ορατές και αόρατες δυνάμεις στους πολέμους...

«Στα Βυζαντινά χρόνια, καθώς σημειώνει ο μεγάλος χρονογράφος Θεοφάνης, σε πολλούς πολέμους και μάχες, ενώ οι Βυζαντινοί ήσαν λίγοι, αλλά είχαν την Υπέρμαχο Στρατηγό μαζί τους, τι γινόταν; Ερχόντουσαν από τον ουρανό δυνάμεις και ενωνόντουσαν με τις βυζαντινές και τι βλέπαν από απέναντι οι πολέμιοι; Ένα αμέτρητο πλήθος στρατευμάτων και ετρέποντο εις φυγήν. Οι δε Βυζαντινοί, που δεν έβλεπαν τίποτε, παρά μόνο τους εαυτούς τους, απορούσαν....

Είναι η συνέχεια, της εξόδου του ισραήλ από την αιχμαλωσία, με την Θεοτόκο σαν πύρινο στύλο και νεφέλη... του λαού Του, (σαν Π και ΚΔ) που τον επισκιάζει και χειραγωγεί με θαυματουργικό τρόπο...

Λαό Του που θέλει να τον κάνει ναό Του... 

Στην πηγή αναφέρονται για το 1940 πολλά βιώματα, όπου συμπολεμούσαν ορατές και αόρατες δυνάμεις, άγγελοι, άγιοι (Δημήτριος, Μηνάς, Γεώργιος, Χαράλαμπος...) και Θεοτόκος (1), υπέρ της ελευθερίας, υπέρ της ειρήνης, έννοιες πνευματικές και κατά Θεόν και όχι στα  πονηρά μέτρα του κόσμου (αμαλήκ και ψευδεπίγραφες ελευθερίες)... όχι μόνο στο παρελθόν (ισραήλ) όχι μόνο το 1940 ως... Την ημέρα σκέπαζε τους Έλληνες μαχητές ως νεφέλη και τη

η υπομονή, η πίστη, ο σταυρός και η βασιλεία…

Επιμένουν οι άγιοι πατέρες μας, ότι μνήμη και τιμή αγίου, είναι η μίμησις του αγίου. 

ΑΝ συντασσόμαστε με Τον Χριστό, τότε η καθημερινότητά μας, ενέχει σε σπόρο και σε μικρογραφία ‘’μαρτύρια’’ συνειδήσεως, πνευματικά, ενίοτε και φυσικά. Τότε οι θλίψεις έχουν νόημα και αποκτούν με την υπομονή, πίστη, σταυροφορία, μια άλλην προοπτική. 

Εκ των μακαρισμών…. 5 μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν.

Υπομονή και ελπίδα που απεργάζονται κατά Θεόν πραότητα, απαραίτητη για την κληρονομία της γης. Κι οι σταυρωτές θέλουν να κληρονομήσουν την κάτω γη, οι δε σταυρούμενοι την άνω. […38 οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν. (Ματθ.κα’)]. 

Κι επειδή η σταύρωση (Ανθρώπου και ανθρώπων) τελεσιουργείται στο βάθος της καρδίας, είναι ανάλογο των έξω άπαξ ιστορικά συμβάντων: … …15 οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. 16 τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. (Ιωαν.ιθ’). … ευθέως (ι) ψυχικά (ακολουθών κεντρομόλο (Ι, Ιησού) ή φυγόκεντρο Ι ι’ τάγμα δαιμόνων) και σωματικώς ελικοειδώς (θ) ως αρετές (9) ή αμαρτίες (6) και πάθη. 

Μακάρι με το Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι να διασαφηνιστεί και προσδώσει καθαρότητα στις έννοιες φιλοθεΐα και φιλανθρωπία και … μη πάντες απόστολοι; μη πάντες σταυροφόροι; με παράλληλη διόρθωση λογισμών και ζωής… προς αγιασμό ψυχών και αγνότητα σωμάτων. 

8 μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. 

Αμήν, καρδίαν καθαράν και πνεύμα ευθές….

ἀξίους τῆς ἐλευθερίας ἀνάδειξον…

από την δοξολογία (1) του ευαγγελισμού, ζητάμε μεταξύ πολλών δοξολογιών, ευχαριστιών, ικεσιών…. από τον Κύριο να μας αναδείξει αξίους της ελευθερίας…. 

Είναι αυτονόητο, πως αν η ελευθερία (όπως ισχύει και με άλλες έννοιες, πλούτος, αγάπη, ειρήνη...) εξαντλείται στα υλικά, είναι ψεύτικη όταν  πνευματικά είμαστε ακόμη υπόδουλοι, φτωχοί, αγαπολόγοι, ειρηνιστές κατά τα φαινόμενα, αλλά στο βάθος, δολιότητα... [μὴ συνελκύσῃς μετὰ ἁμαρτωλῶν τὴν ψυχήν μου καὶ μετὰ ἐργαζομένων ἀδικίαν μὴ συναπολέσῃς με τῶν λαλούντων εἰρήνην μετὰ τῶν πλησίον αὐτῶν, κακὰ δὲ ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν. δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ κατὰ τὴν πονηρίαν τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν· κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν δὸς αὐτοῖς, ἀπόδος τὸ ἀνταπόδομα αὐτῶν αὐτοῖς. (ψαλμ.κζ')]. 

Επέτρεψε ο καλός Θεός την φυσική σκλαβιά της πατρίδας μας (σαν κανόνα) τεσσάρων και πέντε αιώνων και την πνευματική σκλαβιά μέχρι σήμερα, για να ποθήσουμε την τέλεια, κι αν θέλουμε, να εργαστούμε για αυτήν. Αν πραγματικά θέλουμε,  γιατί,  όπως λένε και οι άγιοι, πολλοί θέλουν την υγεία τους, αλλά δεν είναι και τόσο πρόθυμοι να αποχωριστούν αυτά που τους αρρωσταίνουν...

Αναφέρει ο π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: "Ἐλεύθερος κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ κατάσταση φωτισμοῦ" … ελευθερία κατὰ την Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Το 1453 (όχι τυχαία 29 Μαϊ), εισήλθε ο θάνατος από μια φυσική κερκόπορτα. Με την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους ανοίχτηκε κερκόπορτα ψυχική, όπως μας γνωρίζει ο παπά Γιώργης Μεταλληνός (σαν δάσκαλος της ρωμηοσύνης) : 

Δέν ἀνοίξαμε καμμιά κερκόπορτα, ἀλλά τίς πύλες τῆς ψυχῆς καί καρδιᾶς μας, γιά

ψαλτήρι και σωτηρία…

Στον β’ παγκ. πόλεμο, ένας στρατιώτης είχε επάνω του, το ψαλτήριο. Η σφαίρα σταμάτησε στον 90ό ψαλμό. (μη έχοντας την πρωτότυπη εικόνα, βρέθηκε μία σχετική, που πάλι ομόπνοα, η Αγία Γραφή έφραξε τον δρόμο στην σφαίρα, που κατευθυνόταν στην καρδιά, για να μην σκοτωθεί ο άνθρωπος). 

αναφέρει ο 90ός ψαλμός… πεσεῖται ἐκ τοῦ κλίτους σου χιλιὰς καὶ μυριὰς ἐκ δεξιῶν σου, πρὸς σὲ δὲ οὐκ ἐγγιεῖ· 

Ένας ‘’λογικός’’, μπορεί μέσα στην αμφισβήτηση να έριχνε το θαύμα σε σύμπτωση, μη αποκλείοντας τις πιθανότητες. Φοβούμενοι το ένα άκρο της ευπιστίας των γιαγιάδων και θρησκόληπτων, που συνήθως υποτιμούμε λόγω γνώσεών μας και (κοσμικής) ‘’οξυδέρκειας’’ (όχι απαραίτητα συμπλέουσας και με τον φωτισμένο νου), προσπερνάμε την πίστη που πολλάκις έχει δείξει δείγματα και πέφτουμε στο άλλο άκρο την δυσπιστία ή ακόμη και άρνηση. Η ακρίβεια της πίστης όμως είναι

άγιος Μηνάς και ελ αλαμέιν

Ο π. Ιωσήφ ξεκίνησε να μου εξιστορεί και να μου επεξηγεί την αγιογράφηση που παρουσίαζε τον Άγιο Μηνά καβάλα πάνω σε καμήλα και μάλιστα να τρέχει με μεγάλη ορμή.

Μου λέει ο Άγιος Μηνάς όπως ξέρεις ήταν Αιγύπτιος στην καταγωγή, και έζησε τον 3ο μ.Χ αιώνα. Τα θαύματα του πολλά εξού και το προσωνύμιο του ως θαυματουργού.

Το 1942 λοιπόν κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπό τον Ρόμμελ δυνάμεις του Άξονα στην Αφρική είχαν καταφέρει να προελάσουν τόσο ώστε να είναι ορατός ο κίνδυνος να φθάσουν στην Διώρυγα του Σουέζ. Στην περιοχή του Ελ Αλαμέιν (η ονομασία της περιοχής αυτής προέρχεται από αραβική παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά), όπου βρισκόταν ο τάφος του Αγίου, οι αντίπαλες δυνάμεις προετοιμάζονταν για την αποφασιστική σύγκρουση η οποία θα έκρινε το αν οι Σύμμαχοι θα κατάφερναν να παραμείνουν στην Αφρική.

Μεταξύ των συμμαχικών στρατευμάτων βρισκόταν και ελληνική στρατιωτική

το σύμπαν του Θεού και το μετασύμπαν του ανθρώπου….

με αφορμή το άρθρο : Γεγονός η νέα εποχή για το Facebook - Ο Μ. Ζούκερμπεργκ παρουσίασε το νέο λογότυπο του Meta που παρουσιάστηκε* την 28 Οκτ, ίδια μέρα που η Ελλάδα εορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ... δυο συνειρμικές ελληνορθόδοξες σκέψεις….

Συγγράφεται η ιστορία σε δύο επίπεδα/όψεις, με τους ''ιστοριογράφους'' να ''παθαίνουν'' από τον ενιαίο σταυρό, ό,τι αναλογεί στον καθένα. Σταυρός.... η δόξα των αγγέλων και το τραύμα των δαιμόνων. Λέει ο ψαλμός: ἐνεπύρισαν ἐν πυρὶ τὸ ἁγιαστήριόν σου, εἰς τὴν γῆν ἐβεβήλωσαν τὸ σκήνωμα τοῦ ὀνόματός σου. εἶπαν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν αἱ συγγένειαι αὐτῶν ἐπὶ τὸ αὐτό· δεῦτε καὶ καταπαύσωμεν πάσας τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς [ψαλμ.ογ’ (73)]. Μετά από αυτό, ο φιλόθεος νους όταν αντιληφθεί την χωρίς έπαρση ταυτότητα ότι η Ελλάς είναι μητέρα αγίων και ηρώων, η βεβήλωση του σκηνώματος αφορά την αποδέκτη της χάριτος, ρωμηοσύνη, που πάντα ήταν αγκάθι και εμπόδιο στα σχέδια του ''κόσμου'' (και τώρα παγκοσμιοποιητών) και ''πρέπει'' να εκμηδενιστεί. Έχουν βέβαια αυτοί τα σχέδιά τους έχει και ο καλός Θεός. Έχουν αυτοί εργάτες υλοποίησης των σχεδίων τους... μακάρι να αναδειχθούν κι οι εργάτες του θείου σχεδίου στην σημερινή ''δύσκολη εποχή''.

Στην προσπάθεια με επίγνωση ή εν αγνοία λόγω σαρκικού φρονήματος κατάπαυσης των εορτών του Θεού που προάγουν την Αλήθεια και Ελευθερία, έρχεται ‘’συμπτωματικά’’ η παρουσίαση στον κόσμο ‘’εορτής’’ που προάγει την φαντασία και ανελευθερία. Είναι οι δύο όψεις... το ορθόδοξο συναξάρι και οι παγκόσμιες ημέρες με μας να επιλέγουμε (ΑΝ θέλουμε) σε ποια από τις δύο όψεις θα συμμετέχουμε ως εργάτες. Με ποια φωτιά θα διώχνουμε  την άλλη....  Ή με Τον Κύριο και Αλήθεια και ανάσταση ή με τον ‘’άνθρωπο’’ τον κόσμο, την φαντασία και επανάσταση τεχνολογική που διαφημίζει ο Μ.Ζ…. την κατά πόδας όμοια επανάσταση κατά του Θεού, όπως τότε με το προπατορικό αμάρτημα που στρέφει τα νώτα του ο άνθρωπος στην Αγάπη και κυνηγά γνώσεις και δυνάμεις, το αυτοείδωλό του, να γίνει θεός χωρίς Θεό... (το αντίθετο της πεντηκοστής και φωτισμού, σκοτισμός).  

Η Ελλάδα του ΟΧΙ έγινε κυματοθραύστης στην αυτοκρατορία του γ’ ράιχ και αφού αυτό δεν ήταν μια φωτοβολίδα δόξας αλλά συνέχεια άλλων ομόπνοων αγώνων ενάντια σε άλλες αυτοκρατορίες, (περσική, ρωμαϊκή, οθωμανική…) συνέχεια

τα άγια και τα άγια των αγίων στον νόμο και στην χάρι...

με αφορμή την Σκέπη της Παναγίας (28^η Οκτ, μετατεθείσα από 1 Οκτ) και την σχέση Της με τον αναγινωσκόμενο απόστολο και ευαγγέλιο* της ημέρας και όλα τα παραπάνω που αφορούν Τον Λόγο, την σχέση Του με όλους τους λόγους, εμάς. 

Στα άγια ευρισκόντουσαν η λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ πρόθεσις τῶν ἄρτων. Μετά το δεύτερο καταπέτασμα τα άγια των αγίων έχουσα, χρυσοῦν θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης περικεκαλυμμένην πάντοθεν χρυσίῳ, ἐν ᾗ στάμνος χρυσῆ ἔχουσα τὸ μάννα καὶ ἡ ράβδος ᾿Ααρὼν ἡ βλαστήσασα καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης, (1)

Με τον Νόμο ενδεικτικό εν σκιά της ακολουθούσης χάριτος διαβάζουμε στον οίκο ‘’ψ’’ … Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου.  χαῖρε, Ἁγία Ἁγίων μείζων, Χαῖρε, κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῶ Πνεύματι. ευχόμενοι, μην μείνουμε στους οδοδείκτες, αλλά δια Της Οδού, εγγίσουμε και μεθέξουμε της έσω Βασιλείας. 

Χωρίζει ο Νόμος και η σκηνή δύο χώρους…. αυτόν της ανομίας προς τα έξω και ασεβείας, όπου δρα εν αγνοία ο λαός σαν εξώτερος κύκλος…. και αυτόν που βρίσκεται ‘’αόρατος’’ (2) για τα αμύητα μάτια, της χάριτος, ως πυρήνας. Κι εκεί μέσα

δοξολογία 28ης Οκτ

Ἱερεύς: Εὐχαριστοῦμέν σοι, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅτι καὶ αὖθις ἐπὶ τὴν εὔσημον ταύτην ἡμέραν ἤγαγες ἡμᾶς, ἐπινίκιον ᾠδὴν σοὶ ἀναμέλψαι τῷ εὐεργέτῃ καὶ σωτῆρι ἡμῶν. Ἰδοὺ γὰρ οἱ Ἄρχοντες ἡμῶν καὶ πᾶσα συναγωγὴ λαοῦ ἐπὶ ταὐτὸ συναχθέντες ἀνάμνησιν ἐπιτελοῦμεν ἔργου θαυμαστοῦ καὶ μεγάλου, ὃ ἡ δεξιά σου εἰργάσατο ἐν ταῖς ἡμέραις ἡμῶν, εἰς ἔνδειξιν, ὅτι ἡμέρα Κυρίου ἐπὶ πάντα ὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἡμέρα πτώσεως ἐπὶ πάντα ὑψηλὸν καὶ μετέωρον· τοὺς γὰρ ἐνδόξους συνετάραξας μετὰ ἰσχύος καὶ τοὺς ὑψηλοὺς τῇ ὕβρει συνέτριψας μετὰ δυνάμεως, Διὰ τοῦτο, Κύριε, σήμερον τῆς αἰνέσεώς σου πλήρης ἡμῶν πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἐν εὐγνωμοσύνῃ καὶ ἀγαλλιάσει βοῶμέν σοι· Τὰς ὁδούς σου, Κύριε, γνώρισον ἡμῖν καὶ τὰς τρίβους σου δίδαξον ἡμᾶς, νομοθέτησον ἡμᾶς ἐν τῇ ὁδῷ σου καὶ ὁδήγησον πάντας, τοὺς Ἄρχοντας καὶ τὸν Λαόν, ἐπὶ τὴν ἀλήθειάν σου, ὅτι πολλοὶ κυκλόθεν οἱ ἐχθροὶ ἡμῶν καὶ μακάριος ὁ λαός, οὗ ἐστι βοηθὸς Κύριος ὁ Θεὸς αὐτοῦ, Ἔτι δὲ καὶ ὑπὲρ τῶν ψυχῶν τῶν μαρτύρων ἀδελφῶν ἡμῶν δεόμεθά σου, τῶν τε ἐν πολέμῳ πεσόντων, τῶν τε ἀναιρεθέντων καὶ τῶν ἐν αἰχμαλωσίᾳ καὶ ἐξορίᾳ τελειωθέντων, ἵνα αὐλισθῶσιν ἐν ἀγαθοῖς καὶ ἀναπαύσωνται μετὰ δικαίων καὶ ἵνα τὰ ὀστᾶ αὐτῶν ὡς βοτάνη ἀνατείλῃ, ὅπως ἂν οἵ τε ζῶντες καὶ οἱ ἐπ' ἐλπίδι ἀναστάσεως κεκοιμημένοι εὐχαριστήριον αἶνον καὶ δοξολογίαν σοὶ ἀναπέμπωμεν τῷ κραταιῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

πηγή


---

Ἄνωθεν ἐφαπλοῦσα, τὴν ἁγίαν σοῦ Σκέπην, Παρθένε Θεοτόκε Μαρία, σκέπεις καὶ σῴζεις τὸν σὸν λαόν, καθ' ὥραν σε Ἁγνὴ ἐπιβοώμενον‧ νῦν δὲ σου τὰ θαυμάσια, εὐγνωμόνως ὑμνεῖ κραυγάζων‧
Χαῖρε τοῦ κόσμου ἡ Σωτηρία
Χαῖρε Ἑλλάδος ἡ προστασία.

Λένινγκραντ 1941 και άγιος Νικόλαος

Πριν από πολλά χρόνια στη Ρωσία οι άνθρωποι δεν µπορούσαν ν’ αγοράσουν ελεύθερα όσο ψωµί ήθελαν.

Την ποσότητα του ψωµιού, που έπρεπε να πάρουν, την όριζε το κράτος ανάλογα µε τα µέλη της κάθε οικογένειας.

Έτσι στον καθέναν αντιστοιχούσε ένα «κουπόνι ψωµιού» και µε αυτό το κουπόνι µπορούσε να πάρει από τον φούρνο την ποσότητα ψωµιού, που του αναλογούσε.

Στην πόλη Λένινγκραντ – σήµερα η πόλη αυτή λέγεται Αγία Πετρούπολη – ζούσε µια ευσεβής γυναίκα, η Ελισάβετ Εφίµοβνα Χµελέβα. Με το κουπόνι του ψωµιού της µπορούσε κάθε µέρα να αγοράζει από τον φούρνο 400 γραµµάρια ψωµί.

Το 1941, στον Δεύτερο Παγκόσµιο Πόλεµο, το Λένινγκραντ πολιορκήθηκε από τους Γερµανούς για 900 ηµέρες, δηλαδή για δυόµιση περίπου χρόνια. Όταν άρχισε η πολιορκία τα τρόφιµα γίνανε δυσεύρετα και τα κουπόνια του ψωµιού, που κρατούσαν στα χέρια τους οι κάτοικοι, ήτανε πια άχρηστα.

Μια µέρα η Ελισάβετ άδικα προσπάθησε γυρνώντας ολόκληρη σχεδόν την πόλη να βρει λίγο ψωµί. Οι διαδόσεις πως τάχα σε «κάποια» γειτονιά «κάποιος» φούρνος

Θαυμαστή διάσωση από τους αγίους τεσσαράκοντα (νταχάου)

Ο Γερο–Θεοφύλακτος Νανόπουλος από το Ιβηρίτικο Κελί του Αγίου Νικολάου (το λεγόμενο το «Κελί των Τυπογράφων»), διηγήθηκε κάποτε με δάκρυα τα εξής:

Κατά τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής μάς συνέλαβαν οι Γερμανοί με τον κατά σάρκα αδελφό μου, τον παπα–Παντελεήμονα, και μας πήγαν στο Νταχάου. Μια νύχτα, μας έβγαλαν έξω για να μας εκτελέσουν. Ήταν χειμώνας και μας ξέντυσαν. Περιμέναμε την σειρά μας. Ελπίδα σωτηρίας, δεν είχαμε.

Τότε θυμήθηκα τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες και του λέω: “Μωρέ, Παντελεήμων! Ποιο είναι το απολυτίκιο των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων; Το ξέρεις;”.

Ο π. Παντελεήμων, άρχισε τότε να ψέλνει:
“Τας αλγηδόνας των αγίων,
ας υπέρ Σου έπαθον,
δυσωπήθητι, Κύριε·
και πάσας ημών τας οδύνας
ίασαι, φιλάνθρωπε, δεόμεθα”.

Αμέσως τότε, μια ζέστη απλώθηκε γύρω από μας τους δύο και δεν καταλαβαίναμε το κρύο. Ήταν η παρουσία των Αγίων, που και αυτοί υπέφεραν από το ψύχος.

Η νύχτα πέρασε έτσι και, το πρωί, ενώ περιμέναμε τον θάνατο, ήρθε διαταγή εμάς τους δύο καλογήρους να μη μας εκτελέσουν. Κανείς δεν γλύτωσε από όσους πήγαν εκεί, παρά μόνο εμείς. Γι’ αυτό έγραψαν και τα ονόματά μας σε μια πινακίδα και την τοποθέτησαν εκεί στο Στρατόπεδο εκτελέσεως.

«Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο Παράδεισος!», έλεγαν μ’ ένα στόμα και με μια καρδιά οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες στα παγωμένα νερά της λίμνης της Σεβαστείας.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ» ... ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΗΡΩΕΣ …

Επιλέγω (γράφει ο Ιωάννης Πέτρου στο φβ) δύο από τις χιλιάδες τραγικές προσωπικές ιστορίες ανθρώπων της Ελλάδος του ΄40 … Δεν αναφέρω ονόματα, όχι γιατί δεν έχουν σημασία, αλλά γιατί δυστυχώς δεν τα θυμάμαι …

Ο «Α» ήταν στρατιώτης Πεζικού και ο χειμώνας τον βρήκε να πολεμά με την Μονάδα του κάπου στην Πίνδο. Κάποια στιγμή συνάδελφοί του πρόσεξαν ότι είχε αρχίσει να κουτσαίνει. Όταν τον ρώτησαν τους απάντησε … «Δεν είναι τίποτα, το στραμπούληξα». Δείχνοντας να χειροτερεύει, οι ερωτήσεις πλήθυναν αλλά η απάντησή του πάντα η ίδια ... «Δεν είναι τίποτα, το στραμπούληξα». Οι μέρες περνούσαν, και παρ΄ ότι ο «Α» δεν υστέρησε σε καμία μάχη, το πόδι του έδειχνε να χειροτερεύει. Ο Λοχίας του ανέφερε το γεγονός στον Λοχαγό ο οποίος τον κάλεσε και τον ρώτησε, για να πάρει και εκείνος την ίδια απάντηση. Του ζήτησε να βγάλει το άρβυλο για να δει το πόδι του, αλλά ο «Α» αρνήθηκε πεισματικά. Τότε ο Λοχαγός διέταξε τον Λοχία να βγάλει με τη βία το άρβυλο του άντρα.

Ακοίμητοι Ήρωες οι Ιερείς-πνευματικοί του΄40! Εξομολογούσαν ατελείωτα ακόμα και τα βράδια...

Μαρτυρία του νεαρού τότε στρατιωτικού, Γεώργιου Παυλίδη (μετέπειτα Μητροπολίτη Νικαίας):

Όταν οικείος του Ιερέας (πιθανόν και πνευματικός του Πατέρας) έφτασε στο μέτωπο, όπου βρισκόταν ο λόχος του, έμεινε έκθαμβος από την απάντηση που άκουσε από τα χείλη όλων ανεξαιρέτως των στρατιωτών στην ερώτηση που τους απηύθυνε:

- Ποιος από εσάς παλικάρια θέλει να εξομολογηθεί;
- Όλοι, πάτερ!

Και έτσι έγινε αυτό που οι πάντες πανθομολογούσαν, όπου υπήρχε Ελληνικός Στρατός...

Το ίδιο γινόταν σχεδόν παντού.
Ακοίμητοι Ήρωες οι Ιερείς-πνευματικοί του΄40!

Εξομολογούσαν ατελείωτα ακόμα και τα βράδια...
Για να προλάβουν όλους τους στρατιώτες!
Και να τους μεταλάβουν στην επόμενη Θεία Λειτουργία!

Ο Ιερέας που αποκεφάλισαν οι γερμανοί, επειδή δεν τον τρυπούσαν οι σφαίρες!

π. Συμεών Δρετουλάκης

Γεννήθηκε στον Οψιγιά Αμαρίου το 1902.
Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο, χειροτονήθηκε διάκονος στην Μονή Ασωμάτων και κατόπιν ιερομόναχος. Λίγα χρόνια αργότερα τοποθετήθηκε από την Επισκοπή Λάμπης και Σφακίων εφημέριος στο χωριό Βρύσες (Αμαρίου), τοποθέτηση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τοχριστεπώνυμο πλήρωμα. Στις Βρύσες τον βρήκε η Γερμανική Κατοχή.

Ολοζώντανος μεταφέρεται από στόμα σε στόμα ο θρύλος για τον μαρτυρικό θάνατο του Συμεών.

"Οι Γερμανοί έκαιγαν και σκότωναν. Ανάμεσα στα χωριά, ήταν και οι Βρύσες Αμαρίου, που εφημέριος ήταν ο πατήρ Συμεών. Συνέλαβαν αρκετά παλικάρια, μέχρι που έφτασαν στο σπίτι του παπά. Τον πήραν βίαια και τον έκλεισαν στο σχολείο μαζί με τους άλλους.

H Παναγία που δέχθηκε 55 σφαίρες από τις ριπές των αυτομάτων όπλων !

Μισό αιώνα μετά, οι κάτοικοι της Μελίκης, στην Ημαθία ξαναζούν το θαύμα…Το θαύμα της δικής τους Παναγίας, που έσωσε το χωριό και εκατοντάδες ψυχές από τον θάνατο την περίοδο του Εμφυλίου. Όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ η εικόνα της Παναγιάς της Μελικιώτισσας, που ήταν «κρυμμένη» για περισσότερο από 50 χρόνια, «εμφανίστηκε» και πάλι.

Αυτή τη φορά στα χέρια του νέου εφημέριου του Ναού της Αγίας Παρασκευής, του πατέρα Γεωργίου. Οι κάτοικοι της περιοχής αντιμετωπίζουν την επανεμφάνιση της ως σημάδι από τον Θεό ότι δεν τους έχει εγκαταλείψει.Όπως λένε, η εικόνα παραμένει και σήμερα θαυματουργή. Ο λαογράφος και δημοσιογράφος Γιώργος Μελίκης σε ανύποπτο χρόνο είχε καταγράψει το ιστορικό συμβάν και το έχει συμπεριλάβει στην έρευνα του ως το ανεξήγητο περιστατικό το οποίο κανείς από τους πρωταγωνιστές που το έζησαν δεν ξέχασε ποτέ.

 Το θαύμα της Παναγιάς !

Η σπάνια μορφή της Παναγίας, που μαγνητίζει όποιον την αντικρίζει για πρώτη

Θαύμα στον πόλεμο του 1940 - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Κάποιος νέος διηγόταν: 
«Είμαι Πειραιώτης. 
Μόλις επέστρεψα από το 
αλβανικό μέτωπο. 
Κινδύνεψα. Δίπλα μου 
ακριβώς, έπεσε μια οβίδα. 
Άνοιξε ολόκληρο πηγάδι. 
Εκείνη τη στιγμή, 
έρχεται αστραπιαία ένας 
παπάς – πού βρέθηκε; - 
και μου δίνει μια γερή 
σπρωξιά. Μ’ έριξε στο 
χώμα, αντίθετα από 
την οβίδα. Γλίτωσα, κυριολεκτικά από Θαύμα.

Όταν γύρισα στον Πειραιά, άρχισα να ρωτώ γνωστούς παπάδες και 
να κοιτάζω φωτογραφίες Ιερωμένων, για να βρω τον παπά που μ’ έσωσε...
 

Εκείνος, μόλις μ’ έσπρωξε, εξαφανίστηκε. Ταραγμένος όπως 
ήμουν, ούτε που μού 

Άγνωστες μαρτυρίες για τις εμφανίσεις της Παναγίας και άλλων αγίων ...το '40

Άγνωστες μαρτυρίες για τις εμφανίσεις της Παναγίας στα βουνά της Πίνδου στον πόλεμο του 1940.

επιμέλεια: πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας σημειώθηκαν σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά στην πρώτη γραμμή του πολέμου, στα ελληνοαλβανικά σύνορα και την Πίνδο, η Παναγία ήταν η προστάτιδα και οδηγός των στρατιωτών. Οι στρατιώτες την έβλεπαν με τα μάτια της πίστης τους να τους εμψυχώνει και να τους «σκεπάζει», καθώς πολεμούσαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας.

Ενδεικτική είναι η μαρτυρία της Β. Μπούρη σύμφωνα με την οποία ο θείος της,

Άγιος Χαράλαμπος (θαύμα στα Φιλιατρά)

Στην νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στην επαρχία Τριφυλίας, υπάρχει μία γραφική πόλη με 9.000 κατοίκους, τα Φιλιατρά. Πολιούχος της πόλεως είναι ο Άγιος Χαράλαμπος, και κάθε χρόνο στις 10 Φεβρουαρίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι προς τιμήν του, και κατεβαίνουν σ’ αυ­τό και οι Φιλιατρινοί που μένουν στην Αθήνα.

Σ’ αυτό το πανηγύρι πηγαίνει κάθε χρόνο και ένας ηλικιωμένος Γερμανός, ονόματι Κοντάου, με την οικο­γένειά του. Έρχεται από μακριά. Και θα έλεγε κανείς: «Τι τού ήρθε, ώστε έτσι στα καλά καθούμενα να ξεκινά από την Γερμανία για ένα τόσο μακρινό ταξίδι»!

Ο άνθρωπος αυτός στην περίοδο της κατοχής ήταν αξιωματικός τού Γερμανικού στρατού, και για ένα διάστη­μα χρημάτισε φρούραρχος Φιλιατρών. Εκείνο τον και­ρό βρισκόμαστε στο 1944 μερικοί Έλληνες αντάρ­τες έκαναν κάποιο σαμποτάζ, φονεύοντας σε ενέδρα αρκε­τούς Γερμανούς. Εξαγριώθηκαν τότε οι κατακτητές και από το στρατηγείο της Τριπόλεως δόθηκε εντολή στον Κοντάου, την ημέρα που θα ξημέρωνε, στις 6 το πρωί, να καούν τα μισά Φιλιατρά και να εκτελεσθούν εκατό περίπου

δελτίο τύπου ΣΕΕ ΡΟΔΟΠΗΣ για την 28η Οκτ 2012

ΣΗΜΕΡΑ 28η Οκτωβρίου 2012, όπως κάθε χρόνο, τιμούμε τους ήρωες του Έθνους, τους πατεράδες και παπούδες μας και όχι τόσο μακρυνά και αόριστα προγόνους, που υπό την σκέπη Της Παναγίας μας άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του κόσμου. Με το ΟΧΙ και τις μεγαλύτερες θυσίες, προτίμησαν και κατόρθωσαν την ευλογημένη ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ από την απλή προσφερόμενη από φασιστικές δυνάμεις ΕΙΡΗΝΗ. Ειδικά φέτος η ‘’γιορτή’’, μας φέρνει αντιμέτωπους με μια ίδιας ποιότητος ειρήνη, όπως και πριν 70 περίπου χρόνια. Αντιμέτωπους δυστυχώς, όχι μόνο με εξωτερικούς εχθρούς και εξωτερικά όπλα, αλλά με τους συνεργούντες σημερινούς άρχοντες και πολιτικά κρατούντες, που, παρότι ευαγγελίζονται αυτήν, πρακτικά μας έχουν οδηγήσει τρομοκρατικά σε μια ολοέν και δυσβάστακτη βιούμενη από τον απλό λαό, νέα κατοχή.

ΤΙΜΗ και ΔΟΞΑ και ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ στους αξίους προγόνους μας.

ΜΟΜΦΗ στους εναντίους του ενδόξου θελήματος ΟΧΙ ΜΟΝΟ ενός λαού αλλά ολόκληρου του υγιούς κόσμου, που καλείται ΚΑΙ ΤΩΡΑ να αντισταθεί στον νέο αγκυλωτό σταυρό. Πανελλαδικά, πανευρωπαϊκά, παγκόσμια.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ και ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ και ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ στην καλή μας Παναγία, να σκέπει το Έθνος και να δώσει ελπίδα και δύναμη, στον πονεμένο, αδικημένο και διωκόμενο λαό μας.



Κώστας Μυστακίδης

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΡΟΔΟΠΗΣ

"Από το δικό μου, κυρία!" ...

Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται στους δασκάλους εκείνους που δεν σταματούν να αναλώνονται, να πεθαίνουν συναισθηματικά, να αδειάζουν κυριολεκτικά όλο το μέσα τους για χάρη των μαθητών τους. Σ΄ αυτούς που δεν υπολογίζουν κόπους ούτε και λογαριάζουν αν ο μισθός είναι λίγος και δε φτάνει, που δεν δειλιάζουν ούτε φοβούνται να εκτεθούν. Μην τους ψάχνετε σε μουσεία, βρίσκονται ανάμεσά σας ...

***************************************************************
"Από το δικό μου, κυρία!" 

Υπέρ αναμνήσεως μιας υπέροχης δασκάλας!
(της Λότης Πέτροβιτς)

"..... Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. 'Ηταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. «Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο,

"Να βάλω το λαδάκι στα νηστικά παιδιά μου ή στο εικονοστάσι''; Μια συγκινητική ιστορία...

Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα, Ή ξένη κατοχή ήταν Βουλγάρικη. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και ή πείνα είχαν πάρει τρο­μακτικές διαστάσεις και ο Θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και με­γάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.

Μεταξύ των συγγενών μου είχα και μια μακρινή θεία, χήρα με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές της 29 ης Σεπτεμβρίου του 1941. Από τρόφιμα της είχαν απομείνει ένα δάκτυλο ελαιόλαδο και μια “χούφτα” κα­λαμποκάλευρο.

Εκείνο λοιπόν το απόγευμα, σκέφθηκε ότι αύριο, του Ευαγγελισμού, είχε έστω και κάτι λίγο για τροφή στα παιδιά: εκατό δράμια αλευράκι κι ένα δάκτυλο λαδάκι,

Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο κανδήλι, πού ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι. και τότε μπήκε στο δί­λημμα: Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού;

Αποφασιστικά όμως έκαμε τον Σταυρό της και είπε στην Παναγία: “Παναγία μου! ''Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί ή μέρα πού ξημε­ρώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Συ όμως ανάλαβε να μου θρέψης τα παιδιά''.

Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ’ αυτό άναψε το καντήλι της Πανα­γίας. Το ιλαρό του