Αναδημοσίευση: Σαν σήμερα το 1913: “Τα Ιωάννινα είναι πια ελεύθερα, είναι πια Ελληνικά”

του Χρήστου Παππά, Βουλευτού Επικρατείας του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή και Πολιτικού Κρατουμένου 

Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (1830-1913)  

Δύο επαναστάσεις έγιναν στην τουρκοκρατούμενη Ήπειρο πριν από την απελευθέρωσή της το 1913.  Η πρώτη, του 1854, χάρισε την ελευθερία για τρεις όμως μόλις μήνες στις περιοχές Σουλίου και Τζουμέρκων. Την είδηση της επανάστασης αυτής δέχθηκαν με ενθουσιασμό σκλαβωμένοι και ελεύθεροι Έλληνες. Στα εθελοντικά σώματα συνέρεαν πλήθη αξιωματικών και στρατιωτών υποβάλλοντας πρώτα την «παραίτησή» τους από τον επίσημο Ελληνικό Στρατό. Οι φιλελεύθερες όμως κυβερνήσεις Αγγλίας και Γαλλίας, οι οποίες ήσαν τότε σύμμαχοι με την Τουρκία, απαίτησαν με τελεσίγραφο από τον Βασιλέα Όθωνα να αποκηρύξει την Επανάσταση. Για το σκοπό τούτο αγγλογαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν τον Πειραιά, την Αθήνα, και διάφορα νησιά. 

Η κατάσταση αυτή υποχρέωσε τον Όθωνα να αποσύρει τις δυνάμεις που είχαν σταλεί στην Ήπειρο με αποτέλεσμα η περιοχή  να επανέλθει στον τουρκικό ζυγό.  Η δεύτερη επανάσταση έγινε το 1878 στην περιοχή της Χειμάρρας. Είχε όμως περιορισμένη έκταση και δεν έφερε τελικά κανένα αποτέλεσμα. Οι υπόδουλοι Ηπειρώτες και μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897 και παρά τις πιέσεις και τα σκληρά μέτρα των τουρκικών αρχών είχαν ακμαίο ηθικό και υψηλό εθνικό φρόνημα. Αυτό χάρις στη σπουδαία συμβολή του κλήρου και των δασκάλων που προετοίμαζαν ψυχικά τα ελληνόπουλα για την καινούρια ένοπλη εξέγερση. Τον Μάρτιο του 1906 ιδρύθηκε στην  Αθήνα η «Εθνική Ηπειρωτική Εταιρεία» με σκοπό την οργάνωση των Ηπειρωτών για ένοπλη εξέγερση όταν θα παρουσιάζοντο οι κατάλληλες συνθήκες. 

Το έργο και η δράση της Εταιρείας ήταν κατά τα πρότυπα του Μακεδονικού Αγώνα  και με τις τρεις διευθύνσεις που δημιούργησε (Γιάννενα, Πρέβεζα, Αργυρόκαστρο) έδωσε τον Νοέμβριο του 1912, δύναμη 2000 εθελοντών προς βοήθεια του Ελληνικού Στρατού.  Η δράση των εθελοντών αυτών βοήθησε αποφασιστικά στην επιτυχή έκβαση των επιχειρήσεων.

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ (ΟΚΤ. - ΝΟΕ. 1912)  

Στις 2 Οκτωβρίου 1912, τέσσερις μέρες πριν από την έναρξη του ελληνοτουρκικού πολέμου, έφθασε στο στρατηγείο της Άρτας ο διοικητής του Στρατού Ηπείρου στρατηγός Σαπουντζάκης. Οι διαταγές που είχε από το Γενικό Επιτελείο όριζαν ότι ο στρατός της Ηπείρου θα χρησίμευε σαν δυτική πλαγιοφυλακή του κυρίου όγκου του στρατού που θα εκινείτο προς απελευθέρωσιν της Θεσσαλονίκης. Η αποστολή λοιπόν του στρατού της Ηπείρου θα ήταν κυρίως αμυντική, απασχολώντας τον αριθμητικά ανώτερο σε άνδρες και πυροβόλα τουρκικό στρατό. Ο αμυντικός ρόλος του Στρατού μας δεν οφείλετο τόσο στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου όσο στην πολύ καλή οχύρωση γύρω από τα Γιάννενα. Και ιδίως στην εξαιρετικά αμυντική θέση του Μπιζανίου όπου η γερμανική στρατιωτική αποστολή είχε πραγματοποιήσει τέτοια οχύρωση που το καθιστούσαν απόρθητο. 

Παρ' όλα αυτά ο στρατός μας μετά από μάχη στο Γρίμποβο προωθήθηκε βορειότερα και κατέλαβε τη Φιλιππιάδα. Στις 20  Οκτωβρίου 1912 μετά από μάχη ο στρατός μας εξανάγκασε την τουρκική φρουρά της Πρέβεζας να παραδοθεί. Η ελεύθερη Πρέβεζα απετέλεσε την κύρια βάση ανεφοδιασμού. Μετά από αυτές τις ευμενείς εξελίξεις τόσο στην Ήπειρο όσο και στη Μακεδονία και μετά από την ενίσχυση του στρατού της Ηπείρου με ένα επιπλέον Σύνταγμα Κρητών το επιτελείο μετέβαλε την αποστολή από αμυντική σε επιθετική. Έτσι λοιπόν ο στρατός μας ανάγκασε τους Τούρκους να εγκαταλείψουν την στρατηγικής σημασίας θέση των Πέντε Πηγαδιών και να υποχωρήσουν προς το χωριό Πεστά. Οι ελληνικές δυνάμεις παρέμεναν σαφώς λιγότερες και έτσι ο στρατός μας περιμένοντας ενισχύσεις αναγκάστηκε να παραμείνει στις θέσεις του για περίπου ένα μήνα υποφέροντας τα πάνδεινα λόγω της κακοκαιρίας. Στις 29 Νοεμβρίου 1912 άρχισε η επίθεση κατά των τουρκικών δυνάμεων που βρίσκονταν στα Πεστά. Οι Έλληνες κατέλαβαν την περιοχή της Αετοράχης βοηθούμενοι και από τις πολεμικές ενέργειες που εγίνοντο συγχρόνως στο Δρίσκο και στο Κοντοβράκι. Μετά από αυτά οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς την οχυρωμένη περιοχή των Ιωαννίνων.   

ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΙΖΑΝΙΟΥ (ΔΕΚ. 1912 - ΙΑΝ. 1913)  

Ο διοικητής του τουρκικού στρατού στην Ήπειρο Εσάτ Πασάς είχε διαθέσει στο οχυρό του Μπιζανίου εκτός των άλλων δυνάμεων και 966 πυροβολητές που χειρίζονταν 112 τοπομαχικά πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων. Η πρώτη επίθεση κατά του Μπιζανίου διήρκεσε τρεις ημέρες (1-3 Δεκεμβρίου 1912) και δεν έφερε κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Το Μπιζάνι παρέμενε απόρθητο. Και όχι μόνο αυτό. Οι Τούρκοι ενισχυμένοι και από δύναμη 7000 ανδρών που είχαν έρθει από το Μοναστήρι, και με 18 επιπλέον πυροβόλα πραγματοποιούσαν συνεχείς αντεπιθέσεις. Εξ αιτίας αυτής της καταστάσεως το Γενικό Επιτελείο είχε τη σκέψη να αντικαταστήσει τον Στρατηγό Σπαουντζάκη. Στις 3 Ιανουαρίου και ενώ τα πάντα ήσαν έτοιμα για μια νέα επίθεση ήρθε διαταγή που έλεγε να μην προβεί ο στρατός σε καμία ενέργεια μέχρι να αναλάβει τη διοίκηση ο αρχιστράτηγος Διάδοχος Κωνσταντίνος. Παρ' όλα αυτά στις 7 Ιανουαρίου άρχισε νέα επίθεση λόγω του ότι δυο στρατιώτες αυτομόλησαν και πέρασαν στις τουρκικές γραμμές και υπήρχε φόβος ότι θα μπορούσαν να αποκαλύψουν στρατιωτικά μυστικά, θέσεις του στρατού μας κ.λ.π. 

Η τριήμερη νέα επίθεση πραγματοποιήθηκε κάτω από σφοδρή κακοκαιρία και κόστισε σοβαρές απώλειες στους Έλληνες αλλά και στους Τούρκους. Στις 10 Ιανουαρίου καταφθάνει ο Κωνσταντίνος ο οποίος αναλαμβάνει τη διοίκηση κάτω από την οποία τέθηκε και ο Στρατηγός Σαπουντζάκης. Στις 17 Ιανουαρίου ο Διάδοχος Κωνσταντίνος απηύθυνε μήνυμα στον Εσάτ Πασά να παραδώσει τα Γιάννενα για να αποφευχθεί η άσκοπη αιματοχυσία και με την υπόσχεση ότι οι τουρκικές δυνάμεις θα μεταφέρονταν μαζί με τον οπλισμό τους σε σημείο που θα ορίζετο από κοινού.
Ο Εσάτ Πασάς αρνήθηκε τις ελληνικές προτάσεις και έτσι ο Κωνσταντίνος συνέχισε την προπαρασκευή και τον σχεδιασμό για την μεγάλη επίθεση.  

Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ (19 - 21 ΦΕΒ. 1913) 

Από τη χαραυγή της 19ης Φεβρουαρίου άρχισε ο σφοδρός βομβαρδισμός του Μπιζανίου που συνεχίστηκε μέχρι τα ξημερώματα της επομένης ημέρας. Ερίφθησαν συνολικά πάνω από 15000 οβίδες και οι Τούρκοι είχαν σημαντικές απώλειες. Το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου άρχισαν πυρά τυφεκιοφόρων και πολυβόλων δίνοντας την εντύπωση στους Τούρκους ότι η κυρία προσπάθειά μας εκδηλώνεται προς το οχυρό του Μπιζανίου και έτσι δεν ενίσχυσαν τον δυτικό τους τομέα στον οποίον άρχισε ταυτόχρονα η κύρια προσπάθειά μας.

Ο Κωνσταντίνος και το επιτελείο του με την αποφασιστική βοήθεια του Λοχαγού τότε Ιωάννου Μεταξά στον οποίον οφείλεται ένα μεγάλο μέρος του στρατιωτικού σχεδιασμού έθεσαν σε εφαρμογή ένα δύσκολο αλλά ευφυές στρατηγικό σχέδιο που προέβλεπε την παράκαμψη του Μπιζανίου με αιφνιδιαστική επίθεση στο αριστερό του μετώπου. Στις 6 το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου τρεις Ελληνικές φάλαγγες έρχονται ορμητικά σε επαφή με τους Τούρκους και τους αιφνιδιάζουν. Συνοπτικά μέχρι το απόγευμα οι λογχοφόροι στρατιώτες μας είχαν κυριεύσει τα οχυρά της Μανωλιάσας, Τσούκας, Αϊ Σάββα και τα υψώματα του Αγίου Νικολάου, ενώ από τον υψηλότερο αυχένα της Ολύτσικας έβαλλαν τα πυρά δύο ορειβατικών πυροβόλων που την προηγούμενη νύχτα είχαν ανεβάσει γυναίκες των γύρω χωριών της Λάκας Σουλίου. Οι Τούρκοι πανικόβλητοι από τη θυελλώδη ορμητικότητα των στρατιωτών μας υποχωρούν στην πεδιάδα των Ιωαννίνων. Η εμπροσθοφυλακή της δεύτερης φάλαγγας και συγκεκριμένα το 8ο και 9ο Τάγμα Ευζώνων συνεχίζουν την προέλασή τους μέσω του Αγίου Νικολάου προς Ραψίστα (Πεδινή). Παρά την κόπωση δεν σταματούν και συνεχίζουν την καταδίωξη μέσα στην πεδιάδα.

Φωτογραφία από τους εορτασμούς για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων (2013), όπου παρευρέθη ο Συναγωνιστής Χρήστος Παππάς

Οι δύο Διοικητές, οι Ταγματάρχες Βελισσαρίου και Ιατρίδης, εκμεταλλευόμενοι την επιτυχία και με δική τους πρωτοβουλία συνεχίζουν την καταδίωξη και πέραν της Ραψίστας. Φτάνουν λοιπόν στις παρυφές των Ιωαννίνων στις 6 το απόγευμα, νύχτα πια. Στην περιοχή του Αγίου Ιωάννου εγκαθιστούν προφυλακές μάχης και αιχμαλωτίζουν 37 Τούρκους αξιωματικούς και 935 στρατιώτες. Συγχρόνως αποκόπτουν τις γραμμές της τηλεγραφικής επικοινωνίας Ιωαννίνων-Μπιζανίου. Με την καταδρομική αυτή ενέργεια των Βελισσαρίου και Ιατρίδη δίδεται η εντύπωσις στο τουρκικό στρατηγείο ότι έχει καταρρεύσει όχι μόνο ολόκληρο το μέτωπο αλλά και αυτό το απόρθητο Μπιζάνι.

Μια ώρα πριν από τα μεσάνυχτα φτάνει ως τις προφυλακές των Ευζώνων μας άμαξα με τον επίσκοπο Δωδώνης και δύο Τούρκους επιτελείς αξιωματικούς φέροντες στον Κωνσταντίνο την πρόταση για την παράδοση της πόλεως και την κατάπαυση του πυρός. Ο Βελισσαρίου συνοδεύει τους κήρυκες μέχρι το ελληνικό στρατηγείο που ήταν εγκατεστημένο σε ένα χάνι το λεγόμενο χάνι του Εμίν Αγά. Όταν στις 4.30 το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου παρουσιάστηκε ο Βελισσαρίου μαζί με την τουρκική αντιπροσωπεία στον Κωνσταντίνο αυτός καταλαβαίνοντας περί τίνος πρόκειται του είπε χαμηλόφωνα: «Θέλεις φίλημα αλλά θέλεις και δέσιμο», αναφερόμενος έτσι στο παράτολμο εγχείρημά του να βγει στην πεδιάδα και να φθάσει χωρίς διαταγή μέχρι τον Άγιο Ιωάννη.

Το πρωί όλα τα τουρκικά τμήματα υψώνουν λευκές σημαίες, καταθέτουν τα όπλα και παραδίδονται στους Έλληνες. Στις 9 το πρωί εισέρχεται στην πόλη το πρώτο Ελληνικό τμήμα και αναλαμβάνει τα καθήκοντα της τηρήσεως της τάξεως. Οι Γιαννιώτες γελώντας και κλαίγοντας από χαρά υποδέχονται τους ελευθερωτές λέοντας: «Χριστός Ανέστη, αδέλφια». Χάρις στο παράτολμο κατόρθωμα των δύο ευζωνικών Ταγμάτων σώθηκε πολύτιμο Ελληνικό αίμα που θα χυνόταν στη γενική επίθεση της 21ης Φεβρουαρίου. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά κατορθώθηκε επίσης να αιχμαλωτισθούν χίλιοι Τούρκοι αξιωματικοί και 30000 Τούρκοι στρατιώτες μαζί με τον οπλισμό τους. Το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου ο Διάδοχος Κωνσταντίνος εισέρχεται έφιππος, θριαμβευτής και νικητής στα Γιάννενα. Ένα όνειρο αιώνων έχει συντελεσθεί. Τα Ιωάννινα είναι πια ελεύθερα, είναι πια Ελληνικά.  

ΗΜΕΡΗΣΙΑ  ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙ ΤΗΣ  ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ 

Ιωάννινα 23 Φεβρουαρίου 1913  

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ, ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΙ.  

Η άλωσις του φρουρίου των Ιωαννίνων προσέθεσε μίαν ακόμη περίλαμπρον νίκη εις τα ένδοξα κατορθώματά σας. Αφού διεσχίσατε την Μακεδονίαν ολόκληρον και συντρίψατε δυο εχθρικάς στρατιάς αλώσατε εις επισφράγισιν των κατορθωμάτων τούτων και φρούριον όπερ εθεωρείτο απόρθητον. 

Αι μεγάλαι στερήσεις και αι κακουχίαι τας οποίας μετά τοσαύτης καρτερίας υπέστητε, αμιλλώνται προς την ανδρείαν σας. Εις τα Μακεδονικά Τρόπαια προσεθέσατε νέα τοιαύτα. Πλέον των 100 πυροβόλων και μία ακόμη εχθρική στρατιά με τους Στρατηγούς της, τα Επιτελεία της και τας Σημαίας της, ευρίσκονται αιχμάλωτοι υπό την κυριαρχίαν σας.  

Αι Σημαίαι σας εκαλύφθησαν με νέαν δόξαν. Ολόκληρον το Έθνος θαυμάζει το νέον κατόρθωμά σας. Εγώ δε, υπερήφανος διότι ηγούμαι τοιούτου Στρατού, σας εκφράζω την πλήρη ευαρέσκειάν μου. 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/anadhmosieush-san-shmera-to-1913-ta-iwannina-einai-pia-eleuthera-einai-pia#ixzz3SS4ChUgG

Στο πάνθεον των Ηρώων ο Ιωάννης Βελισσαρίου

Ο Ιωάννης Βελισσαρίου γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1861 στο Πλοέστι της Ρουμανίας, από Έλληνες γονείς που κατάγονταν από την Κύμη της Εύβοιας. Από νεαρή ηλικίας άρχισε να διαβάζει βιβλία για την Ελληνική Επανάσταση και να εμπνέεται από τα επαναστατικά θούρια του Ρήγα Φεραίου, ενώ είχε μια έμφυτη κλίση στη γλωσσομάθεια.

Στα 16 του εγκαταλείπει τη Ρουμανία και φθάνει στην Αθήνα για να καταταγεί ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό. Το όνειρό του να υπηρετήσει την πατρίδα παίρνει προσωρινά αναβολή, λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Τότε αναγκάζεται να καταφύγει στην Αίγυπτο, όπου ζει η αδελφή της μητέρας του. Σπουδάζει για μία τριετία στο Γαλλικό Κολλέγιο και το 1880 επιστρέφει στην Αθήνα, όπου γίνεται δεκτός ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό.

Μετά τη συμπλήρωση του απαραίτητου χρόνου υπηρεσίας εισέρχεται στη Σχολή Υπαξιωματικών και το 1887 αποφοιτά με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πεζικού. Μάχιμη εμπειρία αποκτά στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Ως διμοιρίτης σε ύψωμα στη διάβαση της Μελούνας πολεμά γενναία και δεν υποχωρεί, παρά μόνον όταν του στέλνουν γραπτή διαταγή κι ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τις θέσεις τους.

Στη μάχη της Δερβέν-Φούρκας (σημερινό Καλαμάκι Φθιώτιδας) στις 7 Μαΐου 1897 ως διμοιρίτης του 3ου Λόχου του 5ου Συντάγματος καλύπτει την υποχώρηση των ελληνικών τμημάτων. Ο Τούρκος διοικητής εγκλωβίζεται και δεν μπορεί να προχωρήσει, νομίζοντας ότι έχει να κάνει με μονάδα επιπέδου ταξιαρχίας. Ο Βελισσαρίου λαμβάνει τα εύσημα από τον διάδοχο Κωνσταντίνο και τον επόμενο χρόνο προάγεται σε υπολοχαγό και το 1905 σε λοχαγό.

Στις εκλογές του 1899 θα είναι υποψήφιος βουλευτής Κύμης, αλλά θα ηττηθεί από τον λαϊκιστή αντίπαλό του, που ήταν αξιωματικός του Ιππικού. Το 1907 διορίζεται διοικητής της Αστυνομίας Σκοπέλου, ελλείψει αξιωματικών της Χωροφυλακής. Εκεί γνωρίζει τη σύζυγό του Χαρίκλεια, με την οποία αποκτά ένα γιο, ο οποίος θα πεθάνει σε ηλικία δύο ετών. Το 1909 συμμετέχει στο στρατιωτικό κίνημα στου Γουδή, ενώ υπηρετεί ως φρούραρχος στο ομώνυμο στρατόπεδο.

Με την έκρηξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου, ο ταγματάρχης, πλέον, Ιωάννης Βελισαρίου τοποθετείται διοικητής του 3ου Τάγματος του 4ου Συντάγματος Πεζικού. Στη Μάχη του Σαρανταπόρου (9 Οκτωβρίου 1912) προωθείται γρήγορα με το τάγμα του και βρίσκεται στα μετόπισθεν του εχθρού, σπέρνοντας τον πανικό και συμβάλλοντας στη γενική υποχώρηση των Οθωμανικών δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια της μάχης ήλθε σε οξεία αντιπαράθεση με τον διοικητή του Συνταγματάρχη Παπακυριαζή, με τον οποίο είχε συγγενική σχέση και ζήτησε μετάθεση σε άλλη μάχιμη μονάδα.

Το αίτημά του έγινε δεκτό από τον επιτελάρχη Βίκτωρα Δούσμανη και τοποθετήθηκε διοικητής του 9ου Τάγματος του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων της 6ης Μεραρχίας Πεζικού. Η μονάδα του μεταφέρθηκε στο μέτωπο της Ηπείρου και πήρε μέρος στην πολιορκία των Ιωαννίνων. Στις 7 Ιανουαρίου 1913 ο ελληνικός στρατός επιτέθηκε κατά των οθωμανικών οχυρώσεων στο Μπιζάνι, που δεσπόζει της πόλης των Ιωαννίνων. Αν έπεφτε το Μπιζάνι, αυτόματα τα Γιάννινα θα περιέρχονταν στην ελληνική πλευρά.

Ο Βελισσαρίου προέλασε με το τάγμα του κι αφού υπερκέρασε το Μπιζάνι βρέθηκε να απειλεί τα Ιωάννινα. Για κακή του τύχη, ένα βόλι τον πέτυχε στο πόδι. Αυτός, όμως, συνέχισε απτόητος, αλλά η αιμάσσουσα πληγή του γρήγορα τον κατέβαλε. Όπως έγραψε στα απομνημονεύματά του ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, που ήταν επιτελής στην 6η Μεραρχία, αν δεν τραυματιζόταν ο Βελισαρίου και συνέχιζε την καταδίωξη θα έπεφταν τα οχυρά του Μπιζανίου και θα καταλάμβανε την πόλη των Ιωανίνων κατά την επίθεση της 7ης Ιανουαρίου 1913.

Ένα μήνα αργότερα άρχισε η δεύτερη επίθεση κατά των Ιωαννίνων από τον ελληνικό στρατό. Στις 19 Φεβρουαρίου 1913 τα ευζωνικά τάγματα των Βελισσαρίου και του Γεωργίου Ιατρίδη διείσδυσαν γρήγορα από τα βόρεια και κατόρθωσαν να αποκόψουν τη μοναδική οδό διαφυγής των εχθρικών δυνάμεων και να καταλάβουν το χωρίο Άγιος Ιωάννης, μεταξύ Μπιζανίου και Ιωαννίνων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η Οθωμανική διοίκηση των Ιωαννίνων να μη μπορεί να επικοινωνεί με τους ταμπουρωμένους στα οχυρά του Μπιζανίου μαχητές, προκαλώντας μεγάλο πανικό στους αμυνόμενους.

Γύρω στις 11 το βράδυ ο Βελισσαρίου διέκρινε δύο μεγάλους φανούς και μια ομάδα ανθρώπων να τους ακολουθεί. Ήταν ο επίσκοπος Δωδώνης μαζί με δύο Τούρκους αξιωματικούς, που μετέφεραν την επιστολή παραδόσεως της πόλης του Εσάτ Πασά προς την ελληνική πλευρά. Ο Βελισσαρίου συνόδευσε προσωπικά την τουρκική αντιπροσωπεία στο ελληνικό στρατηγείο. Ο στρατηλάτης Διάδοχος Κωνσταντίνος τον ασπάσθηκε και του είπε: «Βελισσαρίου, είσαι άξιος ραπίσματος, αλλά και φιλήματος. Εγώ αρκούμαι εις το φίλημα». Έκτοτε, ο Βελισσαρίου έγινε θρύλος.

Ο Ιωάννης Βελισσαρίου πήρε μέρος και στις πολεμικές επιχειρήσεις του Β' Βαλκανικού Πολέμου. Πολέμησε τους Βουλγάρους στη Μάχη του Κιλκίς-Λαχανά (19 Ιουνίου 1913), όπου κατέλαβε εξ εφόδου ένα κρίσιμο λόφο για την έκβαση της μάχης. Συνέχισε να καταδιώκει τους Βουλγάρους μέχρις ότου με τη μονάδα του βρέθηκε στα στενά της Κρέσνας στις 7 Ιουλίου1913. Τις επόμενες μέρες ο ελληνικός στρατός συνέχισε την προέλασή του μέσα στο βουλγαρικό έδαφος. Στην περιοχή της Άνω Τζουμαγιάς (σημερινό Μπλαγκόεβγκραντ) συνήφθησαν μερικές από τις φονικότερες μάχες, αφού οι Βούλγαροι αγωνίστηκαν «υπέρ βωμών και εστιών».

Ο Βελισσαρίου με τους ευζώνους του μάχεται στο ύψωμα 1378, που συχνά αλλάζει χέρια. Σε ευθεία γραμμή απέχει 20 χιλιόμετρα από τη Σόφια. Οι απώλειες και για τους δύο εμπόλεμους είναι τρομακτικές. Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες τη θεωρούν ως την πιο σκληρή και αιματηρή μάχη των Βαλκανικών Πολέμων. Στις 13 Ιουλίου 1912, ο Βελισαρίου μάχεται όρθιος, προσπαθώντας να εμψυχώσει τους στρατιώτες του. Μια βουλγαρική οβίδα τον ρίχνει κάτω σοβαρά τραυματία. Μετά από λίγη ώρα, ο ηρωικός ταγματάρχης Ιωάννης Βελισαρίου αφήνει την τελευταία του πνοή με τη φράση «Στη Σόφια»!

Όταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος πληροφορήθηκε το θάνατό του λέγεται ότι είπε: «Ήταν επόμενο. Τέτοιοι ήρωες δε ζουν πολύ». Στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα που συνέταξε και απέστειλε προς τη σύζυγό του Χαρίκλεια έγραφε τα εξής: «Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων».

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/iwannhs-belissariou#ixzz37RROPUPv

Αθανάσιος Διάκος: Ο Άγιος της Ελληνικής Επαναστάσεως

του Χρήστου Παππά, Βουλευτή Επικρατείας του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή και πολιτικού κρατουμένου

Πρώιμα χρόνια - Πριν την Επανάσταση

Ο Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε γύρω στα 1788 στην επαρχία Παρνασσίδος, στη Ρούμελη. Τόπος καταγωγής του σύμφωνα με την παράδοση είναι το χωριό Άνω Μουσουνίτσα της Παρνασσίδος, τον διεκδικεί όμως και το χωριό Αρτοτίνα της Δωρίδος. Σύμφωνα πάλι με τις παλιές παραδόσεις της περιοχής, ο παππούς του ήταν Κλέφτης στο σώμα του οπλαρχηγού Κωνσταντάρα και το όνομά του ήταν Θανάσης Γραμματικός. Σαν παιδί ήταν όμορφος, φιλομαθής και σεμνός. Από την οικογένειά του προοριζόταν να ακολουθήσει το δρόμο της ιεροσύνης. Αρχικά έγινε καλογεροπαίδι και στα 1805, δεκαεπτά χρονών πια, χειροτονήθηκε διάκος στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου της Αρτοτίνας.

Το πώς έγινε Κλέφτης δεν είναι ξεκαθαρισμένο. Κατέληξε Κλέφτης στο σώμα του καπετάν-Καλόγερου με οπλαρχηγούς τον Σκαλτσά και τον Γούλα. Εκεί έδειξε περίσσια αντρειοσύνη και φάνηκαν οι αρετές του, τόσο στην παλικαριά όσο και στο νου. Γρήγορα ξεχώρισε, έγινε πρωτοπαλίκαρο, και δεν άργησε να συγκροτήσει δικό του κλέφτικο σώμα.

Στα 1816 ο Οδυσσέας Ανδρούτσος διορίστηκε από τον Αλή Πασά στου οποίου ήταν τη δούλεψη, Δερβέναγας στην Ανατολική Ελλάδα με την εντολή να εξοντώσει τους ανυπότακτους Κλέφτες. Ο Οδυσσέας δεν χάλασε τον Διάκο αλλά αφού ήρθε σε συνεννόηση μαζί του τον παρουσίασε στον ίδιο τον Αλή Πασά, πείθοντάς τον ότι τέτοια παλικάριά σαν αυτή που είχε ο Διάκος θα του ήταν χρήσιμη. Έτσι λοιπόν για ένα διάστημα βρίσκουμε τον Αθανάσιο Διάκο Τσοχαντάρη στη φρουρά του Αλή Πασά, θητεύοντας κι αυτός στο άτυπο στρατιωτικό σχολείο του Αλή όπως τόσοι και τόσοι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

Το περιβάλλον της φρουράς του Αλή ήταν για τον Διάκο ασφυκτικό. Έτσι, σύμφωνα με την επιθυμία του έφυγε μαζί με τον Ανδρούτσο στο Δερβενελίκι της Ανατολικής Ελλάδος με έδρα την Λειβαδιά. Ήταν δραστήριος και σαν πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα τον αντικαθιστούσε πολλές φορές στην αρχηγία του αρματωλίτικου σώματος. Διέφερε ουσιαστικά με τον Οδυσσέα με τον οποίο δεν άργησε να έρθει σε ρήξη. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, βίαιος και πολεμοχαρής δημιουργούσε εύκολα έχθρες και αντιπάθειες, ενώ ο Διάκος διακρίνονταν για τα αισθήματα δικαιοσύνης και αντίθετα με τον Οδυσσέα για τις ήπιες τιμωρίες που επέβαλε στα διάφορα αδικήματα. Έτσι λοιπόν έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στον τοπικό πληθυσμό τόσο στους Έλληνες όσο και στους κατακτητές Τούρκους.

Στα 1819 ήρθαν σε ρήξη με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο γιατί ο Διάκος διαφωνούσε μα τις απάνθρωπες τιμωρίες που επέβαλε ο Ανδρούτσος και δεν άργησαν να φτάσουν σε βίαιο καβγά. Ο Ανδρούτσος έβγαλε την πιστόλα να σκοτώσει τον Διάκο και ο Διάκος το σπαθί του από το θηκάρι. Στη μέση έπεσαν δύο σύντροφοι για να τους χωρίσουν. Ο Διάκος αποχώρησε από το σώμα του Ανδρούτσου και τον ακολούθησαν τα πιο πολλά πρωτοπαλίκαρα και οι καπεταναίοι. Ο Οδυσσέας έμεινε με τέσσερα παλικάρια και ξαναγύρισε στα Γιάννενα. Ξαναγύρισε στη Ρούμελη όταν άρχισε πια ο Αγώνας.

Ο Αθανάσιος Διάκος με τους δικούς του πήγε στη Λειβαδιά όπου σύσσωμοι οι άρχοντες της περιοχής τον ανεκήρυξαν Καπετάνιο. Για να ακολουθήσει ο επίσημος διορισμός του από τον Τούρκο Βοεβόδα της Λειβαδιάς Καρά-Ισμαήλ ως Αρματωλού της περιοχής. Ο Διάκος λοιπόν έγινε «Αρχηγός των αρμάτων της Λειβαδιάς», έχοντας δική του σφραγίδα με το δικέφαλο αετό και με τα γράμματα «Ο.Θ.Ν.Κ.» δηλαδή «Ο Θεός Νικά».

Εν τω μεταξύ από τα 1818 τόσο ο Διάκος όσο και ο Ανδρούτσος είχαν μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία.

Ο Ξεσηκωμός

Όταν τον Ιανουάριο του 1821 ο Βοεβόδας της Λειβαδιάς παρατήρησε την ασυνήθιστη κίνηση προσώπων αλλά και την ιδιαίτερη φιλοξενία του κατηχητή της Φιλικής Εταιρείας Αθανάσιου Ζαρίφη από τον τοπικό άρχοντα Γιάννη Λογοθέτη, ζήτησε την άδεια από τον ανώτερό του Γιουσούφ Πασά που βρισκόταν μαζί με τους σουλτανικούς στην πολιορκία κατά του Αλή, να συλλάβει και να θανατώσει τους προκρίτους της Λειβαδιάς για τις στασιαστικές τους ενέργειες.

Οι πρόκριτοι πληροφορήθηκαν τις προθέσεις του Καρά-Ισμαήλ και δωροδοκώντας τον ίδιο τον Γιουσούφ Πασά αλλά και τον Δράμαλη, όχι μόνο έσωσαν τη ζωή τους αλλά και πέτυχαν την αντικατάσταση του Καρά-Ισμαήλ από τον Χασάν Αγά.

Όταν το Μάρτιο του 1821 η μυρωδιά του μπαρουτιού από τον Μωρηά έφτασε και στη Λειβαδιά, οι πρόκριτοι και οι μυημένοι στη Φιλική Εταιρεία, κάνανε σύσκεψη για να αποφασίσουν τα μελλούμενα. Ο Διάκος, ανυπόμονος και ενθουσιώδης, πρότεινε τον άμεσο ξεσηκωμό. Να χτυπήσουν δηλαδή τους Τούρκους άμεσα. Οι πρόκριτοι όμως, διστακτικοί λόγω κοινωνικής και οικονομικής θέσεως, πρότειναν περίσκεψη και απεφάσισαν να στείλουν τον Καπετάνιο Βασίλη Μπούσγο στην Πάτρα για να συναντήσει τον Έλληνα Πρόξενο της Ρωσίας Γιάννη Βλασσόπουλο, προκειμένου να πάρει πλήρεις πληροφορίες και οδηγίες.

Ο Μπούσγος ξεκίνησε στις 24 Μαρτίου και τα νέα για τον ξεσηκωμό του Μωρηά τον βρήκαν στο Γαλαξίδι. Δεν έχασε χρόνο. Γύρισε αμέσως πίσω, αφού πρώτα ξεσήκωσε τους Αραχωβίτες και κατά την διανυκτέρευσή του σε ένα χάνι σκότωσε δύο Τούρκους, εκ των οποίων ο ένας είχε την ιδιότητα του Ταχυδρόμου. Στη νέα σύσκεψη που ακολούθησε, η απόφαση ήταν να δώσουν και οι Ρουμελιώτες της Λειβαδιάς άμεσα το παρών στον αγώνα της ελευθερίας.

Όταν ο νέος Βοεβόδας Χασάν Αγάς πληροφορήθηκε ότι ο Μπούσγος σκότωσε δύο Τούρκους, κάλεσε τους προκρίτους και μαζί τους πήγε και ο Διάκος. Εκεί φάνηκε η ευστροφία, το μυαλό του Διάκου. Γιατί για έναν ηγέτη δεν αρκεί μόνο η αντρειοσύνη και η γενναιότητα. Χρειάζεται και το μυαλό. Εκεί λοιπόν φάνηκε ότι ο Διάκος είχε το μυαλό του πολυμήχανου Οδυσσέα. Όχι μόνο αρνήθηκε ότι ο Μπούσγος πραγματικά σκότωσε Τούρκους, αλλά προσποιήθηκε ότι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος βγήκε στο Μωρηά με δέκα χιλιάδες δικούς του ζορμπάδες και ρημάζει τον τόπο και ότι στις προθέσεις του είναι να έρθει κατά πάνω και αλίμονο τότε σε Έλληνες και Τούρκους. Του ζήτησε λοιπόν να του υπογράψει μπουγιουρντί, άδεια δηλαδή, να συγκεντρώσει όσους περισσότερους αρματωμένους μπορεί για να αποκρούσει την ενδεχόμενη έλευση του Ανδρούτσου στη Ρούμελη.

Ο Διάκος λοιπόν με λυμένα τα χέρια και χωρίς τις χρονοβόρες προφυλάξεις της Φιλικής, κατάφερε γρήγορα γρήγορα να στρατολογήσει πολλούς μέχρι τώρα ραγιάδες και από δω και πέρα ελεύθερους επαναστάτες. Ακολούθησε συγκέντρωση στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά όπου ο τοπικός Επίσκοπος ο Σαλώνων Ησαΐας ευλόγησε τα όπλα και κήρυξε την Επανάσταση.

Οι ένοπλοι ξεκίνησαν κατά της Λειβαδιάς περνώντας από το Δίστομο όπου ο Διάκος αιχμαλώτισε τον αδερφό του Βοεβόδα που ήταν εκεί τοπικός αστυνόμος, για να τον ανταλλάξει με δύο προκρίτους που είχε συλλάβει ο Χασάν Αγάς. Η πολιορκία του κάστρου της Λειβαδιάς κράτησε τρεις ημέρες και την 1η Απριλίου 1821 σαν ψέματα μετά από αιώνων δουλεία, η σημαία με το σταυρό κυμάτιζε στην ελεύθερη πια Λειβαδιά. Ο Διάκος εκφώνησε λόγο προς το λαό από το μπαλκόνι της Μητρόπολης.

Η Αλαμάνα

Ο ξεσηκωμός θορύβησε τον Σουλτάνο που ο κύριος όγκος των στρατευμάτων του ήταν απησχολημένος στην πολιορκία του αποστάτη Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Διέταξε λοιπόν ένα μεγάλο ασκέρι με δύο Πασάδες, τον Κιοσέ Μεχμέτ και τον Ομέρ Βρυώνη, να κατέβουν και να χτυπήσουν την Επανάσταση.

Οι Έλληνες με τον Διάκο έπιασαν την Αλαμάνα με δύναμη πεντακόσια μονάχα παλικάρια που είχαν να αντιμετωπίσουν ένα ασκέρι οκτώ χιλιάδων ενόπλων Μουσουλμάνων.

Η Αλαμάνα, νότια της Λαμίας, στην περιοχή των Θερμοπυλών, ξαναέζησε τις μοναδικές στιγμές της αρχαιότητας με τον Σπαρτιάτη Λεωνίδα και τους Τριακοσίους του. Οι άλλοι οπλαρχηγοί που είχαν πιάσει διάφορες θέσεις περί τον Διάκο και την Αλαμάνα δεν μπόρεσαν να κρατήσουν και ο Διάκος δέχτηκε όλο το βάρος της επιθέσεως. Αλλά και οι πιο πολλοί από τους δικούς του στρατιώτες, δεν άντεξαν και σκόρπισαν. Όλοι κι όλοι έμειναν σαράντα οκτώ.

Ο Διάκος παρά τις εκκλήσεις του οπλαρχηγού Μπούσγου να αφήσει τη θέση προκειμένου να σωθεί, συνέχισε να αγωνίζεται. Κατά τη διάρκεια της μάχης, έπεσε ηρωικά ο αδερφός του Διάκου, Μήτρος, που λεγόταν Μασαβέτας επειδή είχε υιοθετηθεί από κάποιον  ονόματι Μασαβέτα. Βάζοντας για ταμπούρι το σώμα του νεκρού του αδερφού, συνέχισε να πολεμάει. Εν τω μεταξύ, πληγώθηκε βαριά στο δεξί του ώμο. Έπιασε το σπαθί με το αριστερό και συνέχισε λυσσασμένα να αντιστέκεται. Τον έπιασαν μόνο τότε, όταν το σπαθί του θα σπάσει κι αυτό, και θα το κρατάει ίσα με μια σπιθαμή στο αριστερό του χέρι. Αιματοβαμμένος ο Διάκος, έβγαινε λες από την κόλαση, και συνελήφθη ζωντανός από τους εκστασιασμένους από το θέαμα πολιορκητές του.

Τον οδήγησαν αμέσως στη σκηνή του Ομέρ Βρυώνη. «Εσύ είσαι ο Διάκος;», τον ερώτησε ο Βρυώνης. Αντρίκεια και δυνατά του απάντησε ο Διάκος: «Εγώ!». «Και πώς σε πιάσαν ζωντανό;», τον ξαναρώτησε ο Ομέρ Βρυώνης. Η απάντηση του νέου Λεωνίδα ήταν: «Αν ήξερα ότι δεν θα σκοτωνόμουν, θα κρατούσα ένα φυσέκι και για τον εαυτό μου». Εν τω μεταξύ στη σκηνή κατέφθασε και ο δεύτερος Πασάς, ο Κιοσέ Μεχμέτ, που πρότεινε στο Διάκο να ενταχθεί στο Τουρκικό ασκέρι. «Ούτε σε δουλεύω, ούτε σε ωφελώ αν σε δουλέψω», απάντησε ο Διάκος. Και στις απειλές του Μεχμέτ ότι θα τον θανατώσει, ο Διάκος του είπε: « Η Ελλάδα έχει πολλούς Διάκους για να εκδικηθούν το θάνατό μου. Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω!». Ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιοσέ Μεχμέτ, θαυμάζοντας την παλικαριά του Διάκου, προς στιγμήν αποφάσισαν να μην τον σκοτώσουν, και να τον κρατήσουν αιχμάλωτο για να τον ανταλλάξουν στο μέλλον με δικούς τους αιχμαλώτους. Μετά όμως από τις εκκλήσεις Τούρκων της Λαμίας και ιδιαίτερα του Χαλίλ Μπέη που επεσήμανε στον Κιοσέ Μεχμέτ πόσο επικίνδυνος θα ήταν ο Διάκος αν ζούσε, αποφασίστηκε να τον σκοτώσουν με παραδειγματικό, -απάνθρωπο-, τρόπο. Στις 24 Απριλίου τον οδήγησαν στη Λαμία, δίνοντάς του να κρατήσει μία μεγάλη ξύλινη σούβλα. Ο Διάκος την Πέταξε κι απευθύνθηκε στην φρουρά που τον συνόδευε και η οποία απετελείτο από Μουσουλμάνους Αρβανίτες, λέγοντάς τους : «Δε βρίσκεται από σας εδώ κανένα παλικάρι να με σκοτώσει με την πιστόλα του και να με γλιτώσει απ’ τους χαλντούπηδες;».

Οι Τούρκοι τον σούβλισαν ζωντανό στη Λαμία και σύμφωνα με την παράδοση λίγο πριν πεθάνει αυτοσχεδίασε το δίστιχο : «Για ιδές καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι».

Ο Άγιος της Επανάστασης

Ο Διάκος με την ηρωική του αντίσταση στην Αλαμάνα αλλά και με το μαρτυρικό του τέλος, αγιοποιήθηκε όχι μόνο στη συνείδηση των τότε επαναστατημένων Ελλήνων αλά και των κατοπινών συμπατριωτών του και μη. Το τέλος του και η μάχη της Αλαμάνας απετέλεσε πηγή έμπνευσης για την τέχνη, και ο Διάκος αποθανατίστηκε από Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Η αγία μορφή του ζωγραφίστηκε από τον Θεόφιλο, από τον Πήτερ Φον Ες, και το τέλος του ιστορήθηκε από μεγάλους λογοτέχνες και ποιητές όπως ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.

Η επίσημη Εκκλησία, δεκαεννέα και πλέον δεκαετίες μετά το μαρτυρικό του τέλος, δεν έχει προχωρήσει ακόμα στην αγιοποίηση του. Αυτό όμως δεν αποτελεί εμπόδιο για τους πιστούς της λαϊκής Ορθόδοξης Ελληνικής θρησκείας να θεωρούν τον Διάκο σαν Άγιο που τη μνήμη του ευλαβικά θα πρέπει να τιμούν κάθε 24 Απριλίου. Σε όλους αυτούς αφιερώνεται η μοναδική απεικόνιση του Αθανασίου Διάκου από τον μεγάλο Φώτη Κόντογλου που κοσμεί το παρόν άρθρο, αφιέρωμα στον μεγάλο Ήρωα και Άγιο της Ελληνικής Επανάστασης.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/athanasios-diakos-o-agios-ths-ellhnikhs-epanastasews1#ixzz2zmvBZaRu

ΟΤΑΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΝ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ!

ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ. ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ... ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ! Ή ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΙ... ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ... ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΕΚΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ!  

O ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΠΕΡΙΣΤΟΙΧΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΜΦΑΝΩΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ, ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΖΕΡΒΟΣ ΚΛΠ ΚΛΠ

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΙΑΝΗΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΤΗΝ ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ...

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΟΤΣΗΣ... ΕΔΩ ΧΑΙΡΕΤΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΣΟΥΓΚΡΑΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ! ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΜΕΣΟΥΡΑΝΟΥΣΕ...

Ο ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ ΜΕ ΑΥΧΑΡΙΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΣΟΥΓΚΡΑΕΙ ΑΥΓΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ! ΦΗΜΕΣ ΟΤΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΣΤΡΑΤΟΝΟΜΟΙ ΔΕΝ ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ!

ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΜΕ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΕΖΟ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ...

ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ... ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΕΩΤΕΡΟΥΣ! ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ...

ΠΗΓΗ

Το μήνυμα της Χρυσής Αυγής για την 21η Απριλίου: “Κάτω η χούντα του μνημονίου!”

Η χούντα του μνημονίου, η ξενόδουλη εξουσία Σαμαράδων, Βενιζέλων και εργολάβων έχει ξεπεράσει σε αυταρχισμό τα στρατιωτικά καθεστώτα της σύγχρονης πολιτικής μας ιστορίας.

Η χούντα του μνημονίου και της προδοσίας φυλακίζει παράνομα τους μοναδικούς πολιτικούς της αντιπάλους που αντιστέκονται στο ξεπούλημα της Πατρίδας. 

Καταδικάζει τον λαό μας σε ανέχεια και την χώρα σε οικονομική καταστροφή. Ξεπουλά τον ελληνικό πλούτο στην γερμανική οικονομική ολιγαρχία. Καταλύει το Πολίτευμα, την Λαϊκή Κυριαρχία και το Σύνταγμα των Ελλήνων. Καταργεί τη διάκριση των εξουσιών και παρεμποδίζει τη διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών.

Μόνη λύση για την Πατρίδα μας να πέσει η χούντα του μνημονίου. Nα πετάξουμε έξω από την Ελλάδα τους ξένους τοκογλύφους και τους προδότες υποτακτικούς τους.

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ - Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Χρυσή Αυγή - Γραφείο Τύπου

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/deltiatypou/view/to-mhnuma-ths-chrushs-aughs-gia-thn-21h-apriliou-katw-h-chounta-tou-mnhmoni#ixzz2zXrv1yU4

Εγκλήματα πολέμου που οι ΗΠΑ δεν θέλουν να θυμούνται

Την ώρα που οι περισσότεροι αμερικανοί πολίτες θεωρούν τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας ως μοχλό για τη διατήρηση της ειρήνης και της δημοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο, τα πράγματα συχνά μόνο έτσι δεν είναι.

Κι ενώ υπάρχουν αναμφίβολα γενιές και γενιές αμερικανών στρατιωτών που πολέμησαν με τιμή και ηρωισμό στα χαρακώματα του πολέμου, από τις πρώτες θα έλεγε κανείς στιγμές του νεοσύστατου έθνους η πολεμική συνάντηση με τον στρατό των ΗΠΑ σήμαινε πολλές φορές θάνατο και καταστροφή, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή της ελευθερίας και της δικαιοσύνης που ευαγγελίζοταν.

Από την Αμερικανική Επανάσταση ως τον σχετικά πρόσφατο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας, η Αμερική μέτρησε μια σειρά από θηριωδίες που δεν φανερώνουν ακριβώς το καλό της πρόσωπο.

Κι ενώ τα περιστατικά λογίζονται αμέτρητα, με τις φρικαλεότητες να παίρνουν ακόμα και τη μορφή γενοκτονίας, αυτά δεν θα θέλει σίγουρα να τα θυμάται το στρατιωτικό επιτελείο των ΗΠΑ...

Η Σφαγή της Balinga / Φιλιππινο-Αμερικανικός Πόλεμος

Κατά τη διάρκεια του Ισπανο-Αμερικανικού Πολέμου το 1898, οι δυνάμεις των ΗΠΑ κατέλαβαν τις Φιλιππίνες. Παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί είδαν τον εαυτό τους ως απελευθερωτές, οι Φιλιππινέζοι, που μάχονταν κατά του ισπανικού ιμπεριαλισμού για χρόνια, δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι την αντικατάσταση του παλιού αυτοκρατορικού κατακτητή με τον καινούριο.

Ότι ακολούθησε θα έμενε στην Ιστορία ως Φιλιππινο-Αμερικανικός Πόλεμος, μια βάναυση επίδειξη δύναμης στις μάχες της ζούγκλας δηλαδή.

Αφού μέτρησε λοιπόν σοβαρές απώλειες στις δυνάμεις του από τους εξεγερμένους Φιλιππινέζους, ο στρατηγός Jacob Smith έψαξε την εκδίκησή του στον άμαχο πληθυσμό, καλώντας τους στρατιώτες του: «Δεν θέλω αιχμαλώτους. Σας καλώ να σκοτώσετε και να κάψετε.

Όσο περισσότερο σκοτώσετε και κάψετε, τόσο καλύτερα θα με ικανοποιήσετε». Τα στρατεύματά του θα έκαναν αμέσως πράξη τις φρικιαστικές διαταγές του, επιδιδόμενα σε βιαιότητες που πήραν τη μορφή γενοκτονίας στην ύπαιθρο, με τον επιτελάρχη να διατάσσει θάνατο κάθε Φιλιππινέζου άνω των 10 ετών και εγκλεισμό όλων των υπολοίπων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Και δυστυχώς οι πράξεις αυτές θα ήταν μόνο ένα μικρό ποσοστό των αμερικανικών θηριωδιών στην περίοδο κατοχής των Φιλιππίνων: υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 34.000 Φιλιππινέζοι έχασαν τη ζωή τους ως άμεσο αποτέλεσμα του άνισου πολέμου, ενώ 200.000 ακόμα πέθαναν από την πανδημία χολέρας και τις αχαρακτήριστες συνθήκες κράτησής τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης...

Η Σφαγή του No Gun Ri / Πόλεμος της Κορέας

Όταν οι βορειοκορεατικές δυνάμεις επιτέθηκαν αιφνιδίως στη Νότια Κορέα στις 25 Ιουνίου 1950, οι κακοεκπαιδευμένοι αμερικανοί στρατιώτες του Τόκιο μεταφέρθηκαν επειγόντως στη χερσόνησο.

Η εισβολή κατέληξε σε ορδές προσφύγων, με τον λαό να εγκαταλείπει άρον-άρον τις εστίες του και τον αμερικανικό στρατό, φοβούμενο παρείσφρηση στις τάξεις του κατασκόπων μασκαρεμένων ως προσφύγων, να απαγορεύει τη διέλευση των καραβανιών μέσα από τις εχθρικές γραμμές.

Την ίδια μέρα με την έκδοση της απόφασης, 400 πρόσφυγες συγκεντρώθηκαν από τα αμερικανικά στρατεύματα στη γέφυρα του χωριού No Gun Ri, όπου και σφαγιάστηκαν όλοι αδιακρίτως, άντρες και γυναικόπαιδα. Κι ενώ η Αμερική αρνιόταν αρχικά κάθε εμπλοκή στη θηριωδία, οι καταθέσεις τόσο των μαρτύρων όσο και των βετεράνων στρατιωτών θα «έκαιγαν» αργότερα τις ΗΠΑ.

Και δυστυχώς αυτό θα ήταν το πρώτο από μια μακρά σειρά αντίστοιχων φρικαλεοτήτων στις οποίες επιδόθηκαν τα αμερικανικά στρατεύματα στην Κορέα, την ίδια στιγμή που κανείς δεν καταδικάστηκε ποτέ για τα αποτρόπαια εγκλήματα πολέμου...

Η Σφαγή του Gnadenhutten / Αμερικανική Επανάσταση

Η ζωή του στρατιώτη κατά τη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία των ΗΠΑ μόνο εύκολη δεν ήταν στο μέτωπο, με τον ιπποτισμό να υποχωρεί μπροστά στη μάχη για τη γέννηση ενός έθνους. Κι ενώ συνέβησαν αναμφίβολα αναρίθμητες θηριωδίες που θα μείνουν για πάντα θαμμένες στην ιστορική λήθη, η Σφαγή του Gnadenhutten ξεχωρίζει και αποκαλύπτει το κλίμα της εποχής.

Στις 8 Μαρτίου 1782 λοιπόν, 160 πολιτοφύλακες από την Πενσιλβάνια περικύκλωσαν το χωριό Gnadenhutten στο Ανατολικό Οχάιο: παρά το γεγονός ότι ο γηγενής πληθυσμός, αυτόχθονες Ινδιάνοι δηλαδή, είχαν μεταστραφεί στον χριστιανισμό και ήταν ουδέτεροι στον πόλεμο, αυτό δεν εμπόδισε τους εθνοφύλακες να τους βαφτίσουν εισβολείς και πλιατσικολόγους, ψηφίζοντας (με δημοκρατικές πάντα διαδικασίες) την εκτέλεση όλων των κατοίκων.

Αφού λοιπόν ξυλοκόπησαν τους 100 κατοίκους μέχρι θανάτου, κατόπιν τους έγδαραν και παρέδωσαν την ειρηνική κοινότητα στις φλόγες...

Φυλακή Andersonville / Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος

Με σοκαριστικές εικόνες κρατουμένων που θυμίζουν πολύ τους μετέπειτα ζωντανούς σκελετούς των κολαστηρίων της ναζιστικής θηριωδίας έκλεισε το μεγάλο κεφάλαιο του εμφυλίου για τους αιχμαλώτους πολέμου της στρατιωτικής φυλακής του Andersonville στην Τζόρτζια.

Παρά το γεγονός ότι ο αδελφοκτόνος πόλεμος μέτρησε αναρίθμητα ζοφερά περιστατικά στα χρονικά του, λίγα μπορούν να συγκριθούν με τις φρικαλεότητες που έλαβαν χώρα στο στρατόπεδο αιχμαλώτων Camp Sumter: ως η μεγαλύτερη φυλακή της Confederate, το στρατόπεδο είχε σχεδιαστεί με μέγιστη χωρητικότητα 10.000 τροφίμων, αριθμός που άγγιξε τον Αύγουστο του 1864 τις 33.000.

Και οι συνθήκες κράτησης ήταν βέβαια εφιαλτικές: οι περισσότεροι χωρίς κατάλυμα, εκτεθειμένοι στον ήλιο και τη βροχή, συγκεντρώνονταν γύρω από το ρυάκι που διέτρεχε το στρατόπεδο, που λειτουργούσε ταυτοχρόνως ως τουαλέτα και ως μοναδική πηγή πόσιμου νερού.

Όσο για τον φόρο αίματος από τις αρρώστιες και τη λιμοκτονία, ήταν ασύλληπτος. Από τους 45.000 ανθρώπους που στοιβάχτηκαν εκεί, οι 12.000 πέθαναν και θάφτηκαν σε μαζικούς τάφους. Μετά την αποκατάσταση της ειρήνης, ο διοικητής της φυλακής του Andersonville, Henry Wirz, συνελήφθη, καταδικάστηκε και κρεμάστηκε, γινόμενος έτσι ο μόνος άνθρωπος που καταδικάστηκε ποτέ (και από τις δύο πλευρές) για εγκλήματα πολέμου στη διάρκεια της εμφύλιας σύρραξης Βορείων και Νοτίων...

Αεροπορική Επιδρομή στο Azizabad / Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας

Από το 2001, το Αφγανιστάν έχει γίνει αδιαλείπτως μάρτυρας της αμερικανικής θηριωδίας, με τους θανάτους πολιτών από τα χέρια των στρατιωτών των ΗΠΑ να είναι σχεδόν συνεχείς.

Και παρά την πλούσια ζοφερή ιστορία αντίστοιχων περιστατικών, ένα από τα πλέον διαβόητα -λόγω της εκτεταμένης δημοσιότητάς του- ήταν η αεροπορική επιδρομή στο χωριό Azizabad στις 22 Αυγούστου 2008.

Σε μια πράξη που αψηφά κάθε έννοια δικαίου, η αμερικανική αντικατασκοπεία πληροφορήθηκε ότι ο διοικητής των Ταλιμπάν, μουλάς Sidiq, κρυβόταν στο συγκεκριμένο χωριό και το ίδιο κιόλας βράδυ αμερικανικά βομβαρδιστικά έκαναν την εμφάνισή τους στον ουρανό, εκτοξεύοντας φονική επίθεση από αέρος: οι βόμβες σκότωσαν 90 περίπου άοπλους πολίτες, ανάμεσά τους και πλήθος παιδιών.

Παρά το γεγονός ότι οι αμερικανοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι ο Sidiq σκοτώθηκε στην επιδρομή και τα θύματα ήταν στρατιωτικοί στόχοι, σύντομα ο διοικητής των Ταλιμπάν θα έκανε νέα εμφάνιση, ολοζώντανος, ενώ ανεξάρτητες έρευνες κατέληξαν στο ότι στα θύματα δεν περιλαμβάνονταν ταλιμπάν μαχητές. Και μπορεί το μακελειό να έφερε την παγκόσμια κατακραυγή, δεν θεωρήθηκε ωστόσο κανείς υπεύθυνος για να περάσει από δίκη...

Η Σφαγή της Κανταχάρ / Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας

Το περιστατικό είναι ιδιαίτερο από κάθε άποψη, καθώς εκτελέστηκε από έναν και μόνο έναν αμερικανό στρατιώτη! Τις πρώτες πρωινές ώρες λοιπόν της 11ης Μαρτίου 2012, ο επιλοχίας Robert Bales το έσκασε από την αμερικανική βάση στην επαρχία Κανταχάρ και εισέβαλε σε γειτονικό σπίτι.

Αφού πυροβόλησε και τους 10 ενοίκους, σκοτώνοντας τους 6, επέστρεψε στη βάση μόνο για να ξαναβγεί λίγο αργότερα για να φέρει τον όλεθρο σε άλλη μια φιλήσυχη κατοικία: εκεί σκότωσε άλλους 12 και τραυμάτισε σοβαρά 2 ακόμα.

Από τους 16 άοπλους πολίτες που έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη μέρα, τα 9 ήταν παιδιά. Ο Bales ομολόγησε το αποτρόπαιο «σαφάρι» του και καταδικάστηκε από το στρατοδικείο τον Αύγουστο του 2013 σε ισόβια κάθειρξη...

Αμπού Γκράιμπ / Πόλεμος του Ιράκ

Όπως και στο Αφγανιστάν, η αμερικανική εκστρατεία για «την ειρήνη και τη δημοκρατία» στο Ιράκ μέτρησε ουκ ολίγες φρικαλεότητες. Φάρος ωστόσο θηριωδίας στέκει η αντιμετώπιση των κρατουμένων στο σύγχρονο κολαστήριο του Αμπού Γκράιμπ: από τον Οκτώβριο-Δεκέμβριο του 2003, οι αμερικανοί στρατιώτες προέβησαν σε μια σειρά σοκαριστικών σαδιστικών βασανιστηρίων κατά αυτών που υποτίθεται ότι φυλούσαν.

Όλοι σχεδόν οι τρόφιμοι βασανίστηκαν, βιάστηκαν, κακοποιήθηκαν σεξουαλικώς με πολλούς ακόμα τρόπους, σοδομίστηκαν, γελοιοποιήθηκαν, ακόμα και ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου από τους «απελευθερωτές» του Ιράκ.

Και παρά το γεγονός ότι τα χρονικά του Αμπού Γκράιμπ δεν είναι τα μόνα στον σύγχρονο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας που έχουν κηρύξει οι ΗΠΑ (στρατόπεδα κράτησης και φυλακές σε Ιράκ και Αφγανιστάν, στον Κόλπο Γκουαντάναμο της Κούβας κ.λπ.), εδώ τουλάχιστον η δικαιοσύνη αποδόθηκε μερικώς: 11 στρατιώτες καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης, αν και σύμφωνα με την κριτική, οι περισσότεροι που ενεπλάκησαν στα βασανιστήρια την έβγαλαν καθαρή...

Η Σφαγή του Wounded Knee Creek / Εκστρατεία Εκκαθάρισης του Ινδιανικού Πληθυσμού

Είναι γεγονός ότι ολόκληρη η λίστα μας θα μπορούσε άνετα να αποτελείται από τις φρικαλεότητες της ηθελημένης απόπειρας εξόντωσης του γηγενούς αμερικανικού πληθυσμού από την κυβέρνηση των ευρωπαίων αποίκων, που αργότερα θα αποκτούσαν αμερικανική συνείδηση.

Οι πράξεις εκδίκησης και εκκαθάρισης στις οποίες προέβη η αμερικανική κυβέρνηση κατά των Ινδιάνων αποκτούν συχνά τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας, όπως η Σφαγή του Wounded Knee.

Το περιστατικό στον ινδιάνικο καταυλισμό του Pine Ridge έμελλε μάλιστα να είναι η τελευταία μεγάλη σύγκρουση λευκών και ινδιάνων. Ήταν στις 29 Δεκεμβρίου 1890 όταν η 7η Ίλη Ιππικού περικύκλωσε τον καταυλισμό των Σιου στην τοποθεσία Wounded Knee Creek της Νότιας Ντακότα.

Κι ενώ οι Σιου παραδόθηκαν και άρχισαν να πετούν τα όπλα τους, η σφαγή δεν αποτράπηκε: οι αμερικανικές δυνάμεις εκτέλεσαν αδιακρίτως όσους έβαλαν στο στόχαστρο στον περικυκλωμένο καταυλισμό, γαζώνοντας τους ινδιάνους με τα πυροβόλα Hotchkiss.

Οι ινδιανικές απώλειες ανήλθαν στα 250-350 θύματα, ενώ και 25 στρατιώτες της αποικιοκρατικής κυβέρνησης σκοτώθηκαν στο γεγονός, οι περισσότεροι μάλιστα από φίλια πυρά.

Όσο για τον επικεφαλής της «επιχείρησης», απαλλάχθηκε αρχικά από τα καθήκοντά του, σύντομα όμως οι πολιτικοί του προϊστάμενοι θα του παρείχαν κάλυψη, αποκαθιστώντας τον τελικά στη διοίκηση της ίλης...

Η Σφαγή στο My Lai

Εδώ μιλάμε για το πλέον διαβόητο έγκλημα πολέμου της αμερικανικής στρατιωτικής ιστορίας, το φρικιαστικό ορόσημο με το οποίο συγκρίνεται κάθε άλλη θηριωδία των στρατευμάτων της χώρας. Στις 16 Μαρτίου 1968, αμερικανοί στρατιώτες μπήκαν στο χωριό My Lai του Νοτίου Βιετνάμ σε άλλη μια αποστολή «αναζήτησης και καταστροφής».

Παρά το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν ίχνη βιετκόνγκ, οι στρατιώτες διατάχθηκαν να εισβάλουν στο χωριό πυροβολώντας αδιακρίτως, με την κατάσταση σύντομα να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, συμπαρασύροντας βία και χάος στον άοπλο πληθυσμό της ήσυχης κοινότητας.

Περισσότεροι από 300 άοπλοι άντρες, γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι έχασαν τη ζωή τους, από τις σφαίρες και τις ξιφολόγχες των «σαλεμένων» φαντάρων. Μόλις ένας στρατιώτης, ο οπλίτης William Calley Jr., καταδικάστηκε για την εμπλοκή του στη σφαγή(!), ο οποίος βέβαια τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό για 3,5 χρόνια. Ακόμα σοκαριστικότερο ίσως είναι το πόσο κοινή ήταν αυτή η φρικιαστική πρακτική των αμερικανικών δυνάμεων στο Βιετνάμ.

Όπως εξάλλου παρατηρούσε αργότερα ο βετεράνος συνταγματάρχης Oran Henderson: «Κάθε διμοιρία είχε το δικό της My Lai κρυμμένο κάπου»..

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr