Η Ανάσταση του Χριστού συντελείται μέσα στον κάθε πιστό κι όχι μια φορά, αλλά κάθε ώρα...

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

«Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού, πολύ λίγοι όμως είναι αυτοί που τη βλέπουν καθαρά και αυτοί που δεν την είδαν, δεν μπορούν να προσκυνήσουν τον Ιησού Χριστό ως Άγιο και Κύριο….

 
Και το ιερότατο λόγιο που καθημερινά έχουμε στο στόμα, δε λέει «Ανάστασιν Χριστού πιστεύοντες» αλλά τι; «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον Κύριον Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον».

 
Πως λοιπόν μας προτρέπει τώρα το Άγιο Πνεύμα να λέμε ότι είδαμε αυτήν που δεν είδαμε, αφού μάλιστα μια φορά αναστήθηκε ο Χριστός πριν χίλια χρόνια κι ούτε τον είδε κανείς να ανασταίνεται; Άραγε μήπως η Αγία Γραφή θέλει να λέμε ψέματα;

 
Όχι βέβαια αλλά αυτό που μας προτρέπει να ομολογούμε είναι η αλήθεια, επειδή η Ανάσταση του Χριστού συντελείται μέσα στον κάθε πιστό κι όχι μια φορά, αλλά κάθε ώρα θα λέγαμε, αφού αυτός ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός ανασταίνεται μέσα μας και λαμπροφορεί και απαστράπτει τις αστραπές της αφθαρσίας και της θεότητος.

 
Γιατί η φωτοφόρος παρουσία του Πνεύματος μας υποδεικνύει την Ανάσταση του Χριστού ή μάλλον μας αξιώνει να δούμε αυτόν τον ίδιο τον Αναστάντα. Γι’ αυτό και λέμε: «Θεός είναι ο Κύριος μας και φανερώθηκε σε μας» (ψαλμ.117, 27).

 
Σ’ όσους λοιπόν αποκαλυφθεί ο αναστημένος Χριστός, πάντως πνευματικά εμφανίζεται στα πνευματικά τους μάτια. Γιατί, όταν έρχεται σε μας δια του Αγίου Πνεύματος, μας ανασταίνει εκ νεκρών, μας ζωοποιεί και μας δίνει τη χάρη να Τον βλέπουμε μέσα μας ολοζώντανο, Αυτόν τον αθάνατο και ανώλεθρο και να γνωρίζουμε πλήρως, ότι Αυτός μας συνανασταίνει και μας συνδοξάζει, όπως μαρτυρεί η Αγία Γραφή».

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Κατηχητικός λόγος ιγ΄

Διαβάστε περισσότερα

Ο Χριστός αναστήθηκε ... και όλος ο κόσμος γέμισε από αγαλλίαση.

Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.

«Τί είναι αυτό, αδελφοί αγαπητοί και φιλέορτοι και φιλόχριστοι; Τί είναι αυτή η μεγάλη λαμπροφορία; Τί είναι αυτή η τόση φωταγωγία και χαρά; Τί είναι αυτό που έκανε την Εκκλησία να αστράφτει τόσο πολύ; Τί είναι αυτό που λάμπρυνε την οικουμένη; Τί είναι αυτό που έκανε να δημιουργηθεί τόσο μεγάλη χαρά και ευχαρίστηση;
Χθες ήμασταν σε λύπη και σήμερα σε χαρά. Χθες σε κατήφεια και σήμερα σε ευθυμία. Χθες σε θρήνους και σήμερα σε αλαλαγμούς.
Ρωτάς ποια είναι η αιτία αυτών και τι είναι εκείνο που προκάλεσε αυτή την τόσο μεγάλη χαρά και λαμπρότητα; Ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς και όλος ο κόσμος γέμισε από αγαλλίαση. Κατάργησε με το ζωοποιό του θάνατο το θάνατο και όλοι όσοι βρίσκονταν στον Άδη ελευθερώθηκαν απ’ τα δεσμά του. Άνοιξε τον Παράδεισο και τον έκανε προσιτό σε όλους.
Πόσο, αλήθεια, μεγάλο βάθος, που δεν μπορεί να κατανοηθεί! Πόσο μεγάλο ύψος, που δεν μπορεί να μετρηθεί! Πόσο φρικτό μυστήριο, που υπερβαίνει τη δύναμη του νου!
Υμνούν οι άγγελοι, επειδή ευφραίνονται για τη σωτηρία μας. Χαίρονται οι προφήτες βλέποντας να εκπληρώνονται οι προφητείες τους. Όλη η κτίση εορτάζει μαζί μας γιατί ξημέρωσε γι’ αυτήν ημέρα σωτήρια, έλαμψε πάλι ο ήλιος της δικαιοσύνης».

Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης (Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία, τόμος 18ος)

Διαβάστε περισσότερα

Κυριακή των Μυροφόρων με χειροτονία Διακόνου στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια τελέστηκε σήμερα, Κυριακή των Μυροφόρων, 26 Απριλίου 2026 ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Υπαπαντής του Κυρίου στον Πειραιά.

Στον Όρθρο και στη Θεία λειτουργία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, πλαισιούμενος από τους ιερείς του ναού και κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως.

Ο Σεβασμιώτατος κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέλεσε την εις διάκονο χειροτονία του π. Στέφανου Ξηρογιάννη.

Να αναφερθεί ότι την Παρασκευή 24 Απριλίου 2026 τελέστηκε η Μοναχική Κουρά του.

Στη χειροτονητήρια ομιλία του ο π. Στέφανος αναφέρθηκε στην ιερότητα και τη σημασία του μυστηρίου της Ιερωσύνης.

Εν συνεχεία, ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη, τους συμπαρισταμένους ιερείς, την οικογένεια και τους φίλους που παρευρέθηκαν για να μοιραστούν τη χαρά του και να συμπροσευχηθούν για τη νέα πορεία της ζωής του στην ιερατική οικογένεια, αλλά και τον ευσεβή λαό που ήταν παρών.

Τον π. Στεφάνο προσφώνησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος στον λόγο του ανέφερε χαρακτηριστικά: «Διέγραψες με εξαιρετικό τρόπο το πνευματικό μεγαλείο αυτής της ιεράς ώρας και στιγμής, που μέσα στην αιωνιότητα ο Πανάγιος Θεός, πριν από τη γέννησή σου, είχε προορίσει. Διότι η κρίσις δεν είναι εξ ανθρώπων, αλλά Εκείνος, ο Οποίος με απεριόριστη αγάπη πλημμυρίζει τα σύμπαντα, επιλέγει τα πρόσωπα με τα οποία θα συντηρεί το έργο της χάριτος εις τους αιώνας. Είσαι ένας ευκλεής γόνος και καρπός μιας ευσεβούς και πολυτέκνου οικογενείας, αλλά και μιας ευρυτέρας πνευματικής οικογενείας, την οποία, χάριτι Θεού, διαποιμαίνει μετά πολλής στοργής και αγάπης ο πνευματικός σου πατέρας, αδελφός Ιερόθεος».

«Σήμερα συνάπτεις αρρήκτως τη ζωή σου, την ύπαρξή σου, με την παρουσία των αγίων προσώπων που με τόση ευγλωττία και σοφία μας κατέθεσες, με τους ιερούς εκείνους άνδρες, τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο, και τις ευσεβείς Μυροφόρες γυναίκες, που είχαν ζήσει μια τραγωδία, έναν αφόρητο πόνο, μια βαθιά τραγική διάψευση των ελπίδων τους.

Είχαν δει επάνω στον Σταυρό των μαρτυρίων να είναι κρεμασμένος ο Διδάσκαλος, η ελπίδα τους, το φως τους, η χαρά τους, η ζωή τους. Και εκείνη τη στιγμή της αφόρητης οδύνης, τη στιγμή του απόλυτου πόνου, αυτοί οι άνθρωποι, αυτές οι υπέροχες προσωπικότητες, πήραν μέσα τους δύναμη, ευψυχία, γενναιότητα, που πήγαζαν από τη βαθιά τους αγάπη στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου.

Ο Ιωσήφ περιφρόνησε την οργή των Ιουδαίων, το μίσος και την εμπάθεια, ακόμη και τη διακινδύνευση της ίδιας του της ζωής, και ανέβηκε τις αναβαθμίδες του Πραιτωρίου για να ζητήσει τον πολυτιμότερο θησαυρό των απάντων, το πανάχραντο και πανασπιλο σώμα του Κυρίου της ζωής. Και ο νυκτερινός μαθητής, ο Νικόδημος, εισήλθε και αυτός για να αλείψουν το βασανισμένο σώμα του Κυρίου της δόξης και, καθώς το ενταφίασαν, φιλώντας το, εκύλισαν τον λίθο στη θύρα του μνημείου. Και οι Μυροφόρες γυναίκες επέστρεψαν, για να μυρώσουν το σώμα του μεγάλου Ευεργέτη, και τι είδαν; Ακριβώς αυτό είναι το υπέροχο θαύμα, στο οποίο καλείσαι να γίνεις μέτοχος για την ατελεύτητη αιωνιότητα, γιατί ενώ ήταν πονεμένοι, εισήλθαν εις αναψυχή, διότι συνήντησαν τον αβάστακτα αγαπώντα Κύριο της δόξης και έγιναν οι Μυροφόρες γυναίκες και οι αποκαθηλωτές του Σώματος τα υπέροχα αυτά πρόσωπα, που δεν θα τα σβήσει ποτέ ο χρόνος, και θα θυμόμαστε όλοι της αγάπης τους τη μεγαλειώδη προσφορά τους στον Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου», υπογράμμισε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος.

«Τόλμη και θάρρος, αυτά τα υπέροχα στοιχεία, τα οποία πηγάζουν από την κραταιά αγάπη, είναι δεδομένο πως μέσα στην εποχή της φθοράς και του θανάτου, εσύ, μέσα σε αυτή την οχλοβοή, συνάντησες το γλυκύ βλέμμα του Κυρίου σου, ο Οποίος σε αγάπησε, και έτσι, με όπλα την κραταιά σου αγάπη, ανταποκρίνεσαι στη στοργή του Κυρίου προς το πρόσωπό σου και ανεβαίνεις με ευψυχία και γενναιότητα, γιατί απαιτεί γενναιότητα αυτή η απόφαση της θυσιαστικής προσφοράς της ζωής σου στον Κύριο, για να καταστείς διάκονος του Τιμίου Σώματος και του Τιμίου Αίματος του Υιού του Θεού. Σε λίγο, στα χέρια σου θα κρατάς τη Ζωή των απάντων και, μέσα στην οχλοβοή του κόσμου, θα κρατάς Εκείνον που κρατά τα σύμπαντα και θα είσαι ο διάκονος της Εκκλησίας, ο διαγγελεύς της χάριτος, και θα διαμοιράζεις το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου στις καρδιές, στις ψυχές και στα σώματα των αδελφών σου. Υψίστης τιμής αξιώνεσαι, διότι αναλαμβάνεις διάκονος του Χριστού και λαμβάνεις ως προστάτη σου τον ιερό Πρωτομάρτυρα και Αρχιδιάκονο Στέφανο.», τόνισε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.

«Αδελφέ Στέφανε, βλέπουμε πόση χαρά, πόση προσωπική ευδαιμονία απολαμβάνουν οι άνθρωποι όταν τους καλούν κάποια υπεροχικά πρόσωπα του κόσμου της φθοράς και του θανάτου και θεωρούν τον εαυτό τους ευτυχή. Σκέψου τώρα εσύ, που δεν γίνεσαι συγκοινωνός και συνδετήμονας κάποιου ανθρώπου χοϊκού, που σήμερα είναι και αύριο δεν θα είναι, αλλά αποβαίνεις συγκληρονόμος και συγκοινωνός του Κυρίου των απάντων. Αυτός σε κάλεσε, σε Αυτόν απάντησες και Αυτός σε καλεί τώρα και πάλι να εισέλθεις στα Άγια των Αγίων και να λάβεις τη Χάρη Του, ώστε να αποβείς αιώνιος κοινωνός της Χάριτος του Θεού. Ευχόμαστε ο Κύριος να είναι ο κραταιός θησαυρός της ζωής σου εις αιώνας αιώνων. Αμήν», έκλεισε το λόγο του, ο Μητροπολίτης Πειραιώς.

Τέλος, ο νέος διάκονος μοίρασε ενθύμιο της χειροτονίας του και γλυκίσματα και δέχθηκε τις ευχές όλων των πιστών, που προσήλθαν για να παρακολουθήσουν το χαρμόσυνο αυτό γεγονός και να αναφωνήσουν το «Άξιος!».

Ο νέος Διάκονος π. Στέφανος, είναι Πτυχιούχος της Σχολής Διοικήσεως Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

πηγή: romfea.gr

Διαβάστε περισσότερα

Άγιος Νικόδημος ο Μυροφόρος και κρυφός Μαθητής του Κυρίου.

του  ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού

Μια από τις πλέον εμβληματικές και συμπαθείς μορφές της Καινής Διαθήκης είναι και ο άγιος Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής του Κυρίου και φροντιστής Του κατά την ταφή Του, ο οποίος με τον άγιο Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, αποκαθήλωσαν, φρόντισαν, μύρωσαν και ενταφίασαν το άχραντο σώμα Του.

Ήταν Ιουδαίος και είχε ευγενή και πλούσια καταγωγή, και για τούτο αναδείχτηκε «άρχων των Ιουδαίων», ήτοι: λαϊκό μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου, το οποίο κυβερνούσε και λάμβανε τις μεγάλες αποφάσεις για τον ιουδαϊκό λαό, έχοντας διοικητικές, δικαστικές, νομοθετικές και θρησκευτικές αρμοδιότητες. Επίσης αυτό ασκούσε φορολογικά καθήκοντα και νομοθετούσε για θέματα αστικού και ποινικού δικαίου. Δίκαζε υποθέσεις αστικής και ποινικής φύσεως, όπως μοιχεία, αποστασία πόλεως, περί ψευδοπροφητών και βλάσφημων, όπως επίσης αποφαινόταν αμετάκλητα σε ζητήματα νομικά, επί των οποίων διαφωνούσαν τα τοπικά Ιουδαϊκά δικαστήρια (βλ. Ματθ.26,65. Ιωαν.19,7, κλπ). Οι κατακτητές Ρωμαίοι, για τους δικούς τους λόγους, διατήρησαν τη λειτουργία του, αλλά είχαν τον έλεγχο σε αυτό, μέσω των Σαδδουκαίων, οι οποίοι είχαν συνταυτιστεί με αυτούς.

Ως μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου αναδεικνύονταν άνδρες με ευγενή και επιφανή καταγωγή, οικονομική επιφάνεια και μόρφωση. Φαίνεται πως με αυτές τις προϋποθέσεις ανήλθε στο υψηλό αυτό αξίωμα και ο Νικόδημος.

Ως προς την θρησκευτική του ταυτότητα ανήκε στην ομάδα των αυστηρών θρησκευόμενων, αυτή των Φαρισαίων. Μάλιστα αναφέρεται ότι ήταν ενταγμένος σε μια μεγάλη ομάδα ένθερμων Ιουδαίων, οι οποίοι διακατέχονταν από εθνικιστικές αντιλήψεις και καλλιεργούσαν έντονα την προσδοκία της ελεύσεως του Μεσσία. Επίσης ήταν και διαπρεπής νομικός, δηλαδή δάσκαλος και ερμηνευτής του μωσαϊκού νόμου, ο οποίος όριζε την καθημερινή ζωή των Ιουδαίων και τους κανόνες διακυβέρνησης από το Μεγάλο Συνέδριο.

Το όνομά του ήταν συνηθισμένο στους Έλληνες και τους ελληνιστές, δηλαδή σε εκείνους που δεν είχαν ελληνική καταγωγή, αλλά είχαν υιοθετήσει τον ελληνικό πολιτισμό και τον ελληνικό τρόπο ζωής, ο οποίος όριζε την εποχή εκείνη τον πολιτισμένο και εκλεπτυσμένο άνθρωπο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όνομά του είναι ο εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού ονόματος Νακδαμόν (Nakdam, Nakdimon). Η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο ίδιος, ως μορφωμένος άνδρας, υιοθέτησε την ελληνική κουλτούρα και έλαβε το ελληνικό όνομα Νικόδημος, που σημαίνει την νίκη του δήμου, του λαού.

Τον Νικόδημο αναφέρει μόνον ο ευαγγελιστής Ιωάννης, εξιστορώντας την μεγάλη επίδραση που άσκησε η διδασκαλία του Ιησού σε κάποιους, δυστυχώς ελάχιστους, Ιουδαίους αξιωματούχους. Περιγράφει με γλαφυρότητα την πρώτη συνάντηση του Κυρίου με τον βουλευτή Νικόδημο, (Ιωάν.19,39). Συναντήθηκαν κρυφά τη νύχτα, όχι προφανώς από φόβο, άλλωστε διαφαίνεται από τα ιερά κείμενα ότι ήταν θαρραλέος και ριψοκίνδυνος, αλλά από συνήθεια, διότι στην νυκτερινή ησυχία είναι ευκολότερη η κατανόηση υψηλών εννοιών.

Το ανήσυχο και ερευνητικό πνεύμα του Νικοδήμου σαγηνεύτηκε από την πρωτόγνωρη διδασκαλία του Ιησού, η οποία δεν είχε καμιά σχέση με τις ανιαρές ραβινικές ερμηνείες του μωσαϊκού νόμου, ο οποίος είχε γίνει την εποχή εκείνη τυραννικός για τους Ιουδαίους. Από το στόμα του Μεγάλου Δασκάλου άκουσε για πρώτη φορά για «αναγέννηση», ως τον μόνο δρόμο για την Βασιλεία των Ουρανών. Στην αρχή δεν κατάλαβε ο Νικόδημος και νόμιζε ότι μιλούσε για μια νέα σωματική γέννηση, αλλά στη συνέχεια της, υψηλής σε σωτήρια νοήματα, συζήτησης,

κατανόησε ότι πρόκειται για την πνευματική αναγέννηση, με το άγιο Βάπτισμα και την αναγεννητική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Ο Νικόδημος δεν εξέφρασε καμιά αμφιβολία για τα μεγάλα αυτά και σωτήρια διδάγματα του Ιησού, παρά μόνο εξέφρασε την έκπληξή του (Ιωαν.3,9). Μετά από αυτό, ενθουσιάστηκε και εντάχτηκε στην ευρύτερη ομάδα του Κυρίου.

Ο μορφωμένος Νικόδημος άκουσε για πρώτη φορά πως όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του Θεού και προορισμένοι για τη σωτηρία. Ως φαρισαίος είχες τη στρεβλή αντίληψη ότι μόνον οι Ιουδαίοι είναι οι «ευλογημένοι του Θεού», ότι «ο Θεός ανήκει μόνο στους Ιουδαίους», ότι «μόνον αυτοί προορίζονται να σωθούν και να γίνουν οι κυβερνήτες του κόσμου», κάτι που τον προβλημάτιζε έντονα. Τώρα πια άλλαξε γνώμη και είδε την πορεία του κόσμου με άλλη προοπτική.

Προφανώς είχε κατανοήσει πληρέστερα από τους μαθητές του Χριστού, ότι «δει αυτόν εις Ιεροσόλυμα απελθείν και πολλά παθείν από των Πρεσβυτέρων και Αρχιερέων και Γραμματέων και αποκτανθήναι και τη τρίτη ημέρα εγερθήναι» (Μαρκ.8,31) και για τούτο, όπως θα δούμε στη συνέχεια, δεν σκανδαλίστηκε, δεν απίστησε, δεν λύγησε με το Πάθος του Χριστού, αλλά Τον υπερασπίστηκε στο Μεγάλο Συνέδριο, Του παραστάθηκε, ζήτησε, μέσω του Ιωσήφ, από τον Πιλάτο το ακήρατο Σώμα Του, το έθαψε με τιμές, αναμένοντας προφανώς και την ανάστασή Του.

Την τελευταία εορτή της Σκηνοπηγίας, όταν οι Φαρισαίοι σχεδίαζαν να συλλάβουν τον Ιησού, με στημένες κατηγορίες και χωρίς απολογία, ο Νικόδημος τους επιτίμησε, με σφοδρότητα, λέγοντας πως «μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ’ αυτού πρότερον και γνω τι ποιεί» (Ιωαν.7,51). Επικαλείται τον νόμο για να υπερασπιστεί τον Ιησού. Ο Μωσαϊκός Νόμος έδινε το δικαίωμα της απολογίας (Δευτ.1,16), αλλά και ως μορφωμένος ελληνιστής είχε κατά νουν και το αρχαιοελληνικό: «μηδενί δίκην δικάσης πριν αμφοίν μύθον ακούσης». Έτσι απέτρεψε την σύλληψη του Ιησού.

Μετά την οριστική σύλληψή Του στο Όρος των Ελαιών και την προσαγωγή Του να δικαστεί ενώπιον του Μεγάλου Συνεδρίου τη δραματική εκείνη νύχτα, ο Νικόδημος έδειξε καταπληκτικό θάρρος, υπερασπιζόμενος τον Ιησού, αψηφώντας την φοβερή εχθρότητα των συνέδρων. Τόσον ο ίδιος όσον και ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ως νομομαθείς, παρενέβαλαν προσκόμματα στην εκ των προτέρων ληφθείσα απόφαση του Συνεδρίου, για την άδικη καταδίκη του Χριστού. Αλλά οι πονηροί σύνεδροι, με επικεφαλής τον Αρχιερέα Καϊάφα και τις ψευδομαρτυρίες των δύο ψευδομαρτύρων, απέσπασαν από τον Ιησού την ομολογία, που ζητούσαν, ότι δηλαδή «ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν» (Ιωάν.19,7), με το «συ είπας» (Ματθ.26,64). Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο: «επί δυσί μαρτύρων σταθήσεται παν ρήμα … (και) επί δυσί μάρτυσιν η επί τρισίν μάρτυσιν αποθανείται ο αποθνήσκων» (Δευτ.17,7 -8), σε αυτή τη διάταξη στήριξαν την κατηγορία.

Ο Χριστός τελικά χαρακτηρίστηκε «ένοχος θανάτου» και παραδόθηκε στους Ρωμαίους να επικυρώσουν την απόφασή τους, «ίνα σταυρωθεί». Οι μαθητές, εκτός του Ιωάννη Τον εγκατέλειψαν «δια τον φόβον των Ιουδαίων» (Ιωάν,20,19). Του παραστάθηκε η Θεοτόκος Μητέρα Του και οι Άγιες Μυροφόρες. Μετά το «τετέλεσται», έπρεπε να κατεβούν τα σώματα του Ιησού και των δύο ληστών από τους σταυρούς, διότι δεν επιτρέπονταν να παραμένουν στη θέα των Ιουδαίων, οι οποίοι θα εόρταζαν το Πάσχα. Τότε οι δύο άρχοντες, ο Νικόδημος και ο Ιωσήφ, αποφάσισαν να αναλάβουν την αποκαθήλωση και την ταφή του Διδασκάλου. «...ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ

ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ

γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου» (Μαρκ.15,43-46)

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης συμπληρώνοντας την αφήγηση του ευαγγελιστή Μάρκου, αναφέρει ότι ο Νικόδημος «φέρων μίγμα σμύρνης και αλόης ως λίτρας εκατόν, έλαβον ουν το σώμα του Ιησού και έδησαν αυτό εν οθονίοις μετά των αρωμάτων, καθώς έθος εστί τοις Ιουδαίοις ενταφιάζειν» (Ιωάν.19,39-40).

Τόσο τα ιερά κείμενα, όσο και η αρχέγονη χριστιανική παράδοση σιωπά για την κατοπινή ζωή και δράση του Νικοδήμου. Κάποια μεταγενέστερη παράδοση αναφέρει ότι οι Ιουδαίοι, εξαιτίας της προσήλωσής του στον Ιησού και την ενέργειά του να αποδώσει τιμές στην ταφή Του, τον καθαίρεσαν από το αξίωμά του και τον εξόρισαν από την Ιερουσαλήμ. Προφανώς έζησε ως πιστό μέλος της Εκκλησίας, χωρίς να γνωρίζουμε αν έλαβε κάποιο εκκλησιαστικό αξίωμα.

Στο όνομά του εμφανίστηκε τον β΄ αιώνα, ένα απόκρυφο «ευαγγέλιο», το λεγόμενο «Ευαγγέλιο του Νικοδήμου», το οποίο βεβαίως ανήκει σε άλλο άγνωστο συγγραφέα και περιγράφει, με τρόπο απλοϊκό, σκηνές από τη ζωή του Ιησού και κύρια την κάθοδό Του στον Άδη.

Κάποια άλλη αρχαία παράδοση αναφέρει ότι υπέστη μαρτυρικό θάνατο. Κατ’ άλλους κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθύ γήρας και ενταφιάστηκε από τον γνωστό και ανεκτικό προς τους χριστιανούς ραβίνο Γαμαλιήλ, κοντά στον πρωτομάρτυρα Στέφανο στην κώμη Καφαργάμαλα.

Η μνήμη του, μαζί με αυτή του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και των αγίων Μυροφόρων Γυναικών τιμάται την Γ΄ Κυριακή από του Πάσχα.

Η αγία και ηρωική μορφή του Μυροφόρου Νικοδήμου πρέπει να μας εμπνέει στερεά πίστη στο Σωτήρα μας Χριστό και να μας δίνει ηρωικό φρόνημα, με αταλάντευτο ομολογητικό χαρακτήρα, όπως εκείνου, διότι «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ», ώστε να μην επαισχυνόμαστε «τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν» (Β΄Τιμ.1,7)! Η τραγική εσχατολογική και αποκαλυπτική εποχή μας απαιτεί ηρωική δημόσια και στεντόρεια ομολογία, ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός μας σωτήρας, και κανένας άλλος, καθότι, «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πραξ.4,12)!

Διαβάστε περισσότερα

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 26 Απριλίου 2026 - των Μυροφόρων

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα (Πράξ. στ΄, 1-7)

Εν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν. Προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· Οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις. Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτὰ, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης· ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους· καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος Ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον Ἀντιοχέα, οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας. Καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ σφόδρα, πολύς τε ὄχλος τῶν Ἰουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει.

Απόδοση:

Εκεῖνες τίς μέρες, καθώς μεγάλωνε ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν, ἄρχισαν νά παραπονιοῦνται οἱ ἑλληνόφωνοι πιστοί ἐναντίον τῶν ἐβραιοφώνων, ὅτι στήν καθημερινή διανομή τῶν τροφίμων δέν φρόντιζαν τίς ἑλληνόφωνες χῆρες ὅσο ἔπρεπε. Τότε οἱ δώδεκα ἀπόστολοι σύναξαν ὅλους τους μαθητές καί τούς εἶπαν: «Δέν εἶναι σωστό ἐμεῖς ν΄ ἀφήσουμε τό κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί νά ἀσχολούμαστε μέ διανομές τροφίμων. Φροντίστε, λοιπόν, ἀδελφοί, νά ἐκλέξετε ἀπ΄ ἀνάμεσά σας ἑφτά ἄντρες μέ καλῆ φήμη, γεμάτους ἀπό τή σοφία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θά ὁρίσουμε αὐτούς νά κάνουν αὐτό τό ἔργο, κι ἐμεῖς θά ἀφιερωθοῦμε ἀποκλειστικά στήν προσευχή καί στό ἔργο τοῦ κηρύγματος». Μ΄ αὐτά τά λόγια συμφώνησε ὅλη ἡ κοινότητα. Ἔτσι διάλεξαν τό Στέφανο, ἄνθρωπο γεμάτον πίστη καί Ἅγιο Πνεῦμα· ἐπίσης τό Φίλιππο, τόν Πρόχορο, τό Νικάνορα, τόν Τίμωνα, τόν Παρμενά καί τό Νικόλαο ἀπό τήν Ἀντιόχεια, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε προσχωρήσει στόν Ἰουδαϊσμό. Ἡ κοινότητα τούς ἔφερε μπροστά στούς ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι προσευχήθηκαν κι ἔβαλαν τά χέρια πάνω στά κεφάλια αὐτῶν τῶν ἑφτά. Στό μεταξύ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶχε μεγάλη διάδοση. Ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν στήν Ἱερουσαλήμ μεγάλωνε πολύ. Ἀκόμη καί πάρα πολλοί Ἰουδαῖοι ἀποδέχονταν τήν πίστη.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα (Μαρκ. ιε΄ 43 - ιστ΄ 8)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. Ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται. Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. Καὶ λίαν πρωῒ τς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; Καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. Ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. Ἀλλ' ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. Καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

Απόδοση:

Εκεῖνο τόν καιρό, ὁ Ἰωσήφ, ἕνα ἀξιοσέβαστο μέλος τοῦ συνεδρίου, πού καταγόταν ἀπό τήν Ἀριμαθαία, καί περίμενε κι αὐτός τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τόλμησε νά πάει στόν Πιλάτο καί νά τοῦ ζητήσει τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Πιλάτος ἀπόρησε πού ὁ Ἰησοῦς εἶχε κιόλας πεθάνει. Κάλεσε τόν ἑκατόνταρχο καί τόν ρώτησε ἄν εἶχε πεθάνει ἀπό ὤρα. Ὅταν πῆρε τήν ἀπάντηση ἀπό τόν ἑκατόνταρχο, χάρισε τό σῶμα στόν Ἰωσήφ. Ἐκεῖνος ἀγόρασε ἕνα σεντόνι, κατέβασε τόν Ἰησοῦ, τόν τύλιξε μ΄ αὐτό καί τόν τοποθέτησε σ΄ ἕνα μνῆμα πού ἦταν λαξεμένο σέ βράχο· μετά κύλησε ἕνα λιθάρι κι ἔκλεισε τήν εἴσοδο τοῦ μνήματος. Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰωσή παρακολουθοῦσαν πού τόν ἔβαλαν. Ὅταν πέρασε τό Σάββατο, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου, καί ἡ Σαλώμη, ἀγόρασαν ἀρώματα, γιά νά πᾶνε ν΄ ἀλείψουν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ἦρθαν στό μνῆμα πολύ πρωί τήν ἑπομένη τοῦ Σαββάτου, μόλις ἀνέτειλε ὁ ἥλιος. Κι ἔλεγαν μεταξύ τους: «Ποιός θά μᾶς κυλήσει τήν πέτρα ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ μνήματος;» Γιατί ἦταν πάρα πολύ μεγάλη. Μόλις ὅμως κοίταξαν πρός τά ΄κεῖ, παρατήρησαν ὅτι ἡ πέτρα εἶχε κυλήσει ἀπό τόν τόπο της. Μόλις μπῆκαν στό μνῆμα, εἶδαν ἕνα νεαρό μέ λευκή στολή νά κάθεται στά δεξιά, καί τρόμαξαν. Αὐτός ὅμως τούς εἶπε: «Μήν τρομάζετε. Ψάχνετε γιά τόν Ἰησοῦ ἀπό τή Ναζαρέτ, τό σταυρωμένο. Ἀναστήθηκε. Δέν εἶναι ἐδῶ. Νά καί τό μέρος ὅπου τόν εἶχαν βάλει. Πηγαίνετε τώρα καί πεῖτε στούς μαθητές του καί στόν Πέτρο: «πηγαίνει πρίν ἀπό σᾶς στήν Γαλιλαία καί σᾶς περιμένει· ἐκεῖ θά τόν δεῖτε, ὅπως σᾶς τό εἶπε». Οἱ γυναῖκες βγῆκαν κι ἔφυγαν ἀπό τό μνῆμα γεμάτες τρόμο καί δέος· δέν εἶπαν ὅμως τίποτα σέ κανέναν, γιατί ἦταν φοβισμένες.

Διαβάστε περισσότερα

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ – ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ – ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ.

Διαβάστε περισσότερα

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς ενημερώνει:

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ.

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Πάντοτε ανατέλλει και θα ανατέλλει χαρμόσυνο το μήνυμα της Αναστάσεως».

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ χθες, Κυριακή 19 Απριλίου 2026 (του Θωμά), ιερούργησε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, όπου τιμήθηκε και η εορτή της Συνάξεως της Παναγίας Βηματάρισσας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βηματαρίσσης, αντίγραφο της οποίας βρίσκεται στον Ναό, στο ιστορικό γεγονός του 1929, όταν η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε σωματικώς στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, αλλά και στο διαχρονικό μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού ως νίκη της ζωής επί του θανάτου και πηγή ελπίδας, ειρήνης και χαράς για τον άνθρωπο.

Κάνοντας λόγο για τον «Παναγιοσκέπαστο και Παναγιοφρούρητο Θεομητορικό Ναό της Ευαγγελιστρίας» που βρίσκεται στην Παναγιοσκέπαστη ναύλοχο πόλη του Πειραιά, εξέφρασε τη μεγάλη χαρά όλων, γιατί «σήμερα τιμούμε την σύναξη της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της επικεκλημένης Βηματαρίσσης», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σεβασμιώτατος, το εικόνισμα της οποίας υπάρχει ενθρονισμένο στο Ναό εις το διηνεκές χάρη στην «μεγίστη δωρεά του σεπτού Καθηγουμένου της εν Αγίω Όρει Άθω, Μεγίστης Μονής του Βατοπεδίου, Αρχιμανδρίτου κ. Εφραίμ».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο θαύμα που συνέβη στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, όπου κατά τη διάρκεια επιδρομής Αγαρηνών πειρατών, «ο τότε παραμονάριος, Μοναχός Σάββας, έλαβε την πανίερον εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου της Βηματαρίσσης και την έκρυψε υπό την γην και ήνηψε και ενώπιον αυτής Ιερά Κανδήλα. Και εβδομήκοντα έτη μετά ταύτα, μετά το γεγονός, οι Πατέρες θεώθεν κινούμενοι ανεύρον την ιεράν εικόναν ανέπαφον και την Ιερά Κανδήλα να καίει ενώπιον αυτής».

Ιδιαίτερη μνεία έκανε ο Σεβασμιώτατος και στο ιστορικό γεγονός που συνέβη στην πόλη του Πειραιά και στο Ναό της Ευαγγελιστρίας το 1929, όταν «το βράδυ της 24ης προς την 25η Μαρτίου 1929, ενεφανίσθη η Υπεραγία Θεοτόκος και εφήπλωσε το ιερόν της Μαφόριον επί τον αγρυπνούντα λαό και αγίασε αυτόν τον τόπο και αυτή την πόλη».

Στη συνέχεια, μιλώντας για το μέγιστο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας επεσήμανε: «Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία υψώνει ενώπιόν μας το μέγα θαύμα της Αναστάσεως, γιατί είμαστε η Εκκλησία της Αναστάσεως, αλλά και γιατί η περίοδος αυτή είναι η πλέον χαρμόσυνος περίοδος Εκκλησίας, κατά την οποίαν πανηγυρίζουμε την νίκη του Σωτήρος και Λυτρωτού μας Κυρίου κατά του θανάτου που είναι ο έσχατος εχθρός, ο μέγιστος εχθρός του ανθρωπίνου γένους».

Αναφερόμενος στην Ευαγγελική διήγηση της εμφάνισης του Αναστάντος Κυρίου στους μαθητές, υπογράμμισε την υπέρβαση του φόβου και της αμφιβολίας μέσω της πίστης και της εμπειρίας της θείας παρουσίας.

Σημειώνοντας ότι ο Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει «μία από τις μετααναστάσιμες εμφανίσεις του Κυρίου μας και Σωτήρος Ιησού Χριστού», περιέγραψε την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα της στιγμής εκείνης» κατά την οποία ο Κύριος εμφανίστηκε στους μαθητές, οι οποίοι ήταν κλεισμένοι και φοβισμένοι στο υπερώο.

«Οι μαθηταί που είχαν τόσα και τόσα επενδύσει στην Ευαγγελική Ζωή και στο πρόσωπόν Του, αισθάνονται βαθιά πικραμένοι, φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Είχαν βιώσει τη σύλληψη του Διδασκάλου, τα μαρτύριά Του τα φρικώδη και τελικά το Σταυρό και το θάνατο». «Μη λησμονούμε ότι ο ένας εξ αυτών Τον είχε αρνηθεί τρεις φορές μπροστά σε κοράσια και σε θεραπαινίδες και οι άλλοι Τον είχαν εγκαταλείψει φοβούμενοι για την ιδία τους τη ζωή». «Σε αυτό το κλίμα της αγωνίας και του φόβου, του τρόμου που ήταν κλεισμένοι στο υπερώον εκείνο» εμφανίστηκε «κεκλεισμένων των θυρών» ο Ιησούς στο μέσον λέγοντας «Ειρήνη υμίν».

«Ήταν εκεί ενώπιόν τους, ζων με την απέραντη στοργή και την αγάπη που εξέπεμπε πάντοτε ο Κύριός τους» υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος και αναφερόμενος στον πρώτο λόγο του Κυρίου, το «Ειρήνη υμίν», τόνισε ότι «Αυτός ο Πανάγιος Θεός είναι ο χορηγός της ειρήνης και ταυτόχρονα και του άλλου μεγάλου συναισθήματος της χαράς».

Και συνέχισε: «Και εμείς ζούμε σε καταστάσεις που εγκυμονούν προβλήματα, φόβους, εσωτερικές διασπάσεις, αντιπαλότητες». «Δεν υπάρχει ούτε μία στιγμή στη ζωή μας που να μην αισθανόμεθα την απειλή, τον πειρασμό, τη δοκιμασία, την ασθένεια, την όποια πραγματικότητα που μας συνθλίβει και μας προβληματίζει και μας φοβίζει και μας οδηγεί πολλές φορές ακόμη και σε καταστάσεις απαράδεκτες όπως η απελπισία και ο τρόμος. Αλλά κοιτάξτε το μήνυμα της σημερινής ημέρας. Πάντοτε ανατέλλει και θα ανατέλλει χαρμόσυνο το μήνυμα της Αναστάσεως, γιατί είναι ένα γεγονός που συγκροτεί και συνέχει την παγκόσμια ιστορία, την παγκόσμια πραγματικότητα. Ο Χριστός έπαθε επί του Σταυρού ακριβώς για να μας χαρίσει την Ανάσταση, για να εγγυηθεί και τη δική μας Ανάσταση».

«Η Εκκλησία μας καλεί αυτό το μήνυμα να το προσλαμβάνουμε και να το μεταλαμπαδεύουμε στον κόσμο και την ιστορία και την οικουμένη», συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως ο Κύριος έδωσε στους Αποστόλους «τη Χάρη του Παρακλήτου, τους κατέστησε κλειδοκράτορες της Βασιλείας των Ουρανών». «Τους κατέστησε εκείνους πυλωρούς του Παραδείσου και τίμησε τον άνθρωπο με τέτοια υπεροχική ευλογία, εξουσία και δύναμη που δεν την έχουν οι Άγιοι Άγγελοι. Ο άνθρωπος έγινε εκείνος που κρατά τα κλείθρα της Βασιλείας των Ουρανών». «Σε αυτό το μεγαλείο μας κάλεσε ο Αναστάς και οι Απόστολοι γι’ αυτό βγήκαν μετά από τον τρόμο και τον φόβο που βίωναν στο υπερώο γενναίοι μέσα σε μία εχθρική εποχή και σε μία αντιπαλέουσα, την αλήθεια του Ευαγγελίου, πραγματικότητα και δεν φοβήθηκαν πια, δεν τρομοκρατήθηκαν ούτε απ’ τα βασανιστήρια, ούτε απ’ τους διωγμούς, ούτε απ’ τον θάνατο».

Στη συνέχεια μιλώντας για τον δύσπιστο μαθητή, το Θωμά, ο οποίος «ζητούσε αποδείξεις εμπράγματες», όπως χαρακτηριστικά είπε, τόνισε πως όταν ο Κύριος εμφανίστηκε ενώπιόν του και τον κάλεσε «εκείνος προέβη στη σωτηριώδη ομολογία που πανηγυρίζουμε σήμερα, λέγοντας και αναφωνώντας στην ιστορία και στην οικουμένη «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

«Η Ανάσταση, λοιπόν, είναι ένα γεγονός ιστορικώς διακριβωμένο, που μας το εγγυώνται και το υπογράφουν οι μάρτυρες της Αναστάσεως. Οι πρώην κεκρυμμένοι, φοβισμένοι μαθηταί, που έχοντας εμπειρία πλέον της Αναστάσεως και του Αναστάντος, βγήκαν και κήρυξαν Ιησούν Χριστόν, έχοντας όμως και το όπλο της Χάριτος», υπογράμμισε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «εάν ζούμε στο πνεύμα της Αναστάσεως και συντονίζουμε τη ζωή μας με τη Χάρη του Αναστάντος, κανένας φόβος, καμία οδύνη, κανένας πόνος, κανένα δαιμονικό περίπαιγμα, κανένας πειρασμός δεν μπορούν να σκοτίσουν τη χαρά μας και την πληρότητα της ζωής μας. Τα δώρα της Αναστάσεως, η ειρήνη, η χαρά, η αγάπη, η αλήθεια, το φως, είναι δικά μας. Τα έχουμε εδώ. Ευρίσκονται πάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι ο Ενσαρκωμένος Κύριός μας, που από άπειρη αγάπη συνεχίζει να εμφαίνεται στις καρδιές μας, στις ψυχές μας, στα σώματά μας καθώς μας μεταδίδει το δικό Του Σώμα και το δικό Του Αίμα».

«Αυτή τη χαρά και τη δόξα μας έχει χαρίσει ο Πανάγιος Θεός. Αυτή την πληρότητα και το φως. Και καλούμεθα ακριβώς να επαναλάβουμε όλοι μας το λόγο του μακαρίου Αποστόλου Θωμά, του πρώην δυσπίστου και νυν μάρτυρος της Αναστάσεως και της αληθείας, ‘’ο Κύριός μου και ο Θεός μου’’», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «η Χάρη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βηματαρίσσης, της Σκέπης και ευλογίας όλων μας και του Αναστάντος Κυρίου μας να ευλογεί και να αγιάζει πάντας». «Και μη λησμονούμε ότι οι μάρτυρες της Αναστάσεως είναι οι Άγιοί μας και εμείς, που λαμβάνουμε πείρα του Αναστάντος και μπορούμε και εμείς να διασαλπίσουμε ότι ‘’Χριστός Ανέστη’’ και θάνατος κατεπόθη», είπε καταλήγοντας.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Να έχουμε πάντοτε στη ζωή μας τη συνείδηση ότι είμαστε τα παιδιά της Παναγίας».

Στη Ακολουθία του Εσπερινού που τελέστηκε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου χοροστάτησε σήμερα Πέμπτη 16 Απριλίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αρχικά αναφέρθηκε στον λόγο του Ευαγγελιστού Ιωάννου, ο οποίος διακηρύσσει τη μεγάλη αλήθεια πως «Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ».

Ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως με αυτόν τον λόγο παρουσιάζεται ο τρόπος υπάρξεως του Παναγίου Θεού, ο οποίος έχει ως κίνητρο για τη δημιουργία την Αγάπη, επεσήμανε πως από άπειρη αγάπη ο Θεός δημιούργησε τον πνευματικό κόσμο «που είναι λειτουργικά πνεύματα στη διακονία του Θεού».

«Ο Θεός θέλησε να δημιουργήσει ένα πλάσμα που να μετέχει και του κτιστού κόσμου και του ακτίστου και έτσι δημιούργησε τον άνθρωπο και ενεφύσησε σε αυτόν πνεύμα ζωής δημιουργώντας την κτιστή μεν, αλλά αθάνατη ψυχή του», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος κάνοντας λόγο για τα δώρα του «κατ’ εικόνα». Τόνισε πως ο άνθρωπος έχει την ελευθερία της θελήσεως, το συνειδέναι, αλλά και την δυνατότητα να επεμβαίνει στην κτίση αρνητικά ή θετικά» και πως «με τα δώρα αυτά έχει ο άνθρωπος τη δυνατότητα να φτάσει στην προς τον Θεόν ομοήθεια». «Να φτάσει στην ομοίωση προς τον Θεό και να γίνει κατά Χάριν Θεός».

Επεσήμανε πως ο άνθρωπος, δυστυχώς, άκουσε το ψεύδος του όφεως μέσα στην Εδέμ και πίστεψε ότι μπορεί να τα πετύχει όλα αυτά εμπιστευόμενος την κτίση και όχι τον Κτίσαντα, να εμπιστευθεί δηλαδή την ύλη και όχι Εκείνον που τον δημιούργησε από άπειρη αγάπη. Σημειώνοντας πως έτσι «μπήκε στη ζωή μας θάνατος», υπογράμμισε παράλληλα πως ο Θεός είναι ένας αβόλιστος ωκεανός της Αγάπης και εξήγγειλε μέσα στην Εδέμ το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, θέλοντας «να αποκαταστήσει τη βλάβη, όχι με το θάνατο του αμαρτωλού και ασώτου, αλλά με τη δική Του εκούσια παράδοση».

Αναφέροντας πως ο Θεός εισήλθε στον χώρο και τον χρόνο και παρέδωσε τον Εαυτό Του εκούσια και με τη θυσία Του επάνω στο Γολγοθά «χάρισε στον άνθρωπο την επανόρθωσή του, την παλιγγενεσία του, τη σωτηρία του, την ακεραιότητά του, την αιωνιότητά του, την ανάστασή του», τόνισε πως σε αυτό το σχέδιο ο Θεός εισήλθε στην ιστορία αναζητώντας συνεργό και αυτός ο συνεργός ήταν, «η κόρη του Ιωακείμ και της Άννας, το δώρο της Προσευχής, η κόρη της υπακοής, η Υπεραγία Θεοτόκος».

Μιλώντας για το πρόσωπο της Παναγίας, ο Σεβασμιώτατος, τόνισε πως η Υπεραγία Θεοτόκος άνοιξε τις πύλες της ιστορίας με το «ιδού η δούλη Κυρίου…», έγινε η ενχρίστωση της ανθρωπότητος και έτσι «η Θεοτόκος απέβη η Ζωοδόχος Πηγή από την οποία ανέβλυσε το Ύδωρ της ζωής». «Έγινε η αιτία της σωτηρίας μας. Εκείνη επέτρεψε στον Θεό να μας σώσει». «Το ανθρώπινο πλάσμα να ανοίγει την ιστορία του κόσμου στον Δημιουργό του κόσμου και να του επιτρέπει να συνεργαστεί με τον άνθρωπο», πρόσθεσε μιλώντας για τον συγκλονιστικό αυτό λόγο των Πατέρων της Εκκλησίας μας, υπογραμμίζοντας πως «η Υπεραγία Θεοτόκος είναι το ανυπέρβλητο πρόσωπο που χάρισε στο ανθρώπινο γένος την κοινωνία με το Θεό και έτσι έγινε όντως Ζωοδόχος Πηγή».

«Σήμερα η καρδιά μας πετάει ψηλά, στη Βασιλίδα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη», είπε στη συνέχεια, αναφερόμενος στο προσκύνημα της Παναγίας στο Μοναστήρι του Μπαλουκλί «όπου το ιερό αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής αναβλύζει ιάματα».

Μιλώντας για τον Σταυρό του Κυρίου, το εκούσιο Πάθος, αλλά και την Ανάσταση με την οποία ο Κύριός μας συνέτριψε το κράτος του θανάτου και μας χάρισε την επίγνωση του μεγαλείου μας και της αιώνιας μεταφυσικής αναγωγής μας και μας βεβαιώνει για τη δική μας εξανάσταση και το τέλος του εσχάτου εχθρού μας που είναι ο θάνατος», ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε πως «αυτή η Ανάσταση μαρτυρείται και βεβαιώνεται από τους μάρτυρες της Αναστάσεως, τους Αγίους Αποστόλους, οι οποίοι με το αίμα τους υπέγραψαν τη διακήρυξη της Αναστάσεως του Κυρίου», υπογραμμίζοντας παράλληλα με έμφαση πως κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πεθάνει για ένα ψέμα.

«Ο Πανάγιος Θεός λύτρωσε τον άνθρωπο από τις σκληρές επιλογές του: από το θάνατο και τη φθορά», είπε αναφερόμενος στους Αγίους και στα «άχραντα και ευωδιάζοντα σκηνώματά τους» που «εξαγγέλλουν την Ανάσταση», φέρνοντας ως παραδείγματα τον πολιούχο μας Άγιο Σπυρίδωνα και τους προσφάτως εορτάζοντες Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη.

«Εύχομαι, σε αυτή την πολύ πεισιθάνατη εποχή των μεγάλων ανατροπών και αντινομιών να μας εμπνέει η σωτηρία, η χαρά, η ειρήνη, τα δώρα του Αναστάντος και η Χάρις της Κυρίας Θεοτόκου να σας ευλογεί και να σας αγιάζει, γιατί είναι η Πηγή της ζωής και της σωτηρίας μας», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του.

Ακολούθησε η περιφορά της Ιεράς Εικόνος, στο τέλος της οποίας ο Σεβασμιώτατος, προέτρεψε όλους «να έχουμε πάντοτε στη ζωή μας τη συνείδηση ότι είμαστε τα παιδιά της Παναγίας. Με αυτή τη συνείδηση μπορούμε να αντιπαλαίουμε κάθε πειρασμό, κάθε αμαρτία, κάθε αρρώστια, κάθε θάνατο». «Όταν έχεις τη βεβαιότητα ότι ανήκεις στην Παναγία και είσαι παιδί της, έχεις κοινωνία με την παφλάζουσα αγάπη της». «Η Χάρις της να είναι η μόνιμη κάτοικος της καρδιάς σας και της ζωής σας», είπε, ευχαριστώντας, μεταξύ άλλων, τους ιερείς του Ναού και ιδιαιτέρως τον προϊστάμενο Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίο Καράμπελα.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα