Bulut kardeş
Bir zamanlar Samanyolunda Ladida adında bir gezegen varmış. Gezegende sadece bulutlar yaşarmış. Bu bulut ailelerinden bir anne bir baba iki kardeşten oluşan Daft ailesinin babası gezegenlerindeki tarlaları sulayarak evini geçindiryormuş , anne ise küçük nehirleri besleyerek evine destek oluyormuş.Kardeşlerden birinin adı beyaz , diğerinin adı ise siyahmış.Birbirlerine hep negatih duygular besleyen iki kardeşin her çarpışmasında gezegende bir fırtına çıkıyormuş.
Günlerden bir gün beyaz bulut ve siyah buluta nasıl yağmur bırakması gerektiğini öğretmek isteyen baba bulut, her ikisi içinde tarlalara tohum ekmiş ve iki eşit parçalaya bölerek eğitime başlamış. Günler hızla geçerken beyaz bulutun tarlası filizlenmeye başlamış. Siyah bulutun tarlasında ise tohumlar sessizliğini korumaya devam ediyormuş çünkü siyah bulut babasının öğrettiği gibi değil birden bire tüm yağmurunu iyice karartarak üstüne bırakıyomuş yeni tohumların. Oysa beyaz bulut ağır ağır , sakin sakin tüm sevgisi ile damlalarını nazikçe bırakıyormuş toprağa. Günlerce aynı tarlalara yağmur bırakan bulut kardeşlerden beyaz bulutun kocaman bir ormanı olmuş. Siyahın ise cılız bir filizi. Baba bulut eğitimin ikinci kısmına geçerken tarlalarını değiş tokuş etmelerini istemiş kardeşlerden. Bu kez cılız filizi beyaz bulut ormanı ise siyah bulut besleyecekmiş. Siyah bulut kötülüklerinden vazgeçmeyip birdenbire bıraktığı yağmur damlalarına bir de şimşeği,fırtınayı katarak ormanda kasırgalara neden olmuş. Beyaz bulut ise o hep yaptığı ağırlığından sakinliğinden vazgeçmeyerek damlaları teslim etmiş filize. Siyahın ormanı gün be gün harap olurken beyaz bulutun filizi bir çınara dönüşmüş ve her geçen an birbirlerine sevgi ile bakmaya devam etmişler. Beyaz bulut çınarı her gün beslemiş , çınar ise damlalarda bulduğu oksijeni yeniden buluta vermiş zevkle, keyifle. Göçmen kuşlar yeni diyarlara göçe başlarken siyah bulutun dayanacak gücü kalmamış. Orman harap olmuş , üstündeki tüm karanlık enerjisini bırakan siyah bulut gitgide hafiflemiş üflesen uçacak gibiymiş.
Get la-di-da’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Eğitimini tamamlayan iki kardeş, baba bulut ile yüzleşme gününe geldiklerinde,baba bulut iki tarlayı da iyice incelemiş. Gördüğü manzara karşısında iki kardeşi yanıbaşına almış ve konuşmasına başlamış.
-Benim aceleci siyahım , öfkenin gücünü masumların üstünde harcarsan doğada seni karşılıksız bırakmaz,oksijensiz kalırsın. Her geçen anda bıraktığın okların, yaşattığın fırtınaların esiri olursun. Ve sen beyazım sevgi ile bıraktığın her damla sana umutla geri dönecek hep. Ağırlaştıkça uçacak yeni temiz oksiyenlerin tadına bakacaksın.
İki kardeş baba buluttan ayrıldıktan sona çıkan bir lodosla gezegende savrulmaya başlamış.Beyaz bulut ağırlığı ile yoluna yön verirken , siyah bulut savrulmaya devam etmiş. Yıllar yıllar sona karşılaşan kardeşlerden siyah olan kardesine ‘babam haklıymış, bugüne kadar hırsla sevgisizlikle bıraktığım tüm damlalar benim yerimde saymama neden oldu,uçamadım,başka yerler başka tarlalar başka buluttlarla tanışamadım’ demiş. Beyaz bulut kardeşinin çaresizliğini görünce gözlerinden sevgi gözyaşları inivermiş.Siyahın omuzlarına düşen beyaz bulutun gözyaşları gitgide içine işlemiş, karanlığını aydınlatmış. Kendini daha temiz ve berrak hisseden siyahın içi huzurla dolmuş. İki kardeş bir olup yıllarca gezegendeki tüm çınarları usanmadan bıkmadan yağmur damlaları ile beslemeye devam etmiş. Bu masal da burda bitmiş.
