Dag 2025.
Tot nooit meer.
In het verleden zijn er maar weinig jaren geweest die ik zo verwens dat datgene dat binnen 8 uur afloopt.
Ik heb veel leed gezien, ik heb veel leed ervaren. LIJDEN; het centrale woord dat lang uitgerekt over maanden kan uitgespreid worden. Als een stroperig en vunzig goedje, waarvan ik het gevoel heb dat het nog lang aan men lijf zal blijven plakken.
En hoewel dit overheerst, was er 1 grote buffer die het leed opving. De hoop in leven. De dankbaarheid. Voor de hoogstaande wetenschap en geneeskunde die dit land te bieden heeft en de onbaatzuchtigheid van een wildvreemde dame ergens uit Europa. Dit met een onafgelaten vechtlust en een portie geluk, mag mama zich in remissie noemen. Als dat zich geen knalller van een afsluiter mag noemen.
Get Kim’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
2025 heeft me ook veel laten zien. Over wat ik nog wil en vooral niet meer wil. Het heeft me op een kruispunt gezet en bedachte keuzes gaan volgen. Zonder twijfel.
2025 heeft me veel geleerd. Over de mens en zijn brein. De mens en zijn hart. 1 ding is zeker, wat niet natuurlijk komt, heeft geen waarde. Maar als het er is, dan is het van goudwaarde. Ik bedank de mensen die laten zien hebben dat ze mij écht graag zien maar ook het tegenovergestelde hebben laten voelen. Ook zij hebben bijgedragen tot mijn persoonlijke groei.
Berusten in wat is en van daaruit loslaten, hoe hard ook, is misschien wel de grootste les die 2025 in petto had.
Ik wens iedereen die dit leest een 2026 dat voluit geleefd en beleefd kan worden. Draag zorg voor jezelf en de andere. Wees je bewust van al je zintuigen. Voel, ervaar alles ten volle…met je hart. Het heeft altijd gelijk.
Cheers!
Kim
