Dag +18
Leven is dodelijk
Onlangs kwam ik een intrigerende titel tegen. ‘Leven is dodelijk’. Het greep me naar de keel. Kort maar krachtig zet het je in 1 seconde met beide voeten op de grond. Moest je dan al op een roze wolk zitten, waar ik me momenteel zeker niet bevind, maar goed.
Eén van de zekerheden in het leven is dat je na je verwekking, ooit dood gaat. Een tikkende klok die genadeloos de tijd aftelt. En helaas, de timer heeft niet voor iedereen een rijk aantal jaren op het menu. Dat is wel duidelijk.
Heb lang gewacht met schrijven en updaten omdat ik mensen rondom me heen heb die onlangs harde verliezen gekend hebben. Met goed nieuws in je blog komen, voelt momenteel als een schuldgevoel tegenover hen. Sorry.
Mama creëert volop nieuwe bloedcellen. Witte, rode, bloedplaatjes… op hematologisch vlak begeven we ons op gunstig water.
Ondanks haar nog steeds erg zwak zijn en haar niet te harden wervelpijnen doet ze het goed. Momenteel. En dan schijnt de zon. Echt wel.
Get Kim’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Maar het moet gezegd worden. Diep vanbinnen voel ik me verward, droevig en angstig.
De dood nabij voelen, het doet wat met een mens. Het verandert een mens. Ik kan echt zeggen: dit alles heeft mij alleszins mateloos veranderd.
Hoe moet je leven? Hard en snel! Er alles uithalen? Tot het gaatje. Of rustig, de tijd zijn gang laten gaan, vertragen en alles laten binnenkomen. Kabbelend, zoals een rustig beekje waar je je hengel in gooit?
Wie zal het zeggen. De ene dag is de andere niet.
Ik kan wel zeggen dat ik mezelf dwing me niet meer druk te maken in futiliteiten. Een mens zou vlug vervallen in oude gewoonte van frustratie om dingen die er niet toe doen. Ik weiger mezelf dit nog toe te laten.
Binnenkort start ik een nieuw schooljaar en ik ben er zeker van, ook daar zal het zijn effect hebben. In wie ik wil zijn voor hen, in wat en hoe ik de dingen wil overbrengen,…
De zon schijnt. Hopelijk ook achter de regenboog. Fijne avond.
