28032020
Günün haberi:
Saatleri ileri aldık. Biz almadık tabii ki, duvar saati falan mı kaldı allasen de biz saatleri ileri alalım? Gerçi fırın, birtakım saatli hoparlörler falan var evde, onlara bir el atmak gerekebilir sanırım. Günler uzamaya başlamıştı, zaten akşam 7 dedin mi anca karanlık oluyordu, şimdi 8'de olacak anca karanlık. Sonra Nisan, sonra Mayıs, sonra Haziran, sonra St.Petersburg kadar olmasın, beyaz geceler kaplayacak üstümüzü serinlikten, hafif bir rüzgardan örülmüş bir battaniye gibi. Türkiye ile saat farkı da bire indi böylece. Günler uzayacak, şeker gibi bir bahar olacak, yaz günleri bizi mutlu edecek. Böyle düşünüyorum şimdilik, bir ara dışarıya çıkacağız, buz gibi biramızı en sevdiğimiz -artık kapalı olmayan- mekanımızda içerken önümüzden geçen insanlara bakacağım. Aaa şu adamın götü ne güzelmiş diye düşüneceğim, aa kadının saçları ne hoş havalandı diyeceğim. Bir bira daha içelim mi kalkalım mı diye soracağım arkadaşıma, ‘içelim yaaa sonra gideriz.’ diyecek o da.
Günün fotoğrafı:
Bu evler Eindhoven’da kaç sene önce yapıldı hatırlamıyorum. Şehrimizin galiba en tehlikeli sokağı olarak yıllarca listelerde yer alan Edisonstraat’a ben bu şehirde yaşadığım 7 sene boyunca hiç gitmedim. Volta Galvani Eindhoven isimli proje bittikten sonra, hem sokağa hem o semte biraz canlılık getirdi (fakirler, göçmenler vardı, tehlikeliydi, şimdi biraz ev yaptık, düzelttik diyemeyince böyle deniyor) hem de birçok insanın yeni ve hesaplı evlere sahip olmasına neden oldu. Corona zıkkımı yüzünden günde bi kere evden çıkma hakkı tanıyorum kendime. Parktı bahçeydi insan dolu. Hollanda’da kurallar Fransa, Almanya, Belçika, Danimarka sıkılığında değil, hala biraz rahatız. Güneş varsa Hollandalı da asla yerinde durmaz zaten, e kaç gündür de hava şeker şurup, parkta yürüyeyim diyorsun 1000 tane insan, o yüzden ben de kendime alternatif şehir semtleri rotası çiziyorum. Evinden çıkan, evine giren insanlar falan oluyor tabii ki haliyle ama herkese en az 1,5 metre uzak olduğumu biliyorum. O yüzden bu semt rotalarından birine burayı da dahil ettim. Rengarenk iki üç katlı evler, ortada avlu bırakacak şekilde inşa etmişler, güzel olmuş. Benim şansıma güneş de batarken renkleri daha da coşturdu, bastım deklanşöre ben de.
Günün şarkısı:
Devendra Banhart 20'li yaşlarımda kalbimde yerini buldu. Dinler dinlemez onu kulaklarımın kenarından usulca avuçlarımın içine aldım, kalbimin içine gömdüm sonra. Nerede olursam olayım, ister ayık ister sarhoş olayım, bir garip sokakta yürür olayım, tren camından bulutlara bakar olayım Devendra Banhart hep benimledir. Freely benim kutsal kitabım, milli marşım gibi bi şarkı. Din ve milliyetçilik hayatımda çok önemli yere sahipmiş gibi bu iki kavrama ait örneklendirme ile şarkının önemini anlatmaya çalışmam da çok hoş oldu gerçekten. Şarkının en sevdiğim, en son, en tekrarlanan cümlesini ara sıra kendime hatırlatırım: ‘I’d like to live that way.’
Günün yazısı:
Canım Rober’in yazısını okumayı bitirdiğimde alt dudağımı ısırdığımı fark ettim. Gözlerim kocaman açık, dişlerim alt dudağımda, içimde kocaman bir taş. Yazıyı 10 kere daha okudum sanırım, hiç abartmıyorum. Hala hazmedebilmiş, yazının bana hissettirdiklerini -kendime bile- anlatabilmiş değilim. Sadece herkesin okuması gerektiğine inanıyorum, başka yapabileceğim bir şey yokmuş gibi geliyor.
Get io van zaim’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
‘Böylece öğrendim, gömülmemiş ölülerin, tutulmamış yasların, hikâyesi anlatılmamış ve hikâyesiyle hesaplaşılmamış hayatların ruhumuzu birer hayalet gibi huzursuz ettiğini. Biz farkında olalım olmayalım benliğimizin inkâr ettiğimiz, yok saydığımız ölümlerle, kayıplarla da kendini var ettiğini. Bize ait olmadığını sandığımız hayatların yüklerini omuzlarımızda farkına varmadan taşıdığımızı ve o yükleri bir kenara bırakabilmek için de hikâyelerimizin kaynağına dönmemiz, onları yeniden inşa etmemiz gerektiğini.’
