Χριστουγεννιάτικα κάλαντα και τραγούδια στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Χαρούμενες παιδικές φωνές, κάλαντα και Χριστουγεννιάτικες μουσικές και τραγούδια γέμισαν χθες Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025 τα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο «ΜΑΡΙΝΑΚΕΙΟΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ».

Μέσα στο κλίμα των εορταστικό των ημερών, παιδιά από τα Εκπαιδευτήρια της τοπικής μας Εκκλησίας επισκέφθηκαν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, προκειμένου να λάβουν την ευχή του, αλλά και να του ευχηθούν για τις ημέρες του Αγίου Δωδεκαημέρου.

Ο Σεβασμιώτατος υποδέχθηκε και φέτος με μεγάλη χαρά τα παιδιά, στα οποία ευχήθηκε από καρδιάς για καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα, προσφέροντας μαζί τις ευχές και τις ευλογίες του, Χριστουγεννιάτικα κεράσματα.

«Είστε ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε στη ζωή μας. Είστε η ευλογία του Θεού» είπε ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος στα παιδιά, υπογραμμίζοντας με χαρά πως «όπου πηγαίνετε μας βγάζετε ασπροπρόσωπους και αυτό για εμάς είναι το πολυτιμότερο στεφάνι που μπορούμε να πάρουμε».

Ευχήθηκε υγεία, πρόοδο και κάθε ευλογία από το Θεό και αναφέροντας πως ο Θεός έγινε και ο ίδιος βρέφος και μικρό παιδί λέγοντας σε όλο τον κόσμο ότι εάν δεν γίνεται σαν τα παιδιά δεν θα μπείτε στη Βασιλεία του Θεού, επεσήμανε ότι «εσείς μας διδάσκεται, μας εμπνέετε, μας οδηγείτε, μας φωτίζεται και να ξέρετε ότι σας αγαπάμε πολύ».

Να μεταφέρετε στους γονείς, στα αδέλφια και τους συγγενείς σας την αγάπη μας και τις θερμές ευχές μας», είπε ολοκληρώνοντας τις ευχές του ο Σεβασμιώτατος.

Στην συνέχεια, χριστουγεννιάτικες μουσικές και ύμνοι ακούστηκαν από την Φιλαρμονική του Δήμου Πειραιά, την Βυζαντινή Χορωδία και τη Μπάντα του Λιμενικού Σώματος.

Νωρίτερα η χορωδία των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς επισκέφθηκε, για να του ψάλλει τα κάλαντα, τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη, ο οποίος υποδέχθηκε τα παιδιά με τη σύζυγό του Βάλια στο Δημαρχείο, ενώ πιο πριν οι μαθητές και οι μαθήτριες είχαν βρεθεί στην Ναυτική Διοίκηση Αιγαίου, όπου έψαλαν τα κάλαντα στον Διοικητή, Αρχιπλοίαρχο κ. Γρηγόριο Νούσια και τα Στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού που υπηρετούν στη Μονάδα.

Ακολουθούν σχετικά βίντεο.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Η εορτή των Εισοδίων από τον Σύνδεσμο των Απανταχού Κιμωλίων «Η Οδηγήτρια», στην Ενορία μας.

Στον Ναό μας θα τιμηθεί πανηγυρικά, για ακόμη μία χρονιά, η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, από το Σύνδεσμο των Απανταχού Κιμωλίων «Η Οδηγήτρια». 

Σήμερα Πέμπτη στις 17:30 θα ψαλεί ο πανηγυρικός Εσπερινός και αύριο Παρασκευή το πρωί θα τελεσθεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Διαβάστε περισσότερα

Την Κυριακή που μας πέρασε...

Την Κυριακή 9 Νοεμβρίου, που η Εκκλησία μας τιμά με ευλάβεια την κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, τελέστηκε η Ιερά Θεία Λειτουργία μέσα σε κλίμα κατάνυξης και πνευματικής χαράς.

Όσοι συμμετείχαν στη Θεία Λειτουργία είχαν την ξεχωριστή ευλογία να προσκυνήσουν τμήμα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου και να απευθύνουν προσευχή, ζητώντας τη θαυματουργή χάρη και προστασία του.

Ο Άγιος Νεκτάριος, ένας από τους πιο αγαπητούς σύγχρονους Αγίους, γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Θράκης το 1846. Αφιέρωσε όλη του τη ζωή στη διακονία του Θεού και του ανθρώπου, υπηρετώντας με ταπείνωση, αγάπη και ανεξάντλητη πίστη. Παρά τις δοκιμασίες και τις συκοφαντίες που υπέστη, δεν έπαψε ποτέ να εμπιστεύεται τη Θεία Πρόνοια. Υπήρξε σπουδαίος θεολόγος, κήρυκας της αληθινής ορθόδοξης πίστης και πνευματικός πατέρας για χιλιάδες ψυχές.

Η ζωή του ήταν παράδειγμα ταπεινοφροσύνης, πραότητας και ανεξικακίας, ενώ τα έργα και τα θαύματά του συνεχίζονται έως σήμερα, όπου αμέτρητοι πιστοί προστρέχουν στη χάρη του για να λάβουν ιαματική και πνευματική ανάπαυση.

Η προσκύνηση του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου αποτέλεσε μεγάλη ευλογία για όλους τους παρευρισκόμενους, που ένιωσαν βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη για την παρουσία του Αγίου ανάμεσά τους. Η χάρη του Αγίου Νεκταρίου συνεχίζει να φωτίζει, να ενισχύει και να θεραπεύει όλους όσοι επικαλούνται το όνομά του με πίστη και ταπείνωση.

Διαβάστε περισσότερα

Το Ιερό Σαρανταλείτουργο στην Ενορία μας. Μία σημαντική σημείωση και 4 σχετικά κείμενα για ωφέλεια!

Για μία ακόμη χρονιά θα τελεστεί στο Ναό μας το ιερό Σαρανταλείτουργο για την επερχόμενη μεγάλη Δεσποτική Εορτή της Γεννήσεως του Κυρίου μας.

Το Σαρανταλείτουργο των Χριστουγέννων ξεκινάει, κάθε χρόνο, στις 15 Νοεμβρίου και τελείται τόσο υπέρ υγείας των ζώντων, όσο - κυρίως - υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων αδελφών μας.

Η Ακολουθία του Όρθρου στο Ναό μας, καθημερινά θα ξεκινάει στις 07:00 το πρωί και στη συνέχεια θα τελείται η Θεία Λειτουργία.

Μπορείτε να στείλετε να ονόματα που επιθυμείτε, είπε υπέρ υγείας, είτε υπέρ αναπαύσεως, προκειμένου να μνημονευθούν στην Αγία Πρόθεση.

Στα παρακάτω link μπορείτε να διαβάσετε παλαιότερες αναρτήσεις του διαδικτυακού μας τόπου σχετικές με το Ιερό Σαρανταλείτουργο.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Θυμίζουμε στην αγάπη σας ότι δεν αρκεί να δώσουμε απλά τα ονόματα στην Εκκλησία και μετά εμείς να «τεμπελιάσουμε». Είναι αυτονόητο ότι, εάν οι συνθήκες φυσικά το επιτρέπουν, βρισκόμαστε στο Ναό όσο το δυνατόν περισσότερες ημέρες μπορούμε και – εάν έχουμε την ευχή του πνευματικού μας - μετέχουμε στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Ας κάνουμε φέτος μία αρχή και ας βάλουμε ένα «στοίχημα» (εντός πολλών εισαγωγικών η λέξη) με τον εαυτό μας να βρεθούμε όσες περισσότερες ημέρες μπορούμε στο Ναό. Έτσι και εμείς θα ωφεληθούμε από την παρουσία μας εκεί, και οι ψυχές των αδελφών μας από την Προσευχή μας!

Με το καλό να εορτάσουμε και φέτος τη Μητρόπολη των Εορτών, τα Χριστούγεννα!

Σχετικά κείμενα:

• Η Τεσσαρακονθήμερος Νηστεία των Χριστουγέννων και το Ιερό Σαρανταλείτουργο. 
• Γιατί μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους.
• Νηστεία Χριστουγέννων: Γιατί τελείται το Σαρανταλείτουργο.
• Το Σαρανταλείτουργο.

Διαβάστε περισσότερα

Από σήμερα και κάθε Τετάρτη οι Παρακλήσεις στον Άγιο Παρθένιο, Επίσκοπο Λαμψάκου.

Όπως, ίσως, γνωρίζετε στην Ενορία μας φυλάσσεται Ιερό Λείψανου του Αγίου Παρθενίου, Επισκόπου Λαμψάκου, προστάτου των Καρκινοπαθών.

Έχει καθιερωθεί από ετών μία ευλογημένη συνήθεια στο Ναό μας:

ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ, μετά την Ακολουθία του Εσπερινού που ξεκινάει στις 17:00 να ψάλλεται η Παράκληση του Αγίου Παρθενίου, υπέρ υγείας και ενισχύσεως των αδελφών μας και των οικείων τους.

 

Διαβάστε περισσότερα

Η λαμπρή Ιερά πανήγυρις του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Λαμπρά τιμήθηκε η εορτή του Αγίου Πνεύματος στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, ημέρα κατά την οποία πανηγυρίζει μεγαλοπρεπώς ο Καθεδρικός Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Σήμερα Δευτέρα 9 Ιουνίου 2025 τελέστηκε δισαρχιερατικό συλλείτουργο, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συνιερουργούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ο οποίος κήρυξε το Θείο Λόγο, τονίζοντας αφενός τον καθοριστικό ρόλο του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας και των πιστών, ως συνεχής παρουσία του Θεού που αγιάζει, φωτίζει και καθοδηγεί, αφετέρου πως για να ενεργήσει μέσα μας, απαιτείται βίωση της ορθόδοξης πίστης και συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος στους κεντρικούς δρόμους της πόλεως του Πειραιά.

Παρέστησαν εκπρόσωποι πολιτικών, πολιτειακών, στρατιωτικών και δικαστικών αρχών, εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, της τοπικής Αυτοδιοίκησης, Συλλόγων και Φορέων της πόλης του Πειραιά.

Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Πασχάλιος Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

 

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2025

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ Ι.ΚΛΗΡΟ & ΤΟΝ ΕΥΣΕΒΗ ΛΑΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

 

Ἀδελφοί, Συλλειτουργοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἐν μέσῳ τῆς φθορᾶς, τῆς σύγχυσης καί τῆς ἀνησυχίας γιά ὅσα ὀδυνηρά συμβαίνουν στόν πλανήτη μας, τῆς ἀδυναμίας πού συχνά μᾶς κάνει νά νιώθουμε ἐξαντλημένοι ἀπό πολλές προσωπικές δυσκολίες, τό Πάσχα ἔρχεται νά προσφέρει ἄφθονο φῶς καί νά προσφέρει κάτι μοναδικό: τή δύναμη τῆς Ἀνάστασης, τόν θρίαμβο τῆς δύναμης τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης.

Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, συκοφαντημένος ἀπό τό θρησκευτικό status quo, καταδικασμένος ἄδικα ἀπό τίς ἀρχές, ὑβρισμένος ἀπό πλήθη, ὄχι μόνο ἀνασταίνεται ἐκ νεκρῶν νικητής, ἀλλά λαμβάνει καί ἀπόλυτη ἐξουσία ἀπό τόν Θεό Πατέρα: ὁ Ἀναστημένος Κύριος διαβεβαιώνει τούς μαθητές Του ὅτι «ἐδόθη μοί πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς» (Ματθαῖος 28:18) καί τούς ἀναθέτει νά κηρύξουν αὐτό τό μήνυμα παγκόσμιας σημασίας σέ ὅλους τούς λαούς.

Ἡ ἀφάνταστη δύναμη τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύφθηκε χαρμόσυνα στήν Ἀνάσταση. Ὁ Ἰησοῦς δέχτηκε οἰκειοθελῶς τήν ταπείνωση τῶν Παθῶν καί συνέτριψε τή δυναστεία τῆς δαιμονικῆς δύναμης, μιά δύναμη βασισμένη στήν ἀλαζονεία καί τόν ἐγωισμό: ἐπανόρθωσε τίς ἁμαρτίες μας στό σταυρό «καί θανάτῳ θάνατον πατήσας» μᾶς χάρισε «αἰώνια ζωή». Ὁ Θεός Πατέρας τοποθέτησε τόν σταυρωμένο καί ἀναστημένο Υἱό Του «ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καί ἐξουσίας καί δυνάμεως καί κυριότητος καί παντός ὀνόματος ὀνομαζομένου οὐ μόνον ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλά καί ἐν τῷ μέλλοντι καί πάντα ὑπέταξεν ὑπό τούς πόδας αὐτοῦ» (Ἐφεσίους 1:21-22). Εἶναι αὐτή ἡ λυτρωτική ἀλλαγή πού γιορτάζουμε τό Πάσχα.

Ὁ Παντοδύναμος Θεός τοποθέτησε τόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς «κεφαλήν ὑπέρ πάντα τῇ ἐκκλησίᾳ» (Ἐφεσίους 1:22). Καί ἡ Ἐκκλησία, ὡς εὐχαριστιακή κοινότητα τῆς Ἀναστάσεως, κηρύττει τό μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἐν Χριστῷ διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί διακηρύττει τήν τελική ὑπέρβαση τοῦ θανάτου καί τή συμμετοχή μας στή ζωή του Ἀναστάντος. Ὡς τό μυστικό «σῶμα αὐτοῦ, τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου» (Ἐφεσίους 1:23), ἡ Ἐκκλησία ἀκτινοβολεῖ τή δόξα τοῦ ζῶντος Κυρίου σέ ὅλη τή πλάση. Ζεῖ μέσα στό χρόνο μέ μιά ἰσχυρή ἐσχατολογική ἐλπίδα ὅτι κάθε ἄλλη δύναμη θά ὑποταχθεῖ στό τέλος τοῦ χρόνου στή δική Του μοναδική ἐξουσία ἀγάπης.

Ἀλλά ἡ ἐξουσία τοῦ Ἰησοῦ πάνω στήν ἀνθρωπότητα εἶναι πολύ διαφορετική ἀπό τίς ἐγκόσμιες δυνάμεις. Τήν κρίσιμη στιγμή τῶν Παθῶν ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου, ὁ Ἰησοῦς τόνισε ὅτι «ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὔκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰωάννης 18:36). Ταυτόχρονα, μᾶς ὑπενθύμισε ὅτι μπορεῖ νά ἐπιβάλει τήν ἐξουσία Του ἀνά πᾶσα στιγμή (Ματθαῖος 26:53). Ἐπιβεβαίωσε μιά σαφῆ διάκριση μεταξύ πνευματικοῦ καί ἐγκόσμιου. Μιά τάξη πού θά διαρκέσει μέχρι τήν ἔνδοξη ἐπιστροφή Του.

Σέ ἀντίθεση μέ τίς διάφορες θεοκρατικές παραδόσεις πού συνδέουν τή θρησκευτική καί τήν κρατική ἐξουσία, ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά παραμείνει συνεπής στόν πνευματικό της ρόλο. Ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ δέν ἔχει θέση σέ σχέδια πολιτικῆς σκοπιμότητας καί καταπίεσης ἀτόμων καί λαῶν. Ὁ Ἰησοῦς πρόβαλε μιά διαφορετική ἀντίληψη τῆς ἐξουσίας στήν ἀνθρώπινη κοινωνία. Ἔθεσε τή διακονία πρός τόν συνάνθρωπό Του ὡς βάση καί ἰδανικό, ἐνῷ οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ τοῦ κόσμου συνήθως κυριαρχοῦν, ἀδιαφορῶντας γιά τήν ἀξιοπρέπεια τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων καί καταπιέζοντας τούς ἀδύναμους, ὁ Ἰησοῦς ἔζησε ὡς «ὁ διακονῶν» (Λουκᾶς 22:25-27). Αὐτό τό παράδειγμα ἔδωσε στόν λαό Του, στήν Ἐκκλησία Του. Στέλνοντας τούς μαθητές Του στόν κόσμο, τούς μετέφερε τήν ἐξουσία Του καί τούς ἐμπιστεύτηκε τήν πνευματική Του ἐξουσία. Ἐπέμεινε ὅτι ἡ ἄσκησή της θά συνιστοῦσε διακονία, ἀνιδιοτελῆ προσφορά.

Ἡ ἐξουσία τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ σχετίζεται μέ τό ἑκούσιο Πάθος. Ὁ Κύριος παραμένει ὁ ὑποστηρικτής στήν ὀδύνη κάθε ἀνθρώπου. Ἡ Ἀνάσταση δέν εἶναι κάτι πού ἔρχεται ἀνεξάρτητα, ὡς κάτι πού ἀκολουθεῖ τόν Σταυρό, ἀλλά ὑπάρχει στόν Σταυρό, στά Πάθη. Καί ἡ ἀποδοχή μας τοῦ σταυρωμένου καί ἀναστάντος Χριστοῦ ὁδηγεῖ στήν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως. Πιστεύουμε στόν Θεό τοῦ ἐλέους, πού ὑποκλίνεται μέ ἀγάπη πάνω ἀπό τά πληγωμένα ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρώπινα ὄντα. Δέν εἶναι καταπιεστικός. Αὐτός ὑπηρετεῖ. Δέν εἶναι ἐκδικητικός. Συγχωρεῖ. Δέν ποδοπατάει. Λυτρώνει. Δέν ἐπιβάλλεται μέ προπαγάνδα καί φανφάρες. Ἐνεργεῖ μέ διακριτική σιωπή. Πάνω ἀπ’ ὅλα, ἡ ἐξουσία Του εἶναι λυτρωτική, ὡς δῶρο συγχώρεσης καί ἀγάπης. Ὁ ἀναστημένος Ἰησοῦς σέβεται τήν ἐλευθερία καί τήν ἱερότητα κάθε ἀνθρώπου, συμπεριλαμβανομένων ὅσων Τόν ἀμφισβητοῦν. Δέν προκαλεῖ φόβο. Ἀπαλλάσσει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἀπό τόν φόβο, ἰδιαίτερα ἀπό τόν φόβο τοῦ θανάτου. Ὅσοι Τόν ἀκολουθοῦν θεωροῦν αὐτή τήν ἐξουσία ὡς τήν πιό σημαντική ἐξουσία, καί αὐτή τήν ἐξουσία πρέπει νά ἀσκοῦν.

Στίς μέρες μας ὑπάρχει ἡ αἴσθηση ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα ὑπόκειται σέ διάφορες ἀνεξέλεγκτες δυνάμεις: πολιτικές, στρατιωτικές, οἰκονομικές, νομικές, ἰδεολογικές, πού αὐθαίρετα ὁδηγοῦν σέ σύγχυση μέ τραγικές συνέπειες. Μέσα στήν εὐρέως διαδεδομένη ἀπογοήτευση πού νιώθουμε γιά τό πῶς οἱ ἰσχυροί ἀσκοῦν δύναμη, ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ φέρνει μιά πνοή ἐλπίδας. Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι, πέρα ἀπό τά τραγικά καί ἀκατάληπτα γεγονότα τοῦ σήμερα, ἡ πορεία τοῦ κόσμου δέν ἐξαρτᾶται τελικά ἀπό τή συσσωρευμένη δύναμη καί γνώση καθώς καί ἀπό τήν ἀλαζονική χρήση τους ἀπό τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς. Ἡ οὐσιαστική καί τελική ἐξουσία βρίσκεται στά χέρια Ἐκείνου πού ἔχει σεβαστεῖ πλήρως τήν ἐλευθερία τῆς ἀνθρωπότητας, σέ σημεῖο νά ἀποδοκιμάζει τούς αὐστηρά θρησκευόμενους. Ἡ ἐξουσία Του συγκεντρώνει τή μυστικιστική δύναμη τῆς δικαιοσύνης, τῆς εἰρήνης, τῆς ἀγάπης καί τῆς ζωῆς. Συνεχίζει νά ἐνεργεῖ λυτρωτικά στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀκόμα κι ἄν πολλοί Τόν ἀμφισβητοῦν στή θεωρία ἤ στήν πράξη. Καί εἶναι αὐτή ἡ δύναμη πού θά κρίνει τελικά τόν κόσμο.

Ἡ αἰσιοδοξία μας βασίζεται σέ αὐτή τή βεβαιότητα. Αὐτή δέν εἶναι μιά ἀσαφής θεωρία. Ἡ παντοδυναμία τοῦ Κυρίου ἀποκαλύπτεται συχνά στήν καθημερινή μας ζωή. Αὐτή ἡ ἀλήθεια μας δίνει σθένος καί κουράγιο ἀκόμα καί στίς πιό ὀδυνηρές φάσεις τῆς παγκόσμιας καί προσωπικῆς μας ἱστορίας. Μᾶς δίνει ὅμως καί δύναμη καί ἐνέργεια νά παρέμβουμε στά ἱστορικά γεγονότα. Ἡ Ἐκκλησία Του, ὡς «Σῶμα Του», καί κάθε κύτταρο της, τά μέλη της, εὐαγγελίζονται καί μοιράζονται τήν ἐνέργεια καί τή ζωντανή παρουσία τοῦ Θεανθρώπου στήν ἱστορία. Τά μέλη της, δηλαδή ὅλοι ἐμεῖς, ἀσκούμεθα εἰς αὐτήν τήν πνευματική ἐξουσία καί πρέπει νά ἐνεργοῦμε μέσῳ τῆς δύναμής Του ὡς φορέας δικαιοσύνης, συμφιλίωσης καί εἰρήνης. Πρέπει νά ἀγωνιζόμεθα στό πλαίσιο ἱστορικῶν, τοπικῶν ἤ παγκοσμίων ζητημάτων, μέ φωτισμένη συνείδηση, μέ καθαρά πνευματικά κριτήρια. Ὁ λαός Του δέν δικαιοῦται νά ἀκολουθεῖ πρότυπα καταπίεσης καί ἐξουσίας. Πιστεύουμε στή δύναμη καί στήν πνευματική ἐξουσία τῆς ἀγάπης καί ὑποτασσόμεθα σέ αὐτήν. Αὐτή εἶναι ἡ βάση τῆς ἐλευθερίας μας.

Ὁ Κύριος, στόν ὁποῖο ἔχει δοθεῖ «πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς», δέν εἶναι κάποια μακρινή ὀντότητα, χαμένη στήν ὀμίχλη τοῦ παρελθόντος. Εἶναι ζωντανός, παρών στό μυαλό μας, στίς καρδιές μας, στίς συνειδήσεις μας, παρηγορητικός καί ἐμπνέει. Ἡ ἐπίγνωση τῆς παρουσίας τοῦ ἀναστάντος Κυρίου, τοῦ νικητῆ τοῦ θανάτου καί τοῦ κυβερνήτη τοῦ σύμπαντος, εἶναι τό πιό οὐσιαστικό στοιχεῖο τῆς Χριστιανικῆς ἐμπειρίας. Ἡ βεβαιότητα ὅτι εἶναι διαρκῶς μαζί μας «κάθε μέρα τῆς ζωῆς μας» γαληνεύει τήν ὕπαρξή μας, ἀκόμη καί μέσα στή θύελλα τῆς ἀδικίας καί τοῦ πολέμου, ὅταν μᾶς περικυκλώνουν οἱ «θλίψεις τοῦ θανάτου» καί μᾶς συγκλονίζουν τά κύματα τῆς ἀνομίας.

Εἴθε ἡ βεβαιότητα ὅτι «πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς» ἔχει δοθεῖ σέ Αὐτόν, τόν Κύριο τῆς ἀγάπης, νά ἀναστήσει τήν πληγωμένη μας αἰσιοδοξία γιά τό μέλλον τοῦ κόσμου.

Χριστός Ἀνέστη!  Ἀληθῶς Ἀνέστη!

 

Μέ θερμές Πατρικές εὐχές

Ο  Μ  Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ  Σ Α Σ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στον Ιερό Ναό μας για την Ακολουθία του Ιερού Νιπτήρος

Σήμερα Μεγάλη Τετάρτη, 16 Απριλίου 2025 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ θα τελέσει την Ακολουθία του Ιερού Νιπτήρος και θα κηρύξει το Θεό Λόγο στον Ιερό μας Ναό. Η Ακολουθία θα ξεκινήσει στις 19:00

 

Διαβάστε περισσότερα

Τη Αγία και Μεγάλη Τρίτη... - Πρόγραμμα Ακολουθιών

Θυμίζουμε ότι την Μεγάλη Τετάρτη το απόγευμα, την Ακολουθία του Ιερού Νιπτήρος στο Ναό μας, θα τελέσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

 

Διαβάστε περισσότερα

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος υποδοχής του Κυρίου από τη συμπόρευση μαζί Του».

Στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, ιερούργησε σήμερα Κυριακή 13 Απριλίου 2025 (των Βαΐων) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Στο Ιερό Βήμα παρέστη συμπροσευχόμενος ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, βοηθός Επίσκοπος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αναφερόμενος στην θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα με το «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», στην «συνάντηση που δεν είναι υπάντηση» και «στην κραυγή που δεν είναι λατρεία», όπως χαρακτηριστικά είπε, τόνισε ότι «αυτός ο όχλος που σήμερα επευφημεί τον Ιησού, συνεπαρμένος από το μέγα θαύμα της εκ νεκρών Αναστάσεως του Λαζάρου στη Βηθανία, είναι ακριβώς ο ίδιος όχλος που σε μόλις τέσσερις ημέρες, κάτω από το Πραιτόριο, θα ωρύεται ‘’σταύρωσον, σταύρωσον Αυτόν’’».

Σημειώνοντας πως «και εμείς σήμερα» «πήραμε στα χέρια μας τα κλαδιά των δένδρων, τα βαΐα των φοινίκων και ήρθαμε να προϋπαντήσουμε τον Κύριο», υπογράμμισε πως «έρχεται ο Κύριος ‘’του παθείν’’. Δια να πάθη, εκούσια και αγαπητικά», γιατί, όπως εξήγησε, «ο Χριστός δεν έρχεται να κυριαρχήσει, να εξουσιάσει, να επιβληθεί». «Ο Δημιουργός των απάντων είναι πράος και ταπεινός», «για αυτό και δεν έρχεται επάνω σε ένα άρμα χρυσοστόλιστο, αλλά στο ταπεινό πώλο του όνου. Για να καταδείξει ότι η νέα Βασιλεία, η νέα πραγματικότις, δεν επιβάλλεται με τη βία και την εξουσία, αλλά με την απερινόητη αγάπη, την άφατη συγκατάβαση, την υπερφυεστάτη κένωση.

«Ο σκοπός της ελεύσεώς Του είναι ακριβώς το Πάθος», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας: Ο Χριστός ήρθε «να παραδοθεί εις χείρας ανθρώπων. Να παραδοθεί σε όλους εμάς, όλων των αιώνων και όλων των εποχών· και άλλοι μεν να Τον υψώσουν ως Βασιλέα της ζωής τους, ως Κύριόν τους και Θεόν τους, να Τον ομολογούν ενώπιον όλου του κόσμου, να είναι το Πρόσωπο που συνέχει και συγκροτεί την ύπαρξή τους, που νοηματοδοτεί το βίο τους, που εμπνέει τα διαβήματά τους· άλλοι δε να Τον αρνούνται και να τον υβρίζουν, να τον θεωρούν έναν απλό άνθρωπο που πέρασε κάποτε. Άλλοι να εκχυδαΐζουν το Πανάσπιλο και Πανακήρατο πρόσωπό Του. Ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε μαζί Του».

Σημειώνοντας πως σε λίγες ημέρες θα δούμε και πάλι τον Κύριο να περιζώνεται το λέντιο «για να πλύνει τα πόδια των μαθητών όλων των αιώνων και όλων των εποχών», θέλοντας να επισημάνει το ποια θα πρέπει να είναι η δική μας στάση, τόνισε ότι «όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθημεν, Χριστόν ενεδύθημεν» και επομένως  δεν μπορούμε να είμαστε αντιφατικοί και υποκριτές στη ζωή μας. Η πίστη δεν είναι αρκετή αν δεν συνοδεύεται από συνέπεια ζωής. Κάθε αμαρτία μας είναι σαν μια νέα Σταύρωση του Χριστού, γιατί, όπως υπογράμμισε «μπορεί να ομολογούμε την πίστη σε Αυτόν, αλλά αν η ζωή μας και το βίωμά μας είναι αναντίστοιχο από την πίστη, τότε επαναλαμβάνουμε την άδικη εκείνη καταδίκη του Χριστού».

«Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος υποδοχής του Κυρίου από τη συμπόρευση μαζί Του», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως: «Αυτό που είναι το χρέος, η τιμή, η αληθινή υποδοχή του Χριστού είναι η συμπόρευση μαζί Του, η συσταύρωση μαζί Του, η νέκρωση των παθών του καθενός και της καθεμιάς από εμάς. Τότε πράγματι θα υποδεχθούμε αληθινά τον Κύριο στις καρδιές μας, στη ζωή μας, στην πορεία του βίου μας». «Ό,τι θα δώσουμε αυτή την εβδομάδα στον Χριστό – σαν συγκίνηση, σαν συναισθηματική φόρτιση, σαν πραγματική εσωτερική ενόραση – ας είναι το απόσταγμα μιας βαθιάς αγάπης», συμπλήρωσε.

Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, επεσήμανε πως ο Χριστός «από αγάπη άπειρη έρχεται για να θυσιαστεί για εμάς. Από αγάπη άπειρη Σταυρώνεται για εμάς. Από αγάπη άπειρη μας συγχωρεί για το έγκλημα της Σταυρώσεώς Του. Από αγάπη άπειρη μπαίνει στον τάφο, κατεβαίνει στον Άδη και νικά τον θάνατο. Και μας χαρίζει τη βεβαιότητα και της δικής μας Αναστάσεως».

Το απόγευμα της Κυριακής των Βαΐων ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου που τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι «η Αγία μας Εκκλησία, μας προετοιμάζει για τα υπέρτατα γεγονότα της θυσίας και της αγάπης του Παναγίου Θεού», υπογραμμίζοντας ότι «ο αιώνιος Θεός έρχεται να σκύψει ταπεινά μπροστά στον άνθρωπο και να δώσει τη ζωή του ‘’λύτρον αντί πολλών’’».

Τέλος, ευχόμενος «Καλό Πάσχα και τη δύναμη του Θεού στη ζωή μας», προέτρεψε όλους να «περάσουμε το προσωπικό μας Πάσχα από τη φθορά και το θάνατο, στη ζωή και το φως» και να «να αγαπήσουμε τον Νυμφίο Χριστό όχι με λόγια, αλλά με πράξεις».

Ακολουθεί σχετικό video. Δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την Κυριακή των Βαΐων το πρωί ΕΔΩ   και από το Εσπέρας ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Ενοριακό Πρόγραμμα Ακολουθιών Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος 2025

Την Μεγάλη Τετάρτη θα χοροστατήσει στην Ακολυθία του Νιπτήρος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Διαβάστε περισσότερα

O Κατανυκτικός Εσπερινός της Ε΄ Εβδομάδος των Νηστειών στην Ι. Μητρόπολη Πειραιώς – Το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου.

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε χθες Κυριακή 6 Απριλίου  2025 ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Ε΄ Εβδομάδος των Νηστειών στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αναλύψεως του Κυρίου Δραπετσώνας, συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της τοπικής μας Εκκλησίας.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε, όπως κάθε Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ ο οποίος, ολοκληρώνοντας τις πνευματικές μελέτες κατά τους Κατανυκτικούς Εσπερινούς, μίλησε αρχικά «για την μεγαλειώδη και υπέρτιμη ώρα της θυσίας του Κυρίου μας» και αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων «στον τρόπο «με τον οποίο ο ίδιος ο Κύριος προετοιμαζόταν για τα γεγονότα αυτά».

«Ο Κύριός μας προγνώριζε το πάθος Του και μάλιστα σε όλες τις λεπτομέρειές Του, διότι δεν ήταν μόνον άνθρωπος. Ήταν ο Ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού». «Όλα τα γνωρίζει και τα γνωρίζει από πολύ καιρό πριν. Για αυτό και προλέγει το Πάθος στους μαθητές Του και με λεπτομέρειες ανακοινώνει όλα όσα πρόκειται να συμβούν», σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, προσθέτοντας πως «είχε τη δύναμη, ως Πανάγιος Θεός, να αποφύγει τα πάντα και αυτόν τον θάνατο, αν ήθελε, αλλά δεν θέλει. Το πάθος Του θα είναι εκούσιο». Στη συνέχεια επεσήμανε: «Ήξερε ότι τις ώρες του φρικτού Πάθους θα ήταν εκεί επάνω στον Σταυρό μόνος. Ανακοινώνει, όμως, και μάλιστα όχι μόνο μια φορά στους μαθητές, τα όσα πρόκειται να συμβούν για να τους προετοιμάσει, ώστε να αντέξουν, να κρατήσουν την ελπίδα της τελικής νίκης και να μη λυγίσουν». «Για τον λόγο αυτό επανειλημμένα τους μιλάει και τους προειδοποιεί, ώστε να μην βρεθούν ανέτοιμοι».

Στη συνέχεια αναφερόμενος στο γεγονός που συνέβη λίγες ημέρες πριν από το Πάθος του Κυρίου και στη «γυναίκα που κρατούσε ένα αγγείο γεμάτο από μύρο πολύτιμο, το οποίο περιέχυσε στην κεφαλή Του, τόνισε πως «ο Χριστός δεν απολαμβάνει την τιμή». «Ερμηνεύει ανάλογα την πράξη της γυναίκας εκείνης, συγχρόνως δε, προετοιμάζει τους μαθητάς Του για όσα σε πολύ λίγο χρόνο πρόκειται να συμβούν» και συμπλήρωσε: «Αρκετές εβδομάδες πριν από το Πάθος έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ανέβηκε ο Κύριος στο όρος Θαβώρ». «Εκεί ‘’Μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών, και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως’’». «Στη μοναδική εκείνη ώρα της Δόξας του ο Κύριος συζητεί με τους ουράνιους επισκέπτες του Όρους Θαβώρ για τον Σταυρικό Του θάνατο, για την έξοδό Του από τον κόσμο αυτό». «Γνώριζε ο Κύριος ότι πλησίαζαν οι μέρες της προσφοράς της ανεκτίμητης και ατιμήτου θυσίας Του επί του Σταυρού. Αυτό όμως δεν Τον φόβιζε, δεν Τον κλόνιζε στην πορεία της αποστολής Του». «Με ανυποχώρητη διάθεση, με άφοβο θάρρος, με άκαμπτη αποφασιστικότητα ξεκίνησε για την Ιερουσαλήμ, για τελευταία φορά στην επίγεια πορεία της ζωής Του». «Τρέχει προς το Πάθος πρόθυμα. Δεν αποφεύγει το θάνατο που πρόκειται να φέρει τη σωτηρία μας».

Ο Σεβασμιώτατος, στη συνέχεια της ομιλίας του, αναφέρθηκε και στην αιτία αυτής της σφοδρής επιθυμίας, της ολοκληρωτικής παραδόσεως του εαυτού Του σε αυτόν τον σκοπό. «Η πρώτη είναι η υπακοή η απόλυτη στον Θεόν Πατέρα. Η πλήρης υποταγή στο θέλημά Του», τόνισε, προσθέτοντας πως «η υποδειγματική προσήλωσή Του στο θέλημα του Θεού φάνηκε στην άκρα ταπείνωση του Σταυρού και στην υπακοή Του, που έφτασε μέχρι το θάνατο. Μάλιστα, το σταυρικό θάνατο, που είναι ο πιο φρικτός, οδυνηρός και επονείδιστος».

Σημειώνοντας την παρέμβαση του Πέτρου που θέλησε να Τον αποτρέψει από την αποστολή Του, υπογράμμισε πως Εκείνος «είχε αμετακίνητη αφοσίωση και απόφαση να προχωρήσει στην οδό της θυσίας» και συνέχισε: «Πάντοτε είχε ενώπιόν Του την προοπτική του Σταυρού ο Κύριος». «Διψά, ποθεί σφοδρά το θάνατο που θα εξασφαλίσει τη σωτηρία όλων μας». «Υπέμεινε τον Σταυρό και τον θάνατο και κατεφρόνησε την ντροπή και την ατίμωση που είχε ένας τέτοιος σταυρικός θάνατος».

«Σήμερα δεν μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος αυτής της ντροπής, διότι σήμερα ο σταυρός είναι το πιο τιμημένο, το πιο ιερό σύμβολο», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, εξηγώντας παράλληλα πως «τότε που προσηλώθηκε στο Ξύλο Του ο Χριστός» «ήταν το πιο επαίσχυντο μέσο της πιο οδυνηρής και εξευτελιστικής καταδίκης των κακοποιών και των φονιάδων, των ληστών και των κλεφτών, των καταφρονεμένων δούλων, των επαναστατών και των εγκληματιών». «Όλη αυτή την καταισχύνη την καταφρόνησε ο Κύριος Ιησούς για τη σωτηρία του κόσμου και ταπεινώθηκε», πρόσθεσε επισημαίνοντας πως «αν δεν έφτανε ο ένας θάνατος και χρειάζονταν και άλλοι, θα σταυρωνόταν μύριες φορές, αν ήταν δυνατόν, από αυτή την αγάπη χωρίς όρια. Και αν δεν υπήρχαν πολλοί αμαρτωλοί στον κόσμο που είχαν ανάγκη σωτηρίας και υπήρχε μόνο ένας, για αυτό τον ένα θα σταυρωνόταν ο Χριστός. Θα γινόταν άνθρωπος και θα σταυρωνόταν για να σώσει τον ένα».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Σεβασμιώτατος έκανε λόγο για το πώς μπορεί ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος, να μετρήσει το μέγεθος αυτής της αγάπης και να ανταποκριθεί ανάλογα στην ανεκτίμητη προσφορά της. «Το πρώτο είναι η ευγνωμοσύνη», υπογράμμισε με έμφαση και σημειώνοντας παράλληλα πως υπάρχει «και κάτι πιο πρακτικό», αναφέρθηκε στη φράση του Κυρίου μας «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι».

«Όλοι οι πιστοί είμαστε σταυροφόροι. Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθημεν, Χριστόν ενεδύθημεν. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν υπάρχει ζωή αληθινή αν δεν προηγηθεί ένας θάνατος. Δεν έρχεται η Ανάσταση χωρίς σταυρό. Ο δρόμος για τη δόξα περνά από μια μεγάλη ταπείνωση», είπε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας πως «Εκείνος, σε όλη την επίγεια πορεία Του, είχε ενώπιόν Του το Σταυρό. Ποτέ δεν έφευγε από την προοπτική του το βαρύ χρέος της θυσίας». Και συνέχισε: «Τα καρφιά της σταυρώσεώς μας και των παθών μας και της μικρότητάς μας, των θλίψεων, των δοκιμασίων, των ποικίλων πειρασμών, είναι καρφιά που πονούν μεν, αλλά φέρνουν βαθιά γλυκύτητα στην ψυχή. Γιατί ο πόνος μας είναι συμμετοχή στο δικό Του πόνο, στα βάσανα Του, στα παθήματά Του».

Στη συνέχεια της ομιλίας του ο Σεβασμιώτατος εστίασε στο πώς τα γεγονότα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, και ιδιαίτερα το Σταυρικό Πάθος του Χριστού, επηρεάζουν τον προσωπικό πνευματικό μας αγώνα. Έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη δύναμη του Σταυρού, και εξήγησε ότι το «συμπορεύεσθαι» και «συσταυρώσθαι» με τον Χριστό δεν είναι μια απλή συναισθηματική διαδικασία, αλλά μία συνεχής εσωτερική μάχη και απόφαση για τον πιστό να απορρίψει την αμαρτία και το παλαιό εαυτό του, που είναι δεμένος με τις επιθυμίες της σάρκας και τη φιλαυτία.

«Μέσα στην Εκκλησία μας, στο Σώμα Του, τα εορταζόμενα γεγονότα δεν είναι αναμνήσεις του παρελθόντος, συμβάντα κάποιας παρωχημένης εποχής που έγιναν κάποτε και εμείς απλώς δεν είχαμε την ευκαιρία να είμαστε εκεί. Όλα αυτά ενεργούν και στην εποχή μας, αποτελούν πηγή δυνάμεως και ζωής που τροφοδοτούν πλούσια το παρόν και ζωογονούν την ύπαρξή μας», τόνισε, υπογραμμίζοντας πως «τα γεγονότα ισχύουν και σήμερα. Για αυτό μπορούμε και εμείς να απολαύσουμε τη χάρη τους και να οπλιστούμε τη δύναμή τους».

Σημειώνοντας πως σε αυτό «μας βοηθάει η υμνολογία της Εκκλησίας μας», επεσήμανε: «Όλα συμβαίνουν στο σήμερα της Εκκλησίας. Όλα είναι ανοιχτά σε όλους μας και μας καλούν να ζήσουμε τη χάρη τους, να συγκινηθούμε από το μήνυμά τους, να χαρούμε τη χαρά τους. Δεν συμβαίνουν τώρα, αλλά και σήμερα ενεργούν τα υπερφυή και σωτήρια αποτελέσματά τους». «Να ζήσουμε, λοιπόν, τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας, τα πάθη του Χριστού».

«Υπάρχει όμως κάτι πολύ σπουδαιότερο» τόνισε και συνέχισε: «Να συμμετάσχουμε στα πάθη του Χριστού, να πάθουμε τα πάθη Του». «Συμπορευθώμεν Αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν…». «Μας καλεί ο ιερός υμνογράφος, όχι απλώς να μελετήσουμε, όχι απλώς να συγκινηθούμε από το Πάθος, αλλά να ακολουθήσουμε, να συμπορευθούμε. Και όχι απλώς να συμπορευθούμε, αλλά να συσταυρωθούμε. Δεν θέλει ο Κύριος ανεύθυνους θεατές, ζητά κοινωνούς των παθημάτων Του». «Να νεκρώσουμε μέσα μας κάθε τι αμαρτωλό, να σταυρώσουμε τα πάθη μας, να απαλλαγούμε απ’ τις αδυναμίες και τα ελαττώματά μας, να νεκρώσουμε μέσα μας το ποικιλόμορφο κακό που μολύνει και θανατώνει την ψυχή μας, να πορευθούμε αντίθετα προς τα αμαρτωλά μας θελήματα, να αρνηθούμε τις κατώτερες επιθυμίες μας, να πολεμήσουμε κάθε ακάθαρτο λογισμό».

«Τα άχραντα Πάθη του Κυρίου δεν αρκεί απλώς να τα παρακολουθήσουμε, ούτε να τα λειτουργήσουμε, ούτε να τα μελετήσουμε, ούτε να τα ζήσουμε με συγκίνηση, κατάνυξη και χαρά». Πρέπει και να τα υποστούμε. Το πρώτο έχει σχέση με την αίσθησή μας. Παρακολουθούμε. Το δεύτερο με το νου μας, μελετούμε και κατά το δυνατόν κατανοούμε. Το τρίτο με την καρδιά μας, συγκινούμεθα και χαιρόμαστε. Το τέταρτο έχει σχέση με τη ζωή μας, που τη χάνουμε», συμπλήρωσε.

«Ο Σταυρός είναι η δόξα του Χριστού. Εκεί έδειξε τη μέχρι θανάτου υπακοή στο θέλημα του Θεού Πατέρα. Εκεί συνέτριψε τη δύναμη του προαιώνιου εχθρού μας και πέτυχε μια μοναδική, ανεπανάληπτη, περηφανή και αιώνια νίκη», είπε σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «ο Σταυρός είναι η δόξα του ανθρώπου. Διότι εκεί υφαίνει και η αξία του καθενός από μας».

«Καλούμεθα να τιμήσουμε αυτό το αίμα. Να προσκυνήσουμε τα Άχραντα Πάθη. Να ζήσουμε κατά το θέλημά Του, τον εσταυρωμένο βίο, το βίο της υποταγής, στο Πανάγιο θέλημά Του. Για να κάνουμε Πάσχα αληθινό, Άγιο και πανευφρόσυνο Πάσχα», είπε ολοκληρώνοντας, ευχόμενος σε όλους «Καλή Ανάσταση» και «κάθε Ευλογία».

Ακολουθεί ολόκληρο το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου.

Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ.

Διαβάστε περισσότερα

Περί του Μεγάλου Κανόνος...

Η Πέμπτη εβδομάδα των Νηστειών είναι το λειτουργικό αποκορύφωμα της Τεσσαρακοστής. Οι ακολουθίες είναι μακρότερες και εκλεκτότερες. Στη συνήθη ακολουθία των λοιπών εβδομάδων θα προστεθούν δυο νέες μεγάλες ακολουθίες· Την Πέμπτη ο Μεγάλος Κανόνας και το Σάββατο ο Ακάθιστος Ύμνος. Κανονικά το αποκορύφωμα αυτό θα έπρεπε να αναζητηθεί στην επόμενη, στην Έκτη εβδομάδα των Νηστειών, που είναι και η τελευταία της περιόδου αυτής. Αλλά όλα στη λατρεία μας έχουν τακτοποιηθεί από τους πατέρες με πολλή μελέτη και περίσκεψη.

Με «διάκριση» κατά την εκκλησιαστική έκφραση. Μετά από την τελευταία εβδομάδα ακολουθεί η Μ. Εβδομάδα, με πυκνές και μακρές ακολουθίες, ανάλογες προς τα μεγάλα εορτολογικά θέματα. Μεταξύ αυτής και του αποκορυφώματος της Τεσσαρακοστής έπρεπε να μεσολαβήσει μια περίοδος σχετικής αναπαύσεως, μια μικρή ανάπαυλα. Το τόσο λοιπόν ανθρώπινα αναγκαίο μεσοδιάστημα είναι η τελευταία εβδομάδα και την έξαρση του τέλους βαστάζει η πρότελευταια.


Πότε ψάλλεται ο Μ. Κανόνας; Ο Μ. Κανόνας ψάλλεται τμηματικά στα απόδειπνα των τεσσάρων πρώτων ημερών της Α΄ Εβδομάδας των Νηστειών και ολόκληρος στην ακολουθία του Όρθρου της Πέμπτης της Ε΄ εβδομάδας. Στις ενορίες συνήθως ψάλλεται ανεξάρτητα από τον όρθρο, σαν μικρή αγρυπνία, το βράδυ της Τετάρτης μαζί με την ακολουθία του αποδείπνου. Έτσι διευκολύνονται περισσότερο οι χριστιανοί στην παρακολούθησή του. Μπορεί να τον βρει κανείς μέσα στο λειτουργικό βιβλίο που περιέχει τις ακολουθίες της Τεσσαρακοστής, το Τριώδιο, καθώς και σε μικρά αυτοτελή φυλλάδια. Η παρακολούθηση του Κανόνα αυτού κατά την ώρα της ψαλμωδίας του είναι αρκετά δύσκολη, γιατί τα νοήματα είναι πυκνά και ο ρυθμός της ψαλμωδίας γρήγορος. Για τους λόγους αυτούς τα εγκόλπια αυτά είναι ιδιαίτερα απαραίτητα για όσους θέλουν να γνωρίσουν καλύτερα τον ύμνο αυτό. Τα παρακάτω ας αποτελέσουν μια σύντομη εισαγωγή και βοήθεια για την κατανόησή του και μια παρακίνηση για την παρακολούθηση της ψαλμωδίας του εκλεκτού αυτού λειτουργικού κειμένου.


Ποιός ο ποιητής και δημιουργός του Μ. Κανόνα; Τον Μ. Κανόνα συνέθεσε ο άγιος Ανδρέας ο Ιεροσολυμίτης. Γεννήθηκε στη Δαμασκό το 660 μ. Χ. από ευσεβείς γονείς. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών η αγάπη του τον φέρνει στα Ιεροσόλυμα όπου οι γονείς του τον αφιερώνουν στον Ναό της Αναστάσεως. Στα Ιεροσύλυμα απόκτησε μεγάλη παιδεία, την «θύραθεν» και τη θεολογική. Ανκαι το έργο του έγινε στην Κωνσταντινούπολη και την Κρήτη φέρει τον τίτλο του «Ιεροσολυμίτη» επειδή πέρασε από την αγία πόλη. Μοναχός της Μονής του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα εγινε γραμματέας του Πατριάρχη Θεόδωρου. Το 685 ήλθε στην Κωνσταντινούπολη για εκκλησιαστική αποστολή. Εκεί παρέμεινε για είκοσι χρόνια και ανέλαβε διάφορες εκκλησιαστικές θέσεις και τέλος γύρω στο 711 ή 712 εκλέγεται αρχιεπίσκοπος Κρήτης.

Στη Κρήτη συμμετέχει στις ταλαιπωρίες του ποιμνίου του που οφείλονταν στις Αραβικές επιδρομές. Εμψυχώνει το λαό στις θλίψεις και προσεύχεται για τη σωτηρία του. Με τις προσευχές του σταματά τη μεγάλη ανομβρία και σταματά τη μάστιγα της πείνας. Ιδρύει μεγάλο «Ξενώνα» στον οποίο περιθάλπονται οι γέροντες και οι άρρωστοι, φιλοξενούνται οι ξένοι και οι φτωχοί διακονώντας ο ίδιος. «Με τα χέρια του υπηρετούσε τους ασθενείς και τους έπλενε τα πόδια και το κεφάλι, καθάριζε τις πληγές τους και τα τραύματα τους. Σ’ αυτό το σημείο τον οδηγούσε η αγάπη του πρός τον Θεό και τον πλησίον» σημειώνει ο βιογράφος του.

Ο άγιος Ανδρέα ο Κρήτης είχε μεγάλη ευλάβεια και ιδιαίτερη αγάπη του πρός την Παναγία. Αφιέρωσε πλήθος ύμνων και εγκωμιαστικών λόγων στις εορτές της. Έκτισε δε μεγαλοπρεπή ναό προς τιμήν της Θεοτόκου που τον ονόμασε «Βλαχέρνες». Φρόντισε δε για την επισκευή των παλαιών και παραμελημένων ναών τους οποίους «ευπρεπώς κατεκόσμησε». Πέθανε στις 4 Ιουλίου 740 στην Ερεσό της Λέσβου, είτε επιστρέφοντας στην Κρήτη μετά από ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, είτε και εξόριστος εκεί – ήταν υποστηρικτής των αγίων εικόνων. Στην παραλία της Ερεσού τιμάται μέχρι σήμερα ο τάφος του, μια μεγάλη σαρκοφάγο, που βρίσκεται πίσω από το άγιο βήμα της ερειπωμένης βασιλικής της Αγίας μάρτυρος Αναστασίας, όπου κατά τους βιογράφους του είχε ταφεί. Η καθιέρωση του ως Αγίου έγινε πολύ νωρίς.

Ο Ανδρέας ήταν λόγιος κληρικός, εκκλησιαστικός ρήτορας και υμνογράφος. Η φιλολογική και υμνογραφική του παραγωγή είναι αξιόλογη Οι λόγοι του είναι κυρίως εγκωμιαστικοί. Σώζονται όμιλίες στις Θεομητορικές και Δεσποτικές εορτές και σε διαφόρους αγίους. Στις ομιλίες του φαίνεται η ρητορική του τέχνη, η άριστη γνώση της αττικής γλώσσας, η βαθιά γνώση της βίβλου, ιδιαίτερα της Π.Δ που ερμηνεύει αλληγορικά. Χαρακτηρίζεται ως ο καλύτερος εκκλησιαστικός ρήτορας της Βυζαντινής εποχής. Τα χαρακτηριστικά των λόγων του είναι η «έντεχνος ρητορική επεξεργασία και τα υψηλά θεολογικά νοήματα». Το υμνογραφικό του έργο είναι πλουσιότερο των ρητορικών του λόγων. Εφεύρε το είδος των Κανόνων που ψάλλονται μέχρι σήμερα και διακρίνονται για την σαφήνεια και το διδακτικό τους χαρακτήρα. Το σπουδαιότερο όμως υμνογραφικό του έργο είναι ο Μ. Κανόνας. Τον έγραψε, όπως φαίνεται από διάφορες ενδείξεις, περί το τέλος της ζωής του, κατά δε την μαρτυρία ενός συναξαρίου, στην Ερεσό, λίγο πριν πεθάνει. Αν η πληροφορία αυτή είναι αληθινή, ο Μ. Κανόνας είναι το κύκνειο άσμα του υμνογράφου μας.

Για να καταλάβουμε την ποιητική του δομή πρέπει να κάνουμε μια μικρή παρέκβαση. Το έργο αυτό ανήκει στο ποιητικό είδος των κανόνων, που κατά πολλούς έχει την αρχή του σ’ αυτόν τον ίδιο τον Ανδρέα. Είναι δε οι κανόνες ένα σύστημα τροπαρίων, που γράφονταν για ένα ορισμένο λειτουργικό σκοπό: να διακοσμήσουν τη ψαλμωδία των 9 ωδών του Ψαλτηρίου, που στιχολογούνταν στον όρθρο. Όλος ο κανόνας ψάλλεται σε ένα ήχο. Κάθε όμως ωδή παρουσιάζει μια μικρή παραλλαγή στη ψαλμωδία κατά τρόπο, που να διατηρείται μεν η μουσική ενότητα στον όλο κανόνα, αφού όλος ψάλλεται στον ίδιο ήχο, αλλά και να σπάει και η μονοτονία με τις παραλλαγές στην ψαλμωδία που παρουσιάζει κάθε μια ωδή.


Γιατί ονομάζεται «Μεγάλος»; Ο Μ. Κανόνας στην μορφή του έχει μια χαρακτηριστική ιδιορρυθμία. Η ιδιορρυθμία του συνίσταται στο ότι συγκρινόμενος προς τους άλλους ομοίους του κανόνες, είναι «μέγας». Μέγας στην απόλυτη του έννοια. Μεγαλύτερος δεν μπορούσε να υπάρξει· και τούτο γιατί ο ποιητής θέλησε να συνθέσει όχι τρία ή τέσσερα τροπάρια για την κάθε ωδή, όπως συνήθως έχουν οι άλλοι κανόνες, αλλά πολύ περισσότερα: τόσα, όσα είναι και όλοι οι στίχοι των ωδών, έτσι ώστε στον καθένα στίχο να αντιστοιχεί και να παρεμβάλλεται κατά την ψαλμωδία από ένα τροπάριο. 250 είναι οι στίχοι των ωδών, 250 και τα τροπάρια του Μ. Κανόνα, ενώ οι συνήθης κανόνες έχουν γύρω στα 30. Σήμερα τα τροπάρια του Μ. Κανόνα είναι κατά 30 περίπου περισσότερα από τα αρχικά. Μεταγενέστεροι υμνογράφοι πρόσθεσαν τροπάρια για την οσία Μαρία την Αιγυπτία και για τον ίδιο τον Ανδρέα.


Ποιο είναι το περιεχόμενο του Μ. Κανόνα; Ο Μ. Κανόνας παρουσιάζει το τραγικό γεγονός της πτώσεως του ανθρωπίνου γένους που κατάστρεψε τη δυνατότητα της κοινωνίας του με τον Θεό. Στον Μ. Κανόνα ο ποιητής θεωρεί και βιώνει το γεγονός της πτώσεως προσωπικά. Με την καθημερινή αμαρτία του ταυτίζεται με τον πρωτόπλαστο Αδάμ του οποίου γίνεται μιμητής. Η ψυχή του ακολουθεί τη πορεία της Εύας. «Αλίμονο, ταλαίπωρη ψυχή! Γιατί μιμήθηκες την πρώτη Εύα; Κοίταξες πονηρά και πληγώθηκες πικρά». Ο άγιος αναφέρεται στην ύπαρξη που κληρονομήσαμε μετά τη πτώση που συνδέεται με τη φθορά και το θάνατο. Με τους πρωτόπλαστους έχουμε οντολογική αλληλεγύη. Η συναίσθηση της αμαρτωλότητας και η ομολογία της σφραγίζει ολόκληρο τον Μ. Κανόνα.

Είναι ένα κύκνειο άσμα, ένας θρήνος προθανάτιος, ένας μακρύς θρηνητικός μονόλογος, είναι ο Αδαμιαίος θρήνος. Ο ποιητής βρίσκεται στο τέλος της ζωής του. Αισθάνεται ότι οι ημέρες του είναι πια λίγες, ο βίος του έχει περάσει. Αναλογίζεται τον θάνατο και την κρίση του δίκαιου κριτή, που τον αναμένει. Και έρχεται να κάνει μια αναδρομή, μια ανασκόπηση του πνευματικού του κόσμου. Κάθεται να συζητήσει με τη ψυχή του. Ο απολογισμός όμως δεν είναι ενθαρρυντικός. Ο βαρύς κλοιός της αμαρτίας στον συμπνίγει. Η συνείδηση τον ελέγχει. Και ο ποιητής θρηνεί διαρκώς για την άβυσσο των κακών τους πράξεων. Στον θρήνο αυτό συμπλέκεται η αναδρομή στην Αγία Γραφή. Αυτό κυρίως δίνει την μεγάλη έκταση στο ποίημα. Ο σύνδεσμος όμως του θρήνου με την Γραφή είναι πολύ φυσικός. Σαν άνθρωπος του Θεού ο ποιητής, ανοίγει το βιβλίο του Θεού για να αξιολογήσει τα πεπραγμένα του. Εξετάζει ένα προς ένα τα παραδείγματα του ιερού βιβλίου. Στις οκτώ πρώτες ωδές παίρνει τα παραδείγματα του από τη Παλαιά Διαθήκη. Στη εννάτη ωδή από την Καινή Διαθήκη. Το αποτέλεσμα της συγκρίσεως είναι κάθε φορά τρομερό και αιτία νέων θρήνων. Έχει μιμηθεί όλες τις κακές πράξεις όλων των ηρώων της ιεράς ιστορίας, όχι όμως και τις καλές πράξεις των αγίων. Δεν του μένει παρά η μετάνοια, η συντριβή και η καταφυγή στο έλεος του Θεού. Και εδώ ανοίγει η αισιόδοξη προοπτική του ποιητή. Βρήκε την πόρτα του παραδείσου, την μετάνοια. Καρπούς μετανοίας δεν έχει να παρουσιάσει· προσφέρει όμως στον Θεό τη συντετριμμένη του καρδιά και την πνευματική του φτώχια.

Τα βιβλικά παραδείγματα του Δαυίδ,του προφήτη Ιερεμία, των βασιλέων Μανασσή και Εζεκία από την Π. Δ και του Πέτρου, της Μάρθας και της Μαρίας, της Χαναναίας, του τελώνη, της πόρνης και του ληστή τον ενθαρρύνουν. Πολλές φορές επανέρχεται χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της μετάνοιας της πόρνης και παρακαλεί τον Κύριο να δεχθεί τα δικά του δάκρυα όπως δέχθηκε και τα δικά της και να του συγχωρήσει τις αμαρτίες του. Ο κριτής θα ευσπλαχνισθεί και αυτόν, που αμάρτησε πιο πολύ από όλους τους ανθρώπους. Ψάλλεται σε ήχο πλ. του β΄. Είναι ήχος γλυκός, κατανυκτικός και εκφραστής του πένθους και της συντριβής.
Μέσα στο πλαίσιο της κατανυκτικής περιόδου της Μ. Τεσσαρακοστής ο γεμάτος κατάνυξη Μ.Κανόνας προσφέρει ένα συγκλονιστικό βίωμα. Μπαίνει στο στόμα του πιστού σαν φωνή, σαν εγερτήριο, σαν αφυπνιστικός σεισμός. Σαν αποστροφή στην κοιμωμένη και ραθυμούσα ψυχή του. Τούτο ανακαιφαλαιώνει το θαυμαστό προοίμιο του Ρωμανού του Μελωδού που συμψάλλεται με τον Μ. Κανόνα:

«Ψυχή μου, Ψυχή μου, ανάστα τι καθεύδεις;

Το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι·

ανάνηψον ουν, ίνα φείσηται σου Χριστός ο Θεός,

ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών».

Διαβάστε περισσότερα

Εόρτιο μήνυμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

 ΕΟΡΤΙΟ ΜΗΝΥΜΑ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2025

 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Σήμερα γιορτάζουμε τὴν ἀπαρχὴ τῆς σωτηρίας μας, τὴν φανέρωση καὶ τὴν ὑλοποίηση τοῦ σχεδίου τῆς θείας Οἰκονομίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Σήμερα ἡ Παρθένος Μαριὰμ δέχεται ἐπίσκεψη ἀρχαγγελική. Ὁ παμέγγιστος Γαβριὴλ κατέρχεται στὴν κόρη φέρνοντας μήνυμα χαρᾶς ἀπὸ τὸ Θεό, γιὰ Ἐκείνη καὶ γιὰ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Σήμερα ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ θὰ σαρκωθεῖ, θὰ κατοικήσει στὴν μήτρα τῆς Παρθένου, θὰ λάβει τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ θὰ τὴν ἀποκαταστήσει καὶ θὰ τὴν ἁγιάσει. Ἡ Παναγία θὰ γεννήσει τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἐνώπιον τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀπορίας τῆς κόρης ὁ Γαβριὴλ τοποθετεῖ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ˙ τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιο θὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ καὶ ἡ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θὰ τὴν ἐπισκιάσει. Καὶ ἡ συνετὴ καὶ φρόνιμη Μαριὰμ θὰ πεισθεῖ, θὰ ἀναγνωρίσει στὰ λόγια τοῦ Ἀγγέλου τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ χάρη καὶ ἔτσι θὰ ἀποδεχθεῖ τὸ ρόλο καὶ τὴν ἀποστολή Της: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου».

Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς μᾶς παραδίδει τὸ γεγονὸς ἐξιστορώντας τὰ ὅσα διημείφθησαν μεταξὺ τοῦ Ἀρχαγγέλου καὶ τῆς Παρθένου. Ἡ Ἐκκλησία ἔλαβε τοῦτο τὸ κείμενο καὶ τὸ παρέδωσε στοὺς Πατέρες καὶ στοὺς Ὑμνωδούς Της. Καὶ ἐκεῖνοι τὸ διάβασαν ξανὰ καὶ ξανά, τὸ αἰσθάνθηκαν, τὸ βίωσαν, τὸ ἔβαλαν μέσα στὴν ψυχή τους, ψηλάφισαν τὴν ἀλήθεια του καὶ ἔπειτα τὸ παρέδωσαν στὴ λατρευτικὴ σύναξη τῶν πιστῶν μὲ λέξεις καινές, μὲ λόγια ἔμμετρα, μὲ στίχους ἐμπνευσμένους, μὲ ποιήματα μεγαλειώδη. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ κατέστησε τοὺς  Ὑμνογράφους Πατέρες αὐτόπτες μάρτυρες τῆς συναντήσεως τοῦ Γαβριὴλ καὶ τῆς Μαριάμ. Γι’ αὐτὸ μὲ τόλμη καὶ ἔμπνευση οἱ ὕμνοι τῆς Ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ συμπληρώνουν τὸν Εὐαγγελικὸ λόγο καὶ αὐξάνουν τὴν χαρὰ στὶς ψυχὲς ὅλων ἐμᾶς ποὺ βρισκόμαστε σήμερα στὸ Ναὸ καὶ ἔχουμε τὴν εὐλογία νὰ εὐφραινόμαστε ἀκούγοντας τὰ θεόπνευστα μέλη.

Χαρακτηριστικὸς εἶναι ὁ κανόνας τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Στὸ ὑμνογραφικὸ αὐτὸ κείμενο ἐξελίσσεται ἕνας ποιητικὸς διάλογος μεταξὺ τοῦ Ἀρχαγγέλου καὶ τῆς Παρθένου. Τὸ ἐπίκεντρο τῆς συζήτησης εἶναι τὸ ἐρώτημα ποὺ συναντοῦμε στὸ κείμενο τοῦ Λουκά: «Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω;».

Σὲ τούτους τοὺς ἑορταστικοὺς ὕμνους ὁ διάλογος ἐπεκτείνεται μὲ τρόπο δραματικὸ καὶ συνάμα ἀποκαλυπτικό. Στὸ ἕνα τροπάριο μιλᾶ ὁ Γαβριὴλ καὶ στὸ ἐπόμενο ἀποκρίνεται ἡ Μαριάμ. Λόγια πειστικά, εὔλογες ἀπορίες, σκέψεις καὶ συναισθήματα κατακλύζουν τὸ κείμενο. Καὶ μέσα ἀπὸ τὸ λόγο καὶ τὸν ἀντίλογο φανερώνεται σὲ ὅλη τὴν ἐκτασή του τὸ σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἡ θεολογία τῆς ἐνσάρκωσης, ἀλλὰ καὶ ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ καθαρότητα τῆς Παναγίας.

Σᾶς προτρέπω ἀγαπητά μου παιδιὰ νὰ στραφοῦμε πρὸς κάποιους χαρακτηριστικοὺς ὕμνους αὐτοῦ τοῦ Κανόνος τῆς Ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, γιατὶ σὲ πολλὰ ἔχουμε νὰ ὠφεληθοῦμε. Κυρίως προτείνω νὰ προσέξουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποίο ἡ Κυρία Θεοτόκος ἐξετάζει τὸν Ἀρχάγγελο γιὰ νὰ βεβαιωθεῖ γιὰ τὴν ἀλήθεια τῶν λεγομένων ἀπὸ Αὐτὸν.

Ἔχουμε, φρονοῦμε, μεγάλη ἀνάγκη τῶν κριτηρίων αὐτῆς τῆς ἐξέτασης εἰδικὰ στὶς μέρες μας. Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀκροτήτων. Οἱ ἄνθρωποι ἐνὼ εἶμαστε συχνὰ δύσπιστοι, ὑπάρχουν στιγμὲς καὶ δὲν εἶναι λίγες ποὺ γινόμαστε τρομερὰ εὐκολόπιστοι. Δὲν ξέρουμε πὼς νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψέμα. Μοιάζουμε σὰν νὰ ἔχουμε παραιτηθεῖ ἀπὸ αὐτὴ τὴν προσπάθεια. Ἀποτέλεσμα τούτης τῆς διπολικῆς στάσης εἶναι νὰ δυσκολευόμαστε ὑπερβολικὰ μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας. Ἄλλοτε νὰ ἀμφισβητοῦμε, νὰ πονηρευόμαστε, νὰ κατακρίνουμε, νὰ πληγώνουμε, νὰ ἀδικοῦμε κι ἄλλοτε νὰ ματαιοπονοῦμε, νὰ ξεγελιόμαστε, νὰ ἀπογοητευόμαστε καὶ νὰ χάνουμε τὴν ἐλπίδα μας. Μὰ ἡ Παναγία μὲ λόγο γλυκὺ καὶ συνάμα ἰσχυρὸ ζητᾶ τὴν ἀλήθεια, παραδίδοντας καὶ σὲ μᾶς κριτήρια πίστης.

Ἂς δοῦμε μὲ ποῖο τρόπο ἡ Μαριὰμ ἐκφράζει τὴν ἀπορία της πρὸς τὸν οὐράνιο ἐπισκέπτη

 

Γνωσθήτω μοι Ἄγγελε,

τῶν σῶν ῥημάτων ἡ δύναμις,

πῶς ἔσται ὃ εἴρηκας; λέγε σαφέστατα,

πῶς συλλήψομαι, Παρθένος οὖσα Κόρη;

πῶς δὲ καὶ γενήσομαι,

Μήτηρ τοῦ Κτίστου μου;

 

Γνωσθήτω μοι Ἄγγελε, δηλαδή, ἐξήγησέ μου. Πές μου μὲ σαφήνεια πὼς θὰ συλλάβω ἀφοῦ εἶμαι Παρθένος. Τὰ λόγια ἔχουν τόλμη καὶ δύναμη. Ξέρει ἡ κόρη σὲ ποιὸν ἀπευθύνεται.

Ἡ ἴδια τὸν ἀποκαλεῖ  Ἄγγελο, μὰ δὲν διστάζει νὰ πεῖ αὐτὸ ποὺ σκέφτεται καὶ τὴν προβληματίζει. Δὲν θέλει νὰ ξεγελαστεῖ καὶ γνωρίζει πὼς τοῦτο δὲν εἶναι δύσκολο. Αὐτὸ φανερώνουν οἱ ἐπόμενοι στίχοι ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα τῆς Μαριάμ.

 

Ἡ ἐμὴ Προμήτωρ δεξαμένη,

τὴν γνώμην τοῦ ὄφεως τρυφῆς,

τῆς θείας ἐξωστράκισται·

διὸ περ κἀγὼ δέδοικα,

τὸν ἀσπασμὸν τὸν ξένον σου,

εὐλαβουμένη τὸν ὄλισθον.

 

Θυμάται ἡ κόρη τὴν προμήτορα Εὔα, τὴν πρώτη γυναῖκα ἡ ὁποία ξεγελάστηκε ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ ὄφεως. Κι ἐκεῖνος εἶχε ἀπρόσμενα ἐμφανιστεῖ μπροστά της κομίζοντας μήνυμα θελκτικό. Ἀθανασία καὶ θέωση ὑποσχέθηκε στὸν ἄνθρωπο προτρέποντας πρὸς τὴν παρακοή. Καὶ ἡ δύστυχη Εὔα πίστεψε τὸ ψέμα καὶ ἐξορίσθηκε ἀπὸ τὴν τρυφὴ τοῦ Παραδείσου. Οἱ ὁμοιότητες τῶν δύο συναντήσεων εἶναι μεγάλες καὶ ἐξηγοῦν τὸ φόβο τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία δὲν θέλει καὶ ἐκείνη μὲ τὴ σειρά της νὰ ξεγελασθεῖ.

Ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ κατανοεῖ πὼς ἡ Μαριὰμ φοβάται ὅτι πίσω ἀπὸ τὰ λόγια Του κρύβεται κάποιος πειρασμός. Ὅμως δὲν στεναχωρεῖται ἐπειδὴ τὸν ὑποψιάζεται γιὰ δόλο. Ἀντίθετα χαίρεται καὶ γι’ αὐτὸ Τῆς λέει:

 

Δολίως με φθέγγεσθαι,

διαλογίζῃ ὡς ἔοικε·

καὶ χαίρω θεώμενος, τὴν σὴν ἀσφάλειαν,

θάρσει Δέσποινα·

Θεοῦ γὰρ βουλομένου, ῥᾳδίως περαίνεται,

καὶ τὰ παράδοξα.

 

Χαίρεται λοιπὸν ὁ Ἀρχάγγελος καὶ δίνει θάρρος στὴν κόρη θυμίζοντάς Της πὼς ὅταν θέλει ὁ Θεὸς  καὶ τὰ παράδοξα εὔκολα γίνονται.

Καὶ οἱ λόγοι τοῦ Γαβριὴλ κινοῦν τὴν Μαριὰμ νὰ στρέψει τὸ νοῦ της στὶς προσδοκίες τοῦ γένους Της, χωρὶς ὅμως νὰ ἐγκαταλείπει τὰ ἐρωτήματά της.

 

Ἐξέλιπεν Ἄρχων ἐξ Ἰούδα,

ὁ χρόνος ἐφέστηκε λοιπόν,

καθ’ ὃν ἀναφανήσεται,

ἡ τῶν ἐθνῶν ἐλπὶς ὁ Χριστός,

σὺ δὲ πῶς τοῦτον τέξομαι,

Παρθένος οὖσα, σαφήνισον.

 

Ἀναρωτιέται ἡ κόρη ποὺ ζεῖ τὴν τραγικότητα τῶν καιρῶν της μήπως ἦρθε ὁ χρόνος νὰ ἐμφανιστεῖ μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων ἄρχοντας καὶ βασιλέας. Ὁ λαὸς τῆς ἀναμένει μέσα σὲ ταλαιπωρίες καὶ πόνους πολλοὺς τὸν ἐρχομό τοῦ Μεσσία. Ἡ Μαριὰμ περιμένει κι Ἐκείνη καὶ ἐλπίζει καὶ ἐπιθυμεῖ. Τὴν ἴδια στιγμὴ ὅμως ἡ Παναγία ἐπειδὴ θὰ καταστεῖ μητέρα ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἀποκαλύπτει μὲ γνώση μυστική, πὼς ὁ ἄρχοντας αὐτὸς ποὺ θὰ γεννηθεῖ ἀπὸ τὴν μήτρα της θὰ γίνει ταυτόχρονα καὶ ἡ ἐλπίδα τῶν ἐθνῶν. Καὶ ἐνὼ προφητεύει μὲ τοὺς λόγους της, πάλι ἐπιστρέφει στὰ ἐρωτήματα πρὸς τὸν Ἄγγελο καὶ ἀπαιτεῖ διασαφήνιση.

Κι ὁ Ἀρχάγγελος προσπαθεῖ νὰ μαρτυρήσει τὴν ἀλήθεια τοῦ μηνύματος ποὺ μεταφέρει. Μοιάζει νὰ στεναχωρείται μάλιστα ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ Μαριὰμ θυμήθηκε τὴν δολιότητα τοῦ ὄφι καὶ γι’ αὐτὸ ἀποκρίνεται μεταξύ ἄλλων καὶ τὰ ἐξῆς:

 

Θεοῦ παραστάτης ἀπεστάλην,

τὴν θείαν μηνύσων σοι βουλήν,

τὶ με φοβῇ Πανάμωμε,

τὸν μᾶλλόν σε φοβούμενον,

τὶ εὐλαβῇ με Δέσποινα,

τὸν σὲ σεπτῶς εὐλαβούμενον;

 

Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ τῆς λέει πὼς εἶναι, τὸν ὁποῖο δὲν πρέπει νὰ φοβάται. Κι εἶναι πολὺ συγκινητικὸ πὼς ὁ Παμμέγιστος Γαβριὴλ ὁμολογεῖ πὼς ἐκεῖνος φοβάται τὴν Κόρη καὶ τὴν εὐλαβείται γιατὶ ξέρει πὼς ἐνώπιόν Του στέκεται Ἐκεῖνη ποὺ εἶναι «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ».

Ἔπειτα ἡ Παναγία θὰ στραφεῖ πρὸς τοὺς Προφήτες γιὰ νὰ ἐπαληθεύσει τοὺς λόγους τοῦ Ἀγγέλου.

 

Ἱεράν τινα Παρθένον, τεξομένην ἀκήκοα,

τοῦ Προφήτου πάλαι,

τὸν Ἐμμανουὴλ προθεσπίσαντος,

ἐπιποθῶ δὲ τοῦ γνῶναι, πῶς Θεότητος,

τὴν ἀνάκρασιν,

φύσις βροτῶν ὑποστήσεται;

 

Ὁ Προφήτης Ἡσαΐας εἶχε μιλήσει γιὰ τὴν Παρθένο ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν Ἐμμανουήλ. Κι ἡ Μαριὰμ ἔφερε στὴ μνήμη της τοὺς λόγους αὐτοὺς ποὺ συμφωνοῦν μὲ τὸ μήνυμα τοῦ Ἀγγέλου. Καὶ ἔπειτα θυμάται κι ἄλλα θαυμαστὰ καὶ ἐξαίσια ποὺ ὁ Θεὸς ἐνήργησε μέσα στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Κι ἔτσι μετὰ ἀπὸ ἔρευνα ἀπαιτητική, μετὰ ἀπὸ ἐξέταση αὐστηρή, μετὰ ἀπὸ πάλη μὲ δυνάμεις ὑπέρτερες τοῦ ἀνθρώπου, ἡ Μαριάμ ἀποδέχεται τὴ γνησιότητα τοῦ μηνύματος τοῦ Ἀρχαγγέλου.

 

Ῥημάτων σου,

τὴν φωνὴν Γαβριήλ, τὴν χαρμόσυνον,

δεξαμένη, εὐφροσύνης ἐνθέου πεπλήρωμαι·

χαρὰν γὰρ μηνύεις,

καὶ χαρὰν καταγγέλλεις τὴν ἄληκτον.

 

Ἡ Παναγία δέχεται τὸ εὐφρόσυνο μήνυμα ποὺ ἡ φωνὴ τοῦ Ἀρχαγγέλου κόμισε καὶ ἡ ὕπαρξή της γέμισε θεϊκὴ χαρά, ἡ ὁποία εἶναι ἄληκτος, δὲν ἔχει τέλος.

Καὶ μαζί μὲ τὴν Παρθένο χαιρόμαστε καὶ ἐμεῖς. Πρῶτα γιατὶ ὁ Χριστὸς σαρκώνεται γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἔπειτα γιατὶ στὸ πρόσωπο τῆς Ἀγνῆς Μητέρας Του βρίσκουμε κριτήρια γιὰ νὰ καλλιεργήσουμε καὶ ἐμεῖς τὴν ἀρετὴ τῆς ἐμπιστοσύνης.

Ἡ ἐμπιστοσύνη καλλιεργεῖται μᾶς ἀποκαλύπτει ἡ Παναγία ὅταν ἀναζητοῦμε μὲ θάρρος καὶ ἐπιμονὴ τὴν ἀλήθεια. Ὅταν ρωτοῦμε καὶ διαλεγόμαστε, ὅταν ἐξετάζουμε καὶ ἀπορροῦμε. Ὅταν χρησιμοποιοῦμε τὸ λόγο καὶ τὴ διάνοια ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεὸς μὲ τὴν κατ’ εἰκόνα δημιουργία μας. Τότε ὁ ἄνθρωπος ἀνοίγεται στὴν πίστη καὶ μετέχει στὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἐμπιστοσύνη στηρίζεται μᾶς διδάσκει ἡ Παναγία ὅταν λογαριάζουμε τὴν ἱστορία. Ὅταν μαθαίνουμε ἀπὸ τὰ παθήματα τῶν προγενεστέρων. Ὅταν δεχόμαστε τὴν ἐμπειρία, τὴ σοφία καὶ τὸν προφητικὸ λόγο τῶν προγόνων μας. Ὅταν τιμοῦμε τοῦς κόπους, τοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες τῶν πατέρων μας. Τότε ὁ ἄνθρωπος στερεώνει τὴ πίστη μὲ θεμέλια βαθιὰ καὶ ἀρραγή.

Ἡ ἐμπιστοσύνη καρποφορεῖ μᾶς πληροφορεῖ ἡ Παναγία ὅταν αἰσθανθοῦμε τὴν χαρὰ τοῦ Θεοῦ ἐντὸς μας. Ὅταν ἀντέξουμε τοὺς φόβους μας. Ὅταν συμφιλιωθοῦμε μὲ τὴν ἀλήθεια. Ὅταν ἀγαπήσουμε τὸ Θεὸ μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, μὲ ὅλη μας τὴ ψυχή, μὲ ὅλη μας τὴ διάνοια, μὲ ὅλη μας τὴ δύναμη. Τότε ὁ ἄνθρωπος ἀναγνωρίζει τὰ τοῦ Θεοῦ μηνύματα καὶ συγκατατίθεται νὰ κατοικήσει ἑντός του ἡ θεία Χάρις.

Εὐχόμαστε ἀγαπητά μου παιδιά,

νὰ ἑνωθοῦμε σήμερα ὅλοι μὲ τὸ πρόσωπο τῆς Παρθένου Μαρίας, γιὰ νὰ ἀκούσουμε τὸν χαιρετισμὸ τοῦ Ἀγγέλου, γιὰ νὰ δεχθοῦμε τὸν οὐράνιο ἀσπασμό, γιὰ νὰ μᾶς ἐπισκιάσει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ μορφωθεῖ ὁ Χριστὸς μέσα στὴν ταπεινή μας ψυχή.

Χρόνια πολλὰ γιά τήν ἐπέτειο τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας καί  αἰωνία ἡ μνήμη τῶν ἡρώων καί μαρτύρων τοῦ 1821!

 Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα