Durak
Hepimiz bekleme durağındayız. Yolumuza götürecek , evimize ulaştıracak belediye otobüsünü bekler gibi duraktayız. Kış aylarında ayak parmaklarındaki sinirlerinin hissizleştiği o anda gelen ilk otobüse kendini atarken , bahar aylarında ılık rüzgarın tenini okşamasını saatlerce bekler gibi.
Kum saatinin dolmasını bekler gibi.
Böyle bir bekleyişti son günler. Ayların aylara kavuşmasını, baharın ve ılık rüzgara kavuşmanın heyecanı ile tasarruf sağlamak için kapattığımız kaloriferlerin salonu dondurduğu bir sabahtı . Camdan içeri giren güneş, ayazın hissettirdiği soğukla çatışırken gözüme ilişen minicik bir tomurcuktun sen. Önce yanına yaklaşıp şaşkınlığımı gizlemeden yüzümde oluşan gülümseme ile karşıladım seni. Buz gibi soğukta kendini ısıtacak bir ışık bulabilmenin ve yeniden bana merhaba demenin hayranlığı ile devam etti duygularım. Kalbimin okyanusundaki buz dağının su altında oluşup yeryüzüne ulaştığı sınır noktasında gelen güneş gibiydi o an. Henüz kış yeni başlıyordu şehrimde ve sonbaharın doğa üzerinde yarattığı renk cümbüşünün (ki ben en çok sonbahar yapraklarının yeşille kahverengi arasındaki milyonlarca tonunu severdim) son demlerinde ortaya çıkman, bu aykırı hareketin takdire şayandı doğrusu.
Elimdeki kahvemi sehbanın üstüne bırakıp sana dakikalarca bakdıktan sonra şöyle dedim fuşya orkide,
Beklemek kimi zaman insana tamir şansı kimi zaman ise zifri karanlığı hatırlatırken, verdiğin tomurcukta beklemenin mutlu sonunu yaşayacağım için mutluyum. Bir ikincisi tam yaprakların donmak üzere ve ölümünü beklediğim anda yaptığın bu sıçrama; tutunmanın , kendi ışığını aramanın ve bulduğun anda sarıp sarmalamanın ne kadar da güzel renklere gebe olduğunu gösteriyor bana. Bir kez daha.
Get la-di-da’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Kış aylarında da çiçek açar
Bir süredir bekliyorum. Hızlandığım zaman kaybettiğim, elimden kayıp giden ve göremediğim ışıkları , beklerken daha iyi seçebiliyorum. Hangi rengin mavi hangi rengin siyah ve hangi rengin beyaz olduğunu koşarken anımsayamayan karışıklığım, beklerken gökkuşağına dönüşüyor. Işıklarla dans ediyorum. Bu karma orkestranın şefliğini yapmaya bayılıyorum. Yitirdiğim,yorduğum,yorulduğum tüm kayıplarımın telafisi için kahveye gidip kırk yıl daha benimle olmaları için özür diliyorum. Çoğalıyor,çoğalıyor,çoğalıyorum. Çoğul türkülerim ruhumun coğrafyasına en güzel ezgilerini iliştiriyor.
Hep baharı bekliyoruz. Baharın bize gelmesini. Peki bahar bizi evine misafir etmek istiyorsa? Çayını,pastasını,böreğini hazırlayıp, en temiz kıyafetlerini giyinip gözleri pencerede ya bizi bekliyorsa? Ama hep bekliyoruz. Mevsimlerden baharı, günlerden cumayı, evine götürecek otobüsü.
Ben bu kış baharımı yaşıyorum. Tek kişilik oyunumda hikayede , baş karakter de benim. Öyle bekledim de gelmedin sızlanması yok içimde. Bu sefer ben misafirliğe gidiyorum. Çünkü pastanın vanilyasını , çöreğin susamını merak ediyorum. Tüm sitemlerimi , yılların biriktirdiği düşüşleri, yalancı baharların hayal kırıklıklarını bir kenara bırakarak ateşkes imzalamak için gidiyorum. Kahvemi yudumlarken madem sen bana gelmedin ya da her geldiğinde yaz yağmurları muhabbetimizi bozdu bir kezde böyle deneyelim demeye gidiyorum. Yağmur sonrası çıkan ebem kuşağı tek silahım. Bu kadar bekleyiş sonrası bulduğum mavi,yeşil,sarı,turuncu tek duam. Yanlız ve renkleri silah olarak kuşanan bir insana zarar verecek kadar zalim olmadığını düşünerek geliyorum.
Ve son olarak yeniden sana dönersek kalbimi ve ruhumu saran fuşya orkide, o muazzam renginin yüzünü bana göstereceğin günü sabırsızlıkla bekliyorum. Sakın vazgeçme, bulduğun ışığın arkasında koşa koşa gitmekten, beni bırakma demekten sakın vazgeçme. Kışın ortasında bir sabah yüzümde bıraktığın güvenine güvenmek , sabrına sığınmak istiyorum. Yine yenilmek daha iyi yenilmek bir tarafa (ki bunun için de afet paketimi hazırlayıp yanı başıma sırtladım.) yüzümü sana çevirmek bana güç veriyor.
Bir yaş daha öğrendim bu sonbahar, bir yaş daha güçlendim, bir yaş daha yoruldum, bir yaş daha doğdum, bir yaş daha ağladım, bir yaş daha gülümsedim, bir yaş daha çoğaldım, bir yaş daha kırıldım, bir yaş daha kırdım,döktüm,paramparça ettim, bir yaş daha inşa ettim ve bir yaş daha büyüdüm.
Küçük bir çocukken uzakları merak ederdim.Astronot olmak ve uzay boşluğundan dünyayı seyretmek isterdim. Bazı gecelerin gün dönümleri beni o boşluğa bırakıyor,kendi dünyamı seyredalıyorum. Kendimden uzaklaşıp kendime yakınlaşıyorum. Bu sonbahar, bu yolculuğun en sıcak anlarına tanık oldum. Bazı günler hızlandı seyahat ; bazı günler, günler boyunca sıkıldım;bazı günler küçük bir çocuğun elma şekeri tutuşu gibiydi. Ve öğrendim ki kendi kalbinin astronotu da olabiliyormuş insan.
Kış aylarında da çiçek açarmış görebildim.
