Προετοιμασία γιὰ τὴν Θεία Εὐχαριστία. Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου. Μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Προετοιμασία γιὰ τὴν Θεία Εὐχαριστία
Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου (Ματθ. 6, 16-21)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
Ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 21-2-1999 (Β392)

Μὲ τρία μεγάλα συνθήματα, ἀγαπητοί μου, ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὸ μεγάλο γεγονὸς τοῦ Πάσχα.
Καὶ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἐχθρούς, ἡ νηστεία καὶ ἡ ἀφιλαργυρία. Κατ’ οὐσίαν, τὰ

Ὁ τρίτος Ἀποστολικὸς Κανόνας.Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα. Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 5 Ὀκτωβρίου 2014

Τί νὰ προσφέρουμε στὸ Ἱερὸ Θυσιαστήριο

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας 

1. Ὅταν ὁ Χριστός, ἀδελφοί μου χριστιανοί, παρέδωσε στούς Ἀποστόλους, τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τήν θεία Λειτουργία δηλαδή, τούς διέταξε νά μήν ἐπιτελοῦν τό Μυστήριο αὐτό μέ κανένα ἄλλο εἶδος, παρά μόνο μέ ἄρτο καί μέ οἶνο, μεμιγμένο μέ νερό. 
Ἔτσι τό ἔκανε καί ὁ Κύριος, ὅταν πρώτη φορά ἐτέλεσε τό Μυστήριο αὐτό. Ἔτσι διαβάζουμε στήν θεία Λειτουργία τοῦ Ἀδελφοθέου Ἰακώβου: «Ἐξ οἴνου κεράσας (τό ποτήριο) καί ἐξ ὕδατος». Γι᾽ αὐτό λοιπόν καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι στόν Τρίτο Κανόνα τους, πού θέλω σήμερα νά σᾶς ἑρμηνεύσω, λέγουν ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος, παραβαίνοντας τήν διάταξη τοῦ Κυρίου, πού διόρισε γιά τήν ἀναίμακτη θυσία τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἤθελε προσφέρει πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα ἄλλα εἴδη (δηλαδή μέλι, γάλα ἤ ἀντί γιά οἶνο νά προσφέρει ἄλλα ποτά πού προκαλοῦν μέθη, ὅπως εἶναι τό ρακί, ἤ νά προσφέρει ὄσπρια ἤ κάτι ἄλλο), γιά νά τελεστεῖ ἡ θεία Λειτουργία μ᾽ αὐτά, αὐτός ὁ Ἐπίσκοπος καί ὁ Πρεσβύτερος – λέγει ὁ Κανόνας πού ἑρμηνεύουμε – νά καθαιρεῖται. 

Ἡ θεία Εὐχαριστία. Πατερικές διδαχές

Ὁ ἅγιος Νικόδημος σχετικά μέ τήν θεία Εὐχαριστία λέγει «Συλλογίσου, ὅτι τρία πράγματα εἶναι χρεία νά συνδράμουν διά νά κάμουν τιμιώτατον ἕνα δῶρον∙ α΄. τό μεγαλεῖον τοῦ δώρου, β΄. ἡ ἀγάπη ἐκείνου ὅπου τό χαρίζει καί γ΄. ἡ ὠφέλεια ὅπου ἀπολαμβάνει ἐκεῖνος ὅπου τό δέχεται… καθώς ἡ κάμπη καί τά ἔντομα ζωΰφια τοῦ μεταξίου, ἀφίνουν σπέρμα εἰς τά δένδρα, ἤ μέσα εἰς τήν γῆν καί στέκεται ἐν τῷ καιρῷ τοῦ χειμῶνος, καί ὅταν ἔλθη ἡ γλυκυτάτη ἄνοιξις ἀνοίγει τό σπέρμα ἐκεῖνο καί γίνεται ζῶον, ἔτσι καί εἰς τοῦτον τόν κόσμον ὁ Κύριός μας ἑνούμενος μέ ἡμᾶς διά τῆς μεταλήψεως ἀφίνει ἕως καί εἰς αὐτό τό βαρύ καί παχυμερές τοῦ σώματός μας, σπέρματα ἀθανασίας,