Ο Πυρήνας Ιωαννίνων τίμησε τους ήρωες του 1940 και τον Πατέρα της Νίκης, Ιωάννη Μεταξά

Έγιναν τελικά τα Καλπάκια από την Χρυσή Αυγή

Το απόγευμα της 27ης Οκτωβρίου κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες ο Πυρήνας Ιωαννίνων βρέθηκε στην περιοχή του Καλπακίου όπου και το άγαλμα του μαχητή στρατιώτη του 1940. Στο λόφο όπου δεσπόζει το μεγάλο άγαλμα του Έλληνα οπλίτη, ο Δήμος Πωγωνίου μαζί με την 8η Μεραρχία διοργανώνουν κάθε παραμονή της 28ης Οκτωβρίου γιορτές με επιμνημόσυνο δέηση, καταθέσεις στεφάνων και αναπαράσταση της ομώνυμης μάχης όπου το ηρωικό απόσπασμα του Συνταγματάρχη Δαβάκη απέκρουσε τους Ιταλούς εισβολείς.

Φέτος, λόγω των αντίξοων καιρικών συνθηκών, της καταρρακτώδους βροχής και των ισχυρών ανέμων οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να αναβάλουν την εορτή δια την 28η Οκτωβρίου και όπως χαρακτηριστικά είπαν, εάν έχουμε τις ίδιες καιρικές συνθήκες η γιορτή θα αναβληθεί για την 29η Οκτωβρίου. Η Χρυσή Αυγή όμως ήταν εκεί ως ένδειξη ελαχίστου φόρου τιμής σε όλους αυτούς που πολέμησαν ηρωικά μέσα στο κρύο, τις βροχές και τα χιόνια, χάνοντας χέρια και πόδια από τα κρυοπαγήματα. Ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε, να μείνουμε ασκεπείς μέσα στη βροχή και το κρύο έστω και για λίγη ώρα, ώστε η γιορτή να πραγματοποιηθεί όπως κάθε χρόνο στην ώρα και τη μέρα που έπρεπε.

Εκτός από τους συναγωνιστές του Πυρήνα Ιωαννίνων, παρευρέθη και ο συναγωνιστής Χρήστος Παππάς που απηύθυνε λίγα θερμά λόγια προς τους συναγωνιστές τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι εμάς στη Χρυσή Αυγή τίποτα δεν μας σταματά. Ακολούθως, μετά από το ηρώον του Καλπακίου, οι συναγωνιστές κατευθύνθηκαν στο στρατιωτικό μουσείο όπου υπάρχει και η προτομή του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά. Εκεί έγινε κατάθεση στεφάνου για να τιμηθεί από τη Χρυσή Αυγή ο Πατέρας της Νίκης, αυτός που εδέχθη τον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι μες στη βαθιά νύχτα ξημερώνοντας Δευτέρα 28η Οκτωβρίου 1940 και σήκωσε στις πλάτες του ένα ολόκληρο Έθνος.

Στο χαιρετισμό του ο συναγωνιστής Παππάς τόνισε πως η Χρυσή Αυγή, ακολουθώντας το παράδειγμά του στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, θα πει τα μεγάλα ΟΧΙ μέσα και έξω από τη Βουλή. Επίσης, ότι είναι κατάντημα και δείγμα παρακμής του νεοελληνικού κράτους να υπάρχουν στην Ελλάδα μόνον τρεις προτομές του Ιωάννη Μεταξά, η μία στο Καλπάκι, η άλλη στα οχυρά Μεταξά, ημικατεστραμένη, και η άλλη πεταμένη στα άχρηστα του Δήμου Αργοστολίου. Η Τοπική Οργάνωση Κεφαλληνίας έχει επωμισθεί το έργο και έχει πάρει την πρωτοβουλία να αποκτήσει από το Δήμο την προτομή και να την αποκαταστήσει στην κεντρική πλατεία Αργοστολίου όπου και η γενέτειρα του μεγάλου Κυβερνήτη.

Η Χρυσή Αυγή τις ημέρες αυτές ακολουθώντας μια ορθότατη πολιτική τακτική στέκει μακριά από τις εκδηλώσεις για την 28η Οκτωβρίου (παρελάσεις, κ.λ.π.) όχι διότι δεν τιμά την ημέρα, το αντίθετο, διότι πιστεύει ότι η Εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου ανήκει σε όλους τους Έλληνες, και δεν ενδείκνυται για πολιτική εκμετάλλευση, κάτι που ήδη έκαναν οι αριστεροί εθνομηδενιστές του Σύριζα στη μαθητική παρέλαση της Θεσσαλονίκης και προγραμματίζουν και για τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ανά την Ελλάδα. Για τη Χρυσή Αυγή πάγια θέση είναι: Η Πατρίδα ενώνει, τα κόμματα διχάζουν. Και η 28η Οκτωβρίου είναι μια μεγάλη γιορτή της Πατρίδας, μια μεγάλη εθνική γιορτή του Ελληνικού λαού

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

Πολλοί ιστορικοί, διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων, έχουν ασχοληθεί κατά καιρούς με το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου. Άλλοι το χαρακτήρισαν ως «Μεταξική δικτατορία», ενώ άλλοι ως «Μοναρχοφασισμό». Άλλοι δ ε ως «Ελληνικό Εθνικοσοσιαλισμό». Με την ασφάλεια της παρέλευσης επτά και πλέον δεκαετιών από την εποχή που η χώρα εκυβερνάτο από τον Ιωάννη Μεταξά, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε τα στοιχεία που απαιτούνται ώστε ο αναγνώστης να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα για την τόσον λασπολογηθείσα ιστορική περίοδο.

Τι πραγματικά συνέβη την 4^η Αυγούστου

Το βράδυ της 4^ης Αυγούστου 1936 έκλεισε μια κοινοβουλευτική περίοδος πολιτικής διακυβερνήσεως είτε με τη μορφή της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας είτε με τη μορφή της Προεδρευομένης Δημοκρατίας, είτε ακόμη με τη μορφή της Στρατιωτικής Δικτατορίας, π.χ. δικτατορία Πλαστήρα ( 1922 ), δικτατορία Πάγκαλου ( 1926 ).

Ο Ιωάννης Μεταξάς κληθείς από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄ ανέλαβε την πρωθυπουργία τον Απρίλιο του 1936 και στις 16 Απριλίου πήρε πανηγυρικά ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή. Και τα δύο κόμματα, Λαϊκό και Φιλελεύθερο ( Βασιλικοί και Βενιζελικοί ), κυριολεκτικώς τον υπερψήφισαν με 241 ψήφους υπέρ, 16 κατά και 4 αποχές, βλέποντας στο πρόσωπό του τον ηγέτη εκείνο ο οποίος θα μπορούσε να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο και τον διχασμό στον οποίο εκείνα την είχαν φέρει.

Ο απόστρατος στρατηγός Μεταξάς, ηγέτης της Βασιλικής παρατάξεως κατά την περίοδο του Διχασμού, ήταν αρχηγός του κόμματος των Ελευθεροφρόνων το οποίο είχε λάβει ποσοστό 3,94% κατά τις εκλογές του Ιανουαρίου 1936. Παρ’ όλα αυτά υπερψηφίστηκε και έτυχε παλλαϊκής αναγνωρίσεως που μπορεί να κατανοήσει οποιοσδήποτε αναγνώσει τουλάχιστον τις εφημερίδες του Ιανουαρίου 1941, τότε που πέθανε ο Μεταξάς ή θα διαπιστώσει εάν παρακολουθήσει από τα «επίκαιρα» της εποχής τη συμμετοχή του λαού στην κηδεία του ( βεβαίως τα αφιερώματα σε εκείνη την ιστορική περίοδο που γίνονται σε τηλεοπτικές εκπομπές επιμελώς προνοούν να μην μεταδίδουν τις σκηνές αυτές ).

Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 1936 οι δύο κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις δεν μπορούσαν να σχηματίσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση και ρυθμιστής στις εξελίξεις αναδείχθηκε το Κ.Κ.Ε. το οποίο δια πρώτη φορά ήρθε σε συμφωνία με αστικό κοινοβουλευτικό κόμμα στις εκλογές για το Προεδρείο της Βουλής με το περίφημο «Σύμφωνο» Σοφούλη-Σκλάβαινα.

Ο κομμουνισμός έχοντας τις ρίζες του στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης ήδη είχε δράσει αντεθνικά κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία της οποίας «όχι μόνο χάρηκε την ήττα, αλλά και την επεδίωξε». Το Κ.Κ.Ε. βλέποντας έναν αντικομουνιστή ηγέτη στην εξουσία, αρχίζει τις κινητοποιήσεις εναντίον του Μεταξά με αποκορύφωμα τις ταραχές που ξέσπασαν στη Θεσσαλονίκη το Μάιο του 1936, με αφορμή την απεργία των καπνεργατών.

Ο Μεταξάς δείχνει για πρώτη φορά τον δρόμο που θα ακολουθήσει. Αφού επιβάλει την τάξη, ορίζει νέα ημερομίσθια και καθιερώνει για πρώτη φορά στα εργατικά πράγματα τον όρο της υποχρεωτικής διαιτησίας. Οι προσπάθειες όμως των κομμουνιστών εναντίον του Μεταξά του οποίου τα φιλεργατικά αισθήματα θα μπορούσαν να τους στερήσουν την πολιτική πελατεία, δεν σταματούν αλλά εντείνονται και συνεπικουρούνται και από δηλώσεις πολιτικών αρχηγών όπως αυτή του Σοφούλη που έλεγε ότι μετά το πέρας της πεντάμηνης εξουσιοδότησης που πήρε ο Μεταξάς τον Απρίλιο του ’36 θα πάψει η υποστήριξη στο πρόσωπό του.

Οι κομμουνιστές αναγγέλλουν γενική πανελλαδική απεργία για τις 5 Αυγούστου και όλα δείχνουν ότι αρχίζουν τις κινήσεις για την βίαια αρπαγή της εξουσίας, κάτι που συνάδει και με το πρόγραμμά τους και με την ιδεολογία τους. Η γενική απεργία και η σύσταση «λαϊκού μετώπου» είναι το πρώτο σκαλοπάτι προς την εξουσία.

Το βράδυ της 4^ης Αυγούστου 1936 ο Μεταξάς πηγαίνει στα Ανάκτορα να συναντήσει τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄ . Έχει μαζί του έτοιμα τα Διατάγματα που προβλέπουν την αναστολή ορισμένων διατάξεων του Συντάγματος και τη διάλυση της Βουλής. Η μεταβολή επιτυγχάνεται ταχύτατα και αναίμακτα.

Το ίδιο βράδυ συγκάλεσε εκτάκτως υπουργικό συμβούλιο και το μόνο μέτρο που πήρε ήταν να τοποθετήσει δύο Ευζώνους στην είσοδο του Υπουργείου Εξωτερικών με την εντολή να επιτρέπουν την είσοδο στους υπουργούς και να απαγορεύουν την έξοδο σε όλους. Αυτό αποτελεί έκτοτε μοναδικό ιστορικό προηγούμενο διεθνώς. Δηλαδή επιβολή δικτατορίας με δύναμη μόλις δύο στρατιωτών. Ο κοινοβουλευτισμός χρεοκόπησε και ο Μεταξάς έδωσε τη χαρακτηριστική βολή. Ενήργησε ως στρατιωτικός και  ως σπουδαίος ηγέτης με συναίσθηση της δυνάμεώς του. Η αποφασιστικότης του Μεταξά απέτρεψε την εμφύλια διαμάχη και τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Το νέο καθεστώς είναι γεγονός. Από ραδιοφώνου εκφωνεί ομιλία στις 10 Αυγούστου, μια ομιλία ασυνήθιστη για τα ελληνικά πράγματα όπου μεταξύ άλλων διαφαίνεται η μέριμνα του νέου καθεστώτος δια την νεολαία.

«Σήκω επάνω, ελληνική νεολαία. Δεν υπάρχει δια σε άλλη πραγματικότης παρά η ελληνική πατρίς, μόνον εκεί θα επανεύρεις τον εαυτόν σου. Μόνον μέσα εις τας εθνικάς παραδόσεις θα επανεύρης τον προορισμόν σου. Μόνον μέσα εις τον ελληνικόν πολιτισμόν θα επανεύρης τα ιδανικά σου και τα όνειρά σου. Χωρίς αυτά δεν ημπορείς να ζήσης, ελληνική νεολαία. Μόνον εκείνα τα οποία σου εδημιούργησεν η ελληνική ιστορία αποτελούν το σώμα σου και την ψυχή σου. Τα ξένα κατασκευάσματα, με τα οποία ηθέλησαν να σε παρασύρουν οι αγύρται με τους παράφρωνας ρωμαντισμούς των, είναι ψεύτικα δια σε και αποτελούν δηλητήριον. Διότι, εννόησέ το, δεν μπορείς να ζήσης αλλέως παρά ελληνικά μέσα εις την φυλήν σου και μόνον εκεί μέσα θα εύρης τον λόγον και τον προορισμόν της υπάρξεώς σου, Και τότε θα ιδής ότι θα επανεύρης την χαράν και την αισιοδοξίαν, αι οποίαι σου έλειψαν. Και όταν θα τας επανεύρης, θα ιδής με τι ευκολίαν θα υπερπηδήσης τα εμπόδια και τας δυσκολίας της ζωής και τι μέλλον θα παρασκευάσης και δια τον εαυτό σου και δια την Ελλάδα, εις την οποίαν ανήκεις αναποσπάστως».

Χαρακτηριστικά και έργο του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου

Η μεταβολή έτυχε της λαϊκής αποδοχής και επανατοποθέτησε τα πράγματα στη σωστή του βάση. Το κράτος έγινε κράτος, η νεολαία απέκτησε όραμα και ιδανικά και η εργατική και η αγροτική τάξη ξέφυγε από τα νύχια των εργατοπατέρων - αγροτοπατέρων πολιτικάντηδων και του διεθνούς κομμουνισμού, και βρήκε στο πρόσωπο του Μεταξά έναν αρωγό των δικαίων της.

Επί 4^ης Αυγούστου

καθιερώθηκε η κοινωνική ασφάλιση και ιδρύθηκε το Ι.Κ.Α.

Καθιερώθηκε το 8ωρο και επεβλήθη η άδεια των εργαζομένων.

Η Ελλάς συμμετείχε στο υπό τη γερμανική αιγίδα πρόγραμμα «Χαρά και Εργασία».

Καταπολεμήθηκε και εξαρθρώθηκε ο κομμουνισμός.

Ιδρύθηκε το Εθνικόν Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. 

Εκσυγχρονίσθηκαν οι Ένοπλες Δυνάμεις.

Ο Μεταξάς με τον διορατικό στρατιωτικό νου του έβλεπε τον μεγάλο πόλεμο που ερχόταν στην Ευρώπη και προετοιμάστηκε γι’ αυτόν.

Κορυφαίο έργο του καθεστώτος ήταν η οργάνωση της νεολαίας σε πανελλαδικό πλαίσιο σε έναν οργανισμό, την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, την θρυλική Ε.Ο.Ν. Οι νέοι της Ε.Ο.Ν. θα ήσαν οι δημιουργοί του έπους του 1940. Ο Μεταξάς στο θέμα της Ε.Ο.Ν. είχε δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα. Το εθεώρη προσωπικό του έργο, έργο ζωής.

Ομοίως καλλιεργήθηκαν και προστατεύτηκαν τα γράμματα και οι τέχνες. Οι κολοσσοί των γραμμάτων και των τεχνών του Μεσοπολέμου ύμνησαν και έκλαψαν για τον θάνατο του Μεταξά. Περιέχονται και αυτά τα γραπτά στον τύπο της εποχής, φυσικά όμως δεν  συμφέρει να τα γνωρίζει ο κατά τα άλλα ενήμερος ελληνικός λαός.

Το νέο καθεστώς βεβαίως δεν εχαρακτηρίζετο μόνο από τις επηυξημένες εξουσίες του πρωθυπουργού ή ( κατά την φρασεολογία του καθεστώτος ) Αρχηγού και Εθνικού Κυβερνήτου. Υπήρχε και έτερος ισχυρός πόλος εξουσίας, το Παλάτι. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ έβλεπε την 4^η Αυγούστου σαν μία προσωρινή μεταβολή και δεν ενστερνίζετο τις ιδέες του Ιωάννη Μεταξά. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ε.Ο.Ν. έφερε αρκετά προσκόμματα. Πολύ δ ε περισσότερο κατά την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής έφερε αντιρρήσεις και άφησε λίγα περιθώρια ελιγμών στον Μεταξά. Ο Γεώργιος δεν ήτο απλώς αγγλόφιλος. Θα μπορούσε χωρίς ενδοιασμό να χαρακτηρισθεί ως αγγλόδουλος. Η υποβόσκουσα αντιπαλότητα μεταξύ του Εθνικού κράτους του Ιωάννη Μεταξά και της Αυλής θα διαρκέσει έως και το 1940. Στις 8 Αυγούστου του 1940 ο Μεταξάς αναρωτιόταν στο ημερολόγιό του : «Τίνος το τέρμα εγγίζει ;».

Τα χαρακτηριστικά της 4^ης Αυγούστου ομοίαζαν με τα χαρακτηριστικά τόσον του ιταλικού Φασισμού όσο και του γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού. Μόνο που το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου δεν προήλθε από τον πολιτικό αγώνα ενός επαναστατικού κινήματος ή κόμματος όπως συνέβη σε Ιταλία και Γερμανία. Βεβαίως ο Μεταξάς, αν μελετήσει κανείς τις σκέψεις του στα κείμενά του, τους λόγους του και πολύ περισσότερο στο τετράδιο σκέψεων και το ημερολόγιό του, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ένας συντηρητικός επαναστάτης. Έτσι τον χαρακτηρίζει ο υπουργός Τύπου, Νικολούδης, σε άρθρο του στο περιοδικό «Το Νέον Κράτος» ( τ.42, Φεβρουάριος 1941 ) :

«Ο Μεταξάς δεν υπήρξεν απλούς πολιτικός και στρατιωτικός, η διπλή αυτή μορφή, που έδωσε εις την ελληνικήν ιστορίαν τους μεγαλυτέρους μας πολιτικούς άνδρας. Ο Ιωάννης Μεταξάς υπήρξεν ένας εθναπόστολος, ένας μεταρρυθμιστής, ένας συντηρητικός επαναστάτης -εάν επιτρέπεται η έκφρασις- και εν ταυτώ και πνευματικός άνθρωπος και μέγας οικοδόμος και οργανωτής και κοινωνικός φιλόσοφος και προφήτης... Επαναστάται υπήρξαν πολλοί εις την ιστορίαν, αλλά πόσοι ηδυνήθησαν εις την θέσιν αυτού που εκρήμνισαν να βάλουν κάτι το καλύτερον και διαρκές; Ολίγοι. Πολύ ολίγοι. Μεταξύ αυτών ο Μεταξάς, ο οποίος ενώ βαθύτερα ήτο ένας επαναστάτης, πρώτα, ημπορούμεν να είπωμεν, εύρισκε το νέον και κατόπιν  αντικαθίστα το παλαιόν, και τούτο βραδέως, προσεκτικώς, ανωδύνως. Η επαναστατικότης του ήτο εξελικτική όχι ανατρεπτική. Μέγας δεξιοτέχνης...Έτσι μετέβαλε το πολίτευμα, μετερρύθμιζε την κοινωνίαν, ήλλαζεν εντελώς το περιεχόμενον του εθνικού μας βίου, και όμως δεν έχυσε μίαν σταγόνα αίματος, και ουδείς ησθάνθη γύρω του τον παραμικρόν κλονισμόν, την παραμικράν ανωμαλίαν. Γνωρίζετε πολλά τοιαύτα κατορθώματα εις την ιστορίαν;».

Ο Ιωάννης Μεταξάς μπορεί να ήτο μικρός το δέμας, προσέφερε όμως τεράστιο έργο και ήτο ένας εξαιρετικός στρατιωτικός και πολιτικός νους. Λίγο πριν την έκρηξη του πολέμου του 1940 προετοίμαζε το Σύνταγμα και τις Αρχές ενός νέου καθεστώτος. Η πορεία ανετράπη από τον πόλεμο και πολύ περισσότερο από τον απροσδόκητο και ύποπτο θάνατό του τον Ιανουάριο του 1941. Λέγεται με μεγάλη βάση αληθείας ότι «τον φάγανε οι Άγγλοι». Επτά δεκαετίες μετά, το ευκολότερο για τους εχθρούς των εθνικών ιδεών είναι το «ανάθεμα» στον Μεταξά και στο καθεστώς της 4^ης Αυγούστου.

Δεν πρέπει να γνωρίσει ο λαός ότι στα τέσσερα και πλέον χρόνια διακυβερνήσεως Ιωάννου Μεταξά και καθεστώτος 4^ης Αυγούστου η Ελλάς εγνώρισε την πρόοδο και την δόξα. Το καθεστώς του Μεταξά σύμφωνα με την πολιτική ορολογία θα χαρακτηρισθεί ως δικτατορία. Εξετάζοντας όμως επισταμένα το έργο, τις ιδέες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, κάτι που φυσικά δεν μπορεί να γίνει σε ένα μικρό άρθρο, μας επιτρέπεται να χαρακτηρίσουμε την 4^η Αυγούστου ως ένα ιδιότυπο ελληνικό εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς του Μεσοπολέμου, όπου το ρόλο του κόμματος θα έπαιζε η Ε.Ο.Ν. Τα κείμενα και οι λόγοι του Ιωάννου Μεταξά διαπνέονται από έναν ακραιφνή εθνικιστικό λόγο με σαφή τον κοινωνικό προσανατολισμό και τις ιδέες της κοινωνικής δικαιοσύνης. Από τα κείμενα αυτά διδάσκεται και εμπλουτίζει την ιδεολογική του φαρέτρα και το σύγχρονο λαϊκό εθνικιστικό κίνημα της Χρυσής Αυγής. 

                                                                                                ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ



ΕΘΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Κορυφαίο έργο του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου υπήρξε η δημιουργία της Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας, της περιφήμου Ε.Ο.Ν.

Η Ε.Ο.Ν. απετέλεσε μία μαζική οργάνωση των νέων ηλικίας από 8 έως 25 ετών.

Η Ε.Ο.Ν. ήτο έργο προσωπικό του Ιωάννου Μεταξά ο οποίος έβλεπε ότι το μέλλον του Έθνους ήταν στα χέρια των νέων. Προσεπάθησε δια της οργανώσεώς τους να τους δώσει υγιή ιδεώδη και  εθνική υπερηφάνεια. Αν δεν μεσολαβούσε ο πόλεμος και ο θάνατος του Ιωάννου Μεταξά, η Ε.Ο.Ν. θα εξελίσσετο σε έναν κομματικό μηχανισμό του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου και θα αποτελούσε το φυτώριο και τον κύριο μοχλό του νέου συντεχνιακού κράτους που οραματίζετο ο Μεταξάς.

Η δημιουργία της Ε.Ο.Ν. δεν ήταν μία εύκολη υπόθεσις που μπορούσε να πραγματωθεί με μία απλή πρωθυπουργική απόφαση. Και αυτό διότι ο Μεταξάς δεν ήτο ο απόλυτος άρχων και ο κυρίαρχος των πολιτικών εξελίξεων της εποχής του. Έπρεπε να περάσει πρώτα από τις συμπληγάδες πέτρες της αντίδρασης του Παλατιού και του αστισμού για να κυριαρχήσει.

 Η Ιστορία της Ε.Ο.Ν. έχει πολύ μικρότερη χρονική διάρκεια από την Ιστορία του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου. Δημιουργήθηκε ουσιαστικά στις αρχές του 1938. Στις 31 Δεκεμβρίου 1937 έγινε η ορκωμοσία των 500 πρώτων Φαλαγγιτών της Αθήνας οι οποίοι απετέλεσαν το πρώτο επίσημα ανεγνωρισμένο τμήμα της Ε.Ο.Ν., παρ’ όλο που οργανωμένα τμήματα υπήρχαν ήδη και σε άλλα μέρη της Ελλάδος των οποίων η επίσημη εισδοχή έγινε αργότερα. Η εκδήλωση χαιρετίστηκε από τον ίδιο τον Μεταξά ο οποίος στον χαιρετισμό του έδωσε με απλά λόγια  το σκοπό της δημιουργίας της Ε.Ο.Ν.

- ... Τραβήξατε μπροστά με θάρρος και με χαράν, την χαράν της Νεότητος, εις την ζωήν σας έχοντες πάντα υπ’ όψιν σας ότι δεν είσθε μόνοι, αλλ’ ότι ο καθένας από σας είναι αλληλεγγύως συνδεδεμένος με όλους τους συναδέλφους του, οι οποίοι έδωκαν τον ίδιον όρκον καθώς και η κάθε μία από σας είναι αλληλεγγύως συνδεδεμένη με όλας τας συναδέλφους της, αι οποίαι έδωκαν τον ίδιον όρκον.

Η ένωσις αποτελεί την δύναμιν. Αυτό μη το λησμονήσετε ποτέ εις την ζωήν σας και καταστείλατε κάθε ατομικήν ιδιοτροπίαν υπέρ της διατηρήσεως της ενώσεως του συνόλου σας. Ο δρόμος τον οποίον έχομεν να τραβήξωμεν είναι μακρύς, όσοι δ ε δεν τον φέρωμεν εις πέρας, θα τον αφήσωμεν ως κληρονομίαν δια σας, δια να τον φέρητε σεις εις πέρας, όπως και σεις θα τον αφήσητε μίαν ημέραν κληρονομίαν εις τους νέους της εποχής της μελλούσης. Ο δρόμος μας δεν τελειώνει. Όπως δεν τελειώνει ποτέ η Ελλάς. Αλλά εις κάθε βήμα του δρόμου αυτού πρέπει να έχητε μπροστά εις τα μάτια σας την δόξαν και το μεγαλείον της Πατρίδος και την επιβολήν και την κυριαρχίαν εις το εσωτερικόν υπέρ των ιδεών της Πατρίδος, τας οποίας εξεδήλωσεν η 4^η Αυγούστου.

Η κατάταξις των νέων στην Ε.Ο.Ν. ήταν εθελοντική, μαζικοποιήθηκε όμως από το 1939, όταν εξέλιπε ακόμη ένα εμπόδιο, που ήταν ο έμπιστος του βασιλιά Γεωργίου υπουργός Παιδείας Γεωργακόπουλος, ο οποίος δεν έβλεπε με καλό μάτι την είσοδο της Ε.Ο.Ν. στα σχολεία. Ο αγγλόφιλος βασιλιάς, μετά το ζήτημα που ενέσκηψε με τη διαδοχή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών στα τέλη του 1938, ενέδωσε στην απαίτηση του Μεταξά να απομακρυνθεί ο έμπιστός του και να αναλάβει ο ίδιος το Υπουργείο Παιδείας. Ο Μεταξάς ανέλαβε τα επιπλέον καθήκοντα της Παιδείας στις 29 Νοεμβρίου 1938, με επιδίωξη την απόλυτο ενσωμάτωση των καθ’ αυτό εκπαιδευτικών ζητημάτων με τας αρχάς και τους σκοπούς της 4^ης Αυγούστου.

Επίσης, σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της Ε.Ο.Ν. με το Σχολείο ο Μεταξάς ήτο κάθετος. Δεν θεωρεί την Ε.Ο.Ν. θεσμό ανταγωνιστικό του Σχολείου αλλά αλληλοσυμπληρούμενο.

Καθ’ όλην την διάρκειαν του 1938 μπαίνουν οι βάσεις για την δημιουργία της μεγάλης Ε.Ο.Ν. Από τις αρχές του χρόνου αρχίζει να εκδίδεται το ιδεολογικό όργανο της Ε.Ο.Ν. « Η Νεολαία » και δημιουργούνται συνεχώς καινούρια τμήματα.

Οι αντιδράσεις προς την Ε.Ο.Ν. όμως εσυνεχίζοντο, όχι από τους νέους οι οποίοι βρήκαν στην Οργάνωση μια δημιουργική δραστηριότητα κι ένα υψηλό ιδανικό, αλλά από την κεντρική εξουσία και ιδιαίτερα από το Παλάτι. Ο Βασιλεύς έβλεπε ότι ο Μεταξάς αύξανε την επιρροή του τόσο στο λαό αλλά και ιδιαίτερα στη Νεολαία και ότι η Ε.Ο.Ν. είχε όλα αυτά τα στοιχεία που θα την παρομοίαζαν με την ιταλική φασιστική νεολαία και την γερμανική Hitlerjugend.

Η ύπαρξις άλλων νεολαιών, παραθρησκευτικών, πολιτιστικών, κ.λ.π., συχνά παραρτημάτων διεθνιστικών οργανώσεων (  ΧΑΝ, ΧΕΝ, Πρόσκοποι, κ.λ.π.  ), απετέλεσε ένα ακόμη εμπόδιο στη δημιουργία μιας πανελλαδικής και εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας. Ο Μεταξάς κατάφερε να κάμψει τις αντιρρήσεις Βασιλέως και Διαδόχου, χάρις στην  εμμονή του στο ζήτημα της Νεολαίας αλλά και στη μαζικότητα που έπαιρνε αυτή. Έτσι λοιπόν, οι Οργανώσεις αυτές διαλύθηκαν τον Ιούνιο του 1939. Ο συμβιβασμός Παλατιού και Μεταξά στο ζήτημα της Νεολαίας είχε επιτευχθεί από τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, όταν απενεμήθη στον Διάδοχο ο τιμητικός βαθμός του Γενικού Αρχηγού. Ουσιαστικός Αρχηγός της Ε.Ο.Ν. ήταν ο ίδιος ο Μεταξάς έχοντας το βαθμό του  Γενικού Επιθεωρητή και  ο οποίος θα όριζε  τον εκάστοτε Κυβερνητικό Επίτροπο.

Τον Νοέμβριο του 1939 η Ε.Ο.Ν. αριθμεί πάνω από 750 000 μέλη που προέρχονται  απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις. Πλούσιοι και πτωχοί, αγόρια και κορίτσια, παιδιά του Σχολείου αλλά και της εργασίας, ίσα και αλληλέγγυα μεταξύ τους, φορώντας  την ίδια σκουρόχρωμη μπλε στολή και χαιρετώντας με προτεταμένο το δεξί χέρι, με ενθουσιασμό προσβλέπουν σε αυτό που λέει ο Ύμνος τους: ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΕΑ.

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ Ε.Ο.Ν.

Στην γλυκειά μας την Πατρίδα

την τρανή κι ιστορική

συ απόμεινες ελπίδα

Νεολαία Ελληνική.

Την ολόθερμη ψυχή της

εθνική φωτίζει αυγή

κι ο Μεγάλος Κυβερνήτης

πάντα εμπρός την οδηγεί.

Εμπρός, για μια Ελλάδα νέα

εμπρός, μ’ ελληνική καρδιά

εμπρός, περήφανα γενναία

ναι, της Ελλάδος τα παιδιά.

Εμπρός, η δόξα η παληά μας

να ξαναζήση είναι καιρός

με τον μεγάλο Βασιληά μας

εμπρός, πάντοτε εμπρός!

Τον Μάιο του 1939 επικυρώνεται ο Κανονισμός Εσωτερικής Λειτουργίας της Ε.Ο.Ν. και δι’ αυτού ορίζονται όλα τα διοικητικά καθήκοντα και ο τρόπος λειτουργίας. Το όνειρον του Μεταξά για μια εθνική νεολαία παίρνει πλέον σάρκα και οστά. Για τον Μεταξά η Ε.Ο.Ν. ήτο έργο ζωής επί του οποίου στήριζε τις μέγιστες ελπίδες. Η Ε.Ο.Ν. ήτο γι’ αυτόν το πολυτιμότερον έργον του ως πολιτικού προσώπου.

 Η Ε.Ο.Ν. γίνεται το επίκεντρο της καθημερινής ζωής των νέων σε όλη την Ελλάδα, από την μικρότερη κωμόπολη και χωριό έως τα μεγάλα αστικά κέντρα. Παντού νέοι και νέες δραστηριοποιούνται υπό τας διαταγάς της Οργανώσεως. Διοργανώνονται αθλητικοί αγώνες, καλλιτεχνικές παραστάσεις, γίνεται εθνική διαπαιδαγώγηση και εθνική διαφώτιση, σύμφωνα με τις κοινωνικές και πολιτικές κατευθύνσεις της 4^ης Αυγούστου.  Τ

α νεαρά αγόρια εκπαιδεύονται σε στρατιωτικές ασκήσεις για να είναι προετοιμασμένα σε αυτά που θα αντιμετωπίσουν αργότερα ως άνδρες. Από το σύνολο των νέων διακρίνονται οι άριστοι. Η αξιοκρατία ασχέτως κοινωνικής προελεύσεως αποτελεί βασικό στοιχείο της Οργανώσεως. Οι καλύτεροι επιβραβεύονται με ηθικές αμοιβές. Πρώτα και πριν απ’ όλα η συμμετοχή της Ε.Ο.Ν. στην κοινωνία στηρίζεται στον εθελοντισμό. Τα αγόρια και τα κορίτσια της Ε.Ο.Ν. προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην Πρόνοια.

Δυόμισι χρόνια μετά την ίδρυσή της, τον Μάιο του 1940 πραγματοποιείται στην Αθήνα, στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής, το Δεύτερο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ε.Ο.Ν. Ο Μεταξάς στο λόγο του χαριτολογώντας προέτρεψε τους συμμετέχοντες να μην επηρεασθούν από το περιβάλλον της αίθουσας η οποία είχε κτιστεί για άλλους λόγους, αναφέροντας για τον κοινοβουλευτισμό ότι « εφύγαμεν από αυτά πλέον». Επίσης τους παρότρυνε να πουν με θάρρος και πίστη τις απόψεις τους σε οιανδήποτε ελληνική γλώσσα και με οιονδήποτε ύφος, για να μπορέσει το Συνέδριο να καταλήξει σε πρακτικά συμπεράσματα.

Η Ε.Ο.Ν. ευρίσκεται τότε στον Κολοφώνα της δόξης της. Πάνω από ένα εκατομμύριο μέλη συμμετέχουν στην Οργάνωση. Μια νέα γενιά αποκομμένη από τα κομματικά μίση του παρελθόντος, ενεργή, δυνατή και με πίστη στο μέλλον αρχίζει να διαμορφώνεται. Είναι η γενιά που θα δημιουργήσει το Έπος των Βορειοηπειρωτικών βουνών στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940. Εξίσου μεγάλη ήταν και η προσφορά των νέων της Ε.Ο.Ν. που δεν πολέμησαν λόγω ηλικίας και παρέμειναν στα μετόπισθεν.

Δυστυχώς η μεγαλειώδης προσπάθεια του Μεταξά για την Νεολαία ανεκόπη λόγω του υπόπτου θανάτου του τον Ιανουάριο του 1941. Παρ’ όλη την έλλειψη του Αρχηγού η Οργάνωσις, όπως διαφαίνεται από την προκήρυξη του Κυβερνητικού Επιτρόπου στις 2/2/1941, θέλει και θα συνεχίσει να υφίσταται και χωρίς την παρουσία του Ιωάννου Μεταξά : « Απαιτώ από τους Βαθμοφόρους όπως αντιληφθούν και μη λησμονήσουν ποτέ, ότι εις υπάρχει και παραμένει και θα παραμείνει πάντοτε Αρχηγός της Ε.Ο.Ν., ο Ιωάννης Μεταξάς ».

Η Ε.Ο.Ν. θα διαλυθεί μετά την κατάρρευση του μετώπου τον Απρίλιο του 1941, θα διατηρήσει όμως την αίγλη της και το μύθο της. Δεν είναι τυχαίο ότι οι κομμουνιστές ονόμασαν την αντιστασιακή νεολαιίστικη οργάνωσή τους Ε.Π.Ο.Ν., όνομα ομόηχο του Ε.Ο.Ν., που συνειρμικά παραπέμπει στην Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, εκμεταλλευόμενοι έτσι τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού.

Η Ε.Ο.Ν. ήτο ένα από τα κορυφαία έργα του καθεστώτος της 4^ης  Αυγούστου και προσωπικά του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννου Μεταξά. Αν και με ολιγόχρονη Ιστορία, σφράγισε με την παρουσία της μια εποχή και αποτελεί πρότυπο οργάνωσης Νεολαίας ακόμα και σ’ ένα σύγχρονο Λαϊκό Εθνικό Κράτος.

                                                                                    ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ



Περικλής Γιαννόπουλος: Οι ρίζες του νεώτερου Ελληνικού Εθνικισμού

Οι ρίζες του ελληνικού εθνικισμού είναι τόσο βαθιές που φθάνουν στην εποχή των Ηρώων της Ιλιάδος όπου αυτός κάλλιστα μπορεί να αναζητήσει τα πρότυπά του.

 Ο σύγχρονος νεοελληνικός εθνικισμός όπως αυτός εκφράστηκε μετά τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους με την Επανάσταση του 1821 έχει σύγχρονα πρότυπα και μπορεί να δομηθεί ιδεολογικά αποκλειστικά σε στέρεες ελληνικές βάσεις. Ένας εκ των συγχρόνων προφητών του ελληνικού εθνικισμού ήταν ο Περικλής Γιαννόπουλος που μαζί με τον Ίωνα Δραγούμη παραμένουν μέχρι και σήμερα οι κίονες του σύγχρονου ελληνικού εθνικισμού.

Ο Περικλής Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1870 και ήταν υιός του γιατρού Ιωάννη Γιαννόπουλου. Η καταγωγή της μητέρας του ήλκετο από την βυζαντινή οικογένεια των Χαιρέτηδων. Αφού ετελείωσε τις γυμνασιακές σπουδές στην Πάτρα, φοίτησε για ένα χρόνο στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια μεταγράφτηκε στην Ιατρική του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Στο Παρίσι για δύο χρόνια θα ζήσει την « Μπελ Επόκ » του τέλους του 19^ου αιώνα με την έντονη νυχτερινή ζωή και καλλιτεχνική δραστηριότητα. Ο Γιαννόπουλος θα εξελιχθεί σε έναν μεγάλο γλεντοκόπο. Θα συνέλθει απότομα από τη μέθη και το σαγηνευτικό κάλεσμα των σειρήνων του Παρισιού με τον θάνατο του πατέρα του. Ο Γιαννόπουλος που είχε εγκαταλείψει ουσιαστικά τις σπουδές του, βρέθηκε ξαφνικά χωρίς χρήματα, αλλά και με κλονισμένη υγεία. Θα αναζητήσει καταφύγιο στον αδελφό του που ήταν εγκατεστημένος στο Λονδίνο, μα σύντομα θα επιστρέψει στην Ελλάδα. Η νοσταλγία για την πατρική γη μα κι ένα αίσθημα ενοχής για την κατασπατάληση της ζωής του τον φέρνουν πίσω στην Αθήνα στα 1893.

Ο Γιαννόπουλος με την επιστροφή του στην Ελλάδα ξαναγεννιέται ουσιαστικά, αναβαπτίζεται με τις χρυσές ακτίνες του αττικού φωτός και ως εξ αποκαλύψεως θέτει τη ζωή του και όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία ενός ανώτερου σκοπού, που ήταν η επανελληνοποίηση του σύγχρονου Έλληνα, το κτύπημα της ξενομανίας και η δημιουργία μιας νέας κοινωνίας όπου ο κανών θα είναι δι’ όλους το « Ζην κατά φύσιν ελληνικήν ». Οι αντιλήψεις αυτές του Γιαννόπουλου θα του δημιουργηθούν ύστερα από πολύμηνη εντατική μελέτη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά κυρίως με την παρατήρηση και  μελέτη της αττικής γης, της ομορφότερης πρωτεύουσας του κόσμου, Αθήνας, μήτρας των καλλιτεχνικών δημιουργών μιας αισθητικής τελειότητας που άγγιζε το Θείο.

Αρκετοί αθηναιογράφοι προσπάθησαν να χαρακτηρίσουν τον Γιαννόπουλο ως έναν γραφικό αισθητικό περιπατητή και μόνο. Η αλήθεια είναι ότι ο ιδιόρρυθμος για τους συγχρόνους του, μοναχικός περιπατητής της αττικής γης, ήταν ένας πρωτοπόρος επαναστάτης αναμορφωτής που ήθελε πάση θυσία και χωρίς κανένα αντάλλαγμα να ξαναδώσει το ελληνικό Φως στους συνέλληνές του, αποτραβώντας το φράγκικο πέπλο του ευδαιμονισμού και της ξενομανίας.

 Ο Περικλής Γιαννόπουλος ζώντας μετρημένη ζωή και αξιοποιώντας λιγοστά περιουσιακά στοιχεία προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην άρχισε να αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά τα οποία παραχώρησαν τις σελίδες τους στον χειμαρρώδη λόγο του. Το ύφος του, χωρίς φιλολογικά φτιασίδια, είναι ακατάστατο, μα οι ιδέες του είναι αιχμηρά βέλη που κεντρίζουν τη νοσηρή πραγματικότητα. Στα γραπτά του υποστηρίζει με τέτοια θέρμη τα πιστεύω του που θα μπορούσαν να τον χαρακτηρίσουν σαν έναν φανατικό νεοφώτιστο ή καλύτερα σαν προφήτη μιας νέας θρησκείας.

Μια συλλογή από άρθρα του θα δημοσιεύσει συγκεντρωμένα σ’ ένα μικρό βιβλίο στα 1906 με τον τίτλο « Νέον Πνεύμα ». Σε αυτό κηρύσσει τη νέα ελληνική πνευματική επανάσταση και την αναγέννηση της Ελλάδος και του Ελληνισμού η οποία « πρέπει να έχη  ως Σύμβολον τελειωτικόν : Η ΕΛΛΑΣ Η ΤΕΦΡΑ ». Το σύνθημα αυτό, όμοιο κατ’ ουσίαν σύνθημα με αυτό της στρατιωτικής εθνικής επανάστασης του 1821 είναι και πάλι σύνθημα της δικής του ιδεολογικής επανάστασης. Ένα σύνθημα που εκφράζεται διαρκώς και από την εφημερίδα μας και αποτελεί φράση-σύμβολο και βάση του Αγώνα μας.

Στα 1907 θα κυκλοφορήσει το ευαγγέλιον του Περικλή Γιαννόπουλου που είναι η

« Έκκλησης Προς Το Πανελλήνιον Κοινόν ». Εδώ ο Περικλής Γιαννόπουλος γίνεται μαστιγωτής προς πάσαν κατεύθυνσιν. Κατακρίνει την ευρωπαϊκή υποκρισία αλλά και τον ρωμαίικο μαϊμουδισμό. Από την φαρέτρα του βγαίνουν βέλη που πλήττουν τον ιουδαϊσμό του χριστιανισμού, κάνοντας συγχρόνως και δριμεία κριτική προς την Εκκλησία και τον καλογερισμό. Το βιβλίο του είναι μια συμπυκνωμένη Ιστορία της Ελληνικής Φυλής ιδωμένης πάντα μέσα από το πρίσμα μιας μεγάλης Ιδέας που για τον Περικλή Γιαννόπουλο είναι ο εξανθρωπισμός της Οικουμένης. Η ιδέα αυτή που όπως πιστεύει ενέπνευσε τον Μέγα Αλέξανδρο, κάνει τον Γιαννόπουλο να γράψει ότι αυτός αρχίζει την πραγματική ελληνική Ιστορία, το δ ε Βυζάντιο χαρακτηρίζεται ως η κιβωτός του Ελληνισμού, αποκαθιστώντας έτσι τον κρίσιμο κρίκο στη συνέχειά του Γένους.

Στην « Έκκληση » ο Γιαννόπουλος δεν δίδει μόνο ιδεαλιστικό χαρακτήρα στη μεγάλη ιδέα του αλλά δίδει και την εδαφική της διάσταση που σημαίνει τη λύτρωση των υποδούλων Ελλήνων. Ας μην ξεχνούμε ότι όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο αυτό η Ελλάς είχε εξέλθει ατιμωτικά ηττημένη ενός ελληνοτουρκικού πολέμου ( 1897 ) και τα σύνορα του κράτους έφταναν μέχρι τη Θεσσαλία και την Άρτα.

Στα γραπτά του ο Γιαννόπουλος δίδει και ψήγματα των αντιλήψεών του για τη διακυβέρνηση του νέου κράτους και καταλήγει μάλλον εις τον τύπο της « ολιγαρχικής αριστοκρατίας ».

Ο λόγος του Γιαννόπουλου, ιδιότυπος και ανατρεπτικός, και η ζωή του πέρα από τα όρια του καθωσπρεπισμού, καθώς και το τέλος του υπήρξαν αφορμή ώστε να χαρακτηρισθεί από μερικούς συγχρόνους του αλλά και νεωτέρους επιπόλαιους ερευνητές ως γραφικός και « τρελός ». Πάνω σ’ αυτόν τον χαρακτηρισμό αξίζει να παραθέσουμε το τι έγραφε ο Ίων Δραγούμης στο περιοδικό « Νουμάς » :

« Δεν ξέρω αν λέει σωστά πράγματα ή στραβά το βιβλίον του Γιαννοπούλου, μα όταν το διάβαζα ήταν σαν άνεμος να φυσομανούσε μέσα μου τρομαχτικά και να συντάραζε τον ελληνισμόν μου όλον και να με ελευθέρωνε και αφού το διάβασα μου φάνηκε σαν τον βορριά τον παγωμένο που μανιασμένος σαρώνει τους βρώμικους από μικρόβια αέρηδες και από κάθε βρώμα ή σκουπίδια καθαρίζει τον Κόσμο.

Το βιβλίο του καθαρίζει τον Έλληνα που ξ έ ρ ε ι  να το  διαβάση και ο Έλληνας είναι τόσο ψόφιος, είναι τόσον γεμάτος βρώμα και μικροπρέπεια που σκουλικιάζει. Μπορεί να τον είπαν τρελλό εκείνον που το έγραψε και όμως είναι πιο σωστός και πιο γνωστικός από κάθε Έλληνα σημερινόν. Η « φρονημάδα » είναι των πολλών, αυτή μας έφαγε και μας τρώει. Την « τρέλλα » θέλω εγώ, αυτή με καθαρίζει από τα τρισβαριά και βρώμικα κατακαθίσματα που αφίνει μέσα μου περνώντας η σημερινή, η ταπεινωμένη ελληνική ζωή και με φαρμακώνει.  Η τρέλλα έχει μάτια και βλέπει.

Η « φρονιμάδα » είναι τύφλα. Τρελλοί ήταν οι προφήτες και γνωστικά τα ξεπεσμένα πλήθη. Τον Ασυμβίβαστο ζητώ και τον Σκληρό, γυρεύω τον Τρελλό, τον Σιδερένιο, τον Αλύγιστο. Α υ το ύ τα μάτια και τα λόγια και την κίνηση και τη σιωπή ακολουθώ. Σ’ α υ τ ο ύ τον ρυθμό τη ζωή μου τονίζω ».

Δυστυχώς το έργο του δεν θα βρει την απήχηση που ο Γιαννόπουλος ήθελε.

Παρ’ όλο που είχε συνοδοιπόρους και φίλους τους μεγάλους της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Κωστή Παλαμά, Γρηγόριο Ξενόπουλο, Ίωνα Δραγούμη, Αρίστο Καμπάνη, κ.ά., η απογοήτευσή του μέρα με την ημέρα μεγάλωνε και κυριαρχούσε η πεισιθανάτια διάθεσή του.

Την άνοιξη του 1910, λίγες μέρες πριν από τη Λαμπρή, ο Γιαννόπουλος αποχαιρέτησε τους φίλους του, και έφυγε για εκδρομή, όπως είπε, στην ακτή του Σκαραμαγκά. Από τον αμαξά που τον πήγε στην περιοχή πήρε ένα άλογο και κατευθύνθηκε στην ακτή. Εκεί έφιππος, στεφανωμένος με αγριολούλουδα, μέσα σε νεροποντή προχώρησε προς τη θάλασσα, και φθάνοντας στα βαθιά νερά αυτοπυροβολήθηκε και χάθηκε μέσα στα αφρισμένα κύματα. Το σώμα του βρέθηκε μετά από δεκαπέντε μέρες από χωρικούς, σαν να ήταν αρχαίος κούρος, αφού βρισκόταν σε νεκρική ακαμψία. Στα προσωπικά του αντικείμενα και συγκεκριμένα σ’ ένα μικρό πορτοφόλι ανεβρέθη ένα νόμισμα που ήτο ο οβολός που σαν αρχαίος Έλληνας θα ’δινε στο βαρκάρη Χάροντα για να τον περάσει από την Αχερουσία λίμνη στα Ηλύσια Πεδία όπου αναπαύονται οι εκλεκτοί. Στο τέλος του ο Γιαννόπουλος ήθελε να προσδώσει μια ανώτερη αισθητική και πραγματικά θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί μοναδικό και ξεχωριστό όπως ήταν και αυτός ο ίδιος.

Δυστυχώς ο Γιαννόπουλος έχασε την προσωπική του μάχη, απογοητευμένος από το περιβάλλον του και δεν πρόλαβε να δει όχι βεβαίως την επανάσταση που εκήρυξε αλλά μια σπουδαία και μεγαλειώδη ανάταση του Νέου Έλληνα με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 που ήσαν για την Ελλάδα η κορυφαία ιστορική στιγμή δόξας του αιώνα που έφυγε, και η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τον διπλασιασμό της μικρής και μίζερης Ελλάδας στην οποία έζησε και πέθανε ο Περικλής Γιαννόπουλος.

Το έργο του Περικλή Γιαννόπουλου, τόσο το βιβλίο « Νέον Πνεύμα » και « Έκκλησις Προς Το Πανελλήνιον Κοινόν », αλλά και το σημαντικό του έργο « Ελληνική Γραμμή » και « Ελληνικό Χρώμα» όπου αποθεώνεται η ελληνική αισθητική και τέχνη είναι απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε εθνικιστή, για κάθε μαχητή της Χρυσής Αυγής, για κάθε Έλληνα. Επίσης απαραίτητο σύγχρονο ιδεολογικό εφόδιο κάθε Χρυσαυγίτη αποτελεί το βιβλίο του Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής Νικολάου Μιχαλολιάκου « Περικλής Γιαννόπουλος - Ο Απολλώνιος Λόγος ».

                                                                                    ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ