27032020
Günün haberi:
Anka ile gittikçe iyi anlaşıyoruz. Hiçbir zaman 4 yaşındaki bir çocukla bu kadar düzenli ve sık zaman geçirmemiştim. Buraya geldim geleli, haftada en az 3 kere görüyorum sıpayı. Günde 8 saat falan beraber geçirmiyoruz zaten, yani bahsettiğim bir ‘çocuk’ ile neredeyse tüm gün mesai yapmak değil, o işle yine anası babası ilgileniyor ama kafası başka bir dünyada minik bir insan beni çok garip, yavaş ve fark ettirmeden etkiliyor. Onunla konuşurken sakin, mantıklı, sevgi dolu, şımartmayan biri olmaya çalışıyor uyaran, bırbırlanan, öğreten bi ‘büyük’ arkadaşı olmak istemiyorum. O dengeyi tutturmak kolay bi şey değil, anası babasına kolay gelsin valla. Ne zor iş ebeveyn olmak. Yine de bir öğleden sonra hepitopu 45 dakika beraber zaman geçirince çimleri okyanus, çimlerin kenarındaki çocukların oynaması için yapılan alanı gemi, papatyaları balık, çimleri saran bitkileri ahtapot diye tanımlayan ve öyle oyun oynayan boncuk gözlü, tatlı kirpikli küçük bir insandan baya şey öğreniyorsunuz. Ben öğreniyorum yani, sizi bilemem.
Günün fotoğrafı:
Eindhoven’da daha önce hiç görmediğim bir mahalle keşfettim. Park, göl, orman yürüyüşlerime bir ara verip bu sefer şehrin içinde yürüdüm. Zaten severim güzel sokak keşfetmeyi, perdesi açık evlerin içine bakmayı, kapıdan çıkan girenlere hızlı hızlı kısa bakışlar atmayı. İşte bu mahallede gördüm bu kocaman arabayı. Araba konusunda ‘ay ayağımızı yerden kessin yeter.’ diyen bir insanım, çok ciddiyim. Hiçbir merakım yoktur, son modelleri bilmem, takip etmem. Ama bu üç oda bir salon, ankastre mutfaklı, bayandan, sigara içilmemiş arabanın fotoğrafını çekmeden duramadım. Bir de, zeytin yeşili araba mı olur ayol?
Get io van zaim’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Günün filmi:
Mubi’ye çok düştüm, öyle böyle değil. Beni bir şeyler izlemem konusunda zorluyor, merak ettiriyor, filmlerin gösterimden kalkması bir şekilde gerçekten işe yarıyor. Selfie, İtalya yapımı bir belgesel. Napoli’nin boktan bir mahallesinde yaşayan, biri garsonluk yapan, biri -berber olma arzusuyla yanıp tutuşan ama- işsiz, okula da gitmeyen 16 yaşında iki gencin hayatlarına dahil ediyor bizi. Yönetmen iki kamera veriyor bu gence ve hayatlarını çekmelerini istiyor. Birbirleri hakkındaki düşüncelerini, semtlerinde polis tarafından hiçbir suçu olmamasına rağmen vurulmuş arkadaşlarını, hiçbir zaman o güzel evlerde yaşayan insan olmayacaklarını, hayallerini, umutsuzluklarını anlatıyorlar. Çok hüzünlü çınlamakla beraber belgeseli izlerken çoğu zaman gülümsedim. Ne olursa olsun 16 yaşında iki insanın dünyasındayız çünkü, aptallıklar, gülümsemeler, kötü şakalar, 16 yaşının saflığı da mevcut. Uzun zamandır bu kadar etkileyici bir belgesel izlememiştim. O iki gencin bakışlarını asla unutmayacağım. Trailer aşağıda.
Günün şarkısı / albümü:
Hiç fark etmemişim, Spotify belki haftalık keşif listesine falan bir iki şarkısını sokmuş olabilir ama arada kaynamış demek ki. Erim gönderince albümün linkini, başından sonuna dinledim ilk defa Arzu Utopyası’nı. Meğer Hedanutopia’nin 4. albümü 2019'un Kasım ayında ortamlara düşmüş. Allah gibi kitap gibi, su gibi ekmek gibi albüm olmuş. Evin içinde hoparlörden bangır bangır dinledim, dinliyorum, dinleyeceğim. İnsan bu albümü dinlerken koşmaya başlamak, hızlanmak, o kadar hızlanmak ki sonra kendini yukarda, havada bulup yavaş yavaş süzülmek istiyor. Böyle biraz şehre göz gezdirmek, çatılara bakmak, biraz üşümek sonra da usul usul yere inmek istiyor. Ben üçüncü yeniler gençlerini seviyorum zaten, aram iyi. Özellikle Hedonutopia ile çok iyi ama. Gelecekse Gelsin şimdilik en çarpıcı şarkı gibi geldi bana çok da önde değil yani, albüme genel olarak bayıldım.
