25032020
Günün haberi:
Stelios aramış, mesaj atmış. Ben odamda film izliyordum, telefon salonda şarj oluyordu; su içmek, ortalığı toparlamak için geldiğimde gördüm. İçinde bulunduğumuz bu boktan dönemi olabildiğince en iyi şekilde idare etmemi dilediğini, beni düşündüğünü, aklında olduğumu yazmış. Uzun zaman sonra ondan ilk kez haber alınca gözüm doldu. Atina’da görüşmediğimiz için halini hatrını sormaya, bir mesaj atmaya çekiniyordum. İki satır da olsa haberleşmek çok iyi geldi.
Günün fotoğrafı:
10bin adım yürüme gerekliliği hayatımıza hangi ara girdi hatırlamıyorum ama olabildiğince uygulamaya çalışıyorum. Zaten yürümeyi seven, bundan keyif alan biriyim. Dün de öğleden sonra, güneş parıldıyorken attım kendimi dışarı. 3–4 gündür hava Eindhoven’da inanılmaz güzel; kış güneşi, masmavi gökyüzü ve soğuk, mükemmel üçlü. Üniversitenin karşısında bulunan gölümüz Karpendonkse Plas’a yürüdüm. Gölün çevresinden de fotoğraflar çektim ama sonraki günlerde paylaşırım. Bu fotoğrafta gördüğünüz binalar yeni öğrenci yurtları sanırım. Insulindelaan gibi sevimsiz bi caddenin kenarında, boşluğun ortasına atılmış böyle garip dikdörtgen prizmaları gibi hepsi. Daha yolunu, çevre düzenlemesini bitirmemişler ama dün bir öğrenci yangın merdiveninde güneşe yüzünü dönmüş kitap okuyordu. Çoktan taşınmışlar demek ki.
Get io van zaim’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Günün filmi:
The Awakening of the Ants, 2019 yapımı bir Kosta Rika filmi. İki çocuğuyla ve kötü diyemeyeceğimiz (ama nihayetinde erkek olduğu için sinir bozucu olan) kocasıyla günlük, sıkıcı ve zor hayatını kotarmaya çalışan genç bir kadın var karşımızda. Ona bakıyor, onun hayatına dahil oluyoruz biz de. Yönetmen Antonella Sudasassi’nin ilk filmi. Günlük hayatın korkunçluğunda kimi zaman boğulmak isteyen ancak değişim ve istekleri için kararlı, sessizce çabalayan bir kadının hikayesi. Film çok sessiz, çok sade bir film, çok sevdim. Ayrıca ataerkil dünyanın allah da cezasını versin, izlerken insan çok sinirleniyor.
Günün şarkısı:
Dün Instagram’a göz atıyorum, hikayelerde sürekli bir çocuk çıkıyor karşıma, o da paylaşmış, bu da paylaşmış. Hiç abartmıyorum 30 kişinin falan Instagram hikayelerinde Hakan Kalgıdım vardı. Sanki gizliden gizleye herkesin sevgilisi olmuş, herkesle tanışmış, herkes ona hayran kalmış. Sonra biraz bilgi aldım, neredeyse ben bile tanıyacakmışım kendisini, çok yakın yollardan yürümüşlüğümüz, çok ortak kişi tanımışlığımız varmış meğerse. Neyse, teklisinin ismi ‘Derin Hatıra’, tertemiz, mis gibi şarkı. Bir şeye benzetmezsem ölürüm hastalığına sahip olduğum için, bir Mabel Matiz şarkısını (elektronik düzenlemeli olanlardan) Yalın sesli biri söylüyor gibi. Böyle yazınca da sanki güzel bir şey değilmiş gibi oldu ama güzel güzel. Hadi dinleyin siz de.
