᾿Αποδοκιμασία Πάγκαλου στό Παρίσι...γιατί ἡ πρόκληση ἔχει καί ὁρισμένα ὅρια!

Σέ κατάθλιψη καί αὐτοκτονία ὁδηγοῦνται οἱ ῞Ελληνες λόγω οἰκονομικῆς κρίσης

ΤΟΝΙΑ ΤΣΑΚΙΡΗ | Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011  [ 08:03 ]

Η κατάθλιψη, οι κρίσεις πανικού και γενικά τα ψυχολογικά προβλήματα έχουν αυξηθεί ραγδαία στη χώρα μας, λόγω της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, όπως αναφέρει η κυρία Ελισάβετ Γεωργίου, ψυχολόγος και σύμβουλος καριέρας, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που οδηγούνται ακόμη και σε αυτοκτονίες. Οι εργαζόμενοι στον κλάδο της φαρμακοβιομηχανίας και στο λιανικό εμπόριο έχουν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την κρίση, όπως προσθέτει η ίδια.

_ Πόσο έχει επηρεαστεί η ψυχολογία των Ελλήνων από την οικονομική κρίση και ποιες οι συνέπειες του εργασιακού άγχους;
«Η αύξηση των ψυχολογικών προβλημάτων λόγω της οικονομικής κρίσης είναι ραγδαία. Τους τελευταίους μήνες με τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και την αύξηση της ανεργίας, το εργασιακό άγχος έχει προσβάλει άμεσα ή έμμεσα σχεδόν το σύνολο των εργαζομένων. Οι απολύσεις αλλά και οι νέες συνθήκες εργασίας σύμφωνα με τους νέους όρους, τον όγκο δουλειάς και φυσικά τη μείωση των αποδοχών έχουν προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις όχι μόνο συνδικαλιστικές αλλά και ψυχο-σωματικές. Σε πρόσφατο Παγκόσμιο Συνέδριο Ψυχικής Υγείας ανακοινώθηκε ότι οι αγχώδεις διαταραχές, η κατάθλιψη, οι φοβίες και οι κρίσεις πανικού είναι οι πιο διαδεδομένες ψυχικές διαταραχές που εμφανίζονται λόγω της οικονομικής κρίσης και κατ’ επέκταση της περιρέουσας ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Επίσης, μια ακραία εκδήλωση απογοήτευσης και απόγνωσης είναι η αυτοκτονία, στην οποία οδηγούνται χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, η αυξητική τάση στις αυτοκτονίες καταγράφεται καθαρά και από τα στοιχεία που συγκεντρώνει η γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία 1018 που λειτουργεί τα τελευταία τρία χρόνια από την Οργάνωση Κλίμακα σε συνεργασία με το υπουργείο Υγείας. Σύμφωνα με στοιχεία, το τελευταίο διάστημα, οι κλήσεις προς τη γραμμή βοήθειας έχουν αυξηθεί κατά 60% με 70%».
_ Ποιοι κλάδοι της οικονομίας αντιμετωπίζουν μεγαλύτερα προβλήματα;
«Αν θέλαμε να δούμε τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι και τους ενδεδειγμένους τρόπους διαχείρισης θα έδινα ως παράδειγμα το φαρμακευτικό κλάδο. Πρόκειται για έναν από τους πιο κερδοφόρους κλάδους με τα καλύτερα αμοιβόμενα στελέχη. Οι εργαζόμενοι που απασχολούνταν σε αυτό τον κλάδο είχαν μάθει σε πολύ καλές παροχές πέραν τον αμοιβών τους, οι οποίες συνδέονταν και με στοιχεία ανάδειξης του κοινωνικού τους προφίλ όπως για παράδειγμα πολυτελή αυτοκίνητα ακόμα και για μεσαία στελέχη ή αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού ακόμα και στους πωλητές. Λόγω της ευρύτερης οικονομικής κρίσης αλλά και των καθυστερήσεων στις κρατικές πληρωμές, τους τελευταίους μήνες οι φαρμακευτικές εταιρείες προχώρησαν σε ομαδικές απολύσεις στελεχών και σε μειώσεις αποδοχών και παροχών. Αυτό έχει σαν συνέπεια να υπάρχει μεγάλη αλλαγή στην οικονομική κατάσταση των εργαζομένων και των οικογενειών τους.
Οι εργαζόμενοι που απολύθηκαν καλούνται να δείξουν ευελιξία και προσαρμοστικότητα σε θέσεις χαμηλότερα αμοιβόμενες στον ίδιο κλάδο ή σε άλλους κλάδους ή ακόμα και αλλάζοντας αντικείμενο εργασίας. Οι εργαζόμενοι που παρέμειναν καλούνται να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον που διαρκώς αλλάζει μιας και οι απαιτήσεις πολλαπλασιάζονται και η πιθανότητα απόλυσης πάντα υπάρχει. Αντίστοιχα παραδείγματα μπορούμε να δούμε στον κλάδο της πληροφορικής και της διαφήμισης, όπου λόγω του περιορισμού στα κόστη των εταιρειών δεν επενδύουν σε νέα τεχνολογία και μειώνουν τις διαφημιστικές δαπάνες. Επίσης, ανάλογο φαινόμενο συναντάμε και στο λιανεμπόριο λόγω της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών»

Πηγή:Τό Βῆμα

Δακρυγόνα, μολότοφ καί μάχες στήν ᾿Αθήνα

 

 

Εμπόλεμη ζώνη θυμίζει αυτή την ώρα το κέντρο της Αθήνας με εκτεταμένα και σοβαρά επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών δυνάμεων, οδοφράγματα, οδομαχίες και καταστροφές.

Υπάρχουν μεμονωμένες εστίες έντασης σε πολλά σημεία από τα Προπύλαια έως το Σύνταγμα και τη λεωφόρο Αμαλίας, ωστόσο οι διαδηλωτές δεν φαίνονται διατεθειμένοι να υποχωρήσουν παρά τις κινήσεις της αστυνομίας για να διαλυθούν.

Ακόμα και ομάδες που διασκορπίστηκαν ξανασυγκεντρώνονται σταδιακά και φωνάζοντας συνθήματα όπως «Η εξέγερση άρχισε» κινούνται προς της Βουλή. 

Η ατμόσφαιρα που επικρατεί είναι αποπνικτική από τη ρίψη μολότοφ αλλά και την εκτεταμένη χρήση χημικών από την πλευρά της αστυνομίας.

Στην πλατεία Συντάγματος συνελήφθη διαδηλωτής που είχε στην κατοχή του τόξο, δύο βέλη, ένα καδρόνι και ένα τσεκούρι!

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από την πλευρά των διαδηλωτών αναφέρουν πως ενώ η πορεία διεξαγόταν ειρηνικά και χωρίς προβλήματα, ακούστηκε από τα cb της αστυνομίας η εντολή «Σπάστε την πορεία». 

Πριν η κατάσταση εκτραχυνθεί και βγει εκτός ελέγχου, χιλιάδες διαδηλωτές έστειλαν ειρηνικά δυνατό μήνυμα κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης. Ο κόσμος ήταν από νωρίς πολύς στη συγκέντρωση με τους απεργούς να δίνουν ένα δυναμικό «παρών» που θύμιζε τη μαχητικότητα και τον παλμό διαδηλώσεων που είχαμε πολύ καιρό να δούμε. Πηγή:http://www.newsbeast.gr

«Πάγωσε» τό ΠΑΣΟΚ μέ τόν Πάγκαλο...

Πηγή:http://img.protothema.gr

• Βασιλικό ρεβεγιόν για τον Πάγκαλο
• Μείζον πολιτικό και ηθικό ζήτημα για τον Θεόδωρο Πάγκαλο

Αμηχανία και κακεντρεχή σχόλια προκαλεί στο εσωτερικό του  κυβερνώντος κόμματος η αποκάλυψη του Πρώτου Θέματος ότι ο αντιπρόεδρος Θεόδωρος Πάγκαλος πέρασε πολυτελώς την παραμονή της  Πρωτοχρονιάς σε μεγάλο ξενοδοχείο.

Το γεγονός ότι  την ώρα που ο κ. Πάγκαλος κατηγορεί  μεγάλες ομάδες εργαζομένων ότι φταίνε για την κρίση, ο ίδιος βυθίζεται στη χλιδή, αφήνει άναυδους τους περισσότερους υπουργούς και  βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, καθώς η συμπεριφορά του δεν συνάδει  με το ρόλο του καταγγέλλοντα, όπως χαρακτηριστικά λένε στελέχη του  κυβερνώντος κόμματος.

Στο μέγαρο Μαξίμου αιφνιδιάστηκαν με τις εξελίξεις και στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου τηρούν σαφείς αποστάσεις από τον αντιπρόεδρο, αρνούμενοι να τον καλύψουν. 

Πληροφορίες αναφέρουν  ότι ο κ. Παπανδρέου είναι πιθανό να στείλει έμμεσο πλην σαφές μήνυμα προς κάθε πλευρά, με αποδέκτη φυσικά και  τον κ. Πάγκαλο, ότι η κυβέρνηση  δεν υιοθετεί συμπεριφορές πολυτελούς διαβίωσης, όταν εφαρμόζει τόσο σκληρά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων.

Στην πραγματικότητα ο κ. Πάγκαλος εξελίσσεται σε ξένο σώμα για την κυβέρνηση, αφού έτσι κι αλλιώς – όπως μάλιστα παραδέχονται αρκετά υψηλόβαθμα στελέχη της –  ελάχιστα συμμετέχει στις καθοριστικές διεργασίες, παρότι ο πρωθυπουργός του έχει τυπικά αναθέσει σημαντικές αρμοδιότητες.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, πολλοί είναι οι βουλευτές, αλλά και οι υπουργοί, οι οποίοι ετοιμάζονται να διαφοροποιηθούν και να αποδοκιμάσουν δηλώσεις και τοποθετήσεις του κ. Πάγκαλου, όπως αυτές που διατύπωσε  για τους δημόσιους υπαλλήλους.

Όπως λένε κάποιοι με ανησυχία, «ο Πάγκαλος δεν θα μπορεί να κυκλοφορήσει στο δρόμο σε λίγο και κανείς από μας δεν έχει διάθεση να τον καλύψει μόνο και  μόνο επειδή είναι αντιπρόεδρος της  κυβέρνησης. Έχει ο ίδιος την ευθύνη των λόγων και των πράξεών  του».

Αν και τίποτα δεν  αποκλείεται για την τύχη του  κ. Πάγκαλου σχετικά με την παραμονή του στην κυβέρνηση, θεωρείται ωστόσο δύσκολο να υπάρξει αυτή την περίοδο  κάποια δραματική απόφαση του  πρωθυπουργού, έστω κι αν ο βουλευτής Αττικής είναι πλέον βαρίδι για  την προσπάθεια, που καταβάλλει  ο κ. Παπανδρέου να πείσει ότι η  κυβέρνηση καταβάλλει ειλικρινείς και δίκαιες προσπάθειες για  την έξοδο από την οικονομική κρίση.

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

Τοῦ Γιώργου Κύρτσου

(ἀπόσπασμα δημοσιεύματος)

Κακὸ προηγούμενο

Στὸ Μαξίμου φοβοῦνται τὴν ἐπανάληψη τῆς σύγκρoυσης μεταξὺ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ·Καὶ τῆς κυβέρνησης τοῦ ΠAΣOΚ πoυ πραγματοηοιήθηκε τὴν περίοδο τοῦ σημιτικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Τότε ἡ ἀντιπαράθεση ἀναπτύχθηκε γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῶν κινδύνων τῆς παγκοσμιοποίησης γιὰ τὴν ἐθνική, πολιτισμική μας ταυτότητα, μὲ ἀφορμὴ τὸ θέμα τῶν  ταυτοτήτων.
Σήμερα τὸ πεδίο σύγκρουσης εἶναι μεγαλύτερο καί πιὸ ἐπικίνδυνο, ἀπὸ πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ἄποψη. Μὲ τὸ πολυσυζητημένο φυλλάδιο ἡ Ἱερὰ Σύνοδος θέτει τὴν κυβέρνηση Παπανδρέου πρὸ τῶν κοινωνικῶν καὶ ἐθνικῶν εὐθυνῶν της. Διαφωνεῖ μὲ μία πολιτικὴ ποὺ ὁδηγεῖ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους στὸ οἰκονομικὸ καὶ τὸ κοινωνικὸ περιθώριο καὶ θέτει ζητήματα γιὰ τὰ ξένα κέντρα ἀποφάσεων ποὺ προσδιορίζουν τὴν πολιτικὴ τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης. Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὸ ἐξαιρετικὰ σημαντικὸ ἐκκλησιαστικὸ κείμενο, οἱ ἱεράρχες καταλήγουν στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ διαπραγμάτευση μεταξὺ τῶν ξένων κέντρων ἀποφάσεων καὶ τῆς κυβέρνησης Παπανδρέου δὲν περιορίζεται σὲ ζητήματα οἰκονομικῆς πολιτικῆς ἀλλὰ ἀφορᾶ καὶ θέματα μεγάλης ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς σημασίας.

Εὐάλωτη ἐξουσία

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος παρεμβαίνει σὲ μία περίοδο κατὰ τὴν ὁποία ἡ κυβέρνηση Παπανδρέου ἐμφανίζεται πολιτικὰ εὐάλωτη. Εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἐφαρμόζει μία πολιτικὴ μὲ μεγάλο κοινωνικὸ κόστος, ἡ ὁποία στηρίζεται στὸ δόγμα τῆς περιωρισμένης ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας γιὰ λόγους οἰκοvομικῆς ἀνάγκης, τὸ ὁποῖο ἔχει περιγράψει ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργὸς κ. Παπανδρέου.
Ὁ προβληματισμὸς ποὺ ἀναπτύσσουν δημόσια οἱ ἱεράρχες μεγαλώνει τὴν κοινωνικὴ δυσαρέσκεια μὲ τὴν κυβερνητικὴ πολιτικὴ καὶ εἶναι πιθανὸ νὰ ὁδηγήσει σὲ μεγαλύτερη πολιτική, ἐκλογικὴ φθορὰ τῆς κυβερνητικῆς παράταξης. Εἶναι λογικό, λοιπόν, νὰ περιμένουμε ὅτι ἡ κυβέρνηση θὰ ἐπιχειρήσει νὰ χαράξει γραμμὴ πολιτικῆς ἄμυνας ἀσκώντας κριτικὴ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀξιοποιώντας τὶς ἐσωτερικές της ἀντιθέσεις καὶ κινητοποιώντας τὶς διαθέσιμες ἀριστερὲς πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐφεδρεῖες.

ΠΗΓΗ: ἐφημ.: «Citypress», 21.12.10

Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία

῾Ομιλία Μεγάλου Βασιλείου πού ἐκφωνήθηκε σέ περίοδο πείνας καί ξηρασίας

 (ΕΝ ΛΙΜΩ ΚΑΙ ΑΥΧΜΩ)

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΕΡΓΑ 7 – ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»

 

      «Όταν ο λέων βρυχηθή, ποίος δεν θα φοβηθή; Όταν Κύριος ο Θεός ομιλή, ποίος δεν θα προφητεύση;» . Ας αρχίσωμεν τον λόγον μας με τα προφητικά λόγια και ας πάρωμεν συνεργόν εις την ανάγκην των προκειμένων, δηλαδή τώρα που εκθέτομεν και την σκέψιν και την γνώμην δια αυτά που είναι συμφέροντα, τον θεοφόρον Αμώς, ο οποίος εθεράπευσε συμφοράς, όμοιας με τα κακά που υπερβολικά ενοχλούν ημάς. Διότι και ο προφήτης αυτός, κατά την διαδρομήν των παλαιο­τέρων χρόνων, όταν ο λαός είχεν εγκαταλείψει την πατρικήν ευσέβειαν και είχε καταπατήσει την ακρίβειαν των νόμων και είχε ξεγλυστρίσει εις την λατρείαν των ειδώλων, εκήρυξε την μετάνοιαν, με το να συμβουλεύη την επιστροφήν και με το να εξαγγέλλη την απειλήν των τιμωριών.

 Εγώ δε μακάρι να επω­φεληθώ μέχρι ενός σημείου από τον ζήλον της παλαιάς ιστορίας, όχι όμως και το να ιδώ επί πλέον να ακόλουθη η έκβασις των τότε γεγονότων. Αφού δηλαδή ο λαός απείθησε και ωσάν άγριον και δυσυπότακτον πουλάρι εδάγκασε τα χαλινάρια, δεν ωδηγήθη προς το συμφέρον αλλά αφού εξέφυγεν από τον ίσιον δρόμον, έτρεξε τόσον πολύ άτακτα και εξηγριώθη εναν­τίον του καβαλλάρη μέχρι του σημείου να πέση εις τα βάραθρα και τους κρημνούς και να υποστή πανωλεθρίαν, αξίαν προς την ανυπακοήν του. Αυτό μακάρι να μη συμβή τώρα εις ημάς, παιδιά μου, «που σας εγέννησα δια του Ευαγγελίου» και σας εσπαργάνωσα δια της ευλογίας των χεριών μου. Αλλ’ ας υπάρχη αγαθή ακοή, ψυχή πρόθυμος, που να δέχεται απα­λά τας συμβουλάς, να υποχωρή εις τον ομιλητήν, όπως το κηρί εις τον σφραγιστήν, δια να λάβω και εγώ με μίαν τέτοιαν επιμέλειαν, γλυκύν καρπόν από τους κόπους και εσείς να επαινέ­σετε την συμβουλήν που γίνεται, όταν θα έχωμεν απαλλαγή από τας συμφοράς. Ποίον λοιπόν είναι αυτό που επισημαίνει μεν ο λόγος, αλλά κρατεί
ακόμη εις αβεβαιότητα τας ψυχάς, με την ελπίδα να το ακούσουν, διότι βραδύνει να ανακοίνωση το αναμενόμενον;

       2. Βλέπομεν, αδελφοί, τον ουρανόν ερμητικά κλειστόν, γυμνόν και ανέφελον, να κάμνη μισητήν αυτήν την αιθρία και να προκαλή λύπην με την καθαρότητα, την οποίαν πάρα πολύ επεθυμούσαμεν προηγουμένως, όταν κάποτε, αφού εσκεπάσθη δια πολύν καιρόν με τα σύννεφα, μας έκαμε σκοτεινούς και ανηλίους. Και η γη αφού κατηξηράνθη εις το έπακρον εί­ναι δυσάρεστος εις το να την ιδή κανείς· είναι στείρα δε και άγο­νος δια την γεωργίαν έχει κομματιασθή εις σχίσματα και δέχεται κατάβαθα την ακτίνα να την φωτίζη. Και αι πλούσιαι και α­στείρευτοι πηγαί μας έλειψαν και τα νερά των μεγάλων ποτα­μών εστείρευσαν, μικρότατα δε παιδιά τα διαβαίνουν πεζή και αι γυναίκες τα περνούν φορτωμένοι. Πολλούς από ημάς, μας έλειψεν ακόμη και το πόσιμον νερόν και κινδυνεύομεν δια τούτο να πεθάνωμεν. Ως νέοι Ισραηλίται, που αναζητούν νέον Μωυσήν και θαυματουργικόν ραβδί, δια να ικανοποιή­σουν, αφού και πάλιν κτυπηθούν αι πέτραι, την ανάγκην του λαού που διψά˙ σύννεφα δε παράδοξα να καταβρέξουν εις τους ανθρώπους τροφήν ασυνήθη, όπως το μάννα. Ας προσέξωμεν να μη γίνωμεν εις τους μεταγενεστέρους θλιβερόν διή­γημα πείνης και τιμωρίας.

 Αντίκρυσα τα χωράφια και έκλαψα πολύ δια την ακαρπίαν των, και εσκόρπισα τον θρήνον, επειδή εις ημάς δεν έπεσε βροχή. Άλλα μεν από τα σπέρματα έχουν ξηρανθή προτού φυτρώσουν, διότι παρέμειναν μέσα εις τους σβώλους, όπως τα εσκέπασε το αλέτρι. Αλλά, δε μόλις εφύτρωσαν ολίγον και εβλάστησαν, τα κατεμάρανεν αξιολύπητα ο καύσων, έτσι ώστε τώρα ευκαίρως να αντιστρέψη κανείς τον ευαγγελικόν λόγον και να ειπή· οι μεν εργάται πολλοί, ο δε θερισμός ού­τε ολίγος. Και οι γεωργοί, καθήμενοι εις τα χωράφια και πιάνοντες τα γόνατά τους με τα χέρια των (διότι αυτός εί­ναι ο τρόπος αυτών που πενθούν), κλαίουν δια τους χαμέ­νους κόπους των. Αντικρύζουν τα μικρά παιδιά και οδύρον­ται, ατενίζουν τας γυναίκας και θρηνούν, χαϊδεύουν και ψηλα­φίζουν τα ξηρά χορτάρια των γεννημάτων και κραυγάζουν δυνατά, ωσάν οι πατέρες που έχουν χάσει τα παιδιά των επά­νω εις το άνθος της ηλικίας των. Ας λεχθή λοιπόν και προς ημάς από τον ίδιον προφήτην, που ολίγον προηγουμένως εις το προοίμιον ανεφέραμεν «εγώ επίσης, λέγει, κατεκράτησα από σας την βροχήν τρεις μήνας προ του θερισμού και έβρεξα εις μίαν πόλιν και εις άλλην πόλιν δεν έβρεξα. Το ένα χωράφι εποτίσθη και το άλλο, εις το οποίον δεν έβρεξα, εξηράνθη. Και συνηθροίζοντο δύο ή τρεις πόλεις εις μίαν δια να πίουν νερόν, χωρίς να ημπορούν να κατασβέσουν την δίψαν των και αυτά διότι σεις δεν επιστρέψατε εις εμέ, λέγει, ο Κύριος» .

  Ας μάθωμεν λοιπόν ότι ο Θεός μας δίδει αυτά τα χτυπήματα, διότι απεμακρύνθημεν από αυτόν και αμελήσαμεν. Δεν επιδιώκει να μας συντρίψη, αλλά φροντίζει να μας διορθώση, όπως κάμνουν οι καλοί από τους πα­τέρες και αυτοί που φροντίζουν δια τα τέκνα, οι οποίοι θυμώνουν εναντίον των νέων και εξοργίζονται, όχι διότι θέλουν να τους κα­κοποιήσουν, αλλά δια να τους οδηγήσουν από την νηπιώδη αδιαφορίαν και τα αμαρτήματα της νεότητος εις την επιμέλειαν.

 Κυττάτε λοιπόν πως η πληθώρα των ιδικών μας αμαρτημάτων έβγαλε και τας εποχάς από την ιδίαν των την φύσιν και ήλλαξε τα είδη των καιρών εις αλλόκοτα ανακατώματα. Ο χειμών δεν είχε την συνήθη υγρασίαν μαζί με την ξηρασίαν, αλλά όλην την υγρασίαν την έκαμε παγωνιάν και την απεξήρανε και επέρασε χωρίς χιόνια και βροχάς. Η άνοιξις πάλιν έδειξε μεν το ένα μέρος από τα χαρακτηριστικά της, εννοώ την θερ­μότητα, δεν είχεν όμως την βροχεράν περίοδον. Ζέστη δε και παγωνιά παραδόξως υπερέβησαν τα φυσικά όρια και αδίκως συνεφώνησαν εις το να μας βλάψουν και εξαποστέλλουν από τον βίον και την ζωήν τους ανθρώπους. Ποία λοιπόν είναι η αιτία της αταξίας και της συγχύσεως; Από που προέρχεται αυτός ο νεωτερισμός των καιρών; Ως άνθρωποι μυαλωμένοι ας ερευνήσωμεν ως λογικοί ας συλλογισθούμεν. Μήπως ο κυβερνήτης του σύμπαντος δεν υπάρχει; Μήπως ο αριστο­τέχνης Θεός εξέχασε την πρόνοιάν του; Μήπως έχασε την εξουσίαν και την δύναμιν; Ή κατέχει μεν την ιδίαν δύναμιν και δεν απώλεσε την εξουσίαν, παρεφέρθη δε εις σκληρότητα και μετέβαλεν εις μισανθρωπίαν την υπερβολικήν αγαθότητα και την κηδεμονίαν του προς ημάς; Σώφρων άνθρωπος δεν θα ημπορούσε να το ειπή.

 Αλλ' είναι ολοφάνερα τα αίτια λόγω των οποίων δεν κυβερνώμεθα. Ενώ ημείς λαμβάνομεν, δεν δίδομεν εις άλλους. Ενώ επαινούμεν την ευεργεσίαν, την απο­στερούμεν από εκείνους που την χρειάζονται. Ενώ είμεθα δού­λοι και ελευθερωνόμεθα, δεν ευσπλαγχνιζόμεθα τους συνδούλους μας. Ενώ πεινώμεν και τρεφόμεθα, περιφρονούμεν τον ενδεή. Ενώ έχομεν Θεόν, ανενδεή χορηγόν και ταμίαν, έχομεν γίνει σφιχτοχέρηδες και αμέτοχοι εις τας ανάγκας των πτωχών. Τα πρόβατά μας είναι γόνιμα και όμως οι γυμνοί είναι περισ­σότεροι από τα πρόβατα. Αι αποθήκαι από το πλήθος των αποθηκευμένων αγαθών στενοχωρούνται και ημείς δεν ελεούμεν αυτόν που στενάζει. Δια τούτο η δικαία κρίσις μας απει­λεί. Δια τούτο και ο Θεός δεν ανοίγει το χέρι του, διότι ημείς απεκλείσαμεν την φιλαδελφίαν. Δια τούτο τα χωράφια είναι ξηρά, διότι η αγάπη επάγωσεν.

       3. Η φωνή αυτών που κάμνουν λιτανείαν εις τα χαμένα βοά και διασκορπίζεται εις τον αέρα. Διότι ούτε ημείς ηκούσαμεν αυτούς που εζητούσαν από ημάς. Οποία δε η προσευχή μας και η δέησις; Οι άνδρες, πλην ολίγων, ασχολείσθε με το εμπόριον και αι γυναίκες τους υπηρετείτε εις την εργασίαν του μαμωνά. Ολίγοι είναι μαζί μου και με την προσευχήν, και αυτοί αισθάνονται ζάλην, χασμωριούνται, συνεχώς γυ­ρίζουν και παρακολουθούν πότε θα τελειώση ο ψάλτης τους στίχους, πότε θα απολυθούν από την εκκλησίαν, ωσάν από φυλακήν και από την ανάγκην της προσευχής. Και μάλιστα τα παιδιά, οι μικροί αυτοί που άφησαν τα βιβλία των εις τα σχολεία και συμπροσεύχονται μαζί μας, περιτριγυρίζουν το πράγμα μάλλον ωσάν ευκολίαν και διασκέδασιν και μεταβάλλουν την λύπην μας εις εορτήν, διότι απαλλάσσονται δί ολίγον από την φορτικότητα του διδασκάλου και την φρον­τίδα των μαθημάτων.

 Το πλήθος όμως των ωρίμων ανδρών και ο λαός που είναι περιπεπλεγμένος εις τας αμαρτίας, αχαλί­νωτος και ελεύθερος και χαρούμενος βολτάρει εις την πόλιν. Αυτός περιφέρει την αιτίαν των κακών εις τας ψυχάς, αυτός, υπεκίνησε και απειργάσθη την συμφοράν. Βρέφη δε που δεν νοιώθουν και είναι ακατηγόρητα σπεύδουν και συνωθούνται προς την εξομολόγησιν, χωρίς να έχουν ούτε την αιτίαν αυτών που προξενούν την λύπην ούτε την γνώσιν ή την δύναμίν της συνήθειας να προσευχηθούν. Εσύ, παρακαλώ, προχώρησε εις το μέσον, εσύ που είσαι ανακατωμένος με τας αμαρτίας. Εσύ γονάτισε και κλάψε και στέναξε. Άφησε το βρέφος να κάμνη αυτά που αρμόζουν εις την ηλικίαν. Διατί, ενώ κατηγο­ρείσαι, κρύβεσαι και οδηγείς εις εξομολόγησιν το ανεύθυνον; Μή­πως δηλαδή ξεγελιέται ο κριτής, ώστε να αντικαταστήσης κρυφά τον εαυτόν σου με άλλο πρόσωπον; Έπρεπε βέβαια και εκείνο να παρίσταται εξάπαντος μαζί σου, όχι μόνον. Βλέπεις πως και οι Νινευίται, όταν με την μετάνοιαν παρακαλούσαν τον Θεόν και επενθούσαν δια τα αμαρτήματά των, αυτά που μετά την θάλασσαν και το κήτος ανεβόησεν ο Ιωνάς, δεν ωδήγησαν μόνον τα βρέφη εις την μετάνοιαν αλλά και τους μεγάλους. Οι ίδιοι δεν εζούσαν την ζωήν των με τρυφήν και ευωχίας, αλλ' η νηστεία καθυπέταξε πρώτα τους πατέρας, αυτούς που είχαν αμαρτήσει. Και η τιμωρία εβασάνιζε τους πατέρας και κατά ένα λόγον παραπάνω εξ ανάγκης εθρηνούσαν και τα βρέφη, δια να κυριαρχήση εις κάθε ηλικίαν η σκυθρωπότης, και εις αυτήν που νοιώθει την αμαρτίαν και εις αυτήν που δεν την νοιώθει, και εις την μεν μίαν προαιρετικώς εις δε την άλλην κατ’ ανάγκην.

 Και έτσι αφού ο Θεός τους είδε να ταπεινώνωνται, διότι κατεδίκασαν τους εαυτούς των εις πάνδημον κακουχίαν, εξαιρετικά υπερ­βολικήν, και ευσπλαγχνίσθη δια την συμφοράν και την τιμωρίαν επήρεν οπίσω και την χαράν εχάρισεν εις αυτούς που με συναίσθησιν επένθησαν. Ω πόσον φροντισμένη μετάνοια! Ω πόσον σοφή και συμπυκνωμένη θλίψις! Ούτε τα ζώα τα άφη­σαν έξω από την τιμωρίαν, αλλά και δι’ αυτά επενόησαν, ώστε κατ' ανάγκην να φωνάζουν.

 Πράγματι το μοσχάρι το εχώρισαν από την αγελάδα και το αρνί το απεμάκρυναν από το μητρικόν μαστάρι και το βρέφος που εβύζανε δεν εκρατείτο εις τας αγκάλας της μητρός του. Εις ξεχωριστάς μάνδρας ήταν αι μητέρες και εις ξαχωριστάς τα τέκνα. Φωναί δε θλιβεραί από όλα που αντιβοούσαν και αντηχούσαν η μία προς την άλλην. Τα τέκνα που επεινούσαν, εζητούσαν τας πηγάς του γάλακτος και αι μητέρες, που εσπάρασαν από το φυσικόν πάθος, με συμπαθείς φωνάς εκαλούσαν τα τέκνα τους. Τα βρέφη που καθ' όμοιον τρόπον επεινούσαν, εξεσπούσαν εις δυνατόν κλάμα και εσπαρταρούσαν και αι μητέρες εκεντρίζοντο εις τα σπλάγχνα από τους πόνους της συγγενείας. Και δια τούτο ο θεόπνευστος λόγος διετήρησε γραπτώς την μετάνοιαν εκείνων δια να γίνη κοινή διδασκαλία της ζωής. Ο γέρων εθρηνούσε δι’ εκείνα· εμαδούσε τα λευκά μαλλιά του και τα ξερίζωνεν. Ο νέος και ο ώριμος δυνατώτερα έκλαιγαν. Ο πτωχός εστέναζε και ο πλού­σιος, λησμονών την καλοπέρασιν, εζούσε την κακουχίαν ως καλήν. Ο βασιλεύς αυτών είχε μεταβάλει την λαμπρότητα και την δόξαν εις εντροπήν. Έβγαλε το στέμμα και εσκόνισε την κεφαλήν του. Έβγαλε το βασιλικόν ένδυμα και εφόρεσε τον σάκκον του πένθους. Άφησε τον υψηλόν και μετάρσιον θρόνον και θλιμμένος εκυλίετο εις την γην. Άφησε την αξιοπρέπειαν που προσιδιάζει εις το βασιλικόν αξίωμα και εθρηνούσε μαζί με τον λαόν. Έγινεν ένας από τους πολλούς και αυτός, όταν είδε τον κοινόν Δεσπότην των όλων να οργίζεται.

       4. Αυτό είναι το φρόνημα των ευαίσθητων δούλων. Τέ­τοια είναι η μετάνοια αυτών που ενέχονται εις αμαρτίας. Η­μείς διαπράττομεν προθύμως μεν την αμαρτίαν, αλλά με ολιγωρίαν και οκνηρίαν αναλαμβάνομεν την μετάνοιαν. Ποίος προσευχόμενος χύνει δάκρυα, δια να λάβη βροχήν και σταγόνας εις τον κατάλληλον καιρόν; Ποίος, που καθαρίζει αμαρτίας, έ­βρεξε το κρεβάτι του με δάκρυα κατά το παράδειγμα του Δαβίδ; Ποίος έπλυνε τα πόδια των ξένων και εκαθάρισε την σκόνην από την οδοιπορίαν, δια να εξευμένιση τον Θεόν κατά τον καιρόν που ζητά την λύσιν της ξηρασίας; Ποίος έθρεψε το ορφανόν από πατέρα παιδί, δια να θρέψη τώρα ο Θεός τα σιτηρά προς χάριν μας, που σαν ορφανά πλήττονται από την κακήν σύγκρασιν των ανέμων; Ποίος περιέθαλψε χήραν που βασανίζεται από τας δυσκολίας της ζωής, δια να του αποδοθή τώρα η αναγκαία τροφή;

 Ξέσχισε το άδικον γραμμάτιον, δια να λυθή έτσι η αμαρτία. Εξαφάνισε την ομολογίαν των βαρύτατων τόκων δια να γεννήση η γη τα συνηθισμέ­να προϊόντα. Διότι όταν ο χαλκός και ο χρυσός και τα άγο­να παρά φύσιν γεννούν, τότε γίνεται στείρα αυτή που εκ φύσεως γεννά και καταδικάζεται εις ακαρπίαν προς τιμωρίαν των κατοίκων της. Ας αποδείξουν λοιπόν αυτοί που τιμούν την πλεονεξίαν, αυτοί που συνάγουν υπερβολικά τον πλούτον, ποία είναι η δύναμις των αποθηκευθέντων, ή ποίον το όφελος, αν ο Θεός που έχει οργισθή επιτείνει περισσότερον την τιμωρίαν. Ίσως αυτοί γίνουν πιο κίτρινοι από τον χρυσόν που επισωρεύουν, εάν δεν αποκτήσουν το ψωμί, που μέχρι χθες και προχθές επεριφρονείτο, λόγω της ευκόλου προμήθειάς του.

 Ας υποθέσωμεν ότι δεν υπάρχει ο πωλητής, ούτε υπάρχει σιτάρι εις τας αποθήκας˙ ποία είναι τότε η χρησιμότης των βαρύτατων πορτοφολιών; Πες μου; Δεν θα ενταφιασθής μαζί μ' αυτά; Δεν είναι χώμα ο χρυσός; Δεν θα κήται ως άχρηστος πηλός δίπλα εις το χωμάτινον σώμα; Όλα τα απέκτησες και όμως δεν κατέχεις ένα αναγκαίον πράγμα· την δύναμιν να τρέφης τον εαυτόν σου. Ένα σύννεφον εδημιούργησεν ολόκληρον τον πλούτον. Επινόησε τον πόρον ολίγων σταγονι­δίων, εξανάγκασε την γην να καρποφορήση. Εξαφάνισε την συμφοράν με τον υπερήφανον και κρυμμένον πλούτον.

 Πιθανόν να παρακάλεσης κάποιον από τους ευλαβείς, δια να σου χαρίση με τας προσευχάς του, όπως ο Θεσβίτης Ηλίας, την απαλλαγήν από τα δεινά, δηλαδή άνθρωπον ακτήμονα, ωχρόν, ξυπόλυτον, άστεγον, ανέστιον, άπορον, που φορεί ένα χιτώνα, όπως ο Ηλίας την μηλωτήν, και που έχει σύντροφον την προσ­ευχήν και τρέφεται με την εγκράτειαν. Και αν επιτύχης με την παράκλησίν σου την βοήθειάν του, δεν θα περιφρόνησης πολύ τα κτήματα που έχουν πολλάς φροντίδας; Δεν θα περιφρόνη­σης τον χρυσόν; Δεν θα διασκόρπισης, ωσάν κοπριάν, τον άργυρον, που, ενώ προηγουμένως τον αποκαλούσες παντοδύναμον και πολύ αγαπητόν, τώρα τον εγνώρισες οκνηρόν βοηθόν εις την ανάγκην; Δια σε έκρινεν αξίαν και την συμφοράν αυτήν. Διότι ενώ είχες δεν έδιδες, διότι παρέβλεπες τους πεινώντας, διότι δεν εγύριζες να κυττάξης αυτούς που ωδύροντο, διότι δεν έδιδες, ενώ σε επροσκυνούσαν. Τα κακά και εξ αιτίας των ολίγων ξεσπούν εις τον λαόν και ο λαός συνήθως τιμωρείται δια την μοχθηρίαν κάποιου. Ο Άχαρ διέπραξε ιεροσυλίαν, αλλ' ολόκληρον το στρατόπεδον ετιμωρείτο. Ο Ζάμβρι επίσης επόρνευσεν εις τας γυναίκας των Μαδιανιτών, αλλ' ο Ισραήλ ετιμωρείτο.


       5. Όλοι λοιπόν και ατομικώς και δημοσίως να εξετάσωμεν τον τρόπον της ζωής μας. Να θεωρήσωμεν την ξηρασίαν ω­σάν παιδαγωγόν, που υπενθυμίζει εις τον καθένα μας την ιδίαν αμαρτίαν. Να είπωμεν και μάλιστα με συναίσθησιν τον λόγον του γενναίου Ιώβ· «το χέρι του Θεού είναι που με ήγγισε». Και μάλιστα μεν να καταλογίσωμεν την συμφοράν μας πρωταρχικώς εις τα αμαρτήματα. Εάν δε πρέπη να προσθέσωμεν και κάτι άλλο, ενίοτε αι κακοτυχίαι αύται συμβαί­νουν εις τους ανθρώπους και ως δοκιμασίαι εις τας ψυχάς, δια να αποδειχθούν οι δόκιμοι, είτε πτωχοί είτε πλούσιοι είναι αυ­τοί, επάνω εις τας δυσκολίας. Διότι και οι μεν και οι δε δοκι­μάζονται ακριβώς δια της υπομονής. Και προ παντός κατά την περίοδον αυτήν αποδεικνύεται, εάν ο μεν είναι κοινωνικός και φιλάδελφος, εάν ο δε ευγνώμων και όχι αντιθέτως βλάσφη­μος, που αλλάσσει την διάθεσιν ταχέως μαζί με τας συμφοράς της ζωής.

  Εγώ γνωρίζω πολλούς (και αυτό δεν το έμαθα εξ ακοής, αλλά εκ πείρας εγνώρισα τους ανθρώπους), οι οποίοι μέχρις ότου μεν ο βίος δι’ αυτούς προχωρεί ευνοϊκά, κατά την παροιμίαν, αναγνωρίζουν εμμέσως λοιπόν, αν και όχι τελείως, την χάριν εις τον ευεργέτην. Εάν δε κάποτε τα πράγματα τραπούν προς την αντίθετον κατάστασιν και γίνη ο μεν πλού­σιος πτωχός, η υγεία του σώματος ασθένεια, η δόξα και η περιφάνεια εντροπή και ατίμωσις, γίνονται αχάριστοι, ξεστο­μίζουν βλασφημίας, τεμπελιάζουν εις την προσευχήν. Δυσανα­σχετούν εναντίον του Θεού, ως να είναι χρεώστης που καθυστερεί την οφειλήν και δεν συμπεριφέρονται ως προς Κύριον που αγανακτεί. Αλλά διώξε από τους λογισμούς την σκέψιν αυ­τήν. Όταν δε ιδής τον Θεόν να μη χαρίζη τα απαραίτητα, έτσι να συλλογίζεσαι μέσα σου· μήπως ο Θεός αδυνατεί να χορήγηση την τροφήν; Και πως είναι δυνατόν; Αυτός που είναι Κύριος του ουρανού και ολοκλήρου της δημιουργίας, σοφός ρυθμιστής των εποχών και των καιρών, κυβερνήτης των όλων, που ώρισεν ωσάν κάποιον εύτακτον χορόν, τας εποχάς και τας τροπάς του ηλίου να διαδέχωνται η μία την άλλην, δια να επαρκούν με την ποικιλίαν των εις τας διαφόρους ανάγκας μας· και άλλοτε μεν να πίπτη βροχή εις τον κατάλληλον καιρόν, άλλοτε δε πάλιν η ζέστη και το κρύον να εναλλάσσωνται κατά την διάρκειαν του έτους, και να μη λείπη η ξηρα­σία. Ο Θεός λοιπόν είναι δυνατός. Αφού δε έχει και την δύναμιν και τούτο γίνεται παραδεκτόν, μήπως άραγε λείπει η αγαθότης; Και αυτός ο λόγος είναι ανύπαρκτος. Διότι ποία ανάγκη θα έπειθεν αυτόν που δεν είναι αγαθός να δημιουργήση κατ' αρχήν τον άνθρωπον; Ποίος δε θα εξηνάγκαζε τον κτίστην να πάρη χώμα και μάλιστα χωρίς να το θέλη, και από την λάσπην να μορφοποιήση τέτοιο κάλλος; Ποίος είναι αυτός που κατ' ανάγκην έπεισε να δωρήση τον λόγον εις τον άνθρωπον σύμφωνα προς την ιδικήν του εικόνα, δια να δεχθή, αφού απ' εκεί ξεκινήση, την μάθησιν των τεχνών, και δια να μάθη να φιλοσοφή δια τα ουράνια, τα οποία δεν εγγίζει με τας αισθή­σεις ; Και εάν έτσι συλλογίζεσαι, θα εύρης να συνυπάρχη εις τον Θεόν η αγαθότης και μέχρι ακόμη και τώρα να μη απουσιάζη. Διότι τι θα ημπόδιζε, πες μου, να μη είναι ξηρασία αυτό που βλέπομεν, αλλά τελεία πυρπόλησις; Και ο ήλιος να παρεξέκλινεν ολίγον από την κανονικήν πορείαν και να επλησίαζε τα περίγεια σώματα και αυτομάτως να κατέκαιε κάθε τι που βλέπομεν; Ή να βρέξη φωτιάν από τον ουρανόν, καθ' όμοιον τρόπον, που ετιμώρησεν ήδη τους αμαρτωλούς;

 Αυτοκυριαρχήσου και έλα εις τα συγκαλά σου, άνθρωπε˙ μη κάμης αυτά που κάμνουν τα ανόητα παιδιά που, επειδή τα εμάλωσεν ο διδάσκαλος, ξεσχίζουν τα βιβλία του˙ ξεσχίζουν δε το ένδυ­μα του πατρός των, που δια την ωφέλειάν των αναβάλλει την τροφήν, ή με τα νύχια τους καταγρατζουνίζουν το πρόσωπον της μητέρας. Διότι τον μεν κυβερνήτην δοκιμάζει και σκληρα­γωγεί η τρικυμία, τον αθλητήν το στάδιον, τον στρατηγόν το στρατόπεδον, τον γενναιόκαρδον η συμφορά, τον δε Χρι­στιανόν η δοκιμασία. Και αι λύπαι δοκιμάζουν την ψυχήν, όπως η φωτιά δοκιμάζει τον χρυσόν. Είσαι πτωχός; Μη κα­ταλαμβάνεσαι από αθυμίαν. Διότι η υπερβολική κατήφεια γίνεται αιτία της αμαρτίας. Η μεν λύπη καταβαραθρώνει την διάνοιαν και η αμηχανία εμβάλλει ζάλην, η δε έλλειψις των λογισμών γέννα την αχαριστίαν. Αλλά να ελπίζης εις τον Θεόν.

 Μήπως δηλαδή δεν παρατηρή την στενοχωρίαν; Κρα­τά την τροφήν εις τα χέρια του και καθυστερεί την χορήγησιν, δια να δοκιμάση την σταθερότητά σου, δια να πληροφορηθή την διάθεσίν σου, εάν δεν είναι όμοια με αυτήν των ακολάστων και των αχάριστων. Διότι και αυτοί, μέχρις ότου μεν συμβαίνει να έχουν την τροφήν εις το στόμα τους, ευφημούν, κολακεύουν, υπερθαυμάζουν, όταν δε επ' ολίγον αναβληθή το τραπέζι, ωσάν λίθους αφήνουν τας βλασφημίας προς αυτούς που πριν ολίγου λόγω της τέρψεως επροσκυνούσαν ωσάν Θεόν. Διάβα­σε την Πάλαιαν Διαθήκην και την Καινήν και θα εύρης εκεί, εις την κάθε μίαν, πολλούς να έχουν τραφή κατά διάφορον τρόπον.

 Ο Κάρμηλος, βουνόν υψηλόν και ακατοίκητον, έρημον αυτό, εφιλοξενούσεν έρημον τον Ηλίαν. Δια τον δίκαιον η ψυχή του ήταν η όλη περιουσία και εφόδιον της ζωής η ελπίδα προς τον Θεόν. Με το να ζη έτσι, δεν απέθανεν από την πείναν, αλλά τα αρπακτικώτατα και τα πλέον λαίμαργα από τα όρνεα, αυτά έφεραν τα τρόφιμα και υπηρετούσαν τον δίκαιον εις την τροφήν. Αυ­τά που από την φύσιν των αρπάζουν τας ξένας τροφάς, με το πρόσταγμα του Δεσπότου ήλλαξαν την φύσιν και έγιναν πιστοί φύλακες των άρτων και των κρεάτων. Εμάθαμεν δε λοι­πόν από την ιεράν ιστορίαν ότι τα κοράκια έφεραν τας τροφάς εις τον άνδρα. Επίσης και ο λάκκος της Βαβυλώνος εκρατούσε τον νεαρόν ισραηλίτην αιχμάλωτον μεν κατά την συμφοράν, ελεύθερον όμως εις την ψυχήν και το φρόνημα. Μήπως όμως έ­παθε κάποιο κακόν από τα λεοντάρια; Όχι! Τα λεοντάρια μεν, παρά την φύσιν των, ενήστευαν, ο δε τροφεύς αυτού Αββακούμ ήρχετο δια μέσου του αέρος· ο άγγελος εκόμιζε μαζί με τα τρόφιμα και τον άνθρωπον. Και δια να μη δεινοπάθηση από την πείναν ο δίκαιος, ο προφήτης εις ελάχιστον χρόνον επέταξεν επάνω από τόσην ξηράν και θάλασσαν, όση εκτείνεται από την Ιουδαίαν μέχρι της Βαβυλώνος.

       6. Επίσης τι έκαμνεν ο λαός της ερήμου, του οποίου αρ­χηγός ήταν ο Μωυσής; Πως οικονόμησε την ζωήν του επί σαράντα ολόκληρα χρόνια; Δεν υπήρχεν εκεί άνδρας που να σπέρνη, ούτε βόδι που να σύρη το αλέτρι, ούτε αλώνι, ούτε πατητήρι, ούτε αποθήκη, και όμως είχαν την τροφήν χωρίς σποράν και όργωμα, και ο βράχος εχορηγούσε τας πηγάς, που πρώτα δεν υπήρχαν, αλλ' εξετινάχθησαν εις την ανάγκην. Παραλείπω να απαριθμήσω τα επί μέρους της προνοίας του Θεού, που πολλάς φοράς κατά τρόπον πατρικόν ενεφάνισεν εις τους ανθρώπους. Εσύ δε να υπομείνης ολίγον την συμφοράν, ό­πως ο γενναίος Ιώβ, και να μη λυγίσης από την τρικυμίαν, μή­τε να αποβάλης τα εμπορεύματα της αρετής. Σαν πολύτιμον διαθήκην να διαφύλαξης εις την ψυχήν σου την ευχαριστίαν και θα λάβης και εσύ δια την ευγνωμοσύνην διπλασίαν απόλαυσιν. Να ενθυμήσαι τον αποστολικόν λόγον «δί όλα να ευχαριστήτε».

 Είσαι πτωχός; έχεις εξάπαντος άλλον πτωχότερον από εσέ. Έχεις δια δέκα ημέρας τρόφιμα εσύ; εκεί­νος έχει δια μίαν. Σαν καλός και ευγνώμων να εξισώσης το περίσσευμά σου με τον ενδεή. Μη διστάσης να δώσης από το ολίγον. Μη προτιμήσης το συμφέρον σου εμπρός εις την κοινήν συμφοράν. Και αν ο άρτος σου περισσεύη κατά ένα ψωμί και σου κτυπήση την πόρταν ο ζητιάνος, πάρε από την αποθήκην το ένα ψωμί και αφού το βάλης εις τα χέρια του ύψωσε το βλέμ­μα σου εις τον ουρανόν και είπε λόγον θλιβερόν μαζί και ευ­γνώμονα˙ ένα ψωμί, όπως βλέπεις, Κύριε, και ο κίνδυνος είναι ολοφάνερος. Αλλ' εγώ θέτω την εντολήν σου επάνω από εμέ και από το ολίγον δίδω εις τον αδελφόν μου που λιμοκτονεί. Δώσε λοιπόν και συ εις τον δούλόν σου, που κινδυνεύει. Γνω­ρίζω καλά την αγαθότητα σου και ελπίζω εις την δύναμίν σου.  Δεν αναβάλλεις επί πολύ τας δωρεάς, αλλά τας σκορπάς, όταν θέλης.

 Και αν έτσι ομιλήσης και ενεργήσης, τον άρτον που δί­δεις εις καιρόν δυσκολίας, γίνεται σπόρος γεωργικός, αποφέρει πλούσιον τον καρπόν, είναι προκαταβολή της τροφής, γίνεται πρόξενος ελέους. Πες και συ εις παρόμοιας περιστάσεις τον λό­γον της χήρας της Σιδωνίας. Θυμήσου επικαίρως την ιστορίαν. «Ζη Κύριος, δεν έχω τίποτε άλλο παρά μόνον μία χούφταν αλεύρου δια την διατροφήν εμού και των παιδιών μου». Και εάν δώσης από το υστέρημα, θα έχης και συ το λαδοδοχείον κατάμεστον από δωρεάν και την αλευραποθήκην ακένωτον. Διότι δια τους πιστούς φιλοτίμως η χάρις του Θεού με το να εισάγη το διπλάσιον μιμείται τα πηγάδια, τα οποία πάν­τοτε αδειάζουν αλλά δεν εξαντλούνται. Δάνεισε συ ο άπορος, εις τον πλούσιον Θεόν. Δώσε εμπιστοσύνην εις αυτόν που πάντοτε θεωρεί προσωπικά τον εαυτόν του υπόχρεον, δι αυ­τά που δίδεις εις αυτόν που θλίβεται και ανταποδίδει την ευεργεσίαν από τα ιδικά του αγαθά. Είναι αξιόπιστος εγγυητής, διότι έχει απλωμένους τους θησαυρούς του εις όλα τα μέρη της γης και της θαλάσσης. Και εάν, ενώ πλέεις, απαίτησης το δάνειον, θα λάβης το κεφάλαιον μαζί με τους τόκους εις το μέσον του πελάγους. Διότι φιλοδοξεί να δίδη περισσότερα.

       7. Η πείνα είναι η αρρώστια αυτού, ο οποίος πεινά. Αυ­τή είναι φοβερά ασθένεια. Η πείνα είναι η πιο μεγάλη από τας συμφοράς των ανθρώπων και ο φοβερώτερος θάνατος από όλους τους θανάτους. Διότι εις τους άλλους κινδύνους ή η κό­ψη του ξίφους ταχέως επιφέρει τον θάνατον ή η ορμή της φω­τιάς αποτόμως σβήνει την ζωήν ή τα θηρία με τα δόντια αφού κατασπαράξουν τα ζωτικώτερα από τα μέλη, δεν επιτρέπουν την τιμωρίαν με την διάρκειαν της οδύνης. Η πείνα όμως επι­βραδύνει το κακόν. Παρατείνει τον πόνον με το να ενεδρεύη και να λουφάζη η αρρώστια και με το να κάμνη ώστε πάντοτε ο θάνατος να είναι παρών και πάντοτε να βραδύνη. Διότι δαπανά το υγρόν που υπάρχει εις τον οργανισμόν, καταστέλλει την θερμότητα, περιορίζει το βάρος, μαραζώνει ολίγον κατ' ολί­γον την δύναμιν. Η σάρκα κολλά ωσάν αράχνη εις τα κόκκαλα. Το χρώμα δεν είναι ανθηρόν. Διότι το κόκκινον υποχωρεί με την φθοράν του αίματος και η λευκότης δεν υπάρχει, αφού η επιδερμίδα μελανιάζει από την ισχνότητα. Μαυροκιτρινίζει το σώμα, διότι από την νόσον ανακατώνεται οικτρώς η ωχρότης με το μαύρον. Τα γόνατα δεν αντέχουν, αλλά λυγίζουν από την ανάγκην. Η φωνή είναι λεπτή και αδύνατη. Τα μάτια ασθενικά εις τας κόγχας, παραμένουν ανώφελα εις τας κόγχας των, όπως εκείνοι από τους καρπούς που αποξηραίνονται εις τα κελύφη των. Η κοιλία αδειανή και ζαρωμένη, άμορφος, χωρίς βάρος, δεν έχει τον φυσικόν τόνον των σπλάγχνων και είναι κολλημένη εις τα κόκκαλα του οπισθίου μέρους. Αυτός λοιπόν που περιφρονεί ένα τέτοιο σώμα πόσας κολάσεις αξίζει; Ποίαν δε υπερβολήν σκληρότητος δεν θα ξεπεράση; Πως δεν αξίζει να συγκαταριθμηθή εις τα ανήμερα από τα θηρία και να θεωρήται μολυσμένος και ανθρωποκτόνος; Διότι αυτός, που εις το χέρι του είναι να θεραπεύση το κακόν και που με την θέλησίν του αναβάλλει εξ αιτίας της πλεονεξίας, ευλόγως θα ημπορούσε να καταδικάζεται εξ ίσου με αυτούς που ιδιοχείρως διαπράτ­τουν τον φόνον.

 Το κακόν της πείνης εξηνάγκασε πολλάς φοράς πολλούς να παραβιάσουν και τους φυσικούς νόμους. Να φάγη δηλαδή άνθρωπος τα σώματα των συγγενών, η μητέρα δε το παιδί της που από την κοιλίαν της εγέννησε να το δεχθή αδί­κως και πάλιν εις την κοιλίαν της. Και το δράμα αυτό το δι­εκτραγώδησε η ιουδαϊκή ιστορία, που συνέταξεν ο σπουδαίος κατά την γνώμην μου Ιώσηπος, τότε που τα φοβερά πάθη κατέλαβαν τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, που επλήρωναν έτσι τας δικαίας τιμωρίας δια την ασέβειάν των εις τον Θεόν.

 Βλέ­πεις ότι και ο ίδιος ο ιδικός μας Θεός τα μεν άλλα από τα πα­θήματα παραβλέπει, τους πεινώντας όμως με συμπάθειαν ευσπλαγχνίζεται. «Σπλαγχνίζομαι, λέγει, τον λαόν». Δια τού­το και εις την τελικήν κρίσιν, εκεί όπου προσκαλεί τους δικαίους ο Κύριος, την πρώτην θέσιν κατέχει αυτός που δίδει. Αυτός που τρέφει είναι πρώτος εις τους τιμωμένους. Αυτός που εχορήγησε τον άρτον προσκαλείται πρώτα απ' όλους. Ο αγαθός και μεταδοτικός μεταβαίνει εις την ζωήν πρώτος από τους άλλους δικαίους. Αυτός που δεν κοινωνεί εις τας ανάγκας του πλησίον και ο τσιγκούνης παραδίδεται εις την φωτιάν πρώτος από όλους τους αμαρτωλούς.

 Ο καιρός σε καλεί εις την μητέρα των εντολών. Και να φροντίσης πάρα πολύ δια να μη χάσης τον καιρόν της πανηγύρεως και των εμπορικών συναλλαγών. Διότι ο χρόνος τρέχει και δεν περιμένει αυτόν που αργοπορεί. Αι ημέραι φεύγουν και προσπερνούν τον οκ­νηρόν. Και όπως δεν ημπορεί κανείς να σταματήση το ρεύ­μα του ποταμού, εκτός εάν κάποιος χρησιμοποιήση όπως πρέ­πει το νερόν, αφού το ανακόψη, κατά την πρώτην συνάντη­σιν και ορμήν, έτσι ούτε τον χρόνον, που τρέχει σύμφω­να με την αναγκαστικήν πορείαν, ημπορεί να συγκράτηση, ούτε αφού περάση να τον ανακαλέση εις τα οπίσω, έκτος εάν κάποιος τον προλάβη, όταν έρχεται. Και δια τούτο κράτησε την εντολήν ωσάν να φεύγη και εφάρμοσέ την και αφού την συλλαβής από παντού άρπαξέ την εις τας αγκάλας σου. Δώσε ολίγα και απόκτησε πολλά. Εξαφάνισε την πρωταρχικήν αμαρτίαν δια της μεταδόσεως της τροφής. Διότι, όπως ο Αδάμ που παρανόμως έφαγε, μετέδωσε την αμαρτίαν, έτσι ημείς εξαλείφομεν την πονηράν βρώσιν, εάν θεραπεύσωμεν την ανάγ­κην και την πείναν του αδελφού.

       8. Λαοί, ακούστε! Χριστιανοί, ακούστε προσεκτικά! Αυ­τά λέγει ο Κύριος. Δεν ομιλεί εις τον λαόν με την φωνήν του, αλλά με τα στόματα των δούλων του, ωσάν με όργανα του, σαλπίζει. Ας μη φανούμεν ημείς οι λογικοί σκληρότεροι από τα άλογα ζώα. Διότι εκείνα από κοινού χρησιμοποιούν αυτά που βλαστάνει εκ φύσεως η γη. Και τα κοπάδια των προβάτων βοσκούν εις ένα και το ίδιον βουνόν. Πάμπολλα άλογα μίαν και την ιδίαν πεδιάδα καταλαμβάνουν ως βοσκότοπον. Και όλα τα είδη των ζώων έτσι μεταξύ των το ένα προς το άλλο παραχωρούν την αναγκαίαν απόλαυσιν των τροφών. Ημείς όμως οικειοποιούμεθα τα κοινά και κατέχομεν μόνοι αυτά που ανήκουν εις τους πολλούς. Ας εντρεπώμεθα τα φιλάνθρωπα διηγήματα των ειδωλολατρών. Εις μερικούς εξ αυτών νόμος φιλάνθρωπος απειργάζετο μίαν τράπεζαν και κοινά τρόφιμα, και σχεδόν μίαν οικογένειαν τον πολυάνθρωπον λαόν. Ας αφήσωμεν τους εθνικούς και ας έλθωμεν εις το παράδειγμα των τριών χιλιάδων. Ας ζηλέψωμεν την πρώτην εκκλησίαν των Χριστιανών, όπου τα πάντα ήταν κοινά εις αυτούς, δηλαδή η ζωή, η ψυχή, η συμφωνία, η κοινή τράπεζα, η αδιαίρετος αδελφότης, η ανυπόκριτος αγάπη, που ήνωνεν εις ένα τα πολλά σώματα, και συνήρμοζε τας διαφόρους ψυχάς εις μίαν ομόνοιαν. Από την Πάλαιαν και την Νέαν Διαθήκην έχεις πολλά παραδεί­γματα φιλαδελφίας. Εάν αντικρύσης γέροντα που πείνα να τον καλέσης και να τον θρέψης, όπως ο Ιωσήφ τον Ιακώβ. Εάν εύρης εχθρόν που ευρίσκεται εις δυσκολίαν μη προσθέσης εις την οργήν που σε κατέχει την εκδίκησιν, αλλά να τον θρέ­ψης όπως εκείνος έθρεψε τους αδελφούς, που τον επώλησαν. Εάν συνάντησης νεώτερον που καταπονείται, να κλαύσης έτσι, όπως εκείνος τον Βενιαμίν, το παιδί των γερατείων. Ίσως να πειράζη και σε η πλεονεξία, όπως η κυρία τον Ιω­σήφ· σε τραβά από τα ενδύματα, δια να παραβής την εντολήν και να αγαπήσης περισσότερον εκείνην που αγαπά τα χρυσαφικά και τα στολίδια, παρά την προσταγήν του Δεσπότου.

 Όταν λοιπόν έλθη λογισμός που καταπολεμεί την εντολήν αυτήν και προσελκύει τον εγκρατή νουν εις την φιλ­αργυρίαν, και σε εξαναγκάζει να αδιαφορήσης δια την φιλαδελφίαν και σε κρατά πλησίον της, ρίξε και συ κάτω τα ενδύ­ματα, και ωργισμένος φύγε. Να διατήρησης την πίστιν εις τον Κύριον, όπως εκείνος εις τον Πετεφρήν. Να μεριμνήσης δι’ εν έτος, όπως εκείνος εμερίμνησε δι’ επτά έτη. Μη δίδης τα πάντα εις την ηδονήν, δώσε και κάτι εις την ψυχήν. Και νά πιστέψης πως έχεις δύο θυγατέρας· την καλοπέρασιν εδώ και την ουράνιον ζωήν. Εάν δεν θέλησης να τα δώσης όλα εις την ανωτέραν, μοίρασε τα λοιπόν εξ ίσου και εις την ακόλαστον κόρην και εις την αγαθήν. Να μη παρουσίασης την εδώ διαγωγήν σου βαθύπλουτον και την άλλην γυμνήν και ενδεδυμένην με εμβαλώματα, αλλ' όταν χρειασθή να παραστής εις τον Χριστόν και αντιμετώπισης τον κριτήν, η κατ' αρετήν ζωή να έχη νυμφικόν ένδυμα και πρόσκλησιν. Μη λοιπόν παρουσίασης εις τον νυμφίον την νύμ­φην δύσμορφον και αστόλιστον, δια να μη την ιδή και γυρίση το πρόσωπόν του και αφού την ιδή την μισήση και αρνηθή τον γάμον. Αλλά αφού την αρματώσης με τον στολισμόν που αρ­μόζει, να την διαφυλάξης όμορφην ως την προθεσμίαν των γάμων. Δια να ανάψη και αυτή μαζί με τας φρόνιμους παρθέ­νους την λαμπάδα, να διατήρηση άσβεστον την φλόγα της γνώσεως και να μη της λείψη το λάδι των καλών έργων. Δια να επαληθευθή έτσι εμπράκτως η θεία προφητεία και εύρη εφαρμογήν εις την ψυχήν σου ο λόγος· «στέκεται εις τα δεξιά σου η βασίλισσα ενδεδυμένη και στολισμένη με ενδυμασίαν χρυσοκέντητον. Άκουσε κόρη, και ιδές και κλίνε το αυτί σου, ο βασιλεύς θα επιθυμήση την ομορφιάν σου». Αυτά βεβαίως γενικά προανήγγειλεν ο ψαλμωδός, προφητεύων την ωραιό­τητα ολοκλήρου του σώματος. Κατά κύριον λόγον δε θα εύρη εφαρμογήν και εις την ψυχήν του καθενός, αφού βέβαια η Εκ­κλησία αποτελείται από τα επί μέρους άτομα.

       9. Σκέψου, παρακαλώ, λογικά το παρόν και το μέλλον, το οποίον μη προδίδης λόγω αισχροκερδίας. Το σώμα που είναι το χαρακτηριστικόν σου εις την ζωήν θα σε αφήση. Εις την εμφάνισιν του κριτού που αναμένεται και που αναμφιβό­λως θα έλθη, θα αποκλείσης μεν δια τον εαυτόν σου την απονομήν των τιμών και την επουράνιον δόξαν και θα ανοίξης την άσβεστον φωτιάν, την γέενναν, τα κολαστήρια και τους πικρούς από τας οδύνας αιώνας, αντί της αιωνίου και μακάριας ζωής. Μη με πάρης, ωσάν κάποιαν μητέρα ή τροφόν, πως σου επισείω ψεύτικα μορμολύκεια,  όπως εκείναι συνηθίζουν να κάμνουν εις τα μικρά παιδιά, όταν θρηνούν άτακτα και συν­εχώς τα καθησυχάζουν με φανταστικά διηγήματα. Αυτά δεν είναι παραμύθι, αλλά λόγος που έχει κηρυχθή προ πολλού από αδιάψευστον φωνήν. Και γνώριζε επακριβώς ότι σύμφωνα με την ευαγγελικήν προφητείαν «ένα γιώτα ή ένα γράμμα δεν θα καταργηθή από τον νόμον μέχρις ότου γίνουν όλα». Αλλά και το σώμα που έχει εξαφανισθή εις τους τάφους θα αναστηθή και η ίδια η ψυχή που με τον θάνατον έχει αποχωρισθή, πάλιν θα κατοικήση εις το σώμα. Και θα γίνη ακριβής έλεγχος των πράξεων της ζωής κατά τον οποίον δεν θα μαρτυ­ρήσουν άλλοι, αλλ' η ίδια η συνείδησις θα κατάθεση ως μάρ­τυς. Εις τον καθένα δε θα αποδοθή από τον δίκαιον δικαστήν το κατ' αξίαν. Εις αυτόν πρέπει η δόξα, η δύναμις και η προσκύνησις εϊς τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν

  egolpion .com

http://anavaseis.blogspot.com 

῾Απλή ἀριθμητική (Λουκιανός Κελαηδόνης, τραγούδι)

Financial Times: Τό γ΄ τρίμηνο 2011 ἡ χρεοκοπία τῆς ῾Ελλάδας

 

Ενισχύονται θεαματικά οι πιέσεις προς όλες τις προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης και ιδιαίτερα σε αυτήν της Ελλάδας, με τους Financial Times να δίνουν ακόμη και... ημερομηνία για την χρεοκοπία.

Την «επικείμενη» πτώχευση της χώρας μας το βρετανικό φύλο την τοποθετεί, με αρκετή βεβαιότητα, στο δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο του 2011.

«Το τρίτο τρίμηνο είναι πιο κοντά στην παράδοση των εθνικών πτωχεύσεων», σημειώνει η εφημερίδα, ωστόσο, όπως υποστηρίζει, «οι δικαστές στη Γερμανία και οι πολιτικοί στην Ελλάδα είναι εμφανώς κουρασμένοι με όσα συμβαίνουν στην ευρωζώνη και ίσως επισπεύσουν τις εξελίξεις, αφήνοντας το τρίτο τρίμηνο του έτους ελεύθερο για διακοπές».

Την απαρχή, όμως των εξελίξεων, ο συντάκτης της εφημερίδας την τοποθετεί στην ερχόμενη εβδομάδα, οπότε και θα επανέλθει στο προσκήνιο, το θέμα της το θέμα της αφερεγγυότητας των εθνικών οικονομιών, αφού θα έχει ήδη αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της Ιρλανδίας,

Τότε, και αφού θα έχουν ολοκληρωθεί οι έλεγχοι της τρόικας, η προσοχή θα ξαναστραφεί στην Ελλάδα, προβλέπει ο Τζον Ντίζαρντ, οικονομικός συντάκτης των Financial Times.

«Η πραγματικότητα μπορεί να περιμένει»

«Ήδη είναι κατανοητό ότι οι στόχοι των δαπανών και των εσόδων του ελληνικού κράτους δε θα έχουν επιτευχθεί. Παρόλα αυτά η επόμενη δόση των 9 δισεκατομμυρίων ευρώ θα αποδεσμευτεί τον ερχόμενο μήνα, καθώς η προφανής ειλικρίνεια και οι νέες, αναθεωρημένες υποσχέσεις γίνονται δεκτές σαν να πρόκειται για πραγματική συμμόρφωση», προσθέτει ο συντάκτης του άρθρου.

Η επόμενη δόση θα δοθεί, και η «πραγματικότητα θα περιμένει» αναφέρει ο συντάκτης, ορίζοντας την «πραγματικότητα» ως την «επικείμενη ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας».

«Είναι σαν οι Έλληνες να δανείζονται από έναν τοκογλύφο της Μαφίας για να αποπληρώσουν ένα δάνειο από τη γιαγιά τους», αναφέρει το άρθρο, εξηγώντας ότι τα ελληνικά ομόλογα που ωριμάζουν αυτή την περίοδο αποπληρώνονται σε ένα μεγάλο μέρος με νέα δάνεια.

Δηλαδή, διευκρινίζει το άρθρο, η Ελλάδα ανταλλάσσει εκκρεμή χρέη που είναι νομικά και λογιστικά εύκολο να αναδιαρθρωθούν με συμφέροντες όρους με χρέος που είναι δύσκολο ή αδύνατο να αναδιαρθρωθεί.

Αμφισβητούν την Α. Μέρκελ και στην Γερμανία

Οι ιδιωτικοί κύκλοι που εκτρέφονται από τις απόψεις της κ. Μέρκελ, η οποία επιθυμεί οι ιδιώτες να αναλάβουν σημαντικό ρόλο στην στήριξη των προβληματικών οικονομιών στην Ευρώπη, θα πρέπει να είδαν με έκπληξη, την μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, Handelsblatt, να ασκεί δριμύτατη κριτική στην «πολιτική αυστηρότητας» της καγκελαρίου Μέρκελ, έναντι των υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης.

Η Handelsblatt, η οποία μόνο για αδιαφορία για τα γερμανικά συμφέροντα δεν μπορεί να κατηγορηθεί, εκτιμά ότι η πολιτική της κ. Μέρκελ οδηγεί τις χώρες αυτές στην καταστροφή, ενώ παράλληλα βλάπτει και τα γερμανικά συμφέροντα.

Σε πρωτοσέλιδο άρθρο υπό τον τίτλο «Βερσαλλίες χωρίς πόλεμο» ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Γκάμπορ Στάινγκαρτ, προειδοποιεί ότι δεν εξυπηρετούνται τα γερμανικά συμφέροντα με την πολιτική της Γερμανίδας καγγελάριου και προβλέπει ότι «τα πακέτα λιτότητας που έχουν επιβληθεί και η απειλή προς τους πιστωτές θα φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα: οι πληγείσες χώρες θα έχουν στο τέλος περισσότερα χρέη, οι τράπεζες θα είναι σε καθεστώς μεγάλης ανασφάλειας και η Ευρώπη θα επιστρέψει σ΄ αυτό που ήταν, δηλαδή ένας τόπος, όπου ο ένας δεν θα ανέχεται τον άλλον» .

Ο αρχισυντάκτης της Handelsblatt επισημαίνει την ευθύνη των τραπεζών για το γεγονός ότι «Έλληνες, Ιρλανδοί, Πορτογάλοι, ακόμη και οι Ισπανοί έζησαν πάνω από τις δυνατότητές τους», ωστόσο τονίζει ότι «όποιος ανακηρύσσει τις υπερχρεωμένες χώρες σε προτεκτοράτο κερδίζει μόνο τη δυσαρέσκεια».

«Με την πολιτική λιτότητας δεν δημιουργούνται προϋποθέσεις για εξυγίανση και ενδυνάμωση των οικονομιών των χωρών, αντιθέτως καταστρέφονται. Ακόμα και αν οι δεινοπαθούσες χώρες βυθιστούν στη λιτότητα, δεν πρόκειται να απαλλαγούν από το βρόχο που τους πνίγει. Αντίθετα, οι εθνικές οικονομίες τους θα αποδυναμωθούν, τα βάρη θα γίνουν επαχθέστερα και τελικά όλες μαζί θα καταποντιστούν», αναφέρει ο Γερμανός αρθρογράφος .

Κάνοντας αναφορά στο «σχέδιο Μάρσαλ» των ΗΠΑ που σηματοδότησε το 1947 το πέρασμα των Συμμάχων από την απαίτηση επανορθώσεων και την περαιτέρω οικονομική εξαθλίωση της ήδη ηττημένης Γερμανίας στη λογική της ανασυγκρότησης, ο αρθρογράφος σημειώνει ότι «η αναζωογόνηση» θα έπρεπε να είναι ο στόχος της γερμανικής πολιτικής, να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για τον ευρωπαϊκό Νότο που χρειάζεται «απευθείας επενδύσεις και νέα επιχειρηματικότητα» .

«Η πολιτική της Μέρκελ δεν οδηγεί στον πόλεμο, αλλά οδηγεί στην ανασφάλεια και στη δυσαρέσκεια. Η Άγκελα Μέρκελ είναι ισχυρή έναντι των αδυνάτων. Ο δρόμος όμως τον οποίο ακολουθεί δεν οδηγεί στην Ευρώπη», εκτιμά ο αρχισυντάκτης της Handelsblatt.
από: madata.gr

Αναρτήθηκε από nemea στις Κυριακή, Νοέμβριος 21, 2010

Παρέμβαση ᾿Ομπάμα γιά τήν ἑλληνική οἰκονομία

ΤΟ ΞΥΠΟΛΥΤΟ ΤΑΓΜΑ (ὉΛΟΚΛΗΡΗ Η ΤΑΙΝΙΑ-ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ)

Τό ξυπόλυτο τάγμα-μιά ταινία πού πρέπει ὅλοι νά δοῦν γιά νά θυμηθοῦν! (1954)

Τό ξυπόλυτο τάγμα-μιά ταινία πού πρέπει ὅλοι νά δοῦν γιά νά θυμηθοῦν!(πατῆστε πάνω στόν τίτλο γιά νά δεῖτε τήν ταινία)

῾Ιερώνυμος «῎Αν δέν μείνουμε ἑνωμένοι, τή λύση θά δώσει τό πεζοδρόμιο»

Δευτέρα, 25 Οκτώβριος 2010

Συντάχθηκε απο τον/την Συνέντευξη στον Σωτήρη Σταθόπουλο 11:50

Κοινωνικές αναταράξεις απέναντι στο Μνημόνιο προβλέπει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος και κρούει του κώδωνα του κινδύνου προς πάσα κατεύθυνση.
Σε συνέντευξη του στη Real news, εκφράζει τον φόβο πως, αν δεν υπάρξει ενότητα απέναντι στην κρίση, τη λύση θα δώσει το πεζοδρόμιο».
Τάσσεται κατά του Μνημονίου και δηλώνει με νόημα ότι «δεν είναι ώρα να βάλω πυρκαγιά».
Επίσης, ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος στην συνέντευξη του, απαντά και για την кάρτα του πολίτη: «Δεν βλέπω παντού το 666, αλλά σέβομαι το ανθρώπινα δικαιώματα».
Η συνέντευξη έχει ως εξής:
- Μακαριότατε, ποια είναι η θέση σας απέναντι στην κρίση; Πως θα πρέπει να αντιδράσει η Εκκλησία;
Σήμερα, σε μια κρίση σαν τη δική μας, αν δεν δώσουμε ψυχή στον Έλληνα, αν δεν δώσουμε δύναμη εσωτερική και αν δεν καλλιεργήσουμε τα γράμματα και την ελληνική παιδεία, αλλά την ισοπεδώσουμε, δεν θα υπάρχει επιστροφή. Θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα.
Ο αγώνας μου, λοιπόν, είναι να εμψυχώσω τον λαό, προκειμένου να κρατήσει όσο μπορεί μέσα σε αυτή την κρίση την ομόνοια και την ενό­τητα.
Αν δεν μείνουμε ενωμένοι μέσα σε αυτή την κρίση, τη λύση δεν θα τη δώσει κανένας άλλος, αλλά το πεζοδρόμιο. Κρίσεις πάντοτε υπήρξαν και θα υπάρχουν.
Пιο μεγάλη κρίση από εκείνη που ήταν στα χρόνια που έζησε ο Άγιος Γεράσιμος δεν υπήρξε. Ήταν η μεγάλη καταπίεση της σκλαβιάς της Τουρκοκρατίας.
Μέσα εκεί γεννιέται ο Άγιος Γεράσιμος και αρκετοί άλλοι άγιοι εκείνου του αιώνα, σε μια εποχή εντελώς σκοτεινή. Αυτοί έγιναν πυρσοί, έγιναν οι φάροι και πήραν πάνω τους όλη την κρίση της Τουρκοκρατίας. Είχαν, όμως, δύο αρχές.
Πρώτον, τη διδασκαλία προς τον λαό και, δεύτερον, την επανάσταση μέσα σε ναούς και μοναστήρια. Είχαν την παράσταση του Σωκράτη, του Πλουτάρχου, του Αριστοτέλη. Διότι είναι η κλασσική μας παιδεία, τα γράμματά μας.
Πίστη στο Ευαγγέλιο, ασκητικός αγώνας και τροφοδοσία από την κλασσική ελληνική παιδεία. Αυτοί ήταν οι άξονες που στηρίχθηκαν και ξεπεράστηκε η κρίση.
Πως θα κρατήσετε ενωμένη την Ιεραρχία; Δεχθήκατε έντονη κριτική για τη στάση που ακολουθείτε...
Το ότι υπάρχουν διαφορετικές φωνές είναι δείγμα υγείας και πρέπει να υπάρχει.
Εκείνο που πρέπει να προσέξουμε είναι να διαχωρίσουμε σε αυτά που λέμε ποιά είναι τα άρρωστα και ποιά τα υγιεινά.
Θα σας μεταφέρω αυτό για το опоίο σας κατηγορούν ορισμένοι ιεράρχες: Τα έχει βρει με τον Γιώργο Παπανδρέου και με την κυβέρνηση;
Δεν είμαι ούτε Νεοδημοκράτης, ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε κομμουνιστής. Αλλά  είμαι και Νεοδημοκράτης και ΠΑΣΟΚ και κομμουνιστής. Τα λέει όλα. Την ίδια στάση θα είχα αν ήταν κυβέρνηση η ΝΔ.
Είστε υπέρ του Μνημονίου;
Δεν είμαστε για όλα τα πράγματα εμείς. Δεν μας ρώτησε κανένας, η Βουλή το ψήφισε και όταν λέει η Βουλή κάτι, εμείς δεν θα πούμε «όχι». Τώρα γιατί η Βουλή διαφοροποιείται, αυτό είναι άλλο θέμα.
Ναι αλλά είστε ηγέτης της Ελλαδικής Εκκλησίας και πρέπει να έχετε άποψη...
Άποψη βεβαίως και έχω. Όταν θα έρθει η ώρα που η δήλωσή μου δεν θα κάνει κακό, βεβαίως θα το πω. Αλλά δεν είμαι ο άνθρωπος εκείνος που θα βάλει πυρκαγιά εκεί που δεν πρέπει να βάλει.
Όπως την ίδια στάση κρατώ και για ένα άλλο θέμα, την κάρτα του πολίτη. Δεν πιστεύω ότι είναι παντού το 666, αλλά πιστεύω στα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί ο καθένας να μπει μέσα στο σπίτι μου. Όταν θα έρθει η ώρα να μιλήσω, θα μιλήσω.
Σας έχει στεναχωρήσει ή προβληματίσει η υπόθεση του Βατοπαιδίου, που συνεχίζει να απασχολεί την κοινή γνώμη;
Όταν γινόταν ο θόρυβος για το Βατοπαίδι, όλοι μου επιτίθονταν γιατί δεν έπαιρνα θέση. Η θέση μου ήταν ότι εγώ θα μιλήσω τελευταίος. Τώρα δικαιούμαι να μιλήσω τελευταίος ποιοί είχαν δίκαιο και ποιοί δεν είχαν.
Θα περιμένω να τελειώσει η όλη διαδικασία και μετά θα μιλήσω. Τότε θα κάνουμε και τη δική μας κριτική αν το Βατοπέδι είχε δίκιο, αν η επιλογή του ήταν σωστή, αν τα χρήματα ήταν δικά του και αν έπρεπε έτσι να τα επενδύσουν –και μην ξεχνάτε ότι εμείς την πληρώσαμε αυτή την ιστορία.
Το ότι επέδρασαν πολύ δυσμενώς σε όλο τον χώρο τον εκκλησιαστικό και σε εμάς περισσότερο, αυτό είναι αλήθεια. Τώρα , ποιές ήταν οι ενέργειές τους, πως έδρασαν και πως κινήθηκαν, αυτό θα το δούμε.
Θα επισκεπτόσασταν τώρα τη Μονή Βατοπεδίου;
Θα πήγαινα στο Βατοπέδι με την προσωπικότητά μου και με τις θέσεις μου. Δεν θα πάω ούτε για να δικαιολογήσω, ούτε για να επαινέσω. Οι θέσεις μου είναι ξεκάθαρες πάντοτε.

 http://www.romfea.gr , Δευτέρα, 25 Οκτώβριος 2010

Οἱ ἄθλιοι τῶν ᾿Αθηνῶν / ῎Ανθρωποι κρυμμένοι πίσω ἀπό τό συσσίτιο

Κάθε μέρα ὅλο καί πιό πολλοί, οἱ περισσότεροι ῞Ελληνες, μπρός στήν καντίνα τοῦ Κέντρου Σίτισης τοῦ Δήμου ᾿Αθηναίων

Της Μαριλης Mαργωμενου


Για φαγητό σήμερα έχει κοτόπουλο με ρύζι. Δεν υπάρχει, βέβαια, τραπέζι ούτε πιάτα. Μόνο ένα παγκάκι και πλαστικά μπολ. Ούτε οικογένεια υπάρχει να κάνει προσευχή πριν το φαγητό ούτε και παιδιά να πουν τα νέα απ’ το σχολείο. Την προσευχή του εδώ ο καθένας την κάνει μόνος του. Κι όλοι ζητούν το ίδιο. Να έχει κι αύριο κάτι για φαγητό. Στο πεζοδρόμιο της Πειραιώς, παρέλαση φαντασμάτων. Από τις 12.00 και μετά, η ουρά μπρος στην καντίνα του Κέντρου Σίτισης του Δήμου Αθηναίων όλο και μακραίνει. Κάθε μέρα όλο και πιο πολλοί άνθρωποι, όλο και πιο πολλοί Ελληνες. Αν υπάρχει κάτι να μάθεις απ’ αυτούς, είναι πως ο καθένας θα μπορούσε να καταλήξει εδώ.
Δέκα γλώσσεςΟπως ο κύριος Εμμανουήλ, που επιμένει «όχι Μανώλης. Εμμανουήλ!». Που μιλάει δέκα γλώσσες. Που δούλευε στα ξενοδοχεία τριάντα χρόνια. Που έχει γυρίσει τριάντα χώρες. Που έχει τέσσερα παιδιά. Και που τρώει στο συσσίτιο. «Τι πήγε λάθος;» Με το βλέμμα με διορθώνει – η ερώτηση είναι λάθος. «Τι ψάχνεις να βρεις κορίτσι μου;», λέει. «Δεν γυρίζει ο χρόνος πίσω». Ενα τρακάρισμα σ’ έναν αυτοκινητόδρομο. Μια εγχείρηση στο κεφάλι κι όταν ξυπνάς, να σου λένε πως η γυναίκα σου πέθανε. Και τότε να παθαίνεις την πρώτη κρίση επιληψίας. «Και τα παιδιά σας;», τον ρωτάω. «Τα παιδιά μου;» Ο κύριος Εμμανουήλ σηκώνει τους ώμους. «Οσο δούλευε ο μπαμπάς τους, ήταν καλός. Τώρα που ο μπαμπάς δεν δουλεύει, μπαμπάς δεν υπάρχει». Κάθε τόσο πιάνει την τσέπη του σακακιού του, με βλέπει που κοιτάζω το χέρι όπως πάει ξανά εκεί. «Το πορτοφόλι στη θέση του», λέει. Τον ρωτάω αν εμπιστεύεται τους ανθρώπους. Η φωνή του δεν είναι πια φιλική. «Ακουσε κορίτσι μου», λέει – σαν να τον προσέβαλα. «Εγώ δεν ζητάω από κανένα τίποτα. Ούτε συγγνώμες ούτε φιλίες. Μια κονσέρβα κάπου θα την βρω. Και στο σπίτι μου έχω την τηλεόραση να μου μιλάει. Μοναχός μου μια χαρά είμαι».
Στη γραμμή μπρος στην καντίνα, η αξιοπρέπεια μετριέται με άλλη κλίμακα. Η κυρία Ζουμπουλία αρνείται να πάρει φαγητό αν δεν την αφήσουν να καθαρίσει τα ξένα τραπέζια, για να ξεπληρώσει τη μερίδα της. Και ο κύριος Ανδρέας επιμένει να στέκεται στην ουρά για το συσσίτιο παρά τις χημειοθεραπείες. Πάντα κάποιο από τα παιδιά του Δήμου έχει τα μάτια του επάνω του, να τον κρατήσει αν πάει να καταρρεύσει από την εξάντληση.
Δύο πιτσιρίκια βλέπουν τη μηχανή του φωτογράφου και ποζάρουν γελώντας. Οι γονείς τους δίπλα, σαν χαμένοι. «Μας έστειλε εδώ η Eκκλησία», κάνει ο άνδρας. «Πρώτη φορά ήρθαμε...» Η πρώτη φορά είναι πάντα η χειρότερη. «Γιατί νομίζεις πως δεν θα υπάρξει δεύτερη», όπως λέει ο κύριος Εμμανουήλ.
ΠαγιδευμένοιΟ Γιάνκο από τη Βουλγαρία ρίχνει κλεφτές ματιές τριγύρω να δει αν τους κοιτάζει κανείς. Ο Ιβάν, ο γιος του, κρύβεται πίσω απ’ την πλάτη του – οκτώ χρόνων και νιώθει την ντροπή των μεγάλων. Μόνο τον Καλίν δεν τον νοιάζει. Αμα είσαι πέντε χρόνων, ένα ζουμερό μήλο σαν κι αυτό που τραγανίζει ο Καλίν σε κάνει να ξεχνάς όλα τ’ άλλα. «Είσαι καλά τώρα;» Η Τοντόρκα, η μητέρα του, σκουπίζει το μάγουλο του παιδιού κι εκείνο χαϊδεύεται στο χέρι της. Το χθεσινό βράδυ, πρώτη φορά το πέρασαν στους δρόμους. Ο Γιάνκο βρήκε ένα μισογκρεμισμένο σπίτι στον Αγιο Νικόλαο. «Επεφτε το νερό απ’ το ταβάνι», λέει η Τοντόρκα. Ο μικρός είχε χωθεί στην αγκαλιά της. «Γιατί δεν πάμε σπίτι, μαμά;» Εκατόν τριάντα τρία ευρώ μακριά απ’ το σπίτι. Τόσο κάνει το εισιτήριο ώς τη Βουλγαρία. «Στο Φιλόπτωχο θέλουν να τους πάμε τα εισιτήρια για να μας δώσουν τα λεφτά. Αλλά στο γκισέ του τρένου θέλουν λεφτά για να μας δώσουν εισιτήρια». Ο Γιάνκο, παγιδευμένος στην Ελλάδα. Και ο Καλίν, άυπνος και πεινασμένος, να ρωτάει τι αταξία έκανε και δεν του δίνουν φαγητό. «Σπάραζε στο κλάμα όταν ήρθαμε», λέει η Τοντόρκα. «Είχε να φάει από χθες κι έβλεπε το φαγητό των άλλων».
Ομως, το μεσημεριανό συσσίτιο του Δήμου δεν είναι σαν το απογευματινό – εδώ έρχονται ηλικιωμένοι άνθρωποι. Για να τους προφυλάξουν κάπως απ’ τους αγνώστους, οι υπάλληλοι στις 12.00 σερβίρουν μόνο εκείνους που έχουν δώσει από πριν τα στοιχεία τους. Αλλά πώς να τα καταλάβει αυτά ένα παιδί που κλαίει; «Ευτυχώς», λέει η Τοντόρκα, «ένας καλός άνθρωπος του έδωσε το δικό του φαγητό». «Να, αυτός ο κύριος», κάνει ο Γιάνκο. Γυρίζω να δω ποιος έμεινε νηστικός για να φάει το παιδί και βλέπω τον κύριο Εμμανουήλ που πηγαίνει αργά προς την πύλη. Ο Καλίν έχει αφοσιωθεί σ’ ό, τι έμεινε από το μήλο του, μασουλάει ευτυχισμένος. Ο Γιάνκο γνέφει στον άνδρα με ευγνωμοσύνη. Αλλά ο κύριος Εμμανουήλ κάνει πως δεν τον βλέπει. Δεν ζητάει τίποτα – ούτε ευχαριστίες. Με αργά βήματα, βγαίνει στη Σοφοκλέους. Η τηλεόραση και το κονσερβοκούτι στο σπίτι τον περιμένουν.
Στην κατσαρόλα του σπιτιού«Ποτέ δεν χαιρετάς κάποιον αν δεν σε χαιρετήσει». Η Γεωργία λέει πως αυτός είναι ο κανόνας. Στα δύο χρόνια που δουλεύει εδώ, κάθε μέρα βλέπει στο πεζοδρόμιο της Πειραιώς τους ίδιους ανθρώπους. Κάνουν πως δεν την γνωρίζουν, κάνει κι εκείνη το ίδιο. Είναι οι άνθρωποι που δεν θέλουν να μάθει κανείς πως έρχονται εδώ για φαγητό. Οι υπάλληλοι του Δήμου ετοιμάζουν ταπεράκια και τα βγάζουν στο πεζοδρόμιο, να τους τα δώσουν κρυφά.
Ο Ε. Σκιαδάς ζει τους ανθρώπους αυτούς κάθε μέρα. Είναι αντιδήμαρχος και πρόεδρος του Ιδρύματος Αστέγων του Δήμου Αθηναίων. Λέει πως από 1.200 συσσίτια που μοίραζε το 2005 ο Δήμος, τώρα έχουν φθάσει στα 4.500. Τα μεσημέρια, το 85% των ανθρώπων που έρχονται εδώ είναι Ελληνες. Και όσο βαθαίνει η κρίση, το ποσοστό όλο και αυξάνεται.
Υπάρχουν γυναίκες που παίρνουν το φαγητό από εδώ και το αδειάζουν στην κατσαρόλα του σπιτιού τους, για να μην καταλάβουν τίποτε τα παιδιά τους. Υπάρχει και η Λίτσα, που δεν είναι ούτε 30 χρόνων. Εχει τελειώσει το Αρσάκειο κι έχει πτυχίο από το Tμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων. Αλλά έχει και τέσσερα παιδιά κι έναν άνδρα άνεργο. «Τι να ντραπώ;», κάνει. «Εγώ ντρέπομαι μόνο άμα πεινάνε τα παιδιά μου».
Απ’ την άκρη της αυλής, μια γυναίκα με κοιτάζει εξεταστικά. «Είμαι απ’ την “Καθημερινή”. Θα μου μιλήσετε;». «Να σου μιλήσω; Και τι να σου πω;». Η γυναίκα με μετράει με τα μάτια. «Αμα καμιά φορά ξεμείνεις απ’ αυτό», λέει, «τότε να έρθεις να τα πούμε». Και στο χέρι της κρατάει ένα κομμάτι ψωμί.

Καθημερινή Κυριακῆς 24-10-2010