“Η θέα του προσώπου του Θεού”.

Το απόγευμα της Κυριακής 14 Απριλίου 2019 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος ο  τελευταίος Κατανυκτικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος με θέμα “Η θέα του προσώπου του Θεού”, το οποίο είναι παρμένο από το μέγα προκείμενο του Κατανυκτικού Εσπερινού (Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι, ταχύ επάκουσόν μου. Πρόσχες τη ψυχή μου και λύτρωσαι αυτήν. Ψαλμ. 68,18-19). Αυτή η θέα του προσώπου του Θεού αποτελεί άλλωστε και την συνισταμένη ολάκερου του αγώνα του πιστού, με σκοπό να μπορέσει να αντικρίσει το πρόσωπο του Κυρίου. Ο προφητάναξ Δαβίδ ικετεύει τον Θεό να μην στρέψει τα μάτια Του, από το παιδί και δούλο Του. Ο άνθρωπος δεν δύναται ούτε μια στιγμή να ζήσει έξω από το βλέμμα του Κυρίου, χωρίς την προστασία και ευλογία Του. Αυτή την αλήθεια μάς την υπενθυμίζει και άλλος ένας Ψαλμός, που τον διαβάζουμε στην ακολουθία του εσπερινού “Ανοίξαντός σου την χείρα, τα σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητας, αποστρέψαντος δε σου το πρόσωπον ταραχθήσονται”, δηλαδή όταν ο Θεός ανοίγει το χέρι Του, σκορπίζει τόσα αγαθά, ώστε τα σύμπαντα  γεμίζουν από το πλήθος των ευεργεσιών και των δωρεών Του. Αν όμως αποστρέψει το πρόσωπό Του, τότε θα καταλάβει τα σύμπαντα τρόμος και ταραχή. Το βλέμμα του Θεού φανερώνει την στοργική πρόνοιά Του και την αγάπη Του για τον κόσμο. Εκφράζει το ενδιαφέρον Του για όλη την κτίση και μεταφέρει την δύναμή Του που ζωογονεί τα σύμπαντα. Αν το βλέμμα του Θεού αποστραφεί τον κόσμο, τότε ο κόσμος αυτοστιγμεί θα βυθιστεί στο σκοτάδι. Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Εξώ από την προστασία του Κυρίου δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, πεθαίνει. Διότι δεν υπάρχει ζωή, χωρίς τον Θεό, καθότι Εκείνος είναι η όντως ζωή. Την  αναζήτηση του προσώπου του Θεού την έχει από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του ο άνθρωπος. Ο πρωτόπλαστος Αδάμ Τον πρώτο που αντίκρισε ήταν Τον Δημιουργό του. Και στη συνέχεια η επικοινωνία μαζί Του ήταν η διαρκής ευφροσύνη των ψυχών των πρωτοπλάστων, μέσα στον παράδεισο της Εδέμ. Με την πτώση τους οι πρωτόπλαστοι έφεραν εις τον κόσμο τον πνευματικό και σωματικό θάνατο, τον χωρισμό από τον Θεό. Δεν μπόρεσαν να ατενίσουν το βλέμμα του Κυρίου, διότι αισθάνθηκαν την ενοχή τους. Η ψυχές τους βυθίστηκαν στο σκοτάδι και δεν άντεχαν πια το Φως. Δεν είχαν πρόσωπο να δουν τον Δημιουργό τους. Ο άνθρωπος είναι θεόπλαστος και θεόμορφος. Είναι πλασμένος για τον Θεό, προορισμένος να γίνει κατά χάριν Θεός. Συνεπώς, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς Αυτόν. Μετά την πτώση όλη η προσπάθεια του ανθρώπου ήταν να βρει και πάλι τον Θεό Πατέρα και να αντικρίσει το πρόσωπό Του. Η θέα του προσώπου του Θεού είναι  για τον άνθρωπο η ύψιστη ευτυχία.

Επιπροσθέτως ο Μητροπολίτης Κερκύρας επεσήμανε ότι κάθε ανθρώπινη ψυχή αναζητά με ακατανίκητο πόθο τον Κύριο και Θεό της. Όταν ένα παιδί ατακτεί απέναντι στον πατέρα του και ο πατέρας του δεν τον τιμωρεί αλλά του λέει “φύγε από μπροστά μου, να μην σε βλέπουν τα μάτια μου”, τότε το παιδί βιώνει το χειρότερο συναίσθημα μέσα στην  καρδία του, την απόρριψη από τον πατέρα του. Γι’αυτό και προτιμάει να είναι δαρμένο, τιμωρημένο, αλλά να βρίσκεται στην αγκαλιά του πατέρα του. Το βλέμμα του πατέρα είναι πανάκριβο και δεν θέλει το βλέμμα αυτό να το χάσει το παιδί ποτέ. Εμείς που είμαστε τα παιδιά του Ουρανίου Πατέρα δεν μπορούμε να ζήσουμε έξω από το βλέμμα της στοργής Του, έξω από την ατμόσφαιρα της αγάπης Του. Η αναζήτηση του προσώπου του Θεού είναι διαρκής, θερμή και κατανυκτική ικεσία “Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι”. Προκειμένου εμείς οι αμαρτωλοί να έχουμε άμεση και διαρκή επικοινωνία με τον Κύριο, ο Πανάμωμος Υιός και Λόγος του Θεού δοκίμασε στην επίγεια ζωή Του την αποστροφή του προσώπου του Θεού Πατέρα, με εντελώς οδυνηρό τρόπο, κατά τις φρικτές ώρες του Πάθους Του. Τον 68^ο Ψαλμό που εμπεριέχει και το μέγα προκείνο, οι Πατέρες τον ονόμασαν “μεσσιακό”, αναφέρεται δηλαδή στον Μεσσία. Αυτός που προτυπώνει τον Μεσσία είναι ο συγγραφέας αυτού του Ψαλμού, ο Δαβίδ, ο τύπος του Χριστού.Σ’αυτό τον Ψαλμό εκφράζεται, με το στόμα του Δαβίδ, το παράπονο του Ιησού Χριστού προς τον Θεό Πατέρα. Περιγράφει τους ονειδισμούς και τους χλευασμούς των εχθρών του και την ταυτόχρονη εγκατάλειψη των δικών του ανθρώπων., που στην ώρα της δοκιμασίας δεν βρέθηκε κανείς κοντά του να τον συμπονέσει. Μέχρι και το ξύδι που πρόσφεραν στον Κύριο  οι σταυρωτές Του προτυπώνεται. Το στοιχείο εκείνο που ταλαιπώρησε την Παναγία ψυχή του Χριστού, δεν ήταν οι εξωτερικοί εχθροί και οι ποικίλοι διωγμοί. Ήταν κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο. Την ώρα της Σταυρώσεως σήκωσε ο Κύριος όλη την αμαρτία του κόσμου. Όλες τις εκτροπές, όλων των ανθρώπων, όλων των αιώνων, τις πήρε στον εαυτό Του και θεωρήθηκε ένοχος για όλα αυτά, για τα οποία όμως ήταν τελείως αθώος. Την ώρα που ο Κύριος πλήρωνε την αμαρτία μας, περιήλθε ο Ίδιος σε κατάσταση εντελώς άγνωστη σε εμάς, αλλά και εντελώς πρωτόγνωρη σε Εκείνον. Στερήθηκε την παράκληση και την χαρά, την οποία δοκίμαζε η ψυχή Του, από την αδιατάρακτη μέχρι τότε κοινωνία που είχε με τον Πατέρα Του, ως Υιός Αγαπητός. Δοκίμαζε τώρα η ψυχή Του, όλη την αποστροφή του Θεού προς την αμαρτία, όχι προς τον Υιόν Του. Κατακρινόταν η αμαρτία από τον Θεό Πατέρα, όχι ο Λόγος του Θεού. Η οργή του Πατρός που αισθανόταν ήταν για την αμαρτία των ανθρώπων. Την ώρα που ο ήλιος έκρυβε τις ακτίνες του, την ίδια στιγμή σκυθρωπίαζε ο Θεός, απέναντι στον Υιόν Του. Απέστρεφε το πρόσωπό Του από Αυτόν. Κανένας πόνος και καμιά οδύνη δεν μπορεί να συγκριθεί με τη θλίψη και το παράπονο που εξέφρασε ο Κύριος επί του Σταυρού “Θεέ μου Θεέ μου ίνα τι με εγκατέλειπες;”. Μετά την θυσία του Χριστού υπάρχει η άφεση των αμαρτιών, η συγχώρεση. Ο Θεός σβήνει τις αμαρτίες μας όταν μετανοούμε γι’αυτές και δεν αποστρέφει το πρόσωπό Του. Αντίθετας μάς παρακολουθεί με πολλή αγάπη και με πολλή στοργή στην πορεία της μετάνοιάς μας. Την αμαρτία μας την αποστρέφεται ο Κύριος. Δεν μπορεί να την βλέπει. Τον παρακαλούμε να αποστρέψει το πρόσωπό Του από τις αμαρτίες μας και όχι από εμάς. Ο Θεός απορρίπτει την αμαρτία και όχι τον αμαρτωλό.

 

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι το πρώτο που θα αντικρίσουμε όταν κλείσουμε τα μάτια μας πάνω στη γη, θα είναι το πρόσωπο του Θεού. Για να γίνει αυτό χρειάστηκε να έρθει στη γη ο Θεός, να πάθει και να σταυρωθεί. Να υποστεί όλα αυτά που θα μας υπενθυμίσει η Μεγάλη Εβδομάδα, στην οποία και πορευόμαστε. Για να ατενίσουμε λοιπόν τον Κύριο καθώς εστί, χρειάζεται και η δική μας σταύρωση ως προς την αμαρτία, η νέκρωση των παθών μας και η κάθαρση της καρδιάς μας. Και τότε μάς διαβεβαιώνει το αψευδές στόμα του Σωτήρος Χριστού “ μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται ”.

 

Κερκύρας Νεκτάριος : “Εντός της Εκκλησίας φανερώνεται το έλεος και η αγάπη του Θεού”.

Το απόγευμα της Κυριακής 7 Απριλίου 2019 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος ο  Κατανυκτικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος με θέμα “Η ανθρώπινη αμαρτία και το έλεος του Θεού”, άλλως το μέγεθος της ανθρώπινης πτώσης από την μια πλευρά και από την άλλη το μέγεθος της αγάπης του Θεού, που πραγματικά εάν επιχειρήσει κανείς να τα τοποθετήσει αυτά σε μια ζυγαριά, θα διαπιστώσει ότι το έλεος του Θεού είναι βαρύτερο και την αμαρτία μας την εξουδετερώνει. Η αίσθηση της αμαρτωλότητός μας αφενός και το έλεος του Κυρίου αφετέρου κυριαρχούν στις ψυχές μας ιδίως στην περίοδο που διανύουμε της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τί είναι όμως αμαρτία ; Τί είναι το κακό ; Αμφότερα αυτά δεν τα δημιουργεί ο Θεός. Πώς όμως υπάρχει το κακό, αφού δεν το δημιούργησε ο Κύριος ; Το κακό δεν υπάρχει ως δημιούργημα, δεν υπάρχει ως ένα ον, δεν έχει δηλαδή οντολογική ύπαρξη, αλλά μόνο ηθική. Υπάρχει σαν μια κατάσταση στο πρόσωπο του διαβόλου, που είναι ο πρώτος εφευρέτης του κακού. Το κακό υπάρχει ακόμη και στα πρόσωπα των ανθρώπων, που καθίστανται με τον βίο που διάγουν, όργανα και πιόνια του πονηρού. Επειδή ο άνθρωπος δεν επινόησε από μόνος του το κακό, αλλά παρασύρθηκε σε αυτό. Έτσι για τον άνθρωπο το κακό είναι θεραπεύσιμο. Μπορεί να διορθωθεί. Τελικά το κακό μέσα στον κόσμο, που εκδηλώνεται με την αμαρτία και ο διάβολος που ενσαρκώνεται σε αυτήν, μπορεί να ταλαιπωρεί τον άνθρωπο μέχρι τον θάνατό του, να βασανίζει ολάκερη την κτίση και να την ρίχνει στην φθορά, “ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν”. Κοντολογίς η αμαρτία είναι η επανάσταση εναντίον του Θεού, είναι αθέτηση των εντολών Του και πορεία αντίθετη από το Άγιο θέλημά Του. Όταν αμαρτάνει ο άνθρωπος είναι σαν να λέει στον Θεό : “Εσύ μας διδάσκεις να αναζητούμε την ευτυχία στην καθαρότητα, εγώ όμως βρίσκω απόλαυση όταν βυθίζομαι στον βούρκο της αμαρτίας. Εσύ μάς είπες ότι την χαρά την φέρνει η αγάπη, εγώ όμως νιώθω ευχαρίστηση όταν γίνομαι εκδικητικός.” Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι όλα τα δημιουργήματα από τα μεγαλύτερα, μέχρι τα μικρότερα,  υποτάσσονται στο Θείο θέλημα και σέβονται τα όρια που τους έχει θέσει η πανσοφία Του. Αλλά μόνο ο άνθρωπος μπορεί να εκτρέπεται, να υπερβαίνει τα όριά του, να λέει όχι στον Θεό. Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί μπροστά στον Κύριο και με αυθάδεια και περισσό θράσος να Τον διώξει από την ζωή του. Αυτό είναι το τραγικό μεγαλείο του ανθρώπου, που συχνά καταντάει ολέθριο για την ψυχή του, ο εγωισμός και η αυθάδεια. Η αμαρτία συνεπάγεται την σύγκρουση με τον Χριστό, που έχει ως αποτέλεσμα την συντριβή του ανθρώπου. Με την αμαρτία ο άνθρωπος βαίνει προς την αυτοκαταστροφή του, αφού καταστρέφει την εικόνα του Θεού που βρίσκεται στην ψυχή του. Όποιος αμαρτάνει προς τον Θεό δεν σέβεται τον εαυτό του, λέγει ο Ίδιος ο Κύριος. Την κρίση μάς την δώρησε ο Χριστός για να κρίνουμε με πραότητα, με σύνεση, με επιείκεια, με συστολή και πάνω απ’όλα με αγάπη. Έχει μέτρο ακόμα και η κρίση. Άλλο η κρίση και άλλο η κατάκριση. Όταν έχουμε το γνώθι σ’αυτόν, ξέρουμε τα όριά μας. Η αμαρτία ακόμη είναι και μια εχθρική στάση έναντι του αδελφού μας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέγει ότι κάθε αμαρτία συνεπάγεται τον ίδιο τον θάνατο. Η αμαρτία, κατά τον Μέγα Βασίλειο, είναι το πρωτότοκο τέκνο του διαβόλου. Οι Άγιοι της Πίστεώς μας ζούσαν πολύ βαθιά την καταστρεπτική δύναμη της αμαρτίας. Γι’αυτό και την μίσησαν και την πολέμησαν με την βοήθεια του Κυρίου. Οι Άγιοι εξέταζαν την ζωή τους με αυστηρότητα και ακρίβεια, διέκριναν και τις πιο μικρές εκτροπές, διότι φωτίζονταν και οι πιο απόκρυφες γωνιές της ψυχής των, με το Φως του Χριστού, μέσα στο Οποίο ζούσαν και μετανοούσαν βαθιά. Αυτό ήταν το ήθος των Αγίων μας.

 

Επιπλέον ο Μητροπολίτης Κερκύρας υπογράμμισε ότι ο πεπτωκώς άνθρωπος, καθώς βλέπει την αμαρτία του, αντιλαμβάνεται και την θέση του, απέναντι στον Θεό. Νιώθει πως εκείνος είναι η μόνη παραφωνία μέσα στην αρμονία της κτίσεως. Ο Κύριος όμως είναι οικτίρμων, ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος. Έχει έλεος ο Θεός και συγχωρεί. Παραβλέπει τις αμαρτίες των ανθρώπων και δεν τις λογαριάζει. Αυτή είναι η συγκλονιστική πραγματικότητα που την ζούμε με την μετάνοια μας εντός της Εκκλησίας, ιδιαίτερα και εντονώτερα την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Μέσα στην Εκκλησία ο αμαρτωλός που μετανοεί, συγχωρείται. Ο τελώνης που ζητά να τον λυπηθεί ο Θεός δικαιώνεται. Ο άσωτος που επιστρέφει στην οικία του πατρός του και παραδέχεται την αμαρτωλότητά του, αποκαθίσταται στην θέση του υιού και γίνεται πάλι παιδί του πατρός. Το έλεος του Θεού υπερβαίνει την δικαιοσύνη Του. Συγχωρεί τον αμαρτωλό, σηκώνει τον πεσμένο άνθρωπο και τον ανυψώνει στον ουράνιο παράδεισο. Εντός της Εκκλησίας φανερώνεται το έλεος και η αγάπη του Θεού. Η πραγματικότητα αυτή εκπλήσσει ακόμα και αυτές τις ουράνιες δυνάμεις, όταν βλέπουν τον άνθρωπο να αμαρτάνει και να πέφτει και από την άλλη πλευρά το έλεος του Θεού να καταδιώκει τον άνθρωπο, να ψάχνει να τον βρει. Οι Αγγελικές δυνάμεις αυτό δεν μπορούν να το κατανοήσουν. Δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς ο αναμάρτητος Χριστός συγχωρεί τους ανθρώπους που καθημερινά ασχημονούν και Τον προσβάλλουν. Εν τέλει κανένα κτίσμα δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αγάπης και του ελέους του Θεού, ο Οποίος έφθασε στο σημείο να στείλει στον κόσμο τον Υιόν Του τον Μονογενή, να θυσιαστεί και να χύσει το πανακήρατο αίμα Του επάνω στον Σταυρό, για τις δικές μας αμαρτίες και κακίες.

Κλείνοντας ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι δεν έχουμε παρά να γίνουμε εκζητητές του Θείου ελέους και μέσα από την ειλικρινή μας μετάνοια, σήμερα κιόλας, να καλέσουμε τον Χριστό να κατοικήσει στην καρδιά μας.

 

Κερκύρας Νεκτάριος : “Ο Τίμιος Σταυρός αποτελεί το μέτρο της αγάπης του Θεού”.

Το απόγευμα της Κυριακής 31 Μαρτίου 2019 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος ο  Κατανυκτικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος με θέμα “Οι αιώνιες διαστάσεις του Σταυρού”. Η Αγίας μας Εκκλησία προβάλλει στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου και μας καλεί να τον προσκυνήσουμε και να ξεκουραστούμε στην σκιά του, να αντλήσουμε δυνάμεις και να πάρουμε Χάρη από την θυσία του Γολγοθά. Ο Σταυρός έχει αιώνιες διαστάσεις. Ο Τίμιος Σταυρός είναι στερεωμένος πάνω στην καρδιά της Εκκλησίας μας και βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας του κόσμου. Με την ενανθρώπισή Του ο Κύριος χώρισε την ιστορία στα δύο, σε προ Χριστού και μετά Χριστόν. Χώρισε την Παλαιά από την Καινή Διαθήκη. Όλοι οι αιώνες πριν τον Χριστό προσδοκούν την εποχή Του. Ο Εσταυρωμένος Χριστός είναι το κέντρο της ιστορίας του κόσμου. Ο Σταυρός σημαδεύει πάντοτε την Εκκλησία, στην πορεία Της στον παρόντα κόσμο. Και στην εποχή όμως της Π.Δ. θα δούμε τον Τίμιο Σταυρό προτυπούμενο. Όταν οι Ισραηλίτες έφευγαν από την χώρα της δουλείας, την  Αίγυπτο και πορεύονταν στην έρημο του Σινά, αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες. Ο Θεός πληροφόρησε πάλι και πολλάκις τον Μωυσή πώς να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες αυτές. Καταρχήν όταν έφθασαν στη Ερυθρά θάλασσα, τους ακολουθούσε και τους κατεδίωκε  ο στρατός του Φαραώ. Τότε ο Μωυσής πήρε εντολή από τον Θεό και με την ράβδο του έκανε το σημείο του σταυρού, με αποτέλεσμα να ανοίξει η Ερυθρά θάλασσα και να περάσει ο περιούσιος λαός. Οι δε στρατιώτες του Φαραώ καταποντίστηκαν. Όταν οι Εβραίοι πορεύονταν μέσα στην έρημο συνάντησαν τον εχθρικό λαό του Αμαλήκ. Τότε πήρε εντολή πάλι από τον Θεό ο Μωυσής και σχημάτισε με το σώμα και τα χέρια του τον σταυρό. Όσο βρισκόταν στην θέση αυτή νικούσαν οι Ισραηλίτες. Μια άλλη φορά που ο λαός του Θεού δίψασε στην έρημο, ο Μωυσής σχημάτισε το σταυρό πάνω σε μια πέτρα, από την οποία ανέβλυσε ύδωρ. Και σε άλλη περίπτωση που οι Εβραίοι δέχονταν τα δηλητηριώδη τσιμπήματα των όφεων, ατένιζαν έναν χάλκινο όφι πάνω σε έναν στήλο που είχε φτιάξει ο Μωυσής  και θεραπεύονταν.

Κατά την εποχή της Κ.Δ. και την ενσάρκωσή Του, ο Κύριος δια της Σταυρικής Του θυσίας και της εκ νεκρών Αναστάσεώς Του, νίκησε την αμαρτία, συνέτριψε το κράτος του διαβόλου, κατήργησε τον θάνατο και άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου στον άνθρωπο. Αυτό το κοσμοχαρμόσυνο γεγονός προανήγγειλε ο Πανάγιος Θεός από την αρχή της δημιουργίας του ανθρωπίνου γένους.

Ο Σταυρός όμως υπάρχει και στο προαιώνιο σχέδιο του Κυρίου. Η παροχή της σωτηρίας με την θυσία του Ιησού Χριστού είναι Μυστήριο αποκεκρυμμένο από των αιώνων εν τω Θεώ. Ο Σταυρός του Χριστού όμως υπάρχει και στο τέλος της ιστορίας του παρόντος κόσμου. Ο Τίμιος Σταυρός θα σφραγίσει το τέλος της ιστορίας μας. Κατά την Δευτέρα Παρουσία όταν έρθει ο Κύριος εν Δόξη για να κρίνει τον κόσμο, θα φανεί πρώτα στους ουρανούς ολόλαμπρος ο Σταυρός. Ο Χριστός μάς πληροφορεί ότι όταν πλησιάσει η συντέλεια του κόσμου, ο ήλιος θα σκοτεινιάσει, η σελήνη δεν θα δώσει το φως της και τα άστρα θα πέσουν από τον ουρανό. Ακόμη και οι ουράνιες δυνάμεις των Αγγέλων θα σαλευθούν, από την βαθιά συγκίνησή τους, για τα όσα θα συμβούν κατά την Δευτέρα Παρουσία. Όπως μάς λέγει η Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, της Παρουσίας του Κυρίου θα προηγηθεί το σημείον του Υιού του Ανθρώπου, ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός εν τω ουρανώ. Τότε θα δει τον Χριστό κάθε ανθρώπινο μάτι, ακόμα και εκείνοι που Τον σταύρωσαν και Τον λόγχισαν. Ο Κύριος δεν θα έχει μόνο τον Σταυρό, αλλά και τα σημάδια των πληγών Του.

Επιπλέον ο Τίμιος Σταυρός έχει να κάνει και με την αιωνιότητα. Τις πληγές που προκάλεσαν τα καρφιά και η λόγχη, τα σημάδια της Σταυρώσεως, θα τα φέρει ο Κύριος, το Εσφαγμένο Αρνίο της Αποκαλύψεως,  και μετά το τέλος της ιστορίας, στην  ατελεύτητη αιωνιότητα. Τα σημάδια  αυτά δεν θα τα φέρει ως πληγές μιας μάχης που έδωσε και ηττήθηκε, αλλά ως παράσημα μιας κοσμοϊστορικής νίκης, που εξασφάλισε την αιώνια ζωή στο γένος των ανθρώπων. Τα σημάδια αυτά θα τα φέρει στην αιωνιότητα, για να θυμίζουν τον αιώνιο θρίαμβό  Του επί του θανάτου. Στην αιωνιότητα θα μελετούν οι άνθρωποι το ακατάληπτο Μυστήριο του Σταυρού, το αιώνιο θαύμα της Θείας αγάπης. Ο Τίμιος Σταυρός αποτελεί το μέτρο της αγάπης του Θεού. Το μέγεθος της αγάπης του Θεού, φανερώνεται στο μέγεθος της προσφοράς Του και στις λυτρωτικές συνέπειες αυτής της προσφοράς. Άπειρη η αγάπη του Κυρίου, άπειρες και οι διαστάσεις του Σταυρού.

Κλείνοντας ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι ο άνθρωπος πορεύεται στο παρόν και στην αιωνιότητα, κάτω από την σκιά του Τιμίου Σταυρού και μέσα στο Φως της Θείας αγάπης. Η Θεϊκή αγάπη σφραγίζει με το σημείο του Σταυρού κάθε σελίδα της ιστορίας μας. Αυτή φωτίζει την προϊστορία και την μεταϊστορία. Εμείς από την πλευρά μας οφείλουμε να στήσουμε τον Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου στην καρδιά μας. Πώς θα γίνει αυτό ; Α) Με το να μελετάμε με σιωπή και σε ατμόσφαιρα προσευχής στα βάθη της ψυχής μας την αγάπη του Θεού και το Μυστήριο του Σταυρού. Β) Να το μελετάμε με πίστη και με βαθύτατη ευγνωμοσύνη. Γ) Με αγάπη στον παθόντα και ταφέντα και αναστάντα εκ νεκρών Κύριό μας. Δ) Με το να αγαπήσουμε τους σταυρούς μας, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, τις ασθένειες, τις δυσκολίες στην ζωή μας. Ε) Και να ξέρουμε ότι όλα μας οδηγούν στην ανάσταση και την αιώνια ζωή.

 

Κερκύρας Νεκτάριος : “Η μεγαλύτερη και δυσκολότερη μάχη που διεξάγει ο άνθρωπος είναι εναντίον του εαυτού του”.

Το απόγευμα της Κυριακής 24 Μαρτίου 2019 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός της εορτής του Ευαγγελισμού, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.

Η ομιλία  του Μητροπολίτου Κερκύρας είχε ως θέμα : “ Ο έσω άνθρωπος, ο κεκρυμμένος εν τη καρδία αυτού ”. Ο Απόστολος Πέτρος γράφει στην Α’ Επιστολή του τα εξής :” οὐχ ὁ ἔξωθεν ἐμπλοκῆς τριχῶν καὶ περιθέσεως χρυσίων ἢ ἐνδύσεως ἱματίων κόσμος, ἀλλ᾿ ὁ κρυπτὸς τῆς καρδίας ἄνθρωπος ἐν τῷ ἀφθάρτῳ τοῦ πραέος καὶ ἡσυχίου πνεύματος ”, τουτέστι, όχι ο εξωτερικός με τις πλεξούδες των τριχών και τα χρυσά περιδέραια και πολυτελή ιμάτια (άνθρωπος), αλλά ο κρυπτός άνθρωπος της καρδιάς, ο κεκρυμμένος,  με την αφθαρσία του πράου και ήσυχου πνεύματος. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μάς καλεί σε έναν έντονο αγώνα πνευματικό. Ζητά να παλέψουμε πιο έντονα για την καθαρότητα της ψυχής μας. Να πάρουμε την προσοχή μας από την καθημερινότητα των εγκοσμίων πραγμάτων, στρεφόμενοι προς τα μέσα, προς τα εσώτατα της καρδιάς μας. Μάς καλεί να ανακαλύψουμε τον κρυμμένο εαυτό μας. Ο λόγος του Θεού μάς μιλάει και για τον έξω άνθρωπο, αλλά και για τον έσω, για αυτόν που πράγματι είμαστε. Τον έσω άνθρωπο ο Απόστολος Πέτρος  τον ονομάζει κρυπτό της καρδίας. Ποιός είναι αυτός ; Οι άνθρωποι κρίνουν κατ’οψιν. Κρίνουν με επιπολαιότητα απ’όσα βλέπουν. Από την άλλη είναι αληθές ότι αυτό που εξετάζει ο Θεός δεν είναι αυτό που φαίνεται, αλλά η πραγματικότητα, η εσωτερική μας κατάσταση. Όχι λοιπόν το φαίνεσθαι, αλλά το είναι, αυτό εξετάζει ο Θεός. Διότι οι άνθρωποι στην πραγματικότητα είμαστε αυτό που κρύβουμε μέσα μας. Στα βάθη της καρδιάς μας βρίσκονται οι κακίες μας, τα πάθη μας, αλλά και η αληθινή αγάπη μας. Εκεί η χαρά, για την προκοπή των αδελφών μας. Εκεί και η ζήλια και η κακία για τους αδελφούς μας. Στα βάθη της καρδιάς μας κυριαρχούν οι διαθέσεις της πλεονεξίας, της κενοδοξίας, της φιλοπρωτίας, κάθε μορφής εγωισμού. Εκεί στο βάθος αυτό, μετά από πολύ αγώνα πνευματικό θα κατοικήσει και η ταπείνωση, που δεν αποδεικνύεται από μια συνεσταλμένη συμπεριφορά και μια απλή εξωτερική εμφάνιση, αλλά εξαρτάται από την εσωτερική μας διάθεση και κατάσταση της καρδιάς μας. Η μεγαλύτερη και  δυσκολότερη μάχη  που διεξάγει ο άνθρωπος είναι εναντίον του εαυτού του. Δεν είναι όμως μόνο δύσκολη η μάχη αυτή, είναι και ωραία. Με αυτό τον αγώνα επιτυγχάνεται η κάθαρση της ψυχής μας. Ο ίδιος ο Χριστός μάς καλεί με την διδασκαλία Του, να ασχοληθούμε με το βάθος, να ανακαλύψουμε την ουσία της πνευματικής μας ζωής, να μην μείνουμε στους τύπους μιας εξωτερικής άψογης κατά τα άλλα συμπεριφοράς. Ο Κύριος ζητά από εμάς, να αναζητήσουμε την ακεραιότητα στο φρόνημα, την γνησιότητα στο πνεύμα και την αυθεντικότητα στο βίωμά μας.

Επιπροσθέτως ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι ο Χριστός στην διδασκαλία Του συνδέει τον νου του ανθρώπου με την καρδιά. Ο νους έχει άμεση σχέση με την  καρδιά. Καρδιά είναι η των λογισμών ταμιούχος, θα μας πει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Πώς μπορεί να επιτευχθεί η κάθαρση της καρδιάς ; Πρώτον, με την αυτοκριτική μας, ελέγχοντας αυστηρά τον εαυτό μας σε τι πνευματική κατάσταση βρίσκεται. Δεύτερον, με τον αγώνα μας. Όταν διαπιστώσουμε την κατάστασή μας, τότε πρέπει και να ενεργήσουμε δυναμικά, να παλέψουμε, να πονέσουμε και να ταπεινωθούμε. Τρίτον, δεν είναι αρκετή, ούτε η αυτοκριτική, ούτε ο αγώνας εάν δεν έλθει η Άκτιστη Χάρις του Θεού, η Οποία καθαρίζει την καρδιά και παρηγορεί τον αγωνιζόμενο Χριστιανό. Και το τέταρτο στοιχείο για την κάθαρση της καρδιάς είναι η υπομονή. Η εργασία η εσωτερική είναι μακρά σε χρόνο.

Ακόμη ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε στα αποτελέσματα αυτού του αγώνα για την κάθαρση της καρδιάς. Ο Απόστολος Παύλος μάς προτρέπει να αποθέσουμε τον παλαιό άνθρωπο, τον οποίο παρομοιάζει με ακάθαρτο ένδυμα, που χρειάζεται να το βγάλουμε από πάνω μας. Ο παλαιός άνθρωπος είναι ο φυσικός άνθρωπος που έχει την ροπή προς την αμαρτία,  ο απόγονος του πεπτωκότος Αδάμ. Ο Απόστολος Παύλος μάς προτρέπει ακόμη να ενδυθούμε τον καινό άνθρωπο, που δεν είναι άλλος από τον Ιησού Χριστό.

Καταλήγοντας ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η Μεγάλη  Τεσσαρακοστή μάς καλεί σε τρεις εισόδους. Α) Η πρώτη είναι η είσοδος στο ταμείον μας, στον χώρο δηλαδή που προσευχόμαστε. Β) Η δεύτερη είσοδος είναι το ταμείον της καρδιάς μας, που εισερχόμαστε από την πύλη της μετανοίας. Γ)  Η Τρίτη είσοδος είναι το ταμείον του Ουρανού, μέσα από τις πύλες του Ουρανού που περνάμε. Όταν καθαρθεί ο άνθρωπος εσωτερικά, γεννιέται ένας παράδεισος, όπου η  είσοδος σε αυτόν είναι το Πάσχα. Η πορεία μας λοιπόν είναι εσωστρέφεια, μετάνοια, ανάσταση, αποφυγή των περισπασμών του κόσμου, συνάντηση με τον εαυτό μας και  ανακάλυψη του Θεού μέσα μας.