47 — Bi’şey
47
Nakaratını veya girizgâhını (intro değil) ağır aksak çalabilen şarkılarda bıraktım gençlik heveslerimin kırmızı kazaklarını…
Bir daha da eskisi gibi olmasını beklemedim elbet. Yaşamanın sırrına ermiş olduğumu da düşünmedim. Sırf belki ukala olmayayım diye böyle düşünmüştüm. İnsanın kendi ukalalığını onaylamasının acizliğini ergen beynimin bile teyit vermesine izin vermedim.
Zaman geçiyordu. Ülkenin, insanların, coğrafyanın kader enteresanlaşıyordu. Nefesimiz daralıyor ama devam ediyorduk. Yaşamanın bir şekilde bir yönüyle devam etmesine alışmıştık. Toptan değildi hayat. Stoklama ihtiyacı, kısma ihtiyacı, tasarruf ihtiyacı yoktu. Faiz bir lobinin işi değildir.
Kırmızı kazaklarımı sıcak topraklar veya soğuk topraklar demeden gidiyordum. Küçüklüğümden beri samimiyetin, sevimsizliği üzerinden yünlenen yüreğim, bilir bilmez bir şarkıya kurban edilmiş konu olmamak için, geleceğine öykünen ve bolca da tasarlayan bir ritmin arkasından gidiyordum. Zamanın adil bir akış içinde olmadığını rastgele bir buluş ucuzluğunda ispat türetmiştim.
O zamanların, bu zamanları yok gibidir. Kabaca 3–5 yıl kadar zamanın durduğuna kani olmuştum. Sürecin sonsuza dek bu minvalde gitmesini isterken, etrafımdakilerin hayata atılma ihtiyaçlarını anlayamamıştım. Kendimi de anlayamamıştım.
Hayat, kendi arkasından kovalayana kendini buldurmayan koca bir muamma.
Ocak 2020
ilgili paylaşıma ilintilenilmiştir:
Get Morten Baris’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
