Η διαπίστωση ότι η έλλειψη ορίων και η ατιμωρησία συμβάλλουν στην εμφάνιση παραβατικής συμπεριφοράς στα παιδιά είναι ορθή, καθώς τα όρια λειτουργούν ως ο απαραίτητος «χάρτης» για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.

* Οι συγκρούσεις στις σχέσεις (ρομαντικές, φιλικές, οικογενειακές) είναι απόλυτα φυσιολογικές και όχι απαραίτητα καταστροφικές.
* Η διαφορά ανάμεσα στα ζευγάρια/σχέσεις που μένουν δυνατά και σε αυτά που καταρρέουν δεν είναι το αν συγκρούονται, αλλά το πώς χειρίζονται τις συγκρούσεις.Εδώ είναι οι πιο αποτελεσματικοί (και ερευνητικά τεκμηριωμένοι) τρόποι να επιλύονται οι διαφωνίες με τρόπο που δυναμώνει αντί να καταστρέφει τη σχέση.

Όλοι οι γονείς έχουν βρεθεί σε αυτή τη θέση: Το παιδί τους αρνείται να κλείσει την τηλεόραση, να ξεκινήσει τα μαθήματά του, να ετοιμαστεί για το σχολείο, να πάει για ύπνο ή να διακόψει μία αγαπημένη του δραστηριότητα. Προσπαθείτε να μείνετε ψύχραιμοι, ωστόσο, μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκεστε σε μία κλιμακούμενη σύγκρουση.

Το απόσπασμα «ὀλίγου χρόνου καὶ πάντα λελήσῃ· ὀλίγου χρόνου καὶ σὲ πάντα λελήσεται» προέρχεται από το έργο του Μάρκου Αυρήλιου «Εις Εαυτόν» (Βιβλίο 7, §21). Η ακριβής μετάφραση του είναι: «Σύντομα θα έχεις ξεχάσει τα πάντα· και όλα τα πράγματα θα σε έχουν ξεχάσει».

Οποιαδήποτε φιλοσοφία, οποιοδήποτε σύστημα λογικής οδηγεί τους ανθρώπους να επανεξετάζουν συνεχώς τη ζωή τους, να βελτιώνει τον εαυτό τους και τη ζωή γύρω τους. Οι Στωικοί σε αυτό τον τομέα είναι σήμερα πιο χρήσιμοι από ποτέ.

Ο Επίκουρος, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, δίδαξε ότι ο σκοπός της ζωής είναι η ευδαιμονία, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της ηδονής και της απουσίας πόνου. Οι συμβουλές του για την καθημερινή ζωή επικεντρώνονται στην απλότητα, την αυτογνωσία και την καλλιέργεια της ψυχικής γαλήνης.

Το να παραπονιέσαι είναι χειρότερο από το να μην κάνεις τίποτα. Κάθε φορά που κάποιος παραπονιέται πέφτει όλο και πιο βαθιά σε ένα πηγάδι, χωρίς ελπίδα να βγει από αυτό. Είναι δυνατό κάποιος να έχει μόνο θετικές σκέψεις και θετικά συναισθήματα; Όχι δεν είναι. Τα αρνητικά είναι κι αυτά μέρος της ζωής. Απλά πρέπει οι θετικές σκέψεις να είναι περισσότερες από τις αρνητικές

Η έρευνα για το πώς και γιατί αλλάζει κανείς γνώμη συνδέεται με τις ψυχολογικές και βιολογικές διεργασίες που μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε πώς τα πάμε σε μια δραστηριότητα. Με απλά λόγια, είναι εκείνη η «εσωτερική φωνή» που μας λέει αν βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο ή αν πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο.

Το να σε απορρίπτουν, ειδικά επανειλημμένα, δεν είναι ποτέ ευχάριστο. Κάποιος μπορεί να μας λέει «όχι», να μας απορρίπτει ψυχρά και εμείς να νιώθουμε χάλια. Όμως, η ζωή είναι γεμάτη από δυσκολίες και εμπόδια. Είναι κρίμα αυτά να μας κρατάνε πίσω ή στο σκοτάδι. Καιρός να αντιμετωπίσουμε την απόρριψη και να δούμε τα θετικά που μπορεί να έχει στη ζωή μας η αποδοχή της.

Η επικούρεια φιλοσοφία (Επίκουρος, 341-270 π.Χ.) και ο Στωικισμός (ιδρυτής Ζήνωνας ο Κιτιεύς, 334-262 π.Χ., με κύριους εκπροσώπους Σενέκα, Επίκτητο, Μάρκο Αυρήλιο) είναι οι δύο κυρίαρχες ελληνιστικές σχολές, που μοιράζονται σαν στόχο την ευδαιμονία μέσω της φιλοσοφίας ως «θεραπείας ψυχής».

Σύμφωνα με τον Επίκουρο (341-270 π.Χ.), ιδρυτή της σχολής, το νόημα της ζωής είναι η ευδαιμονία (ευτυχία), η οποία επιτυγχάνεται μέσω της ἡδονῆς (ηδονής) ως υπέρτατου αγαθού, αλλά όχι με την έννοια της σωματικής απόλαυσης. Ο Επίκουρος διακρίνει την κινητική ηδονή (ενεργή ευχαρίστηση, π.χ. φαγητό) από τη καταστατική ηδονή (σταθερή απουσία πόνου), και τονίζει ότι η αληθινή ευτυχία προέρχεται από την ἀταραξία (ηρεμία ψυχής) και την ἀπονία (απουσία σωματικού πόνου).

Ο στωικισμός, η φιλοσοφία που ιδρύθηκε από τον Ζήνωνα τον Κιτιέα τον 3ο αιώνα π.Χ. και αναπτύχθηκε από στοχαστές όπως ο Επίκτητος, ο Σενέκας και ο Μάρκος Αυρήλιος, βλέπει το νόημα της ζωής σε συμφωνία με τη φύση και την αρετή.

Ο φιλόσοφος Μπλεζ Πασκάλ γνώριζε ήδη από τον 17ο αιώνα το τέχνασμα που κάνει τους ανθρώπους να αλλάζουν γνώμη χωρίς να χρειαστεί να έρθεις σε αντιπαράθεση μαζί του και τώρα τον δικαιώνει και η σύγχρονη ψυχολογία.

Ένα από τα παιχνίδια που μας παίζει το ίδιο μας το μυαλό είναι ότι αναζητούμε αποδείξεις για να επιβεβαιώσουμε πράγματα που πιστεύουμε. Για παράδειγμα, ακούμε μία κακή φήμη για έναν αντίπαλο μας και φυσικά είμαστε πανέτοιμοι να την πιστέψουμε, γιατί μας συμφέρει φυσικά.

Η ερώτηση αγγίζει ένα κλασικό πρόβλημα της ανθρώπινης ψυχολογίας: γιατί, παρόλο που η λογική φαίνεται αδιάσειστη, οι άνθρωποι «κολλάνε» στις πεποιθήσεις τους. Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά βασίζεται σε καλά τεκμηριωμένες έρευνες από την ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες. Ακολουθεί μια ανάλυση βήμα-βήμα, με παραδείγματα και στοιχεία, για να γίνει σαφές.