μαντέψτε ποιος θα κερδίσει στο τέλος…..

Σήμερα έχουμε πολλές ευχές…

Καλημέρα (καλησπέρα)!

Καλό Τριώδιο!

Καλό Μήνα!

Σήμερα (από χθες Σάββατο για την ακρίβεια) άνοιξε μία νέα περίοδος στην Εκκλησία μας …και στη ζωή μας.

Άνοιξε το βιβλίο του Τριωδίου και μάλιστα όπως γράφει και στη μέσα σελίδα του κάτω από τη λέξη «Τριώδιον» είναι «Κατανυκτικόν».

Δεν θα σας πούμε κάτι καινούριο εάν θυμίσουμε ότι η περίοδος του Τριωδίου μας καλεί σε μετάνοια, ταπείνωση κλπ και όχι σε ξέφρενους χορούς και μεταμφιέσεις. Είναι η λειτουργική περίοδος 10 εβδομάδων που ξεκινά από σήμερα - Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου - και διαρκεί έως το Μέγα Σάββατο, προετοιμάζοντάς μας για το Πάσχα. Χαρακτηρίζεται από ύμνους που καλούν σε συντριβή καρδιάς, μετάνοια και πνευματική εγρήγορση, εστιάζοντας στη νηστεία, την προσευχή και τη συγχώρεση. 

Ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο…

Ας διδάξουμε στα παιδιά μας την έννοια του πραγματικού Τριωδίου…

Ας αποφύγουμε το ξέφρενα πάρτυ, τους χορούς και κυρίως τις μεταμφιέσεις αυτή την περίοδο…

Ας μην επιδοθούμε και ας μην συμμετάσχουμε σε καρναβαλικές φιέστιες…

Και κυρίως…

Ας μην παραδοθούμε στην αμαρτία που μας προτρέπουν και μας προκαλούν αυτές οι καταστάσεις …

Ας το παλέψουμε… και ας μην ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον αγώνα έχουμε σύμμαχό μας τον Χριστό!!! …οπότε μαντέψτε ποιος θα κερδίσει στο τέλος….. (;;;)

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν με ταπείνωση και ας μην ξεχνάμε αυτό που λέει ο Μέγας Βασίλειος:

Χωρίς ταπείνωση το παν γίνεται μηδέν.

Με ταπείνωση το μηδέν, γίνεται το παν.

Καλή αρχή Τριωδίου, λοιπόν, και με το καλό να μας αξιώσει ο Κύριος να προσκυνήσουμε το Πάθος και την Ανάστασή Του!

Καλό Τριώδιο!

Διαβάστε περισσότερα

Κάτι πήρε το αυτί μου…

Έμαθα σήμερα ΚΥΡΙΑΚΗ, ...ότι χθες, πραγματοποιήθηκε μία «μυστική» συνάντηση παλαιών και παλαιοτέρων (αυτό για να ξεχωρίζουμε και τις ηλικίες) στελεχών της Ενορίας μας… πού λέτε;;;;

Μα φυσικά σε μαγαζί εστίασης…

Και ήθελαν να είναι τόσο «μυστική» αυτή η συνάντηση που δεν διάλεξαν κάποιο από τα μαγαζιά της περιοχής μας, αλλά το τραπέζι κλείστηκε σε μαγαζί της ενοριακής περιφέρειας ενός εκ των συνδαιτημόνων που είναι παλαιό στέλεχός μας…

Δεν πειράζει, ευχόμαστε να περάσατε καλά (και να φάγατε καλά)

Έμαθα, επίσης, ότι – μεταξύ άλλων – σε αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε δεν έλειψαν τα γέλια (δυνατά και φωναχτά γέλια), η διηγήσεις παλιών ιστοριών και γεγονότων, οι ενθυμήσεις ζώντων και κεκοιμημένων αγαπημένων προσώπων (όπως και του σήμερα εορτάζοντος Γρηγόρη Μπούτση), αλλά και τα μεταξύ τους πειράγματα….

Βλέπετε…. έμαθα, ότι είχαν καιρό να συναντηθούν…

… όπως επίσης έμαθα, ότι σχεδόν κανονίστηκε και η επόμενή τους συνάντηση.

Για ένα έχουμε να προειδοποιήσουμε: Μπορεί να μην έχουμε υλικό από τη χθεσινή τους συνάντηση (μνημόσυνο), αλλά την επόμενη φορά θα φροντίσουμε να βρούμε.

Χρειάζονται, πάντως, αυτά και μακάρι να μπορέσουμε κάποια στιγμή να ανταμώσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, μικροί και μεγάλοι, παλαιοί και νεότερη σε μία παρόμοια συνεστίαση, αυτή τη φορά στο Πνευματικό μας Κέντρο.

Να θυμηθούμε τα παλιά, στον χώρο που συνέβησαν…

Καλή αντάμωση!!!

 

Διαβάστε περισσότερα

Κυριακάτικες σκέψεις... με αφορμή την (δυσάρεστη) επικαιρότητα.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζουμε, ακούμε και βλέπουμε πολλά.

Ειδήσεις που μας σοκάρουν. Εικόνες που μας πληγώνουν.

Νέους ανθρώπους μπλεγμένους σε πράξεις βίας, παραβατικότητας και αδιεξόδων.

Και εύκολα γεννιέται μέσα μας ο θυμός. Η αγανάκτηση.

Το «πού πάμε;» και το «τι φταίει;». Κυρίως του «τι φταίει»…

Νομίζω πως εύκολα όλοι μας αντιλαμβανόμαστε ότι πίσω από κάθε πράξη παραβατικότητας ΙΣΩΣ κρύβεται μια καρδιά ανήσυχη, μια ψυχή που πονά, ένας νέος που δεν βρήκε νόημα, αγάπη, προσανατολισμό.

Ας μην γελιόμαστε… Όταν ο άνθρωπος — και ιδιαίτερα ένας νέος άνθρωπος — απομακρύνεται από τον Θεό, δεν μένει απλώς «ουδέτερος». Μένει μόνος. Και η μοναξιά αυτή γίνεται θυμός, φόβος, επιθετικότητα. Γίνεται ανάγκη να ακουστεί έστω - δυστυχώς - και με λάθος, μη επιτρεπτούς τρόπους.

Ζούμε σε μια εποχή που μιλά πολύ για δικαιώματα, αλλά λίγο ή σχεδόν καθόλου για ευθύνη. Μιλάμε όλοι μας πολύ για ελευθερία, αλλά ελάχιστα για ουσιαστικό νόημα. Δεν κατανοούμε, όμως, ότι χωρίς τον Θεό η ελευθερία εύκολα μετατρέπεται σε σύγχυση και η δύναμη σε βία.

Δεν θερίζουμε σήμερα τίποτε άλλο από τους καρπούς της απομάκρυνσής μας από Εκείνον που είναι «πράος και ταπεινός τη καρδία». Από Εκείνον που δίδαξε ότι η αληθινή δύναμη δεν είναι η επιβολή, αλλά η αγάπη.

Κοντά στον Θεό ο άνθρωπος βρίσκει αυτό που τόσο λείπει από τους νέους μας: γαλήνη. Σταθερότητα. Σιωπή που θεραπεύει. Μια μεγάλη και ορθάνοιχτη αγκαλιά (σαν αυτή του Πατέρα της παραβολής του ασώτου υιού) που δεν προϋποθέτει επιτυχίες, εικόνα ή δύναμη.

Η Εκκλησία δεν είναι χώρος για τους «καλούς» και τους «τακτοποιημένους». Είναι νοσοκομείο ψυχών. Και ίσως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι νέοι μας χρειάζονται αυτό το νοσοκομείο — όχι ως έλεγχο, αλλά ως καταφυγή.

Ας προβληματιστούμε… μα κυρίως, πρώτα και πάνω από όλα… ας ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ…

Ας τους δείξουμε με τη ζωή μας ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Ότι η ειρήνη δεν βρίσκεται στη σύγκρουση, αλλά στη σχέση. Όχι στην απομάκρυνση, αλλά στην επιστροφή.

Γιατί μόνο όταν ο άνθρωπος ξαναβρεί τον Θεό, αρχίζει σιγά-σιγά να ξαναβρίσκει και τον εαυτό του.

Και τότε, εκεί που σήμερα βλέπουμε σκοτάδι, μπορεί — με τη Χάρη Του — να αρχίσει να χαράζει φως.

Αρκεί να το θέλουμε…

 

Διαβάστε περισσότερα

Ας ξεκινήσουμε με γκάλοπ και βλέπουμε... - Κυριακάτικα!

Ποια είναι η πρώτη λέξη που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε της λέξη “Χριστούγεννα”; (αυτό είναι το γκάλοπ)

Στολίδια; Φαγητά; Ή μήπως… δώρο;

Ας είμαστε ειλικρινείς: τα δώρα έχουν γίνει το κέντρο των Χριστουγέννων. Και δεν λέω…. ποιός δεν χαίρεται να λαμβάνει ένα ωραίο κουτί με κορδέλα;

Όμως, κάποια στιγμή στη ζωή μας θα πρέπει να ανακαλύψουμε ποια είναι τα δώρα που δεν χωράνε σε κουτιά… δεν αγοράζονται και δεν χαρίζονται μόνο τα Χριστούγεννα, αλλά κάθε μέρα.

Αν το καλοσκεφτούμε, τα Χριστούγεννα δεν ξεκίνησαν με κάποιο λαμπερό κουτί κάτω από ένα στολισμένο δέντρο, αλλά με το πιο μεγάλο δώρο που δόθηκε ποτέ: τη Γέννηση του Χριστού.

Ένα δώρο που δεν είχε κορδέλες, δεν είχε φανταχτερά περιτυλίγματα.

Είχε όμως Άστρο Φωτεινό, που έλαμπε γιορτινό και έφερε μήνυμα από τον Ουρανό.

Μήνυμα Αγάπης, Ελπίδας και κυρίως… Σωτηρίας του κόσμου.

Ας μην ξεχνάμε ότι τα πιο σημαντικά δώρα δεν είναι αυτά που βρίσκονται στα ράφια των καταστημάτων, αλλά αυτά που βρίσκονται στις καρδιές μας.

Γιατί το καλύτερο δώρο, τελικά, δεν είναι αυτό που λαμβάνουμε… αλλά αυτό που προσφέρουμε.

Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, το αληθινό νόημα των εορτών και πως η ομορφιά των Χριστουγέννων δεν βρίσκεται κάτω από το δέντρο, αλλά μέσα μας. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν….

                                                                                                                                          ...ευγνώμων...

Διαβάστε περισσότερα

"Χρονοντούλαπο" - Θυμάμαι μια Κυριακή… (και ένα υστερόγραφο)

γράφει... ο ευγνώμων

Οι ιστορίες από το «Χρονοντούλαπο» συνεχίζονται, εγκαινιάζοντας – ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα – την υποενότητα - φάκελο «Κυριακάτικες Ιστορίες»

Θυμάμαι, λοιπόν μια Κυριακή...

… το πολύ μακρινό 199… τόσο (στο μυαλό μου είναι – όχι σαν χθες, αλλά – σαν προχθές σίγουρα) που στο Ναό μας είχε έρθει ένας μεγάλος (και σε όνομα και σε ηλικία) πολιτικός για ένα μνημόσυνο.

Είδηση τότε για τη γειτονιά… Ήρθε στην Αγια - Σοφιά ο…

Αφού τελέστηκε το ιερό Μνημόσυνο στο Ναό, στη συνέχεια όλοι πήγαν στο Πνευματικό μας Κέντρο για να συλλυπηθούν την οικογένεια.

Ο κόσμος …«ουρά μέχρι έξω» ...και μαζί και ο κ. τάδε.

Στην ενοριακή μας παρέα και συντροφιά είχαμε τότε έναν που ήξερε από φωτογραφίες.

Θυμίζω ότι οι φωτογραφίες τότε ΔΕΝ ήταν ψηφιακές. Είχαμε το παλιό, καλό, παραδοσιακό φιλμ, το οποίο όταν τελείωνε, το πηγαίναμε στο φωτογράφο και μας εμφάνιζε τις φωτογραφίες.

Είχαμε πει, λοιπόν στον Στέφανο, το φίλο που ήξερε από φωτογραφίες και είχε μία πολύ καλή φωτογραφική μηχανή, να έρθει και να τραβήξει φωτογραφίες από την παρουσία του κ. τάδε στην Αγία Σοφία.

Όλα πήγαιναν καλά…!!!

Είπαμε, το μνημόσυνο τελέστηκε, ο καφές δόθηκε, ο κόσμος συλλυπήθηκε, ο φωτογράφος απαθανάτιζε.. τραβούσε φωτογραφίες… και δώστου φωτογραφίες… και «κύριε τάδε να βγάλουμε και μαζί μια φωτογραφία»… καταλαβαίνετε.

«Κλικ» στο «κλικ» των φωτογραφιών, κάποια στιγμή το φιλμ τελείωσε…

…και όχι μόνο τελείωσε, αλλά ΔΕΝ υπήρχε άλλο.

Βλέπετε δεν γνωρίζαμε πολύ νωρίτερα για την επίσκεψη του κ. τάδε. Το μάθαμε τελευταία στιγμή… και τελευταία στιγμή πήγε ο Στέφανος (καλή του ώρα όπου και αν είναι τώρα) να φέρει από το σπίτι του τη φωτογραφική του μηχανή με όσο χώρο είχε απομείνει στο φιλμ, φυσικά (Κυριακάτικα πού να έβρισκε τότε να αγοράσει άλλο;;;).

«Ρε σεις… τελείωσε το φιλμ. Τι κάνουμε τώρα;», ρώτησε εμφανώς αμήχανα ο Στέφανος…

Για να λάβει την αποστομωτική (αλλά – για εμένα – λογικότατη) απάντηση: «Τράβα φωτογραφίες σαν να έχεις φιλμ».

Ώπερ και εγένετο.

Τα «κλικ» στη φωτογραφική μηχανή συνεχίστηκαν, όλοι πόζαραν με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, χωρίς φυσικά να γνωρίζουν ότι οι αναμνήσεις από αυτές τις φωτό θα έμεναν – στην καλύτερη περίπτωση - μόνο στη μνήμη τους.

Εμείς, με την τρέλα της νεότητας τότε, γελούσαμε λες και «μας καθάριζαν αυγά», αλλά όχι χωρίς λόγο… γιατί όσοι ξέραμε, λέγαμε: 

«Χαμογελάστε λίγο… Πώς θα βγουν όμορφες οι φωτογραφίες; Γελάστε, γιατί θα τις βλέπουν τα εγγόνια σας και θα καμαρώνουν όταν μεγαλώσουν (αμ δε…) »… και άλλα πολλά τέτοια.

Περιττό να σας πως ποιο ερώτημα επικρατούσε αργότερα σε κάθε εκδήλωση που ο Στέφανος έβγαζε φωτογραφίες….

Έξυπνοι είστε… θα το βρείτε.

Καλή Κυριακή!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Περιμένουμε και τις δικές σας Κυριακάτικες ιστορίες…!!!

Διαβάστε περισσότερα

Καλωσορίσατε στην Κυριακή μας! …και ένα παλιό πρόγραμμα Κυριακής…

«Η Κυριακή, η Κυριακή ας ήταν πιο μεγάλη…» λέει το γνωστό κινηματογραφικό άσμα.

Μα, είναι!!! Η ΚΥΡΙΑΚΗ είναι η μεγαλύτερη και η ωραιότερη ημέρα της εβδομάδος!

Ιδιαίτερη ημέρα για όλους… ιδίως όμως για εμάς τους Χριστιανούς!

Είναι η ημέρα που θα ανταμώσουμε στο Ναό και θα μετέχουμε στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας!

Είναι η ημέρα που θα την «αφιερώσουμε»  (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε) στην Ενορία μας!

Και φυσικά είναι η ημέρα όπου θα ανταμώσει (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε) όλη η οικογένεια. Θα βρεθούν (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε) όλοι γύρω από το ίδιο τραπέζι… όχι μόνο για το φαγητό (άντε και για αυτό), …αλλά κυρίως για την ένωση της οικογένειας και των φίλων. Για το αντάμωμα… (άντε και για το γλυκό)

Για την ανταλλαγή απόψεων, για τις διαφωνίες σε θέματα επικαιρότητας – και όχι μόνο.

ΘΥΜΑΜΑΙ… το πρόγραμμα της Κυριακής όταν ήμουν μικρός… στο Δημοτικό.

Το πρωί, νωρίς – νωρίς, είχε Εκκλησιασμό. Από τις 6:50 το αργότερο στην Εκκλησία. Παπαδάκι, Ψαλτήρι κλπ.

Μετά… λίγο μάζεμα και καθαριότητα του Ιερού… λίγο παιχνίδι (κυρίως πινγκ πονγκ) μέχρι να πάει 11:00 ή 12:00 και να αρχίσει η Χορωδία. Καταλαβαίναμε ότι η ώρα πέρναγε όταν η Κατερίνα άρχισε και ρωτούσε: «κ. Παναγιώτη τελειώνουμε;» «Γιατί Κατερίνα;», ρωτούσε εκείνος. «Πείνασα…» απαντούσε η Κατερίνα.   …και εάν την έβλεπες ζύγιζε δεν ζύγιζε 25 κιλά με ρούχα και παπούτσια (και το κόκκινο τετραδιάκι κα Χριστίνα…)

Αργότερα, το μεσημέρι στο σπίτι για το οικογενειακό τραπέζι. Εγώ συνήθως έτρωγα μακαρόνια σε όλες τους τις εκδοχές (…με κρέας, με κιμά, παστίτσιο, σουφλέ κλπ)

Αφού καταπιανόμουν λίγο με το διάβασμα (ο Θεός να το κάνει) για το σχολείο, το απόγευμα επιστροφή στο Πνευματικό Κέντρο για παιχνίδι, δραστηριότητες, πρόβες σε θεατρικά, χορευτικά κλπ.

Βλέπετε, όπως και τώρα, έτσι και τότε, πάντα κάτι ετοιμάζαμε… για κάτι πάντα προετοιμαζόμασταν…

Αυτό όμως θα αποτελέσει ξεχωριστό κεφάλαιο αναρτήσεων. Παλαιές γιορτές και Εκδηλώσεις… Παρασκήνιο από πρόβες… «Μυστικές» φωτογραφίες… ατέλειωτες δημιουργικές ημέρες και ώρες ξεγνοιασιάς, καλής παρέας, ωφέλιμης συντροφιάς και γέλιου…

Εις το επανα-διαβάζειν, λοιπόν!!!

Προς το παρόν… Καλή Κυριακή!!!

γράφει... ο ευγνώμων

 

Διαβάστε περισσότερα