Kaçıncı yeni?
Perdenin yarı aralıktan içeri sızan ışığa gözlerini araladı sabahın erken saatlerinde.Açmakta zorlandığı gözleri ile mücadeleden vazgeçip uykuya esir düşmeye hazırdı. Uykusuna geri döndürecek bir rüya da görmemişti halbuki. Usul usul açılmaya başlayan gözlerine içeriden gelen sesler eşlik etmeye başlamıştı. Uğultu ile başlayan sesler sonrasında daha da netleşti ve dudaklardan dökülen kelimeleri anlamaya başlamıştı Zeynep. İçeriden gelen sesler yirmi yıllık komşuları Hatice Abla’nın konuşmalarıydı. Yüzünün yarısına kadar çektiği yorganını hafif araladı ve odasının havasızlığını içine çekti. Yatağından kalkıp yanı başındaki pencerenin koluna uzanmak için güç bulamıyordu o sabah. O sabahın diğer sabahlardan bir farklı yoktu.Sadece her gün düzenli yaptığı yolculuğa çıkmayacaktı ve önceki gece planladığı üzere evden kafasını çıkarmayacaktı. Yorganın altına saklanmayı dün geceden planlamıştı. Yorganını kalesi ilan etmişti tüm düşmanlarına.
Hatice Ablanın sesleri annesinin seslerine karışmaya devam ederken,sesler gitgide kalesine doğru yaklaşıyordu. Zeynep ,bir an odasına gireceklerine sandı ve yorganına daha çok sarılmaya başladı. Üç saniyede kendine savunma hazırladı ve uyku numarası yapmayı hızlıca düşündü. O anda dış kapının açılışı ile bir anda rahatladı ve veda konuşmalarına dikkat kesildi. Hatice Abla’yı uğurluyordu annesi. Kapının kapanması ile annesinin oda kapısını açması arasında saniyeler geçmişti. Bir an yatağında sıçradı Zeynep.Annesi bunu hep yapıyordu. Güleryüzü ile günaydın diyen annesine Zeynep önce bakışları ile sonra dudaklarından çıkan zoraki kelimelerle cevap verdi.
Zeynep’in uykusuz gözlerine aldırış etmeyen annesi kahvaltının hazır olduğundan bahsetmişti günün ilk cümlelerinde.Zeynep tüm gücünü bacaklarına vererek önce gövdesini sonrasında ise bacaklarını yorganın altından kaldırmayı başarmıştı. Zeynep için günün ilk başarısı bu olmuştu başarısızlıkla dolu günlerinden ardından. Bir kaç zeytin , bir parça maydonoz eşlik etmişti kahvaltısında. Her sabah tuzluların ardından yediği çilek reçeline bu sabah yüz vermemişti. Annesi tuhaflığın farkına varmıştı varmasına ama çok da soru sormaya niyetli değildi. Her zamanki tuhaflıklarının bir yenisi diyordu içten içe bakışlarıyla.Kısa kelimeler ve net cümlelerle dolu kahvaltının sonrasında bir sigara yakmak istedi Zeynep ve o an temiz havayı soludu mutfak balkonunda. Yüzüne çarpan temiz hava,aralanan gözlerinin açılmasını sağlamıştı. Ekim ayının Ankara’da hissettirdiği serin havanın farkına vardığında gökyüzündeki siyah bulutlar yağmurun habercisiydi.
-Bahar yağmuru dedi.
Ne kadar da özlemişti. Çetin ve kapkara geçen yazdan sonra gelen yağmurların karanlığı aralayıp içini ferahlatacağını düşündü. 28 yaşındaki Zeynep’in yazı 28 senenin en kötü yaz mevsimiydi. Bütün karanlık güçler, cadılar, büyücüler sanki bu yaz mevsiminde festival kurmuştu Zeynep’in benliğinde,yaşam alanında. Her şey üstüste gelmiş,gülücüklerini yok etmiş,korkularını büsbütün arttırmıştı. Zeynep evinden kafasını çıkarmaya korkar olmuştu. Yaz akşamları o çok sevdiği parka gidemez o çok sevdiği manzaraları göremez olmuştu şehrinde. Sigarasını yakarken gökyüzü ile konuşmaya devam etmişti. Bir önceki gün karar verdiği ev hapsini bir kez daha düşünmüş ve bir adım atmak için doğa ana ile dertleşmeye başlamıştı. Eğer sonbahar yağmuru bir kaç saat içinde yağarsa o çok sevdiği parkına kavuşacaktı.
Sigarasını bitirmişti. Gözleri uzaklara dalarken bacaklarının arasında gezen kedisini kucaklamıştı Zeynep,içeri girerken. Evin içendeki puslu havaya daha ne kadar katlanacaktı bilinmezi ile odasına doğru ilerledi. Oda dağınık,perdeleri çekiliydi. Kısık sesli bir müzik açtı önce, masasının üstündekileri yerlerine koymayı denedi o an vazgeçti.Perdeleri açmaya karar verdi ve camına araladı. Yeniden baktı kara bulutlara. Yağdı yağacak yağmura seslendi içinden. Tam o anda bir damla düştü cama ve bir damla daha ve bir damla daha. Zeynep tek tek inen damlaları takip etmeye ve istemsizce gülmeye başlamıştı.Gülümsemeleri çoğaldıkça içindeki coşku da artmaya başlıyordu. Hızlıca üstüne yapışan pijamalarını bacaklarından soyup eline ilk geçirdiği pantolonu ve gömleğini geçirip dışarı fırlamak istiyordu. Ani hareketleri odada gürültüye sebep olmuştu. Annesinin ikinci kapı açılışında Zeynep’in ne yaptığını anlamaya çalışması ile Zeynep’in hiçbir şey söylemeden çıkması bir olmuştu. Apartman kapısından çıktığında yaptığı ilk şey yüzünü göğe çevirmek ve damlaları hissetmekti.
Geçen üç aydan ve gelecek olan aylardan korkan Zeynep bir anda sokaktaydı. Yağmurun durmasını hiç istemiyordu. En azından parka gidene kadar toprağın kokusunu alana kadar devam etmeliydi. Hızlı adımlarla sokakları geçen Zeynep parkına yaklaşmıştı. Gözyaşları yağan yağmura eşlik etmeye başlarken bir yandan gülümsüyordu. Parkta küçük bir köpek karşılamıştı Zeynep’i en önce. Zeynep sokak köpeğini görünce önce korkup sonra sevmeye başlamıştı. Yağan yağmur hızını arttırıyor yaprakların üstüne dokundukça sesler beste yapıyordu. Zeynep Cemal Süreya parkında ağaçların altında banka ulaşmıştı. Sessizce banka oturup, yağmurun seslerine dilinde Cemal Süreya şiiri ile eşlik etmeye başlamıştı. Şair’in dediği gibi diyordu.
Get la-di-da’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda
Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı.
Adam bulut gibiydi,hatırladı
Adamın ayaklarının altında
Yıldızların yıldız olduğu vardı
Adam yıldızlara basa basa yürüdü
Çünkü biraz önce yağmur yağmıştı.
Zeynep şiiri noktaladığında yağmurda usuldan çekilmeye başlamıştı. Son damlaların düşmesi ile serinlik bir anda üşümesine neden oldu.Topraktan yükselen koku Zeynep’in yaz mevsimini alıp götürüp baharın yeniliğini , düşen sonbaharın son yaprakları ile yeni başlangıçların umudunu hissettirmişti.Evin kapısını açan annesine günün ilk gülücüğünü veren Zeynep,odasına girdiğinde müziğin sesini biraz daha açmıştı.
