Το πατρόν της νύχτας
το φτιάξαμε πάνω στα δικά σου
μέτρα.
Ήσουν της νύχτας ταγμένος
ρίζα που διαπερνά τη γη
και σπάει το γρανίτη
για να βρει έδαφος να στηριχθεί.
Ρούχο της νύχτας εσύ τις
παγερές βραδιές
αναδεύεις τα χέρια σου
κι εμφανίζονται άστρα.
Σε πλησιάζω, δεν καίγομαι.
Σε συντροφεύω, δεν με θυμάσαι.
Σε ερωτεύομαι με το πάθος
ενός πρωτόπειρου υψίφωνου
σαν βγαίνει στη σκηνή ιδρωμένος.
Ένα κομμάτι από το ρούχο σου
δως μου γιατί έχω πολύ δρόμο
μέχρι να βρω τα σκαλοπάτια
που οδηγούν στη σκοτεινή σου πλευρά.
Βάζεις φρουρούς στις πύλες σου
και μου ζητάς χώρο για να αναπνεύσεις.
Χάνομαι, τρεμουλιάζω
δεν ξέρω αν πρέπει να σε πάρω
μαζί μου, στον κόρφο μου να ζήσεις
το απόλυτο θαύμα.
Με καταδιώκουν εφιάλτες.
Με σπρώχνουν ογκώδη βράχια
στο γκρεμό.
Ανθρωπόμορφα θηρία επιζητούν
να κατασπαράξουν τις σάρκες μου.
Από τη ρίζα σου πιάνομαι.
Δεν ξέρω αν θα γλιτώσω, ξέρω
μόνο πως το ρουχο σου μυρίζει
θειάφι και μπαρούτι.
Ξέρω πως η νύχτα σε κεντά
με λόγχες μυτερές και φοβάμαι.
Αιμορραγώ από το στόμα.
Πνίγομαι.
Χαμένη προσμένω την ετυμηγορία σου
και συνάμα μες τις χούφτες μου
μαζεύω αλειτούργητους άρτους
για να τρως και να διασκεδάζεις
σαν μικρό παιδί στον γύρο του θανάτου.
