η "πίστις" στην υπηρεσία της βαθμονομίας

Στου Λιούμη λοιπόν, στην Αγία Τριάδα, για γέλια και για κλάματα...

Για τους γύπες της Δημοτικής Αστυνομίας

Τον τελευταίο μήνα, και μαζί με τον ερχομό της άνοιξης, έχουν κάνει και πάλι την εμφάνισή τους, στους δρόμους του Αιγάλεω, οι γύπες της Δημοτικής Αστυνομίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουμε αναφορά στη μίζερη αυτή κατασταλτική-εισπρακτική συμμορία. Μια συμμορία επανδρωμένη από ανθρωπάκια -ανθυπομπάτσους- που τις περισσότερες φορές αντλούν από τη στολή και την εξουσία προεκτάσεις της μικροαστικής τους ματαιοδοξίας: δημόσιοι υπάλληλοι χωρίς ιστορική προϋπηρεσία εξουσιαστικού κύρους, που αν δεν τους σεβόμαστε θα προσπαθήσουν πολύ να τους φοβόμαστε...
Αυτή η ένστολη συμμορία, πέρα από το αξιολύπητο λειτούργημα του να περιφέρεται και να κόβει κλήσεις σε σταθμευμένα αυτοκίνητα, τον τελευταίο καιρό επιδίδεται σε νταηλίκια, σε σόου μαγκιάς που εκτυλίσσονται σχεδόν καθημερινά στην πλατεία του ΜΕΤΡΟ όπου μετανάστες μικροπωλητές απλώνουν τις πραμάτειες τους. Δεν φτάνει λοιπόν σ’ αυτά τα ανθρωπάκια μόνο το ότι η ίδια τους η παρουσία (ακόμη και όταν εποχούμενοι περνούν φευγαλέα από την κεντρική πλατεία) κάνει τους μετανάστες να μαζεύουν όπως όπως τις πραμάτειες τους και να τρέχουν φοβισμένοι. Και ας μην έχουν σκοπό να τους συλλάβουν. Σκοπός τους είναι να κάνουν παραστάσεις τσαμπουκά, στέκονται στη μέση της πλατείας και φωνάζουν μηρυκάζοντας την θρασυδειλία τους: “Ξέρεις πώς θα σε πάρουν αν σε ξαναδώ εδώ” ή “Μην με κοιτάζεις έτσι γιατί ξέρεις που θα βρεθείς”. Έπειτα, με το ύφος της ευχαρίστησης που τους προσέδωσε το κραυγαλέο τους Τίποτα, περιφέρονται σε όλη την πλατεία φαντασιώνοντας, αν όχι δάφνες και χειροκροτήματα από τους περαστικούς, τουλάχιστον ένα νεύμα κοινωνικής αποδοχής.
Γλίσχρες ασκήσεις! Του εξευτελισμού, της περίσσιας μαγκιάς και του καβατζωμένου τσαμπουκά, των ειρωνικών χαμόγελων που τρέφονται από πράξεις ταπείνωσης . Πρόκειται για την αίσχιστη μιζέρια του να ρίχνεις σφαλιάρες στους ανυπεράσπιστους, να τους προσβάλλεις και να τους ταπεινώνεις, να τους τρομάζεις και να παίζεις με τη δυστυχία τους και αυτό να σημαίνει ότι «κάνεις καλά δουλειά σου». Εξάλλου, και οι ναζί στη δίκη της Νυρεμβέργης δήλωναν ότι «εκτελούσαν εντολές» στα κρεματόρια…

Μάλιστα... Όταν λοιπόν αυτά τα ανθρωπάρια, θα διαπομπεύονται κοινωνικά ας γνωρίζουν ότι δεν είναι «δουλειά» να παίζεις με την δυστυχία των άλλων. Είναι επιλογή και ως τέτοια θα αντιμετωπιστεί…

Περιεκτικός καπιταλισμός...

Φωτογραφίες από τη λεωφόρο Κηφισού. Οι πυλώνες της Δ.Ε.Η, τα ΙΚΕΑ, οι γερανοί της "ανάπτυξης", οι κεραίες της κινητής τηλεφωνίας, ο τεχνητός φωτισμός των διαφημιστικών πινακίδων, το εργοστάσιο της amstel, τα carrefour, τα media markt, η ροδα της "ξεγνοιασιάς" του allou fun park, οι λεωφόροι της μεταφοράς των εμπορευμάτων...

3 στιγμιότυπα που αποτυπώνουν την επέλαση του καπιταλισμού στις γειτονιές μας. Εμπορεύματα που παρεμβάλλονται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας...

Ακόμη και στην απόπειρα καταγραφής της δύσης του ηλίου...

ο καθρέφτης της γραφικότητας

Πρόκειται για ιδιόχειρο αφισάκι που κολλήθηκε πριν λίγες μέρες στον σταθμό του Μετρό στο Αιγάλεω. Συνήθως τέτοιες «προσπάθειες» είναι γραφικές και αν δεν προκαλέσουν τον γέλωτα θα προκαλέσουν τουλάχιστον ένα χαμόγελο οίκτου. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι μέσα στην γραφικότητα μπορεί κανείς να διακρίνει ξεκάθαρα τις «κινδυνολογικές» αιχμές της σύγχρονης μικροαστικής συνείδησης που αποτελεί και την συντριπτική κοινωνική πλειονότητα. Ποιές είναι αυτές; Μα ποιές άλλες από τις συνήθεις; Αναρχικοί, τούρκοι, αλβανοί και μουσουλμάνοι.

Δεν νομίζετε λοιπόν ότι είναι καιρός για την μικροαστική πλειονότητα να αντιληφθεί ότι μέσα στην γραφικότητα αυτής της ιδιόχειρης αφίσας αναγνωρίζει τον εαυτό της, γελάει και λυπάται στην ουσία τον εαυτό της, λυπάται τις αξίες της, γελάει με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται η ίδια τον κόσμο;

στον αστερισμό της Πανσέληνος

Πάνω από καλώδια, πυλώνες, τσιμέντο, κηφισούς και ιερές όδούς, μονοκατοικίες και πολυκατοικίες, εσταυρωμένους και δαβάκες, μπαρουτάδικα και ελαιώνες, χρηματιστήρια και προπατζίδικα, ανισόπεδους κόμβους και ισοπεδωμένες συνειδήσεις,

ακόμη και πάνω από το ακρωτηριασμένο αιγάλεω

η πανσέληνος καγχάζει την ματαιοδοξία μέσα στην αιώνια μεγαλοσύνη της

όμορφη και απερίγραπτη όπως η ουσία της ελευθερίας

ο αγιασμός των αμαξιδίων

"Αμαξίδια για την μεταφορά των παιδιών πρόσφερε ο Aρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, στο ειδικό δημοτικό σχολείο Αιγάλεω, όπου βρέθηκε το πρωί της Τετάρτης για να τελέσει τον αγιασμό. Μαζί του και ο υπουργός Παιδείας Ευρ.Στυλιανίδης".
8/10/08

Τη στιγμή που η Εκκλησία βρίσκεται στο προσκήνιο για την κλοπή δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από τους κατοίκους αυτής της χώρας, την ίδια στιγμή κάνει ασκήσεις "μεγαλοψυχίας" προς τα ειδικά παιδιά της περιοχής μας. Δημαγωγικά κόλπα, μεταφυσική απλοχεριά, ρασοφόρα ελεημοσύνη σε ένα Αιγάλεω όπου η χυδαιότητα της κυριαρχίας έχει ξεχειλίσει από καταβολής του και με τις ευλογίες του παπαδαριού. Από κοντά κι ο υπουργός παιδείας, φορέας μιας πολιτικής που λεηλατεί την διαλυμένη καπιταλιστική δημόσια υποδομή προς όφελος των αντίστοιχων ομάδων συμφερόντων. Είναι ανεπιθύμητοι!

Αν θεωρεί κανείς ότι αποτελεί στείρα γκρίνια η πολεμική σ' αυτή την "αγαθή" έστω ελάχιστη κίνηση έγνοιας του Κράτους και της Εκκλησίας προς αυτά τα παιδιά, τότε πρέπει να μάθει ότι του περισσεύει δουλοπρέπεια. Ως πότε θα διδάσκει σε αυτά τα παιδιά, και σε κάθε παιδί, ότι είναι σώφρον να τρέφεται μια ζωή με τα ψίχουλα που πέφτουν από τα τραπέζια του καπιταλιστικού νεοφιλελευθερισμού και του ψευτοπρονοιακού σοσιαλδημοκρατισμού;

Σ' αυτόν τον κόσμο αγιάζονται κι αγιάζουν μόνο οι προσκυνημένοι...

η μικροφυσική της εξουσίας

Ο EΞΥΠΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ
Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ
Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΠΙΜΕΝΕΙ


Η συγκεκριμένη επιγραφή βρίσκεται πάνω από τον προιστάμενο ελέγχου
στον 2ο όροφο της ΔΟΥ Αιγάλεω.
Εδώ λοιπόν πρόκειται για μια απριόρι επιβεβλημένη παραδοχή από μέρους σου κάθε προσταγής ή απαίτησης του προϊσταμένου προκειμένου αφενός μεν να εξυπηρετηθείς αφετέρου δε να επικυρωθείς ως έξυπνος από την Αυτού Μεγαλειότητά Του.
Μια διαφορά της εποχής μας από τον μεσαίωνα είναι ότι οι εφοριακοί τότε περνούσαν από τα χωράφια για να εισπράξουν τους φόρους ενώ σήμερα οι υπήκοοι στήνονται οι ίδιοι στην ουρά, ταλαιπωρούνται, απαξιώνονται πολλάκις και λοιδορούνται από τους σύγχρονους φοροεισπράκτορες προκειμένου να καταβάλλουν τα κρατικά χαράτσια.
Αποσιωπητικά...

για την πόλη που μας περιμένει

"Κατά την εικοσαετή λειτουργία στο Αιγάλεω
φτιάξαμε 1 (μία!) δήλωση Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας"
Β. Βασιλειάδης, φοροτεχνικός-οικονομολόγος
από http//www.egaleocity.gr

Και ο Β., σε μια απλή αλλά κραυγαλέα διατύπωση της ταξικής πραγματικότητας του Αιγάλεω, συνεχίζει: "Αιγάλεω 2008 , Ιερά οδός και Θηβών. Μαγαζιά "γωνία". Ξενοίκιαστα. Χρόνια τώρα.Κόσμος πολύς. Μεταξύ αυτών-Επαγγελματίες που περιμένουν τη σύνταξη. -Η γενιά των 700 ευρώ. -Συμβάσεις οκτάμηνες και ... δίμηνες στο Δημόσιο, στο Δήμο, σε μεγάλες εταιρίες. -Αλλοδαποί για όλες τις δουλειές και έλληνες για δουλειές γραφείου. -Χρέη σε τράπεζες απο τη γιαγιά με τη λειψή σύνταξη και την εγγονή με το "βασικό". Άλλοι πάνω απο το όριο της Φτώχειας κλείνουν τα μαγαζιά τους και στέλνουν τα παιδιά υπάλληλους στο IKEA, στο MALL, στο PRAKTIKER, στα LIDL, στο Σκλαβενίτη, στο JUMBO, στα Α-Β, στο CARREFOUR, στο MAKRO, κλπ,κλπ σε αυτά που λειτουργούν αλλά και σε αυτά που κατασκευάζονται. Το όνειρο του έλληνα μικροαστού "να πάρει ο γιός το μαγαζί" σιγά-σιγά τελειώνει."

Αυτή λοιπόν είναι η πολυδιαφημιζόμενη από τους ντόπιους κρατικούς επίτροπους "αλλαγή" του Αιγάλεω. Μια επιθετική αναδιάρθρωση των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων στην περιοχή, αναδιάρθρωση της οποίας οι προοπτικές αποτυπώνονται με σαφήνεια στην υλικότητα της πόλης, στα πολεοδομικά της χαρακτηριστικά:
"Σύμφωνα με στοιχεία από την ASPIS REAL ESTATE της Καλλιθέας, σε περιοχές, όπως Εσταυρωμένος και Λιούμη οι τιμές φτάνουν ακόμα και τις 2.500 ευρώ/τ.μ. Υπάρχουν, όμως και περιοχές, όπως το Νέο Αιγάλεω, τα Νταμαράκια και το Σωτηράκη που οι τιμές είναι σε χαμηλότερα επίπεδα και κυμαίνονται στις 2.100 ευρώ/τ.μ. Οι τιμές των μεταχειρισμένων στις παραπάνω περιοχές κυμαίνονται ανάλογα με την παλαιότητά τους, μεταξύ 1.200 - 1.600 ευρώ/τ.μ.
Οι αυξημένες τιμές του Αιγάλεω, πέραν της δημιουργίας του Μετρό στον Εσταυρωμένο και της επέκτασής του προς Χαϊδάρι και Κορυδαλλό, οφείλονται στην ανυπαρξία οικοπέδων λόγω μικρών ιδιοκτησιών που υπάρχουν εκεί. Αυτό το γεγονός ανεβάζει και το ποσοστό αντιπαροχής που φθάνει ακόμα και το 50% ...
...Όσο αφορά την επαγγελματική στέγη, ο Δήμος του Αιγάλεω παρουσιάζει ποικιλομορφία.
Στο βασικό εμπορικό κομμάτι γύρω από το Μετρό δεν παρατηρείται καμία προσφορά επαγγελματικής στέγης προς πώληση παρά μόνο προς ενοικίαση. Οι τιμές μίσθωσης των ισόγειων καταστημάτων αγγίζουν μέχρι και τα 40 ευρώ/τ.μ., ενώ συχνά ο αέρας που ζητείται ανέρχεται στα 20 μισθώματα.
Στο ίδιο κομμάτι έντονη ζήτηση παρατηρείται για μίσθωση γραφείων σε ορόφους από εταιρίες παροχής υπηρεσιών με τις τιμές να κυμαίνονται από 11 - 14 ευρώ/τ.μ.
Στην λεωφόρο Θηβών, την Αθηνών και στην Ιερά οδό από Κηφισό προς Αθήνα η ζήτηση προέρχεται κυρίως από μεγάλες εμπορικές εταιρίες για οικόπεδα που μπορούν να χτίζουν ισόγειους χώρους άνω των 500 τ.μ. με θέσεις πάρκινγκ, κυρίως για super market, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, πρατήρια βενζίνης, καθώς και νυχτερινά κέντρα. Οι τιμές κυμαίνονται από 1.040 – 1.400 ευρώ/τ.μ." (Κτηματαγορά , 16.12.2007)

Η επιδιωκόμενη αποικιοποίηση από την μεσαία τάξη έρχεται να αντικαταστήσει τον κυρίαρχο παραδοσιακό μικροαστισμό στην περιοχή, μπολιάζοντάς τον με σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά, απεμπολίζοντας στη σφαίρα του κοινωνικού φαντασιακού ακόμη περισσότερο την διάχυτη προλεταριακή πραγματική συνθήκη. Το στοίχημα είναι τόσο κοινότοπο που η κατάληξή του θα μπορούσε να καθοριστεί από έναν εναντιωματικό λόγο περισσότερο απ' ό,τι φανταζόμαστε . Η συνθήκη έχει "φωτογραφηθεί" εδώ και πολλά χρόνια:
"Από δω και στο εξής στην πόλη θα δεσπόζουν υλοποιημένες σε ένα διακριτό κτιριακό πολιτισμό οι αξίες της εμπορικής φαντασμαγορίας. Το πολύβουο πλήθος θα συνωστίζεται στα μεγάλα καταστήματα, η κίνηση όλο και θα αυξάνει, τα διαφημιστικά μηνύματα θα κυριεύουν όλο και σε μεγαλύερη έκταση τον τοπικό ορίζοντα των κατοίκων, οι ανάγκες της μετακίνησης όλων προς την δουλειά ή την αγορά θα γεννούν όλο και πιο γρήγορα μέσα μεταφοράς" (Σ. Σταυρίδης, εμπειρία της μεγαλούπολης και ετερότητα, 1997)

Όπως έγραψε κι ένας φίλος σε σχόλιό του σε παλιότερη δική μας ανάρτηση εδώ στο ιστολόγιο: "Βασικό κομμάτι του ταξικού αγώνα πιστεύω πως θα παίξει το κατά πόσο θα μπορέσει να κατανοήσει ο "μικροαστός" την πραγματική ταξική του θέση" κι έχει μεγάλο δίκιο όσο αφορά το κομμάτι των ταξικών χαρακτηριστικών της αντίστασης που δίνει και μια προοπτική σε αυτήν την κατεύθυνση. Με την επισήμανση βέβαια ότι ο ταξικός χαρακτήρας της αντίστασης δεν μπορεί να είναι το επικαθορίζον σημείο αναφοράς του συνολικότερου αγώνα για την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση. Όσον αφορά το κοινωνικό κομμάτι, ωστόσο, θα παρατεθεί ένα γοητευτικό απόσπασμα που διατυπώνει ένα ιδιότυπο πια ιστορικό αναπόφευκτο:
"Παρόλη την αμείλικτη φορά της προόδου, η διαδικασία δεν είναι ευθύγραμμη καθώς πάντα, με φθίνουσα πρόοδο από το παρελθόν στο παρόν, στον κεντρικό χώρο της πόλης επιβιώνουν λαϊκοί θεσμοί μικροεμπορίου και πλανόδιων αγορών, ελεύθερη διασκέδαση και οι κοινωνικέςπρακτικές της γιορτής, του καρναβαλιού, των θιάσων, των παραστάσεων, της βόλτας, του χαζέματος , της περιπλάνησης. Μέσα σε αποσπασματικά κατάλοιπα τόπων και αναμνήσεων, η πόλη υπενθυμίζει τη δυνατότητά της να παραμένει ένας μαγικός μετρητής αρχαϊκότητας που δε θα στερηθεί ποτέ τα μυστικά περάσματα της στο χώρο της μνήμης" (Ε. Πορταλιού, η αποξένωση από τον χώρο της πόλης και η κρίση της συλλογικής μνήμης)

Η πόλη μας περιμένει...

Το τσίρκο της ΕΛΑΣ καθημερινά στο μπαρουτάδικο

Κυριακή 5.30 το απόγευμα. Στο άλσος του μπαρουτάδικου υπάρχει αρκετός κόσμος, παρέες με μηχανάκια κοντά στην καφετέρια, μετανάστες αραχτοί στο γρασίδι, συνταξιούχοι στα παγκάκια και μανάδες με τα παιδάκια τους που τρέχουν δεξιά κι αριστερά. Από την κεντρική είσοδο επί της Ιεράς Οδού εμφανίζονται δυο μοτοσικλετιστές της ΕΛΑΣ, εκείνου του σώματος που κυκλοφορεί με τις μπλε μηχανές των 125 κυβικών. Μπαίνουν στο άλσος με μια ταχύτητα τέτοια που θέλει να δηλώσει ένα είδος αιφνιδιασμού και αρχίζουν να ζητάνε χαρτιά από τους μετανάστες και από τις παρέες των νεαρών. Το άλσος αρχίζει να αδειάζει σιγά-σιγά μέσα σε μια διάχυτη δυσφορία μια και η τσαμπουκαλίδικη παρουσία των αστυνομικών δεσπόζει στο χώρο. Μετά από τον έλεγχο, οι δύο αστυνομικοί θεωρούν ότι το άλσος παρέχει μια πίστα πολύ πρόσφορη για να δοκιμάσουν τις οδηγικές τους ικανότητες, την αντοχή των τύπου «εντούρο» μηχανών τους αλλά και την αντοχή του λιγοστού πια κόσμου που χαζεύει στα παγκάκια. Έτσι τα δύο επιδέξια μέλη του τσίρκου της ΕΛΑΣ αρχίζουν την παράστασή τους. Τι πηδήματα στα χωμάτινα σαμαράκια, τι κωλιές, τι κατεβάσματα από τα σκαλάκια, τι σούζες… Ένα χάρμα ματιών και αυτιών! Οι συνταξιούχοι άδειασαν τα παγκάκια και οι μανάδες μάζεψαν άρον-άρον τα παιδάκια τους και δρόμο!

Θα έλεγε κανείς ότι πίσω από την στολή των αστυνομικών βρίσκεται κι ένα τσογλάνι αλλά αυτό μάλλον θα έθιγε τα τσογλάνια που στο κάτω κάτω της γραφής ούτε πληρώνονται απαραίτητα για τις τσογλανιές τους ούτε τις υπερασπίζονται με νόμους και κουμπούρια.

Αυτό λοιπόν είναι το καθεστώς στο άλσος του μπαρουτάδικου μετά το βιασμό του 13χρονου αλβανού που έγινε εκεί σχεδόν ένα μήνα πριν. Σιγά μην θορυβήθηκαν για τα αλβανάκια που από καταβολής τους τα έχουν χεσμένα. Κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι ο συγκεκριμένος βιασμός αποτέλεσε μιαν ακόμη αφορμή για να περιοριστεί η κοινωνική παρουσία και στον συγκεκριμένο κοινωνικό χώρο. Μετανάστες, νεολαία, «αργόσχολοι» και κάθε είδους ρεμβάζοντες είναι αυτοί και αυτές που επιβεβαιώνουν κάθε φορά την δημοσιότητα των κοινόχρηστων χώρων μια και είναι αυτοί και αυτές που δεν μαντρώνονται ούτε στην τηλεόραση ούτε και στα όλο και περισσότερο επεκτεινόμενα στην περιοχή εμπορικά καταναλωτικά κέντρα. Αυτοί οι άνθρωποι που αντιστέκονται είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα στον καθημερινό ιμπεριαλισμό του εμπορεύματος και του θεάματος δεν μπορεί παρά να είναι στόχος της Εξουσίας.

Όχι λοιπόν! Τα δύο όργανα της τάξης δεν αποτελούν ακόμη ένα μεμονωμένο περιστατικό αυθαιρεσίας. Απλά αυτή είναι η δημόσια τάξη την οποία υπηρετούν…

Αποτυπώματα συντηρητισμού στο Αιγάλεω

Από τους δούλους του Θεού...



Στο σάιτ της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας Πεντηκοστής Αιγάλεω, διαβάζουμε:
"Στις αρχές του 1990 αποφασίστηκε από τους υπευθύνους της Ελευθέρας Αποστολική Εκκλησίας Πεντηκοστής
να ανοίξει μία εκκλησία στην πόλη του Αιγάλεω". Σήμερα η "εκκλησία" αριθμεί μερικές δεκάδες μέλη
και το βίντεο απεικονίζει την ατρόμητη νεολαία του θεού στο Αιγάλεω σήμερα.

...στους δούλους του Θεάματος.



Τα "παιδιά" από το Αιγάλεω λοιπόν είναι του "δρόμου" αλλά αποθεώνουν τα φράγκα και κάνουν την σπονδή τους
στο ναό του Ψινάκη. Κάνοντας μια αντιστοίχηση με προηγούμενη ανάρτηση θα προτιμούσαμε στο Αιγάλεω
τις "πουτάνες" και τους "ποδοσφαιριστές" παρά τους γελωτοποιούς της Εξουσίας.

Στιγμές από το Αιγάλεω

Αυτή η σημερινή εικόνα, ακριβώς δίπλα από το ΙΚΕΑ, θα μπορούσε κανείς με μια πρώτη ματιά να υποθέσει ότι αφορά πρόχειρο προσφυγικό ή τσιγγάνικο καταυλισμό. Χαρτόκουτα, ξύλα από παλέτες, πανιά, κομμάτια από σκηνές και διάφορα άλλα αυτοσχέδια αλεξήλια και αλεξιβρόχια υλικά. Όχι όμως. Πρόκειται για την ανασκαφή στην οποία είχαμε αναφερθεί σχεδόν δυο χρόνια πριν. Την έχουν χρεωθεί ιδιώτες γι' αυτό και η προχειρότητα που την χαρακτηρίζει οφείλεται στην ελαχιστοποίηση των κονδυλίων. Τα απολύτως απαραίτητα λοιπόν για εργάτες και αρχαιολόγους που εργάζονται στα παραπήγματα αυτά χειμώνα καλοκαίρι καθημερινά και φυσικά, και τα Σάββατα. Μια και το οικόπεδο ανήκει σε μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο που διαχειρίζεται μεγακαταστήματα εμπορίας καταναλωτικών ειδών και με δεδομένο ότι τα κτίρια στο υπόλοιπο οικόπεδο έχουν ήδη θεμελιωθεί, η νομοτέλεια της ανασκαφής αυτής είναι να φιλοξενήσει προφανώς κάποιο πάρκινγκ αυτοκινήτων.
Εκείνο που θεωρείται αυτονόητο στην ανασκαφική δεοντολογία είναι ότι αν και η ανασκαφή εξελίσσεται στο Αιγάλεω, οι αιγαλιώτες δεν πρόκειται ίσως να μάθουμε ποτέ τί είναι αυτό που αποκαλύπτει εδώ και τρία σχεδόν χρόνια αυτή η γη στους ανασκαφείς.

Φτηνές ασκήσεις αδιαφορίας

"Το πρόβλημα με την έλλειψη δενδροφύτευσης της Πλατείας "Ελευθέριος Βενιζέλος" (όπως είναι η τυπική ονομασία της) παραμένει, ένα και πλέον έτος μετά την ολοκλήρωση του σταθμού του ΜΕΤΡΟ "Αιγάλεω" και ουδείς από τη δημοτική αρχή δείχνει να συγκινείται.
Το μόνο που γνωρίζουν οι πολίτες είναι ότι δήμος Αιγάλεω και ΑTΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ βρίσκονται σε διένεξη προκειμένου να ξεκαθαριστεί ποιος από τους δύο φορείς είναι υποχρεωμένος να προβεί στο απαραίτητο αυτό έργο."

Το Μετρό αποτελεί αναμφισβήτητα από καταβολής του πρότυπο διαχείρισης δημόσιων χώρων. Παρότι ο χώρος του Μετρό θεωρείται ιδιωτικός, τα μέτρα ελέγχου και διαχείρισής του είναι ένας πρότυπος θύλακας που φυτεύεται για να εμπεδωθούν τα μέτρα αυτά κοινωνικά και να εξαπλωθούν προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό που συμβαίνει όσον αφορά τη δενδροφύτευση της πλατείας Εσταυρωμένου είναι μια γελοία κατάσταση που αντανακλά την αποποίηση ευθυνών εκατέρωθεν για μερικά ψίχουλα. Τόση τσιγκουνιά από τόσο "σοβαρούς" διαχειριστές δημόσιων χώρων!
Εκείνο ωστόσο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι εταιρία και δήμος μπορεί να μην τα βρίσκουν μεταξύ τους για μερικά δέντρα που πρέπει να φυτευτούν, μπορεί να καθυστερούν, να αδιαφορούν, να παίζουν με τις εντυπώσεις αλλά όταν πρόκειται, ας πούμε, για αφισοκολλητές που προσπαθούν να περάσουν τα πολιτικά και κοινωνικά τους μηνύματά στην πλατεία οι εντολές είναι συσχετισμένες, συντονισμένες, αλληλοσυμπληρούμενες και άμεσες: οι σεκιουριτάδες της Αττικό Μετρό ειδοποιούν την δημοτική αστυνομία και όταν αυτή δυσκολεύεται ειδοποιεί τους ένοπλους μπάτσους. Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς αδιαφορία, χωρίς παιχνίδια εντυπώσεων. Ένας είναι ο εχθρός: ο εσωτερικός...

από τη σαχλή αξιοπρέπεια στις αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες

" Στο Αιγάλεω; Μα το Αιγάλεω βγάζει μόνο ποδοσφαιριστές και πουτάνες"...

Απόσπασμα από σαχλό παλιό αλλά και αναπαλαιωμένο ανέκδοτο

Η σαχλαμάρα, ωστόσο, δεν είχε και δεν έχει να κάνει με την αναφορά στο Αιγάλεω. Η συγκεκριμένη αναφορά στο Αιγάλεω αναπαράγει τα αυτονόητα στον τρόπο που εγχαράζεται η τοπογραφία στην κοινωνική συνείδηση. Ας μην γενικεύουμε όμως. Πρόκειται για ταξικά προσδιορισμένη αναφορά. Το -μέχρι πρότινος- παραδοσιακά "αριστερό" Αιγάλεω δεν θα έλειπε από το μετεμφυλιακό κλίμα της κατασυκοφάντησης που ενορχηστρωνόταν από την καθεστωτική ιδεολογία. Οι εσωτερικοί και εξωτερικοί μετανάστες που προσέδιδαν μια προοδευτική επικυριαρχία στα ήθη του τόπου δούλευαν ως οικοδόμοι, βιομηχανικοί εργάτες, "κατώτερο" προσωπικό. Αν προβληματίζεται κάποιος γιατί οι οικοδόμοι είναι παραδοσιακό προπύργιο του ΚΚΕ θα πρέπει να έχει ως δεδομένο ότι μετά τον εμφύλιο όλοι οι "κομμουνιστοσυμμορίτες" μπορούσαν να δουλέψουν μόνο στην οικοδομή. Παρόμοια και για τα άλλα επαγγέλματα. Η ευαισθησία του προλεταριοποιημένου πληθυσμού οφειλόταν στο δυνατό κοινό βίωμα της εκμετάλλευσης και της ωμής καταπίεσης. Αυτή η ευαισθησία ήταν πάντα στο στόχαστρο της κυρίαρχης ιδεολογίας κι έτσι οι αιγαλιώτες υποβιβάζονταν στο πρότυπο του ακαλλιέργητου, μπρουτάλ και αμόρφωτου εραστή των γηπέδων όπως επίσης και οι αιγαλιώτισσες στο πρότυπο της ανήθικης τυχοδιώκτισσας του πεζοδρομίου. Τα πράγματα όμως άλλαξαν στην αμείλικτη ροή του χρόνου. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι άλλαξαν προς το καλύτερο εφόσον κανείς δεν αντιλαμβάνεται πια τον υπαινιγμό για το Αιγάλεω ούτε και θα γελάσει, φυσικά, με τέτοιου τύπου άκυρα πια ανέκδοτα. Πρέπει, όμως, να σκεφτόμαστε πέρα από τα επιφαινόμενα. Αν μια σαχλή αξιοπρέπεια ακυρώνει τις συκοφαντίες της Εξουσίας και γίνεται το αντίβαρο μιας χαμένης ευαισθησίας από ένα κοινό βίωμα απέναντι στην Εξουσία, τότε η σαχλαμάρα δεν προκαλεί τον γέλωτα γιατί σαχλαμάρα γίνεται η ίδια μας η ζωή. Η απώλεια της "αριστεροσύνης" στο Αιγάλεω δεν σημαίνει ότι έχουν πάψει να υπάρχουν αριστεροί στο Αιγάλεω. Η απώλεια της ευαισθησίας απέναντι στην εκμετάλλευση και την καταπίεση στο Αιγάλεω δεν σημαίνει ότι έχουν πάψει να υπάρχουν εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι στο Αιγάλεω. Απλά, οι αριστεροί δεν σημαίνει ότι είναι και προοδευτικοί. Όπως και ότι οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι δεν εκδηλώνουν καμία ευαισθησία. Το ξερίζωμα κάθε συλλογικού κοινωνικού ιστού, που εξελίσσεται σε όλο το καπιταλιστικό έδαφος ανεξάρτητα τοπικών ιδιωμάτων, ειδικά στο Αιγάλεω είχε να κάνει πολύ δουλειά. Δεν είναι μόνο η αλλαγή στην κοινωνική δομή που είχε να κάνει με μετάβαση από ένα πρώιμο προλεταριακό καθεστώς σε μια μικροαστική -παραδοσιακού αλλά και σύγχρονου τύπου- μορφή. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί, όπως συνέβη και αλλού, ως ένας απλός μετασχηματισμός που θα οδηγούσε ομαλά στην κοινωνία της συναίνεσης. Η πορεία, όμως, προς την συναίνεση στο Αιγάλεω πέρασε και περνάει από μια πορεία αυστηρού κοινωνικού ελέγχου και καταστολής.
Στη διάρκεια του πασοκικού "τώρα οι αγώνες δικαιώνονται" διαλύθηκαν εστίες ενεργητικής αλλά και παθητικής αντίστασης σε γειτονιές και πλατείες με την χρησιμοποίηση της αστυνομίας, της πολεοδομικής ανάπλασης, της επιβολής από τους κοινωνικούς χειραγωγούς των κανόνων πολιτικής νομιμότητας, την εμπέδωση της μικροαστικής ηθικής, την οριοθέτηση του κοινωνικού αποκλεισμού, την εξορία των διαφορετικών και των αποκλεισμένων. Και δεν διαλύθηκαν απλώς αλλά η κυριαρχική απαίτηση να μην μπορέσουν ποτέ να αναγνωρίσουν το εαυτό τους ξανά στην Ιστορία ήταν το κομβικό μεγαλεπίβολο έργο. Έργο που επικυρώθηκε δυναμικά με την αποκάλυψη του κρατικοκαπιταλιστικού ψεύδους στο ανατολικό μπλοκ. Τα τελευταία χρόνια όσο και να επιχειρείται να καθιερωθεί η κοινωνία των πολιτών ως χειραγωγημένη ανασύνθεση του συλλογικού ιστού από την Κυριαρχία, δεν γίνεται κατορθωτό. Μέσα σε αυτήν ακριβώς της συνθήκη απαιτείται η καταλυτική παρέμβαση όλων των ανθρώπων της περιοχής που έχουν διάθεση να παλέψουν για την ελευθερία τους. Σε αυτήν την προοπτική, εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που θα ανασυνθέσουμε τον συλλογικό κοινωνικό ιστό στην περιοχή και όχι οι εξουσίες στο όνομά μας. Και απαραίτητο μέρος για την ανασύνθεση του συλλογικού σε αντιεξουσιαστική βάση είναι η επίθεση στους μηχανισμούς κοινωνικοποίησης, στην ιδεολογική, νομική και ηθική βάση των θεσμικών κανόνων που παράγουν και αναπαράγουν την υποταγή και τον εξανδραποδισμό μας. Δεν μπορούμε να καμωνόμαστε ότι ανασαίνουμε την ώρα που ασφυκτιούμε, την ώρα που μας παίρνουν την ανάσα μας και μας την δίνουν πίσω με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
Ελευθερία εδώ και τώρα, παντού και πάντα.

Ναι, αλλά για ποιά ζωή μιλάνε;

Για ποια ζωή μιλάει ο τοπικός αρχοντίσκος;

Αυτήν που υπερασπίζονται οι δημοτικοί αστυνομικοί όταν κυνηγούν τα πρεζάκια για να κρατούν την πόλη καθαρή από τα μιάσματα;

Αυτήν που βγάζει άδειες στα μπαράκια όπου διακινείται η πρέζα;

Αυτήν που φωτίζει εκκωφαντικά τις πλατείες για να τις «καθαρίσει», να νοικιάσει τραπεζοκαθίσματα και να στείλει στο σκοτάδι τους εξαρτημένους;

Αυτήν που αλαζονικά επικαλείται τις φτηνές της αξίες, αξίες που είναι υπεύθυνες για τις κάθε είδους εξαρτήσεις;

Αυτήν που βγάζει αφίσες την παγκόσμια ημέρα ενάντια στα ναρκωτικά μήπως και χάσει ψηφοθηρική υπεραξία;

Ο μόνος αγώνας ενάντια στο καθεστώς των ψευδαισθήσεων των ναρκωτικών είναι ο αγώνας ενάντια στην Εξουσία.

Στιγμές από έναν κάδο σκουπιδιών στο Αιγάλεω Νο 2

Στις αρχές Μάη παραθέσαμε φωτογραφία από οικογένεια που έψαχνε στα σκουπίδια αυτού του συγκεκριμένου κάδου ως σημάδι μιας "αθόρυβης" και "αόρατης" παρακμής σε εξέλιξη. Θα παρακολουθήσουμε την ιστορία λοιπόν αυτής της υπόθεσης με σημείο αναφοράς αυτόν τον συγκεκριμένο κάδο, φωτογραφίζοντας, διακριτικά πάντα, τους ανθρώπους που τον "επισκέπτονται".

Στιγμές από το Αιγάλεω...

Απρίλης του 2008. Μια ολόκληρη οικογένεια ψάχνει στα σκουπίδια σε κάποια γειτονιά του Κάτω Αιγάλεω. Μια εικόνα που δεν είχε προηγούμενο στην περιοχή, προστίθεται σε πολλές άλλες παρόμοιες τα τελευταία χρόνια και έρχεται να υπονομεύσει την επιτηδευμένη ρητορεία για το Αιγάλεω που "αλλάζει", να σπάσει την βιτρίνα μιας κοινωνίας της αφθονίας, να καταλύσει κάθε πρόσχημα ανθρωπινότητας ενός συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Οι καιροί ου μενετοί!



Ο μοναδικός τρόπος που έχει μείνει
για να λυθεί όποιο πρόβλημα
είναι η επανάσταση.

Χτύπα για τον απλό λόγο
ότι έχεις ίσα δικαιώματα μ' αυτούς που χτύπησαν
(δέστε το κι απ' την δική σας πλευρά)

Τ.Κ.


Ο Τάσος Σκορδάκης είναι εμβληματική φιγούρα στην μεταπολιτευτική ιστορία του Αιγάλεω.
Μέλος του ΚΚΕ και οργανωτής της ΚΝΕ Αιγάλεω στα τέλη του '70 διαγράφτηκε από το Κόμμα μια και έκφραζε πια τις θέσεις της καταστασιακής διεθνούς. Ο πόλεμος που του ασκήθηκε από το Κόμμα ήταν εξοντωτικός. Αρχές του 1980 συμμετείχε στην κατάληψη του Μποδοσάκειου και ενίσχυσε την θέση για την δημιουργία ενός αντιεμπορευματικού χώρου, τη συγκρότηση ενός προπυργίου ενάντια στις ιδεολογίες και τους θεσμούς του αστικού πολιτισμού. Μετά από μερικά χρόνια άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο στην περιοχή. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 ο Τάσος πεθαίνει καταπονημένος από ένα βαρύ άσθμα. Το 1991 εκδίδεται από δικούς του ανθρώπους συλλογή με δικά του ποιήματα. Τιμής ένεκεν...

Αργά και σταθερά προς μια μισητή πόλη

Το Αιγάλεω έχει ήδη αλλάξει. Η διαφορά του απογεύματος μεταξύ Δευτέρας και Παρασκευής ήταν στην πόλη μέχρι πρότινος αισθητή. Ανοιχτά μαγαζιά κίνηση, κλειστά μαγαζιά ανάσα για την πόλη. Μια ισορροπία που λειτουργούσε χωρίς να σημαίνει ότι δεν ήταν ήδη προβληματική. Τώρα πλέον το κυκλοφοριακό βάρος ακόμη και με τα μαγαζιά κλειστά είναι σταθερά ανυπόφορο, λογαριθμικά αυξημένο, θόρυβος και απίστευτο καυσαέριο έχουν επιβαρύνει το τοπίο. Το γεγονός ότι Ιερά Οδός, Θηβών και Κηφισός είναι όλη τη μέρα δρόμοι μποτιλιαρισμένοι έχει επιβάλλει την διοχέτευση των αυτοκινήτων μέσα στα στενά διαχέοντας το πρόβλημα παντού. Η μέγγενη του Μετρό και του ΙΚΕΑ, εγχειρημάτων που σχεδιάστηκαν υπολογίζοντας τις κερδοφόρες παραμέτρους τους αλλά όχι και την ποιότητα ζωής των κατοίκων του Αιγάλεω (παραδοσιακή καπιταλιστική λογική), έχει αρχίσει να στραγγαλίζει την πόλη. Η αστυνόμευση και ο κοινωνικός έλεγχος είναι ασφυκτικά και το μέγεθός τους εντείνεται και εκτείνεται διαρκώς για να δημιουργεί όλο και περισσότερη ανασφάλεια, όλο και περισσότερο φόβο ότι κάτι κακό συμβαίνει ή θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή.

Εκεί που οι αντικειμενικές αξίες αναγνωρίζουν επικερδείς ιδιοκτησίες και οι καταναλωτές θυσιάζουν την καθημερινότητά τους στη λατρεία των εμπορευμάτων, την φετιχοποίηση των αντικειμένων, εκεί ακριβώς οριοθετείται και η αξία της «ανάπλασης». Η ταχύτητα με την οποία εξυπηρετεί το Μετρό βραχυκλώνεται από την ανυπαρξία σχεδιασμού στάθμευσης, βραχυκυκλώνεται από τις αστικές συγκοινωνίες που -πέραν των γνωστών προβλημάτων τους- επιβαρύνονται και από το μποτιλιάρισμα. Πόσα πράγματα θα αγοράσουν οι Αιγαλιώτες από το ΙΚΕΑ; Εν τω μεταξύ θα εισπράττουν ασταμάτητα τις συνέπειες της καταναλωτικής μανίας όλου του λεκανοπεδίου (περίπου 20.000 επισκέπτες ημερησίως).

Το Αιγάλεω φυσικά και αλλάζει. Γίνεται αργά και σταθερά μισητό και ανυπόφορο και από τους ίδιους τους ανθρώπους του.

2007 τέλος. Οι καιροί ου μενετοί: 2008

Ο χρόνος που πέρασε βρήκε το Αιγάλεω βαθιά πληγωμένο όχι μόνο από την παραδοσιακή επιθετικότητα των καπιταλιστικών σχέσεων, που έτσι κι αλλιώς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αφορά το σύνολο της επικράτειας, αλλά και από τις πιο επαχθείς μορφές της. Η επέλαση του συντηρητισμού, της εξατομίκευσης και της ξενοφοβίας με την χειραγώγηση της κρατικής μηχανής και της ιδεολογικής τρομοκρατίας των ΜΜΕ, κατοχυρώνει την δυναμική επανεμφάνιση των ακροδεξιών αντιλήψεων, της μικροαστικής αντιδραστικότητας και της παρακρατικής θρασυδειλίας στην περιοχή.

Σε πολιτικό επίπεδο, οι τελευταίες εκλογές αποτελούν ένα σημείο αναφοράς. Τα αποτελέσματα των εκλογών αποτύπωσαν αξιοσημείωτες μετακινήσεις. Ο ένας στους τέσσερις δεν πήγε να ψηφίσει πιστοποιώντας έτσι ένα σημαντικό μέγεθος κοινωνικής δυσφορίας ή αδιαφορίας για την όποια πολιτική διευθέτηση μέσω των εκλογών. Η αποχή δεν είναι βέβαια μέγεθος μέτρησης πολιτικής συνειδητοποίησης αλλά διατυπώνει με σαφήνεια μια κυριαρχική κρίση που επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες. Σημειωτέον, ο κυριαρχικός λόγος φαινομενικά υποβαθμίζει αυτήν την κρίση ενώ στην ουσία πρόκειται για ένα δομικό πρόβλημα που αμφισβητεί την κοινωνική του νομιμοποίηση αλλά και το ίδιο το καθεστώς της αντιπροσώπευσης. Τρεις χιλιάδες άτομα που το 2004 ψήφισαν ΠΑΣΟΚ άλλαξαν γνώμη το 2007. Το ίδιο συνέβη με τρισήμιση χιλιάδες άτομα της ΝΔ. Εισέπραξαν από 1000 άτομα ΚΚΕ και ΣΥΝ αντίστοιχα και από κοντά 1000 άτομα εισέπραξε και ο ΛΑΟΣ διπλασιάζοντας την εκλογική του πελατεία φθάνοντας σε σύνολο 2.300 ατόμων στην περιοχή μας. Ένα πρώτο ενδεικτικό απότοκο αυτής της εξέλιξης είναι η ακροδεξιόστροφη ρατσιστική συγκέντρωση στον Άγιο Σπυριδωνα τον Οκτώβρη που πέρασε. Ελάχιστα αυξήθηκαν και οι δυνάμεις της «άκρας αριστεράς» που στο σύνολό της έφτασε κοντά στα 300 άτομα. Φυσικά, οι εκλογές αποτελούν μόνο φαινομενικό μέτρο των πραγματικών πολιτικών σχέσεων στο βαθμό που η πολιτική παρεμβατικότητα επιβεβαιώνεται στην ουσία σε καθημερινό επίπεδο κι όχι στην κάλπη. Έτσι, οι χιλιάδες των «προοδευτικών δυνάμεων» μετατοπίζονται προς στον γενικευμένο συντηρητισμό εγκλωβίζοντας τον προοδευτισμό τους είτε στις παραδοσιακές αψιμαχίες της προεκλογικής περιόδου είτε στη σύγχρονη μεταμοντέρνα δημοκρατία των καναπέδων. Είναι ενδεικτικό ότι η πρόσφατη χυδαία επίθεση στους πακιστανούς από τα ρατσιστικά ασπόνδυλα «κατόρθωσε», πέρα από τους διακριτούς 250 αναρχικούς, να κατεβάσει στους δρόμους του Αιγάλεω μετά βίας 300 γηγενείς.

Όπως έχουμε διατυπώσει πολλαπλώς σε τούτο το ιστολόγιο, η μετάβαση από τον ισχνό δευτερογενή παραγωγικό τομέα στον επελαύνοντα τριτογενή, θα είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Για την επόμενη χρονιά, η λειτουργία του ΙΚΕΑ έχει ήδη δρομολογήσει ένα σύνδρομο φόβου και «επιχειρηματικής ανασφάλειας» σε πολλούς μικροβιοτέχνες και μικρέμπορους της περιοχής, οι οποίοι –και γι’ αυτο το γεγονός, φυσικά, ενδιαφερόμαστε- μεταφέρουν το σύνδρομό τους στους εργαζόμενους. Είναι γνωστό τοις πάσι ποιοί στην ουσία πληρώνουν τα τυχοδιωκτικά κερδοσκοπικά στοιχήματα των μικρών και μεγάλων αφεντικών. Η επίταση των ταξικών αντιθέσεων είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη αν προσθέσουμε και τις εξελίξεις στην υπόθεση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Η επικείμενη μετατροπή του παράκτιου χώρου σε ιδιωτικό λιμάνι έχει δρομολογήσει μια αναδιάρθρωση των κεφαλαίων, συνέπεια των οποίων αναμένεται να είναι, έτσι για «πρόγευση», η απόλυση 200 εργαζόμενων στα ναυπηγεία.

Σε κοινωνικό επίπεδο, οι επιπτώσεις της παρατεταμένης λιτότητας και της αύξησης των κοινωνικών ανισοτήτων έχει βουλιάξει στη φτώχεια χιλιάδες ανθρώπους και έχει οδηγήσει δεκάδες ανθρώπους να ψάχνουν τις νύχτες στα σκουπίδια, γεγονός ανήκουστο για το Αιγάλεω των τελευταίων δεκαετιών. Ποτέ μια γειτονιά -που μπορεί να μην στερήθηκε την ωμή εναντίωση προς κάθε τι που διέφερε ανάμεσά της αλλά από την άλλη- δεν άφησε τον «άπορο» και τον «τρελό» της χωρίς φαϊ. Τα πράγματα ωστόσο φαίνεται ότι έχουν αλλάξει δραματικά. Η χαμηλή παραβατικότητα αυξάνεται ακολουθώντας τους ρυθμούς του πληθωρισμού αποδεικνύοντας μια δηκτική αλληλεξάρτηση. Σήμερα που η εξατομίκευση είναι καθεστώς στις κοινωνικές σχέσεις, οι πόρτες και τα παράθυρα έχουν κλείσει ερμητικά κι έχουν φορέσει κάγκελα. Οι δημόσιοι χώροι έχουν παραδοθεί στον κόσμο των εμπόρων και της αστυνομίας. Όσο πιο φωτεινή είναι η Ιερά Οδός μεταξύ της Θηβών και του Κηφισού, ως εμπορικό κέντρο που λάμπει από τις απαστράπτουσες βιτρίνες, τόσο πιο σκοτεινοί είναι οι δρόμοι που οδηγούν σ’ αυτήν. Όσο πιο προσιτά είναι τα καφέ και τα μπιστρό του εμπορικού κέντρου γύρω από τον Εσταυρωμένο τόσο πιο απρόσιτα είναι τα σοκάκια γύρω από αυτές. Ο κόσμος της κατανάλωσης μετασχηματίζει όλο το φως και την ένταση της δημόσιας ζωής σε κέρδος και αλλοτρίωση, ματαιοδοξία και μοναξιά, μάζα και ευτέλεια.

Πρόσφατα, το Δασαρχείο Αιγάλεω, αποχαρακτήρισε κομμάτι γης μέσα στα ΤΕΙ Αθήνας, στην άκρη του Άλσους του Μπαρουτάδικου. Ένα καινούργιο τσιμεντένιο κτίριο -και μάλιστα δημόσιο- γεννιέται. Πρόκειται για ένα γεγονός που όσο πιο μικρό φαίνεται μέσα στην ασημαντότητά του τόσο πιο πολλά δείχνει για την λεηλασία κάθε εκατοστού γης από τις καπιταλιστικές σχέσεις. Φυσικά, συμπαραθέτουμε σ’ αυτήν την μικρή λεπτομέρεια, την μεγαλειώδη ανάπλαση του Ελαιώνα. Μια περιοχή για την οποία θεωρήθηκε μεγάλο κατόρθωμα ότι θα γεμίσει επιχειρήσεις, μεγακαταστήματα και γήπεδα, μια περιοχή χιλιάδων στρεμμάτων που θα βουλιάξει από το τσιμέντο ενώ απλά θα μπορούσε να γεμίσει με απίστευτο πράσινο βοηθώντας το ταλαιπωρημένο δυτικό τοπίο να ανασάνει. Από κοντά ξεδιπλώνονται και οι κακοβουλίες για τα βουνά Αιγάλεω και Ποικίλο. Εκκλησία, οικοδομικοί συνεταιρισμοί, δημοτικές αναπτυξιακές εταιρίες, τυχάρπαστοι ιδιώτες συγκροτούν ένα αδηφάγο πλήθος που με διάφορα σχέδια ανάπλασης παραμάσχαλα καραδοκεί με την πρώτη ευκαιρία να τσιμεντώσει τα βουνά γύρω από της περιοχή μας «αξιοποιώντας» τα.

Όσο όμως και να βαθαίνουν οι σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας άλλο τόσο οξύνονται και οι κοινωνικές αντιθέσεις. «Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Όσο περισσότερο αυξάνεται η καπιταλιστική επιθετικότητα τόσο γιγαντώνεται η ανάγκη για κοινωνική αντίσταση, η επιθυμία για ελευθερία. Είναι καιρός να εγκαλέσουμε την εξεγερσιακή μας ευαισθησία. Έχοντας στο νου μας πια ότι: Οι καιροί ου μενετοί.

Λόγια του Καθεμέρα: αποσπάσματα από σημείωμα...

...Η βόλτα μέχρι το σπίτι σου στο Αιγάλεω παραμένει πάντα μια μικρή περιπέτεια. Λίγο καταθλιπτική ως επί το πλείστον. Δεν είναι ποτέ ίδια με τόσες άλλες διαδρομές που κάνω μες την πόλη, μέχρι την Καλλιθέα, για παράδειγμα, ή τη Νέα Σμύρνη και το Μαρούσι! Ή ακόμη και με άλλα μέρη στις δυτικές γειτονιές που ερχόμουν παλιά... Κάθε φορά μου κάνει εντύπωση. Η στάση στην Πειραιώς που είναι ένα μικρό ξεχωριστό σύμπαν -όπως κάθε στάση στην Πειραιώς, νομίζω. Τα τόσα ναυάγια -ανθρώπινα- που κλωθογυρίζουν στα ίδια μέρη, τα βλέμματα του κόσμου, αδιάκριτα συνήθως και ίσια μέσα στα μάτια. Πουθενά αλλού στην πόλη, έχω την εντύπωση, δεν με κοιτάει έτσι ο κόσμος. Όχι εμένα, συγκεκριμένα, αλλά τον διπλανό, την κάθε παρουσία. Κι έπειτα, μετά από την τόση αναμονή, είναι και το λεωφορείο που φτάνει. Το λεωφορείο που θα μπορούσε να πήγαινε Κάιρο ή Καμπούλ (τι χαριτωμενιά). Είναι καλό, ωστόσο, να αισθάνεται κανείς ασήμαντη μειονότητα καμία φορά. Μέσα στους τόσους μετανάστες, μερικά γεροντάκια (γιατί, πραγματικά, ποιος άλλος χρησιμοποιεί λεωφορεία;) κι εγώ. Έχω και τα τυχερά μου, ωστόσο. Στο έχω ξαναπεί. Περνάει η μπογιά μου στους μετανάστες. Απλά, απορώ με το θάρρος τους. Και στο σημείο αυτό, μπορώ άραγε να μιλήσω για "αντίστροφο ρατσισμό"; Συμπεριφορές που δεν θα ανεχόμουν ποτέ από γηγενείς ή πιο γνήσια, ας πούμε, "δυτικούς", βόρειους", από όπου τους κουβαλάει ο σχετικός άνεμος γενικότερα, από τους ανθρώπους αυτούς τις υποφέρω με υπομονή (υπάρχει λέξη γι' αυτό, τώρα μού' ρθε, υπομένω) και περιέργεια. Περιέργεια μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Συνοπτικά λοιπόν σήμερα φτάσαμε μέχρι ένα ραντεβού κι έναν αριθμό τηλεφώνου -όσο κι αν επέμεινα πως δεν πρόκειται να ανταποκριθώ- με τον Αιγύπτιο Άλι και στη συνέχεια, στο διαρκές κι επίμονο, αν και διακριτικό, σπρώξιμο του ποδιού μου από ένα μαύρο παιδί που άλλαξε θέση κι ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Τί να πω;
Ακούγονται λίγο εξωτικά όλα αυτά, το ξέρω, ξέρω επίσης όμως πως αν ήμουν αναγκασμένη να κάνω καθημερινά αυτή τη διαδρομή μέχρι το σπίτι σου κατ' αυτόν τον τρόπο, η πόλη αυτή θα με είχε ξεκάνει μια ώρα αρχύτερα. Κι ολοκληρώνοντας τον ανθρωπογεωγραφικό χάρτη που πρόχειρα συντάσσω έστω κινούμενη στις γειτονιές της Αθήνας, νομίζω μάλλον πως στα μέρη τα δικά μου (πλατείες αττικής, βικτώριας και δεν ξέρω γω τί άλλο) ζούνε οικογενειάρχες μετανάστες που βρίσκονται μάλλον κάμποσα χρόνια εδώ. Ενώ στον Βοτανικό και τα παραπήγματα της Αγίας Άννης ποιός θα πάει να μείνει; Λέω τώρα...
Η γειτονιά σου, ωστόσο, πολύ νοικοκυρεμένη. Με τη λεμονίτσα στην εξώπορτα (με τρέλανε η λεμονίτσα σας γεμάτη από λεμόνια), με τις όμορφα ανθισμένες δεν ξέρω τι (έκοψα ένα κλαδάκι όμως), με την χαρακτηριστική μυρωδιά από μπουγάδα στο δρομάκι, ένα μικρό χωριό που ζουζουνίζει παράλληλα με το ποτάμι από αυτοκίνητα που ρέει στον Κηφισό...