Çështja — Poezi
Të jesh a të mos jesh
Kjo është çështja,
ose kështu u qenka thënë,
dhe pse shumë e kanë ndër mend,
dikur kështu shkroi Shekspiri,
thonë se ishte më i miri.
I mirë ishte, e mangësi kishte,
të gjithë hallet dot s’i ndiqte.
Ndaj, sado në mendje ta kesh,
ç’kuptim ka të jesh a të mos jesh,
siç çdo vit vjen vit i ri,
ashtu linde edhe ti,
pa të pyetur asnjëri,
pa kërkesë e pa nënshkrim,
pa e marrë dot një vendim.
Në këtë botë dole të jesh,
me jetë mizore tu u përlesh.
Ndaj, në jetën e bekuar,
këto pyetje kanë ndryshuar.
Për të qenë, gjithmonë do jesh,
sado gaz a vrer të kesh.
Pa mendohu pak më mirë,
mendja jote ku është gdhirë?
Mbrëmë, o mendje, ti ku fjete?
Sa qesh zgjuar, çfarë më pyete?
Kur i mbaje sytë në mur,
kur kishe temperaturë,
kur dot duart s’i lëvizje,
kur dot logjikë nuk ngjizje,
kur papritur në tavan
u shfaq ajo që zemra mban.
S’ishte më pyetja: “A të jesh?”,
ishte një tjetër: “A të ndjesh?”
Po patjetër, kot mos qesh,
tjetër maskë kot mos e vesh.
Veten kot mos e përqesh,
pyet: “Të ndjesh a të mos ndjesh?”
Ja pra, mik, kjo është pyetja
që kërkon ca fjalë të thjeshta.
Thjeshtësi dhe vërtetësi,
çfarë mban shpirti, ti e di.
Veç turp ke ti të mendosh,
veten të mos turpërosh.
Kështu ka vajtur kjo botë e egër,
kot, pa lidhje, të prek në sedër.
E ç’të keqe ka, moj mike,
thua: “Të ndjesh a s’është jetike?”
Thua sikur ndjej veç unë,
thua ndjenjat s’i ke kurrë?
Get Bleon Hasani’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ta dish mirë, të gjithë ndjejnë;
kur thonë jo, dije: gënjejnë.
Se të gjithë kanë zënë mallkim:
nëse ndjen, është gabim;
nëse ndjen, është dobësi;
nëse ndjen, është ligësi.
Ç’bën kështu, more derzi?
Ndjenja është për çdo njeri.
Si e ktheve në gabim?
Si e quajte mallkim?
Kur e di që është bekim,
kur e di që është shpëtim.
Propagandës i ke rënë pre,
gënjeshtër kjo e erës së re,
ku s’ka më njerëz edhe ndjenja,
veç robotë, skllevër e skema.
Nëse kërkon asimilim,
hidhe tutje këtë vargun tim.
Në përbrenda kuptim kërkon,
në vazhdim qetë më dëgjon.
Nuk ka sens e as kuptim
të mos dëgjohet shpirtin tim,
veten time ta gënjej,
e të sillem sikur nuk ndjej.
Fundja s’di se çfarë fitoj,
veçse turp të zi me bojë,
që veten time e gënjeva,
shpirtit tim kurriz i ktheva.
Dhe për çfarë? Për të qenë një
me këtë botë që mend nuk vë,
botë e ashpër, fort e akullt,
në çdo anë tepër e mangut.
Si ta lë këtë copëzën time
mos të shohë diell në agime?
Kjo është maja e bukurisë,
si e trishtimit dhe e dashurisë.
Është ajo, mor miku im,
që kësaj jete i jep kuptim.
Ti, nëse do, përbrenda e mban,
por askush s’të bën më derman,
kur jeta të të flakë matanë,
kur rehat s’gjen anë e mban,
kur të vijë dita e fundit,
kur peshohet vlera e mundit,
kur s’të pyesin se sa bleve,
por të pyesin sesa ndjeve.
