή μήπως έχουμε αφήσει την ζωή μας στα χέρια άλλων, βολευτήκαμε και δεν καταλάβαμε πώς φτάσαμε ως εδώ ;

. Η μέρα σήμερα, κι όλες οι μέρες από δώ κι εμπρός, στούς Ποιητές τής Ζωής τους, στον καθένα μας !

" ... Γατί η Ποίηση αρχίζει από εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιάς ζωής και η έναρξη μιάς άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε να ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα τών αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται. Η ατελεύτητη πορεία πρός το φώς το Φυσικό που είναι ο Λόγος, και το φώς το Άκτιστο που είναι ο Θεός. Γι αυτό γράφω." ...


Κι ας τό έχω ξαναγράψει, είναι ένα πολύ αγαπημενο μου κείμενο τού Οδυσσέα Ελύτη και είχε ξανά την θέση του εδώ.

Υ.Γ. Και κάποιες περισσότερο ή, αν νομίζετε, και λιγότερο σχετικές παραπομπές για το Ποιείν επι τέλους : βλέμμα, Medium.gr, greek rider, radicaldesire, ωρε τι με λές, Έναρθρη Κραυγή, Homo Sapiens, θέλω να πώ

Για το Μανώλη Γλέζο...

.
. Για το Μανώλη Γλέζο. Για την συνέχεια τής Ιστορίας αυτού τού Τόπου.
. Που ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ !


Θα το μαζέψουμε το πρόσωπό μας απ' τη σκόνη.
Εκεί που σκορπίσαμε θα βρούμε πάλι τα ίχνη των ποδιών μας.
Τα παιδιά που χάσαμε θα τα ξαναμαζέψουμε στην αγκαλιά μας.
Θα επιστρέψουν οι γενιές που ξεκληρίστηκαν.
Τα μαλλιά μας θα ξαναμακρύνουν.
Θα τα δένουμε στις κολώνες των ναών σα τα λευκά πλοκάμια μιας Ύδρας πολυκέφαλης.
Στις ρυτίδες μας θα δώσουμε νόημα πάλι·
το μέτωπο δεν το χουμε για ξώφαλτσες, τυχαίες χαρακιές.
Πληγές που να φωνάζουν καλλιεργούμε χρόνο με τον χρόνο,
βραχνές, φρικτές σαν τη βοή μιας θάλασσας από κορμιά μέσα στ' αυτιά σας.
Θα φυτρώσουμε πάλι χέρια εκεί που τώρα χάσκουν κολοβά στόματα, χείλη ραμένα.
Λευκά, μαύρα, κίτρινα θα ζυγώνουν άξαφνα απ' το σκοτάδι, απ' του μηδέν τα σπλάχνα, και θα θαμπώνουν τα χρυσά κουμπιά.
Θα σκίζονται οι επωμίδες.
Τα κοντάρια σας θα σπάζουνε στα δυο.
Τις νύχτες που κοιμάστε τα μάτια μας θα ξαγρυπνάν σαν πεινασμένοι πάνθηρες.
Δεν θα τα κλείνουμε, δεν θα τα κλείνουμε, δεν θα τα κλείνουμε.

από το ιστολόγιο Radicaldesire

Nα ξυπνήσουμε επι τέλους

. Ποιός δεν ξέρει οτι η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση, είναι λιγότερο Κρίση και περισσότερο Παγκόσμια Ευκαιρία Ληστείας μας μέσα από τα μεγάλα Χρηματοπιστωτικά Ιδρύματα ;

. Ποιός δεν ξέρει οτι μάς εκμεταλεύονται κάθε ώρα, και οτι με αφορμή αυτό που λένε "κρίση" ο Καπιταλισμός γίνεται ακόμη πιό στυγνός ;

. Ποιός δεν ξέρει πιά οτι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένωση τών λαών που έλεγε κάποτε το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ, αλλά Ένωση τού Κεφαλαίου και τών Τραπεζών ; Πού αφού τινάξανε στον αέρα την Οικονομία, αναλαμβάνουν τώρα να μάς "σώσουν" βάζοντας χέρι στις υπερωρίες μας, στο μισθό μας, στα Ασφαλιστικά Ταμεία μας, και το Σύστημα τής Περίθαλψής μας ;

. Ποιός δεν βλέπει οτι αντί να τιμωρούνται οι Goldman Sachs και οι άλλες Μεγάλες Τράπεζες που γέμισαν τις τσέπες τών μικρών καταθετών και επενδυτών ( τρομάρα τους ) με χαρτιά " υποσχόμενου μελλοντικού κέρδους " πήραν όλα τα λεφτά τους και τώρα αφού το ( από αυτούς τούς ίδιους ) υπεσχημένο κέρδος αποδείχθηκε μια καλοδιαφημισμένη φούσκα, λένε με άπειρη θρασύτητα, οτι για να ξεφύγουμε από την κρίση πρέπει να πουλήσουμε ό τι έχουμε και δεν έχουμε, να πουληθούμε και οι ίδιοι και ότι μαζέψουμε να ...τούς το δώσουμε για να μάς σώσουν ;

. Και τι κάνουμε ; ΤΙΠΟΤΕ ! ! !

. Αλλά εάν τώρα που τα καταλάβαμε πιά όλα αυτά δεν κάνουμε τίποτε, τότε η ζωή που ζούμε δεν έχει νόημα. Το οτι φέραμε και φέρνουμε στον κόσμο παδιά και τα χαιρόμαστε και τα καμαρώνουμε είναι κι αυτό μιά φούσκα ! Ένα τίποτε !

. Να πάρουμε την ευθύνη τής ζωής μας επι τέλους, και να δράσουμε ! Όχι να καταστρέφουμε αυτόν τον τόπο, το περιβάλλον, τις αρχές ακόμη και τούς εαυτούς μας τούς ίδιους και τις νέες γενηές ! Να δημιουργήσουμε στον τόπο του ο καθένας και στον χώρο του τις προϋποθέσεις για το πλάσιμο μιάς καινούργιας Συνείδησης, για μια καινούργια Ελλάδα.

εγώ ρέ ! ! !

. από τα ΜΜΕ :

«Kανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ακεραιότητα, αλλά και την προσφορά του Κώστα Καραμανλή στην πατρίδα», υπογράμμισε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς, εξερχόμενος του Προεδρικού Μεγάρου, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η δήλωση του εκπροσώπου του κόμματος Πάνου Παναγιωτόπουλου : Δεν κουράστηκαν ορισμένοι - και δεν αναφέρομαι σε στελέχη της ΝΔ, αναφέρομαι στην πλευρά του ΠΑΣΟΚ - να προσπαθούν για λόγους δημιουργίας επίπλαστων εντυπώσεων να αμφισβητήσουν την ακεραιότητα και το ήθος ενός σημαντικού ηγέτη, του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή;»

. ΕΓΩ ρέ ! . . . . ΕΓΩ ! . . . . .

. Εγώ αμφισβητώ και την ακεραιότητά του, και την προσφορά του ( προσφορά ; αυτή την λέξη δεν την ξέρει κάν ! ) και το ήθος και τον πατριωτισμό του.

. Δεν μάς τρελλάνανε όταν ήταν Κυβέρνηση, και με το σύστημα Ρουσόπουλου και τα διασκορπισμένα σε όλα τα πουλημένα ΜΜΕ ακριβοπληρωμένα τους παπαγαλάκια λέγανε αδιάντροπα ότι θέλανε.

. ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΛΑΝΟΥΝΕ ΤΩΡΑ ! ! !

. Εγώ λοιπόν αμφισβητώ και την προσφορά τους και την ακεραιότητά τους και το ήθος τους !

Σ - Υ - Λ - Λ - Ο - Γ - Ι - Κ - Α . ! . !

. Αυτοί που αφού πήρανε ότι υπήρχε στα Ταμεία, αφού πρώτα επίτηδες απαξιώσανε και μετά πουλήσανε ότι ΔΕΚΟ προλάβανε για ένα κομμάτι ψωμί στο Δημόσιο Ταμείο ( αλλά και μίζες κάτι δισεκατομμύρια στα μαύρα βαλιτσάκια τους ), αφού κάνανε δόκτορα Ιατρικής μιά νηπιαγωγό χωρίς ακόμη πτυχίο Ιατρικής, αφού κλέψανε τα Ασφαλιστικά Ταμεία με τα «δομημένα Ομόλογα», αφού διαγουμίσανε Δημόσια Γη για να τα μοιραστούνε με το Βατοπαίδι ( τα οικόπεδα οι άγιοι καλόγεροι και τα « μαύρα » εσείς ποιός λέτε ; ), αφού κάψανε ότι δάσος προλάβανε είτε για να τα κάνουνε οικόπεδα είτε επειδή ο μόνος συντονισμός που μπορούσανε να κάνουνε ήταν να φορέσει ένα Αεροπορικό τζάκετ ο πρωθυπουργός, τρομάρα να τού ’ρθει, αφού εξαφανίσανε και τα λεφτά τού εράνου για την αναδάσωση ( που θα διαχειρίζονταν ο τίμιος κ. Μολυβιάτης ), αφού δωρίζανε τις ναυτιλιακές γραμμές ανάλογα με το μέγεθος από τα μαύρα βαλιτσάκια, αφού προλάβανε για την αντιμετώπιση τής δήθεν επιδημίας γρίππης να παραγγείλουνε 16.000.000 ( ώστε να φτουρήσουν οι μίζες ! ) εμβόλια, αφού μοιράζανε τζάμπα εκατομμύρια λεφτά σε αγρότες για προεκλογικούς και μή λόγους, αφού πηγαίνανε στάς Ευρώπας στα πιό ακριβά ξενοδοχεία για διακοπές πληρωμένες από μένα και σένα, αφού διορίσανε με αδιαφανείς διαδικασίες και διαβλητές συνεντεύξεις χιλιάδες στα stage χωρίς να το δικαιούνται, αφού επί πεντέμισι χρόνια ταΐζανε τα γαλάζια καλόπαιδα με μισθούς ανήκουστους, αφού οι μισθοί τών μεγαλοστελεχών τους σε Οργανισμούς, Τράπεζες κλπ είχαν κατά πολύ ξεπεράσει τούς αντίστοιχους στην Ε.Ε., αφού μπουκώσανε τούς λογαριασμούς τους στις «νόμιμες» οφ σορ τους, αφού αφήνανε τα Ευρωπαϊκά προγράματα να πάνε χαμένα, εκτός και αν γεμίζανε τα μαύρα βαλιτσάκια, αφού ρεζίλεψαν την Ελλάδα με την δήθεν απογραφή τους, αφού στην συνέχεια έκαναν παροιμιώδη τα ...Greek Statstics με τα στοιχεία γιά την ανεργία και τούς προϋπολογισμούς που ψηφίζανε τον ένα μετά τον άλλο χωρίς να εφαρμόζουνε κανέναν αφού αλλού είχαν το μυαλό τους ( τις οφ σορ τους ! ),

. στο τέλος αχόρταγοι ακόμα, αδειάσανε και τα γραφεία τών Υπουργείων « τους » από ότι υπήρχε μέσα. Κι όχι μόνο τούς σκληρούς δίσκους από τούς υπολογιστές, μη τυχόν βρεθούν τα ενοχοποιητικά στοιχεία, αλλά πήρανε μέχρι και τούς συνδετήρες ο αχρείοι ! ! !

. Καλά που δεν προλάβανε να πάρουνε και τα γραφεία με τις καρέκλες, ή να πουλήσουνε και τα κτίρια !

. Κι αφού φυγαδεύσανε Χριστοφοράκους κλπ για να μην αναγκασθούν να μιλήσουν ούτε στούς δικούς τους εισαγγελείς, αφού ανοιγοκλείνανε την Βουλή κατά πώς τούς συνέφερε για να μην πέσει ούτε αχτίδα φωτός στις ρεμούλες τους, βγαίνουν τώρα και δίνουν συνεντεύξεις και οδηγίες για το πώς θα βγούμε από το βάλτο που οι ίδιοι μάς ρίξανε όλους μαζί. Έναν λαό ολόκληρο. Την Πατρίδα για χρόνια πολλά.

. Και μάς λέν πώς «δεν είναι δυνατόν να αμφισβητείται η προσφορά τους στην Πατρίδα». Που ερμηνεύεται βέβαια εύκολα, όταν ξέρουμε πιά πως « Πατρίδα » εννοούν το μέρος που έχουν τα λεφτά τους. Τα κλεμμένα από την τσέπη μας. Οι Απάτριδες.

. Και με την ευκαιρία ας θυμηθούμε την παρουσία και την ( μή ) δραστηριότητα τού Καραμανλή στο Νταβός την περασμένη φορά που « άμοιρος και άβουλος αντάμα, περίμενε από κάπου κάποιο θάμα », ακούνητος και αμίλητος και αδιάφορος, σε αντιδιαστολή με την παρουσία και την δραστηριότητα τού τωρινού πρωθυπουργού που δεν ξέρω τι θα κάνει στο τέλος, αλλά τουλάχιστον τιμάει το αξίωμα που τού ‘δωσε ο Λαός και νοιάζεται και εκπροσωπεί δραστήρια τη χώρα.

. Και για όσους θεωρήσουν οτι δεν είναι χώρος εδώ μέσα για τέτοια ένταση και πολιτικολογίες, οτι να ηρεμήσουμε και όλοι μαζί να δούμε το μέλλον και ότι, και ότι, και ό τι, δύο κουβέντες :

1^ον Πολύ λίγα είπα,

2^ον Δεν θα πάθει ένας ολόκληρος λαός Αλτζχάιμερ. Κάποιοι θα διατηρούμε την μνήμη τών εγκλημάτων τής τελευταίας Κυβέρνησης που τα νοιώθουμε και θα τα νοιώθουμε για χρόνια στο πετσί μας όλοι, και

3^ον ένας στίχος από τον σοφό Μανώλη Αναγνωστάκη :

... « όχι δεν σού δίνω το χέρι·

δεν θα κλέψεις το σχήμα τού δικού μου. »

. Θαυμαστικά. Τελεία. Παύλα.

( ώσπου να τα ξαναπάρω πάλι με τέτοιες ξεδιάντροπες δηλώσεις ή πράξεις )

Υ.Γ. 1 και πρίν στεγνώσει το μελάνι στις εφημερίδες, ήρθε η δήλωση Μιχαλολιάκου για να αμφισβητήσει την δήλωση Σαμαρά και επομένως και το ήθος και την αγάπη στην πατρίδα. Και ξαναθυμήθηκα ένα παλιό κείμενο εδώ, αλλά και τον πάντα σοβαρό και μετρημένο my stigma, ή τον elf at the bay, και άλλα....

Υ.Γ. 4/2/2010 διαβάστε και σήμερα την Έναρθρη κραυγή ή το your painted smile, και μην πεί κανείς οτι είναι "βαθύ ΠΑΣΟΚ" αυτοί ο άνθρωποι !

Υ.Γ. 6/2/2010 αλλά και ο Τζιμάκος έγραψε για το θέμα αυτό

απελπισμένες νύχτες τού Γενάρη....

.

Aπελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού,

σαν φεύγ’ η οπτασία και μ’ αφήνει μόνο.

Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική —

πάνε τα δένδρα, πάνε οι δρόμοι,

πάν’ τα σπίτια, πάν’ τα φώτα·

σβήνει και χάνετ’ η μορφή σου.........

.


από τον "κακό μπελά"

Υ.Γ. 28-1-2010 : Η αιτία είναι αδιευκρίνιστη· ίσως δεν θέλω να την πώ, να την ομολογήσω ούτε στον εαυτό μου. Το θέμα όμως είναι μιά βαρειά δυσθυμία μέσα μου. Μιά μελαγχολία κάποιας άγνωστης ( ; ) απώλειας. Δεν την εξωτερικεύω.

. Μιλώ, γελώ, αστειεύομαι, μόνο εγώ όμως ξέρω οτι πίσω από όλο αυτό, υπάρχει κάποια εσωτερική πίεση . Μιά αγαπημένη φίλη που με ξέρει κάπως, μού λέει περιπαικτικά σε αντίστοιχες περιπτώσεις: "τί έχεις ; είσαι μούτρος ;"

. Έ λοιπόν εδώ και καιρό, είμαι "μούτρος". Κι όταν είδα την ανάρτηση με το συγκεκριμένο τραγούδι στο ιστολόγιο τού "κακού μπελά" το αναδημοσίευσα. Όπως ποιητικά λέει ένα φίλος εδώ στα σχόλια, επειδή βρήκα εκεί "μιά γωνιά για το σκηνικό μιάς θλίψης που αγαπάμε".

. Δεν την αγαπώ όμως αυτήν την θλίψη. Δεν είναι θλίψη. Ήταν, αλλά γίνεται θυμός, οργή, απογοήτευση...

Υ.Γ. 3-2-2010 : Είμαι ακόμη "μούτρος" ! Και πώς να μην είμαι αφού προσυπογράφω δέκα φορές πάλι την ανάρτηση τής Τσαούσας ; κι ας υπάρχουν κάποια "θέματα ύφους" όπως επεσήμαναν κάποιοι φίλοι....

Άναυδος ! "...το μέλλον τής Ελλάδας είναι ήδη παρελθόν..."

.
. Άναυδος μετά από την ανάγνωση ενός κειμένου σε ιστολόγιο που παρακολουθώ πολύ καιρό. Ανίκανος να αρθρώσω μιά λέξη ! Είναι πολλές φορές που αισθάνθηκα έτσι όπως τα περιγράφει και είναι ακόμη χειρότερα !

. Πέρα από την αιτιολογημένη αγανάκτηση, πόσο ποιητικό είναι όταν λέει :
" ...Το μέλλον της Ελλάδας, είναι ήδη παρελθόν.

Το χρησιμοποίησαν πριν την ώρα του, οι ίδιοι οι Έλληνες.
Το δάγκωσαν, το τραβολόγησαν, το πάτησαν, το δάνεισαν, το έκλεψαν, και το παρέδωσαν κουφάρι σήμερα, το 2009.

Το 2009 θα είναι έτος μνήμης του μέλλοντος μας..."

. Παραθέτω ένα ακόμη μικρό απόσπασμα :

."...Δεν θέλεις να πληρώσεις φόρους, θέλεις να πληρώνουν οι άλλοι όμως, δεν θέλεις μείωση μισθού, δεν θέλεις ούτε την εκπτωτική κάρτα στους ανέργους. Το κουπόνι όπως το λες, ρε βλάκα.
Δεν θέλεις να χάσεις τη δουλειά σου στο Δημόσιο, δεν θέλεις όμως άλλους στο Δημόσιο, δεν θες να βγεις αργά στη συνταξη, δεν θέλεις να πληρώνεις τα ταμεία, προσλαμβάνεις υπαλλήλους με μπλοκάκι, πας και δουλεύεις με μπλοκάκι, διαμαρτύρεσαι για τις τράπεζες αλλά είσαι ο καλύτερος πελάτης τους, να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα και η δικιά σου να γεννήσει τρίδυμα.

Να μην καίγεται η Αθήνα, αλλά να μην κουνιούνται οι μπάτσοι, να μην κοστίζει ο καφές 5 Ευρώ αλλά να τρέχεις να τον πίνεις, να μη γίνονται σκάνδαλα αλλά να τα ανέχεσαι σαν κότα, και να μιλάς....να μιλάς.....να μιλάς...ώρες ατέλειωτες για το πώς θα βελτιωθεί η ζωή σου.
Βιβλιοθήκες ολόκληρες στο τραπέζι, στα blogs, στις εφημερίδες, λέξεις, μακρόσυρτες φράσεις, αριστερές παπαρολογίες επί παπαρολογιών, αντίσταση, αντίδραση, αντίληψη μικρή.
Το μόνο που δεν σκέφτεσαι, είναι πως δεν σε βλέπουν οι άλλοι σκουλήκι, αλλά σκουλήκι αισθάνεσαι εσύ και το δηλώνεις.... "

. Παρακαλώ συνεχίστε εδώ και αξίζει τον κόπο να διαβάσετε και αρκετά σημαντικά σχόλια που ακολούθησαν.

. Φωτογραφίες σήμερα ΔΕΝ έχει. Είπαμε είμαι Άναυδος ! Τι μπορεί να πώ με μιά φωτογραφία ;

"Δεκεμβριανά" Β' έκδοσης

.
. Ήθελα να μην ασχοληθώ φέτος με την επέτειο τής περυσινής εξέγερσης.
. Δεν ήταν η επέτειος τής για άλλους εν ψυχρώ δολοφονίας και για άλλους τού θανάτου από εξοστρακισμό, ( όλα τα σενάρια παίζουν, δεν μπορώ να απορρίψω κανένα ), ενός παιδιού 15 χρονών. Ήταν η επέτειος τών ημερών τής Οργής που σαν μιά σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, προκάλεσε μιά έκρηξη .
. Θυμηθείτε και κάποιες από τις άλλες σταγόνες ( σταγόνες ; ! ! ! ) : πέρα από την ( ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ) κλοπή τών Ομολόγων τών Ασφαλιστι-κών Ταμείων, την ( ξαναλέω : Ο·Ρ·Γ·Α·Ν·Ω·Μ·Ε·Ν·Η ) κλοπή Δημοσίων εκτάσεων και απόδοσή τους στο Βατοπαίδι, τις φωτιές στην Ηλεία με 75 ( ; ) νεκρούς που κάηκαν ζ·ω·ν·τ·α·ν·ο·ί επειδή έφταιγε ο ... Στρατηγός Άνεμος, τις φωτιές τής Αττικής όπου έφταιγαν τα ...πεύκα επειδή είναι εύφλεκτα ( ! ! ! ), κι όχι το "Ρυθμιστικό" που είχε ανακοινώσει ο Υπουργός Εργολαβιών και Καταλήστευσης Εθνικών Εκτάσεων Σουφλιάς, την πενταετή ανυπαρξία Πρωθυπουργού και Κυβέρνησης, ( το Υπουργικό Συμβούλιο συνεδρίασε ελάχιστες φορές και με μέσο όρο συνεδρίασης περίπου μίαμιση ώρα, μαζί με το διάλειμμα για τα τυροπιττάκια και τούς λουκουμάδες τού καταλληλότερου ! ).
. Ξαναείδα ωστόσο την περυσινή ανάρτηση που ανέβασα εδώ, και εδώ, καθώς και άλλες τέσσερεις που περιμένουν στα "πρόχειρα", διάβασα πολλές αναρτήσεις σε πολλά ιστολόγια, όπως και πολύ περισσότερα σχόλια που γράφτηκαν σ' αυτές τις αναρτήσεις.

. Όμως, σήμερα μόλις, σε ένα ιστολόγιο που πολύ συχνά βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις, βρήκα αυτό, που νομίζω οτι είναι κάτι σαν μία "ακρογωνιαία λίθος" για το γενικώτερο ζήτημα, και πρέπει να την θυμόμαστε κάθε φορά που μιλάμε τόσο για το γεγονός, όσο και για την περυσινή εξέγερση, αλλά και κυρίως για την επιχειρούμενη κατ' έτος επετειακή αναβίωσή της και εκμετάλλευσή της :

...." Στην αρχή της ταινίας, η δασκάλα Judi Dench παρακολουθεί τα νεαρά Βρετανόπουλα που πηγαίνουν για πρώτη μέρα στο σχολείο. Στο δημόσιο σχολείο. Και σκέφτεται, έτσι όπως τα κοιτάει από το παράθυρο, «έρχονται οι αυριανοί υδραυλικοί και εργάτες της χώρας». Λογικό. Σε μια κοινωνία αυστηρά ταξική όσο η βρετανική, το δημόσιο σχολείο έχει αποστολή.
. Σήμερα το θυμήθηκα όλο αυτό που σε είδα στο τρένο να κατεβαίνεις στο κέντρο για το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Ενώ θαυμάζω αυτή τη γλυκιά αλλοκοτιά σου, τα δεκάδες gadget και piercing που καλύπτουν το είναι σου, ταυτόχρονα τρομάζω που μου θυμίζεις περισσότερο αγρίμι. Όχι δεν γέρασα ακόμα. Μόλις χθες (άντε προχθές) ήμουν στη θέση σου και δεν με θυμάμαι έτσι. Δεν είχα τα μέσα για να με θυμάμαι έτσι. Καμιά φορά σε βλέπω σε τηλεοπτικές εκπομπές και ενώ αρχικά γουστάρω που φτύνεις κατάμουτρα τον καθωσπρεπισμό τους, σε λίγα λεπτά απογοητεύομαι που δεν έχεις μάθει να μιλάς, να συζητάς, να ανέχεσαι το διαφορετικό. Υπάρχει μόνο η φωνή σου. Και μιας και μιλάμε για τη φωνή σου, για τη γενιά σου, για το μέλλον σου, για την οργή σου, πες μου : γιατί μία φορά δεν φώναξες με όλη σου τη δύναμη για τα γελοία μαθήματα που σε διδάσκουν; Για το ένα και μοναδικό βιβλίο που σου δίνουν ; Για τις άχρηστες γνώσεις που σε φορτώνουν; Για την άγνοια που θέλουν να έχεις για το αύριο που έχει ήδη σκάσει μύτη και εσύ δεν το έχεις πάρει είδηση; Δεν σε άκουσα να πεις μια κουβέντα για τα σχολεία που κλείνουν το πρωί για τη γρίπη, ενώ τα φροντιστήρια το απόγευμα είναι ανοιχτά.
Και μεθαύριο; Θα πας σε μια σχολή και θα πιπιλίζεις ατάκες που άλλοι είπαν πριν από σένα. Αλλά δεν θα κάνεις ούτε μία διαδήλωση για τους άχρηστους καθηγητές που δεν πατάνε στο μάθημα, τις περιορισμένες βιβλιοθήκες, τα ΤΕΙ της πλάκας, τα ελάχιστα μεταπτυχιακά που απευθύνονται σε κολλητούς και παρέες. Ούτε θα επιχειρήσεις στην πράξη να υπερασπιστείς ο ίδιος το άσυλο, που εσένα κυρίως αφορά.
Ξέρω τι θα μου απαντήσεις: μεγαλώνεις σχεδόν μόνος, με γονείς που δεν προλαβαίνουν να είναι γονείς, με κόλακες που δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα σάλια τους, με τηλεοπτικά πρότυπα, δεκάδες υποχρεώσεις και εκατοντάδες επιλογές που σε αφήνουν ανικανοποίητο.
Και μέχρι να τελειώσουμε τη συζήτηση, η Παιδεία θα έχει γίνει κατάκτηση για εκείνους τους λίγους που πάνε στο ιδιωτικό σχολείο και στο ξένο πανεπιστήμιο. Και μετά θα σου πάρουν την καλή δουλειά. Και εσύ με τις δεκάδες άχρηστες γνώσεις θα τρέχεις να παρακαλάς για ένα Stage. Με μοναδική παρηγοριά τις κολακείες των Λάκηδων και των χορτασμένων για τους νέους που έχουν πάντα δίκιο.
Και αν δεν είναι η Judi Dench στο παράθυρο να προβλέπει το μέλλον σου ή εγώ -ο ισοπεδωτικός και αντιδραστικός- να σε παρατηρώ στο τρένο, θα είναι η ζωή που σε προσπερνά."

. Διαβάστε το ολόκληρο, αλλά διαβάστε επίσης και τα σχόλια που το συνοδεύουν, για να έχετε πλήρη εικόνα ενός σημαντικού και χρήσιμου προβληματισμού, πέρα από βερμπαλισμούς, ασάφειες και τσιτάτα, που κι αυτά αναπόφευκτα συνυπάρχουν σε ορισμένα από τα σχόλια.

Εκλογές στην Ν.Δ.

. Πέρασε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα από την αποχώρηση τού αδιάντροπου "καταλληλότερου", μέχρι την εκλογή Σαμαρά. Θα περίμενε κανείς να γίνει τριών ημερών συζήτηση, έστω κεκλεισμένων τών θυρών, ( άν όχι για την ήττα με -10% ), τουλάχιστον όμως για το τί θέλει να κάνει κάθε υποψήφιος πρόεδρος για την Πατρίδα. Ποιό είναι το Όραμά τους για τον εκσυγχρονισμό της, για το βιοτικό, μορφωτικό, πολιτιστικό επίπεδο τών Ελλήνων. Για ποιό λόγο να ψηφίσουν έναν από αυτούς τα μέλη τού κόμματός τους.
. Για όλα αυτά δεν ακούστηκε καμμία σαφής κουβέντα.
. Όλο το ζήτημα, και η αγωνία, από ότι φαινόταν στα λεγόμενα τών διαφόρων στελεχών τής Ν.Δ. αλλά και τών δημοσιογράφων της, ήταν " ...η επιστροφή τής Ν.Δ. στην Εξουσία. " ! ! !
. Στα λόγια ένα σύγχρονο και Ευρωπαϊκό κόμμα, στα έργα και την ουσία, το κόμμα τών υπερασπιστών τής Μεταπρατικής "Μη Αστικής" Τάξης, τών έμπιστων παραγόντων τών Μεγαλοτσιφλικάδων τού κάμπου, τών πρακτόρων τών χρηματιστηριακών παιχνιδιών και συμφερόντων, τών εκπροσώπων τών "Μεγάλων Δυνάμεων" ( θυμάστε ; "Στρατηγέ ιδού ο Στρατός σας" είχε πεί ο Π. Κανελόπουλος σε κάποιον Αμερικανό στρατηγό που πέρασε από την Ελλάδα και επιθεωρούσε τμήμα τού, κατ' όνομα, Ελληνικού Στρατού ! ).
. Το κόμμα τών απογόνων τού Αβέρωφ, τού Ροδόπουλου, άντε και τού Τσάτσου.

. Κι είναι 2010 σχεδόν...

. Υ.Γ. Ασχολίαστο, αλλά όχι διαφανές ή ...αόρατο, το γεγονός τής μή έγκυρης καταμέτρησης τού αριθμού τών ψηφισάντων. Ήταν λέει 700.000 μέλη. Ήταν ;
. Ευτυχώς " έπεσε το σύστημα " και δεν μπορούμε να το ξέρουμε.

Αγώνας...

. Μού ήταν αδύνατο να γράψω έστω και δυό γραμμες στην σειρά για μια ανάρτηση με την ευκαιρία τής 17ης Νοέμβρη. Οι προτάσεις, οι φωτογραφίες, οι παραπομπές σε πολύ ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες άλλων ιστολόγων στο θέμα θα περιμένουν. Το έχω ανάγκη όμως και θα βγεί κάποια στιγμή.

. Ένας τοίχος. Από μπετόν και οπλισμένος με σίδερο. Βαρύς, σκληρός, σίγουρος και γι αυτό αδιάφορος.
. Κι η αμπέλοψη. Δειλά στην αρχή, ανεβαίνει επάνω του. Στηρίζεται όπου βρεί. Στην παραμικρή εξοχή μιάς πέτρας, σε μιά ρωγμή.

. Και πιό σίγουρη μετά, επιθετική πιά, τον τυλίγει, τον καλύπτει με τα κλαδιά της. Και καθώς οι ρίζες της εισχωρούν μέσα στις ρωγμές, κάποτε ίσως και να τον συντρίψει...
. Κι αν δεν το κάνει, αυτό που θα φαίνεται, που θα επικρατεί, θα είναι η αμπέλοψη. Όχι ο τοίχος.

. Αφορμή για το σημερινό σημείωμα στάθηκε μια ποιητική ανάρτηση για τον αγώνα τών μουσικών στο Ωδείο Αθηνών.
. Καλή επιτυχία στον αγώνα τους....

Αστειάκια ;

.
. Δεν κατάφερε να μάς τρελλάνει όσο ήταν πρωθυπουργός τρομάρα του, προσπαθεί να τα καταφέρει πρίν πέσει με τα μούτρα στα σουβλάκια και τις γαρδούμπες κάνοντας και διαλείμματα playstation.
. Τί είπε πάλι το άτομο :
1ον - Όποιος δεν συνταχθεί με τον νέο πρόεδρο θα έχει να κάνει μαζί μου !
2ον - Θα είμαι πάντα μαζί σας στην πρώτη γραμμή !



Σέ ποιόν τα λέει ; Η καλύτερα ποιός τον ακούει ; Υπάρχει δηλαδή ένας ( 1 ) άνθρωπος που να μην σκάει στα γέλια με αυτές τις δηλώσεις, αυτού τού συγκεκριμένου ανθρώπου ;


. Κι αναρωτιέμαι : Είναι δυνατόν να είχαμε πρωθυπουργό αυτόν τον τύπο ; Για έξη ( # 6 ) χρόνια ; Τι λαός είμαστε ;

. ...εκτός κι αν είχαμε πρωθυπουργό τον μεγαλύτερο χιουμορίστα, και δεν τον είχαμε εκτιμήσει σωστά μέχρι τώρα...
. Αλλά και πάλι : τι λαός είμαστε που δεν εκτιμούμε τέτοιο χιούμορ ;

update 10/11 : δέστε και για το όλο "πακέτο"