Εμείς αγαπάμε… [5], εμπυρεύματα και θάλπη

Εμείς αγαπάμε…

...Σαράντο Καργάκο

που παρουσιάζει στην Ελευθεροτυπία 11/3 ένα βιβλίο για τον Σολωμό, που, «όπως κάθε σοβαρό επιστημονικό έργο, είναι τυπωμένο στο πολυτονικό»,

και διακρίνεται από «άρτια αισθητική εκτύπωση, χάρη στο ειδικό επιτελείο των εκδόσεων [τάδε], που έχει εκπαιδευτεί στην παραγωγή του ποιοτικού βιβλίου, έτσι που το βιβλίο να μην είναι ένα απλό εμπόρευμα αλλά εμπύρευμα·

»να προσφέρει ένα οπτικό θάλπος,

»ώστε να ελκύει τον ευαίσθητο αναγνώστη σε μελέτη, κατά πλάτος και κατά βάθος».

Και μπορεί ο εκδότης του κρινόμενου έργου να είναι ο εκδότης των εμπυρευμάτων του Καργάκου, αλλά τον συγγραφέα ο Καργάκος, «λόγω του μονήρους βίου που διάγ[ει], δεν έτυχε να τον γνωρίσ[ει]».

Άτιμο πράμα η τηλοψία. Εσύ να διάγεις μονήρη βίο, κι αυτή να σε τραβολογάει κάθε τρεις και λίγο από πάνελο σε πάνελο.



[το ποστάκι χρωστάει στον Δ.Α., που έστειλε το υλικό, μασημένο φαΐ]

Εμείς αγαπάμε… [4], ή "καλημέρα τηλετηλοψιοδιαυλοεπιλογή"

[απντέιτ 6.3.10: το σημείωμα αυτό ενσωματώθηκε σχεδόν αυτούσιο στο Σταθερότης στο Χρηματιστήριο Αξιών]


Εμείς αγαπάμε…

…Βύρωνα Πολύδωρα

τι είπε τούτη τη φορά «Ο λόγιος ΒΥΡΩΝ της ελληνικής γλώσσας», όπως τον αποκαλεί μνια φιλοπόλεμη ιστοσελίδα μακεδονομάχων;

είπε λοιπόν ο Βύρων –και μας τον έδειξε, να ’ναι καλά, η χτεσινή Ελληνοφρένεια– ότι, άμα χρειαστεί, έχει στο χέρι του «την διαυλοεπιλογή, το μηχάνημα της διαυλοεπιλογής», και έκανε και την κίνηση, το μεγάλο δάχτυλο να πατάει κουμπιά σ’ ένα φανταστικό τηλεκοντρόλ

διαβάστε τη συνέχεια...

αλλά σιγά μην έπιανε, κοτζαμάν Βύρων, στο στόμα του το βάρβαρο «τηλεκοντρόλ» –ούτε το λόγιο «τηλεχειριστήριο», μ’ αυτό το άγαρμπο «hiristiri», δεν τον βόλεψε: λίγο τού φάνηκε κι αυτό

«διαυλοεπιλογή» λοιπόν, όπως μια φορά μονάχα τη βρήκα στο γκουγκλ, κι εκεί απ' το Ορόγραμμα της ΕΛΕΤΟ (Ελληνική Εταιρεία Ορολογίας), μεμονωμένη πρόταση για το ζάπινγκ, που ακόμα κι ο Μπαμπινιώτης το χαρακτηρίζει «εκφραστική ηχοποίητη λέξη», από το z(ip sl)ap

«διαυλοεπιλογή» λοιπόν το ζάπινγκ, και «μηχάνημα της διαυλοεπιλογής», το μηχάνημα με το οποίο κάνουμε ζάπινγκ

χμ, καλή προσπάθεια, Βύρων! Ας το βελτιώσουμε όμως:

αφού «διαυλοεπιλογή» η επιλογή διαύλων, και αφού οι δίαυλοι είναι εν προκειμένω της τηλεόρασης, ήτοι τηλεοπτικοί –ακριβολογία, Βύρων, παρακαλώ: «τηλεοπτικοδιαυλοεπιλογή», ή καλύτερα, αφού η τηλεόραση επί το λογιότερον λέγεται τηλοψία: "τηλοπτο-", "τηλοπτικο-", όχι, ας το κάνουμε πιο χορταστικό: «τηλοψιοδιαυλοεπιλογή»

οπότε, «μηχάνημα της τηλοψιοδιαυλοεπιλογής» το τηλεκοντρόλ

καλύτερα, σαφώς καλύτερα!

όμως, σημαντική λεπτομέρεια, Βύρων: η τηλοψιοδιαυλοεπιλογή γίνεται εκ του μακρόθεν (τηλε-): όθεν: τηλε-τηλοψιοδιαυλοεπιλογή είναι το σωστό, το ακριβές ανάλογο της λογιοσύνης ενός Βύρωνος

έτσι, και «το μηχάνημα της τηλετηλοψιοδιαυλοεπιλογής»

ωραία, Βύρων;


ΥΓ. θα μπορούσε να παίζει, πιο απλά, και «τηλεμηχάνημα τηλοψιοδιαυλοεπιλογής», αλλά δεν τα θέλουμε τα απλά εμείς, έτσι Βύρων;

Εμείς αγαπάμε... [3]

Εμείς αγαπάμε...

...Άννα Δρούζα

που μας έδωσε τη σπάνια ευκαιρία να δούμε τον Σπύρο-Άδωνη στην τηλεόραση, να μάθουμε για τον επικείμενο γάμο του, κυρίως όμως να δούμε βίντεο από το Φανερό Σχολειό της "Ελληνικής Αγωγής" όπου μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα αρχαία ελληνικά

και είχε καλεσμένα και στην εκπομπή της παιδάκια-μαθητές, που τα ρωτούσε το όνομά τους: Απόλλων το ένα, Σωκράτης το άλλο, Αναξίμανδρος κ.ο.κ. --"και τον παππού πώς τον λένε" ρωτούσε η Άννα, "Παναγιώτη" απαντούσε ο Κάλλιστος-Μάξιμος-Αγαπητός, που τι φταίει το δόλιο το παιδάκι, που το μαντρώνουν από τώρα οι αρχαιοβαρεμένοι γονιοί, για να κολακέψουν τις δικές τους ιδεοληψίες...

πιο πολύ όμως αγαπάμε Άννα Δρούζα, επειδή ρώτησε το παιδάκι που της απάγγειλε τους δυο πρώτους στίχους της Οδύσσειας (άνδρα μοι έννεπε...), αν καταλαβαίνει και το νόημα, κι εκείνο απάντησε αθωότατα πως όχι!

[αγαπάμε και Σπύρο-Άδωνη, για το Διάρεστο έργο του εννοείται, και τώρα για τις ανεπανάληπτες στιγμές συγκίνησης που μας χάρισε, λέγοντας για τη μητέρα που του πήγε λουλούδια (ή γλυκά, δε θυμάμαι), επειδή ο αναβαπτισμένος στο αρχαίο ήθος μπόμπιράς της, όταν εκείνη είπε κάποιο ψεματάκι στον σύζυγο, την επέπληξε: "αισχρόν το ψεύδεσθαι, ω μήτερ"!]


ΥΓ. απροπό, ο υιός Ευγενίας οσονούπω Σπύρου-Αδώνιδος ξέρει τη σημασία τού αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων ή τη λέει απλώς παπαγαλία;

Εμείς αγαπάμε… [2]

Εμείς αγαπάμε…

…Βαΐτση Αποστολάτο

γραφικό τηλεσεξολόγο, επί μακρόν διαλάμψαντα στα πρωινάδικα (Βάιος τότε), κι εξαίφνης εθνοπατέρα, με το Λάος, και Ζ΄ αντιπρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, όπου ωστόσο, ομοέδρανος του Σπύρου-Αδώνιδος, έμαθε και ετυμολογία

είπε λοιπόν το Βαΐτσι, απευθυνόμενο στον Απόστολο Κακλαμάνη -–ας το πάρουμε όμως από την αρχή:

«και θα πω και εκείνο που μου έκανε τεράστια εντύπωση, είναι αυτός ο ωκεανός υπομονής που δείξατε -–αστεϊζόμενος, γιατί είναι 12 παρά κάτι, θα πω, ο κύριος πρόεδρος, ο κύριος πρώην πρόεδρος, ο κ. Κακλαμάνης, και θα σας πω ότι και σιδερένια [νεύρα;] εδώ μπορείτε να τα τσαλακώσετε, έχετε μεγατόνους υπομονής, συνθλιπτικού τύπου, κυριολεκτικά

»αλλά έχετε και κάτι άλλο, σας αγαπούν, έχετε αρνηθεί τον τίτλο του "Νέστορα της πολιτικής", σας δίνω το λόγο μου, ήθελα να σας πω εν τιμή “ιερόν τέρας”, η ετυμολογία της λέξεως τέρας βγαίνει από το ελληνικό Ταυ, που είναι ένα στοπ, και το έρας, που είναι αγαπώ· δηλαδή σταματάω να αγαπώ -–αυτόν που σταματάω να αγαπώ γίνεται τέρας»!

ω ναι, γουί ντου λαβ Βαΐτσι


[πηγή, κι ας είναι καλά, η Ελληνοφρένεια, που πάντα φροντίζει για μας -–κι έβαλε μάλιστα εμπνευσμένο τίτλο κάτω από το σχετικό βιντεάκι με το Βαΐτσι: «ΤΡΟΜΠΑΣ = Τ + ΡΟΜΠΑΣ»]

απντέιτ: στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον grep Alt υπάρχει ολόκληρο το σχετικό απόσπασμα, που αναδεικνύει πλήρως τον βαϊτσικό στοχασμό

Εμείς αγαπάμε… [1]

Εμείς αγαπάμε…

Κέλλυ Σακάκου

«Η Μοιραράκη πρέπει να ’ναι 52 χρονών αλλά το φαίνεσθαί της την κάνει πολύ μικρότερη» είπε η Κέλλυ -–και ποιος είπε ότι πέθαναν τα απαρέμφατα;

διαβάστε τη συνέχεια...

Στην ίδια συζήτηση περί ηλικίας, στο μόνιμο πόστο της στο πρωινάδικο του Άλτερ, αντέδρασε στα σχόλια νεοτέρων: «Διολισθαίνουμε σε διάφορες ρατσιστικές εκφάνσεις…» τους μάλωσε.

Άλλη φορά εφιλοσόφησε: «Οι φέτες [στο αντρικό κορμί] είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Περισσότερο από τις φέτες του καλοριφέρ»!

γουί λαβ Κέλλυ Σακάκου


και Ιωάννη Τσέγκο

που του τηλεφώνησε, λέει, από το κινητό του ο Απόστολος Διαμαντήςμας (Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας 12.4.09) από το Μέγαρο, καθώς περίμενε να αρχίσει την ομιλία του ο Γιάλομ («εφόσον περιμένουμε, να προετοιμαστούμε και θεωρητικώς» γράφει, και σιγά μη σταθούμε τώρα στο πώς προετοιμάζεται ένας δημοσιογράφος!)

και τον «προετοίμασε» ο Ιωάννης Τσέγκος, λέγοντάς του πως ο Γιάλομ «είναι πολύ καλός, διαβασμένος άνθρωπος και καλός συγγραφέας. […] Και πολύ καλά μεταφρασμένος στην Ελλάδα, από την Άγρα, σε αρτιμελή ελληνικά, με τόνους και πνεύματα»

σπαραχτικό, όταν η ιδεολογική αναπηρία αναζητεί την αρτιμέλεια, έστω στα γλωσσικά

γουί λαβ Ιωάννη Τσέγκο [που για πρόσφατα καμώματά του έγραψε –φυσικά– ο Σαραντάκος]

και Απόστολο Διαμαντήμας

που τι να πρωτολάβ, με τακτική και επί παντός αρθρογραφία…

στο ίδιο τεύχος πάντως με τον αρτιμελώς μεταφρασμένο Γιάλομ («Όλοι για τον ψυχίατρο» είναι ο χαρακτηριστικός του κοσμικογράφου μας τίτλος) παίρνει συνέντευξη από τον Γιάννη Χουβαρδά· αντιγράφω ασχολίαστη μία ερώτηση:

«Και γιατί τόση ψυχανάλυση από τους ανθρώπους της πόλης; Δεν βλέπω κανέναν στο χωριό να τρέχει σε ψυχαναλυτή»!

κι από τα τελευταία του, στο On Off της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας 1.3.09:

«Και βλέπει τον Σάκη να κουνιέται και από πάνω του να έρχεται, κρεμασμένη με σκοινιά από τον ουρανό, μια ξανθιά ύπαρξη! Σαν την Αλεξάντροβα του Παλαιόκωστα στο έρπορτ Κορυδαλλός! Αυτήν τη χαζομάρα με τα ιπτάμενα ανθρωπάκια την έκανε πρώτος ο Βιμ Βέντερς, νομίζω· μετά την πήρε ο Παπαϊωάννου στην Ολυμπιάδα και από τότε δεν νοείται βραδιά τελετής χωρίς να πετάει από πάνω σου κάποιος. Και μετά λέμε πού το σκέφτηκε ο δραπέτης; Εδώ το σκέφτηκε ο Φωκάς Ευαγγελινός!»

Στο μπλέντερ λοιπόν, αδιακρίτως, Σάκης Ρουβάς, Βιμ Βέντερς, Παπαϊωάννου, Ευαγγελινός κτλ. Αλλά, επιπλέον, ή κυρίως, πώς; Με ποιους όρους μπορεί να «δικαιωθεί» η τακτική αυτή; Πώς θα μπει δηλαδή στο μπλέντερ τώρα και ο Βιμ Βέντερς; Με τη λεξούλα που περνάει φευγαλέα τάχα, σαν αυτονόητη, απλή -–μα αποτελεσματική: «χαζομάρα». «Αυτήν τη χαζομάρα με τα ιπτάμενα ανθρωπάκια την έκανε πρώτος ο Βιμ Βέντερς, νομίζω»!

Η αναφορά είναι στα Φτερά του έρωτα, μία από τις σημαντικότερες ταινίες του Βέντερς. Που έστω ότι του Διαμαντήμας δεν του άρεσε. Έστω ότι τη θεωρεί ενδεχομένως αποτυχία. Όμως μια αποτυχία, έστω, λέω, του Βέντερς, και κραυγαλέα ακόμα, δεν χαρακτηρίζεται «χαζομάρα». Ο χαρακτηρισμός «χαζομάρα» φεύγει από το χώρο της αισθητικής, κατεβαίνει στο επίπεδο του λάιφστάιλ, και με συνοπτικές διαδικασίες κρίνει και αποφαίνεται. Και ούτε καν: αμολάει απλώς μια ροχάλα. Μπα, ούτε αυτό: ένα ξινισμένο «πιφ» άκρας υποτίμησης βγάζει με μια ανάσα, και αποστρέφει παρευθύς το βλέμμα. Μη λερωθεί. Απ’ τη βαριά κουλτούρα, όπως καταγγέλλει λογοδοτώντας στον μικροαστό, με μια σκέτη κίνηση, ένα λεξίδιο τόσο δα: πιφ, ένα σκέτο κλείσιμο ματιού: «κουλτούρα και δε συμμαζεύεται, Βιμ Βέντερς, χαζομάρες»!

Όμως

γουί λαβ Διαμαντήμας-διαμάντιμας. Και παραλάβ