Π.Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή Δ' Οικουμενικής Συνόδου και μνήμη Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Π.Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή Δ' Οικουμενικής Συνόδου και μνήμη Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Κήρυγμα π. Θεοδώρου Ζήση, Εκφων. (14/7/2013)




Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)
Πηγή αρχείου Ι.Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Στους 630 Θεοφόρους Πατέρες της 4ης Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας 451 μ.Χ. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Στους 630 Θεοφόρους Πατέρες της 4ης Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας 451 μ.Χ.

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

O 5ος αιώνας υπήρξε ένας από τους πιο ταραχώδης στα ζητήματα που απασχόλησαν την Ορθόδοξο Χριστιανική Πίστη. Την εποχή αυτή εμφανίσθηκε ο αιρεσιάρχης Ευτυχής που δίδασκε, ότι μετά την ένωση των δύο φύσεων στο Χριστό δεν υπάρχουν δύο, αλλά μόνον μία φύση. 
Επίσης, δίδασκε, ότι το σώμα του Χριστού δεν ήταν αληθινό, αλλά ουράνιο που πέρασε μέσα από την Παρθένο Μαρία όπως το νερό περνά μέσα από σωλήνα, και επομένως δεν πλάστηκε μέσα στην παρθενική μήτρα της Θεοτόκου. Υπερασπιστής της αιρέσεως του Ευτυχούς υπήρξε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος. 
Το 448 λαμβάνει χώρα ενδυμούσα Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη με πρόεδρο τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό. Η Σύνοδος, αφού κάλεσε τρεις φορές τον Ευτυχή και επειδή εκείνος δεν θέλησε να εγκαταλείψει τις πλάνες του, τον κατάστησε ξένο από κάθε ιερατική αξία και εκκλησιαστική κοινωνία. 
Ο Ευτυχής κατορθώνει μέσα από τους φίλους του να συγκαλέσει νέα ενδυμούσα Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 449, αλλά δεν αθωώθηκε και τότε ζητά την συγκρότηση Οικουμενικής Συνόδου.  Έγραψε και επιστολή προς τον Επίσκοπο Ρώμης Λέοντα, στον οποίον έγραψε επίσης και ο Φλαβιανός δύο επιστολές στις οποίες περιγράφει με ψυχικό πόνο την αποπλάνηση ενός μέλους της Εκκλησίας και τις αιρετικές του διδασκαλίες. 

Το Ορθοδοξείν εστί αεί σχοινοβατείν. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Το Ορθοδοξείν εστί αεί σχοινοβατείν

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής. Γ' Ματθαίου

( Τίτου Γ' 8-15)

Των Αγίων Πατέρων της Δ' Οικουμενικής Συνόδου

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης

Ανέκαθεν η Αγία μας Εκκλησία τιμούσε εορταστικώς και μέσα στο κυριακό Δείπνο τις Οικουμενικές Συνόδους, κηρύσσοντας τις δογματικές τους διδασκαλίες, αλλά και εφαρμόζοντας στην πράξη του Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι διασφαλίζουν την τάξη αλλά και την απρόσκοπτη πορεία της «νοητής νηός», δηλ. της στρατευομένης μας Εκκλησίας.
Στο πλαίσιο αυτό του εορτασμού και της τιμής, επιβάλλεται έστω και συνοπτικώ τω τρόπω, να γνωρίζουμε την ιστορία της κάθε συνόδου και ποια ακριβώς διδασκαλία ερμήνευσε και αποκρυστάλλωσε για τη ζωή των πιστών. Διδασκαλία η οποία εννοείται πως ανέκαθεν υπήρχε και βιωνόταν από τους αγίους, οι οποίοι και αποτελούν τους φωτεινούς οδοδείκτες για την πορεία προς την Βασιλεία των ουρανών.
Σε αυτή λοιπόν τη βάση, την Κυριακή τιμούμε τους Αγίους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Ας δούμε λοιπόν κάποια βασικά στοιχεία για την μεγάλη αυτή Οικουμενική Σύνοδο.
Συγκλήθηκε το έτος 451 μ.Χ. στην Χαλκηδόνα, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη.
Οπωσδήποτε υπήρξε μέγας σταθμός για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας και μάλιστα για το κεντρικό θέμα της Χριστολογίας.
Η μεγάλη αυτή Σύνοδος των 630 θεοφόρων Πατέρων μας, αντιμετώπισε ένα από τα πλεόν δύσκολα θεολογικά θέματα, το οποίο για αρκετό καιρό εταλάνιζε την Εκκλησία αλλά και αυτήν την Αυτοκρατορία.
Το όλον θέμα αφορούσε τις 2 φύσεις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) Το οικοδόμημα της Χριστολογίας. (Μέρος ΣΤ΄ Τελευταίο). Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου. خلقدونية أساس الخرستولوجية

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας
 Μέρος ΣΤ΄ Τελευταίο (σελ.466-468)

خلقدونية أساس الخرستولوجية

Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου Ομοτίμου Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Μεταφορά στο διαδίκτυο Κων/νος Μαυρομουστακάκης θεολόγος.  Μετάφραση κειμένου στα Αραβικά π. Αθανάσιος Χενείν  Δημοσιεύτηκε από τις "Αναβάσεις"

Οι Κανόνες

Η Σύνοδος της Χαλκηδόνας αντιμετώπισε και σειρά προβλημάτων ευταξίας εκκλησιαστικής, δικαιοδοσιών επισκόπων – επισκοπών, μοναστικού βίου και γάμου. Θέσπισε 28 σχετικούς Κανόνες ( οι 29 – 30 των Συλλογών Κανόνων είναι μόνο αποσπάσματα συζητήσεων στην Σύνοδο ), οι οποίοι π.χ. : απαγορεύουν την ανάμειξη κληρικών και μοναχών στα κοσμικά δρώμενα (γ) , επιβάλλουν οι να ιδρύουν Μονές ή να δρουν στις πόλεις μόνο με άδεια του οικείου επισκόπου, ο οποίος οφείλει να φροντίζει τις Μονές (δ), ορίζουνε διακόνισσες να μην χειροτονούνται πριν από το τεσσαρακοστό έτος (ιε), επιβάλλουνε την σύγκληση συνόδων δύο φορές το έτος (ιθ), και αποδίδουνε « ίσα πρεσβεία» τιμής στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως (ως Νέας Ρώμης) με αυτά που έχει ο θρόνος της παλαιάς Ρώμης (κανόνας 28).

Ο τελευταίος Κανόνας, τον οποίο χαρακτήρισαν Όρο, συζητήθηκε στην προτελευταία συνεδρία (31 Οκτωβρίου) χωρίς την παρουσία των αυτοκρατορικών και των εκπροσώπων του Λέοντα Ρώμης. Οι τελευταίοι, δηλώνοντας ότι δεν έλαβαν εντολές για συζήτηση τέτοιου θέματος, αποχώρησαν (ACO II, I 1, σ. 88 ). 

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) Το οικοδόμημα της Χριστολογίας. (Μέρος Ε΄ σελ.451-453). Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου. خلقدونية أساس الخرستولوجية

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας 

Μέρος Ε΄(Σελ.463-466)

خلقدونية أساس الخرستولوجية

Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου Ομοτίμου Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Μεταφορά στο διαδίκτυο Κων/νος Μαυρομουστακάκης θεολόγος.  Μετάφραση κειμένου στα Αραβικά π. Αθανάσιος Χενείν  Δημοσιεύτηκε από τις "Αναβάσεις"

Για την μελέτη, την κατάταξη σε στίχους και προπαντός για την επισήμανση των πηγών του Όρου εργάσθηκαν καρποφόρα σπουδαίοι ερευνητές, όπως οι Sellers, Sagi – Bunic, Ortiz de Urbina, de Halleux και Μαρτζέλος. 

Ο τελευταίος επέμεινε στο ότι κύρια πηγή των αποφασιστικών στοιχείων του Όρου είναι ο Βασίλειος Σελευκείας, τονίζοντας όμως τον ρόλο του Κυρίλλου Αλεξανδρείας, που θεολογικά κι ενίοτε λεκτικά είχε προετοιμάσει και θεμελιώσει την Χριστολογία του Όρου. 

Ήδη, βεβαια, είχε ανατραπεί η παλαιά γνώμη περί προελεύσεως του Όρου από τον Τόμο του Λέοντα Ρώμης. 

Παρατηρούμε όμως ότι στον Πρόκλο Κωνσταντινουπόλεως συναντάμε για πρώτη φορά τις απόλυτα κρίσιμες θεολογικές διατυπώσεις του Όρου και μάλιστα συνδυαστικά και παράλληλα: «εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως …» και «εκατέρας φύσεως εις εν πρόσωπον και μιαν υπόστασιν» (στίχοι 17,19,20). 

Η μεγάλη σημασία της συνδυαστικής χρήσεως των δύο αυτών διατυπώσεων έγκειται στο ότι προϋποθέτουνε με σαφήνεια αφ΄ενός ταύτιση προσώπου και υποστάσεως και αφ΄ετέρου διάκριση φύσεως και υποστάσεως. 

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) Το οικοδόμημα της Χριστολογίας. (Μέρος Δ΄). Στυλιανού Δ'. Παπαδοπούλου. خلقدونية أساس الخرستولوجية

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας.

Μέρος Δ΄ (Σελ.460-463)

خلقدونية أساس الخرستولوجية

Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου Ομοτίμου Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Μεταφορά στο διαδίκτυο Κων/νος Μαυρομουστακάκης θεολόγος. 
Μετάφραση κειμένου στα Αραβικά π. Αθανάσιος Χενείν 
Δημοσιεύτηκε από τις "Αναβάσεις"

Ο  Δογματικός  Όρος

α. Το προοίμιο  (ACO II, I 2, σς. 128-129)

Η συντακτική Επιτροπή, έχοντας επικεφαλής τον Ανατόλιο, άρχισε το έργο της με ιστορικό θεολογικά Προοίμιο Εδώ τοποθετείται η θεολογική προσφορά της Συνόδου στο όλο πλαίσιο παλαιοτέρων και προσφάτων δογματικοθεολογικών αποφάσεων της  Εκκλησίας, ώστε να κατανοηθούν η αιτία, ο σκοπός και η θέση του Όρου στην όλη πορεία της Εκκλησίας προς αντιμετώπιση των κακοδοξιών. 
Έτσι, δηλώνεται ότι θα «ήρκει» το Σύμβολο Νικαίας για την επίγνωση της αλήθειας, αφού εκεί έχουμε την διδασκαλία για τα τρία πρόσωπα της αγίας Τριάδος. Παραφθορά όμως και προσβολή του μυστηρίου της «οικονομίας» του προσώπου του Χριστού επέβαλε την σύγκληση της παρούσας Οικουμενικής Συνόδου, που ακολουθεί όχι μόνο την Β΄ Οικουμενική (381), η οποία επικύρωσε την αλήθεια της ομοουσιότητας του Αγίου Πνεύματος, αλλά και τις «συνοδικές» (άρα και της Εφέσου: 431).
Επιστολές του Κυρίλλου Αλεξανδρείας που αφορούσανε στην αίρεση του Νεστορίου και στην υποστήριξη του όρου Θεοτόκος. Επίσης, αναφέρεται ο Τόμος Λέοντα, που αναιρεί την αίρεση του Ευτυχή, αλλ΄αφήνει περιθώρια για νεστοριανίζουσα θεώρηση του προσώπου.

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) Το οικοδόμημα της Χριστολογίας. (Μέρος Γ΄). Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου. خلقدونية أساس الخرستولوجية

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας.  Μέρος Γ΄(Σελ.456-459)

خلقدونية أساس الخرستولوجية

Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου Ομοτίμου Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Μεταφορά στο διαδίκτυο Κων/νος Μαυρομουστακάκης θεολόγος.  Μετάφραση κειμένου στα Αραβικά π. Αθανάσιος Χενείν  Δημοσιεύτηκε από τις "Αναβάσεις"

Προετοιμασία του δογματικού Όρου

Από την αρχή της Συνόδου οι αυτοκρατορικοί αξιωματούχοι επιθυμούσανε την σύνταξη Εκθέσεως πίστεως και στην Β΄συνεδρία (13 Οκτωβρ, ) θέσανε το ζήτημα με σαφήνεια.

Πολλοί όμως επίσκοποι διαφώνησαν, με το επιχείρημα ότι αρκούν οι αποφάσεις των Συνόδων Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως και Εφέσου (431), οι Επιστολές Κυρίλλου και ο Τόμος Λέοντα Ρώμης (ΙΙ, Ι 2, σσ. 78-79). 
Πρόβαλαν ακόμα και τον γ΄Κανόνα της Γ΄Οικ. Συνόδου, που απαγορεύει την σύνταξη νέας Εκθέσεως, η οποία όμως για την Σύνοδο αυτή σήμαινε προφανώς νέο Σύμβολο πίστεως. 
Γι΄αυτό και ο στυλοβάτης της Γ΄Οικ. Συνόδου Κύριλλος προχώρησε χωρίς δυσκολία στην προετοιμασία και την υπογραφή της περίφημης Εκθέσεως πίστεως των διαλλαγών, το 433.

Διαβάστηκαν τα παραπάνω κείμενα και ο επικεφαλής της παπικής αντιπροσωπείας Πασχασίνος απέτησε να δηλώσουν οι επίσκοποι, εάν ο Τόμος Λέοντα συμφωνεί τα των Οικ. Συνόδων και τα του Κυρίλλου. Οι πολλοί επίσκοποι ανταποκρίθηκαν θετικά (ΙΙ, Ι 2, σσ. 93-109).

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) Το οικοδόμημα της Χριστολογίας. (Μέρος Β΄). Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου. خلقدونية أساس الخرستولوجية

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας
Μέρος Β΄(Σελ.453-456)

خلقدونية أساس الخرستولوجية

Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου Ομοτίμου Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Μεταφορά στο διαδίκτυο Κων/νος Μαυρομουστακάκης θεολόγος.  Μετάφραση κειμένου στα Αραβικά π. Αθανάσιος Χενείν  Δημοσιεύτηκε από τις "Αναβάσεις"

Συνεδρίες

Α΄φάση εργασιών (περί Διοσκόρου και πίστεως).

Η Σύνοδος, που ήτανε η πολυπληθέστερη μέχρι τότε, συνήλθε στον ναό της Αγίας Ευφημίας της Χαλκηδόνας, στις 8 Αυγούστου. Είχανε κληθεί οι αρχιεπίσκοποι Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων και οι Μητροπολίτες όλοι. 

Από την Δύση έλαβαν μέρος μόνον οι εκπρόσωποι του Ρώμης (επίσκοποι Πασχασίνος, Λουκένσιος και Ιουλιανός {Κώου}και ο ρωμαιος πρεσβύτερος Βονιφάτιος). Ο αριθμός των συνοδικών δεν είναι απόλυτα γνωστός. 

Οι υπογράψαντες Πρακτικά ήσαν 358, αλλά είχαν εξουσιοδότηση και για 94 άλλους επισκόπους, άρα οι συνοδικού ανέρχονταν, τουλάχιστον, σε 452. Παρέστησαν ακόμα και υψηλόβαθμοι αυτοκρατορικοί αξιωματούχοι, χάριν «ευκοσμίας»και «τάξεως». 

Είχαν όμως ισχυρό και συχνά ( στα διαδικαστικά) παρεμβατικό ρόλο, καθ όσον μάλιστα η Σύνοδος άρχισε το έργο της ως δικαστήριο της αντικανονικής συνόδου στην Έφεσο (449) και των πρωτεργατών της (Διοσκόρου κ.α). Ο Ρώμης με Γράμμα του στη Σύνοδο απαιτούσε να προεδρεύσει σ αυτήν ο Πασχασίνος, κάτι που σιωπηλά έγινε δεκτό, αλλά στην πραγματικότητα ο Ανατόλιος Κωνσταντινουπόλεως διαδραμάτισε τον πρώτο ρόλο στα εκκλησιαστικά θέματα και οι εκπρόσωποι του αυτοκράτορα στα διαδικαστικά και στα της ευταξίας. Ο Πασχασίνος φαίνεται να προήδρευσε μόνο στην συνεδρία όπου καθαιρέθηκε ο Διόσκορος.

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) Το οικοδόμημα της Χριστολογίας. (Μέρος Α΄). Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου. خلقدونية أساس الخرستولوجية

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας.  Μέρος Α΄(Σελ.451-453)

خلقدونية أساس الخرستولوجية

Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου Ομοτίμου Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Μεταφορά στο διαδίκτυο Κων/νος Μαυρομουστακάκης θεολόγος.  Μετάφραση κειμένου στα Αραβικά π. Αθανάσιος Χενείν  Δημοσιεύτηκε από τις "Αναβάσεις"

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) αποτελεί μέγα θεολογικοδογματικό γεγονός της Εκκλησίας, διότι έθεσε το στέρεο και απαραβίαστο πλέον θεμέλιο της Χριστολογίας. Πρόκειται για επίτευγμα, το οποίο προετοίμαζαν αγωνιωδώς μείζονες και ελάσσονες θεολόγοι Πατέρες, τουλάχιστον επί ένα αιώνα. 

Η ριζικότητα, όμως και η αυθεντικότητα της αλήθειας του δογματικού Όρου της Συνόδου προκάλεσαν τριγμούς και θλιβερές διασπάσεις του εκκλησιαστικού σώματος, όπως είχε συμβεί και με την Α΄Οικουμενική Σύνοδο (325), ένεκα της ριζικότητας ακριβώς που είχε η ομολογία της ομοουσιότητας του Υιού προς τον Θεό Πατέρα.

Η κύρια αιτία συγκλήσεως της Συνόδου διατυπώθηκε από τον καλό θεολόγο Διογένη Κυζίκου στην Δ΄συνεδρία της Συνόδου: «Η Σύνοδος διά Ευτυχέα εγένετο»(ACO II I 1, σ. 111). Πιο συγκεκριμένα όμως αιτίες της συγκλήσεως έγιναν η συνοδική δια του Διοσκόρου επικύρωση (449) των μονοφυσιτικών αποκλίσεων, αλλά και αναζωπύρηση νεστοριανικών τάσεων. 

Στην Γ΄Οικουμενική Σύνοδο (431) καταδικάσθηκε ο Νεστόριος και επικυρώθηκε η Χριστολογία του αγίου Κυρίλου Αλεξανδρείας, αλλά οι Αντιοχειανοί τον υποψιάζονταν ως απολιναρίζοντα. 

Το θεολογικό περιεχόμενο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. (Μέρος Γ΄ τελευταίο). Κωνσταντίνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

Το θεολογικό περιεχόμενο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (Μέρος Γ΄ τελευταίο)

Ο όρος της Χαλκηδόνας Το ιστορικό και θεολογικό πλαίσιο της γενέσεως του Όρου

Το κείμενο σε ελληνικά, και μεταφρασμένο σε αραβικά από τον Πρωτ. π. Αθανάσιο Χενείν

Κωνσταντίνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

    Με αφορμή την πρόταση του Αττικού Νικοπόλεως οι αυτοκρατορικοί αντιπρόσωποι φρόνησαν να συσταθεί μια επιτροπή υπό τον Ανατόλιο Κων/πόλεως, με σκοπό να αναλάβει από τη μια μεριά να πείσει τους αμφιβάλλοντες για την ορθοδοξία του Τόμου και από την άλλη να συσκεφθεί «κοινή περί της πίστεως» και να διατυπώσει σε ένα επίσημο δογματικό κείμενο «τα τω θεώ δοκούντα και τοις αγίοις πατράσιν».
          Πράγματι, μετά την αποτελεσματική αντιμετώπιση του ζητήματος των αμφιβολιών σχετικά με την ορθοδοξία του Τόμου, η υπό τον Ανατόλιο επιτροπή προχώρησε στην εκπλήρωση και του δεύτερου στόχου της συντάσσοντας Όρο πίστεως που διαβάστηκε επίσημα κατά την ε' συνεδρία, στις 22 Οκτωβρίου, από το διάκονο της Κων/πόλεως Ασκληπιάδη.
          Μετά την επίσημη ανάγνωση του κατά την ε' συνεδρία παρουσιάστηκαν από μέρους των παπικών αντιπροσώπων και ορισμένων Αντειοχειανών σθεναρές αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις αυτές οφείλονταν κυρίως στο γεγονός ότι ο Όρος περιείχε τη φράση «εκ δύο φύσεων» την οποία οι παπικοί αντιπρόσωποι και οι Αντειοχειανοί θεωρούσαν μονοφυσιτίζουσα και ύποπτη⁸.
          Τα πράγματα ήταν αρκετά σοβαρά όχι μόνο γιατί ανάμεσα τους κατατάσσονταν και οι παπικοί αντιπρόσωποι, αλλά και γιατί κανένας από την μεγάλη πλειοψηφία των πατέρων δεν ήταν διατεθειμένος να υποχωρήσει στις απαιτήσεις των αντιδρώντων για τροποποίηση του Όρου. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο, ότι από πολλούς πατέρες χαρακτηρίστηκαν οι αντιδρώντες ως Νεστοριανοί.

Το θεολογικό περιεχόμενο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. (Μέρος Β΄). Κωνσταντίνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

Το θεολογικό περιεχόμενο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (Μέρος Β΄)

Το κείμενο σε ελληνικά, και μεταφρασμένο σε αραβικά από τον Πρωτ. π. Αθανάσιο Χενείν

Κωνσταντίνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

   Στην αντιμετώπιση του προβλήματος από την πρώτη κιόλας συνεδρία της Συνόδου οι αυτοκρατορικοί αντιπρόσωποι ακολούθησαν ένα πολύ καλοστρωμένο σχέδιο για την πραγματοποίηση του κύριου σκοπού της Συνόδου, που σύμφωνα με την εκκλησιαστική πολιτική της αυλής δεν ήταν άλλος από τη σύνταξη Όρου πίστε­ως. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν αμέσως τις αναγκαίες ευνοϊκές προϋποθέσεις, για να πραγματοποιηθεί, αν είναι δυνατόν χωρίς αντιδράσεις η σύνταξη Όρου πίστε­ως από τη Σύνοδο.

   Μια από τις πρώτες ενέργειες που αποσκοπούσε στη δημιουργία των ευ­νοϊκών αυτών προϋποθέσεων, ήταν η απόφαση τους να κηρυχθούν αθώοι ο Φλαβιανός Κων/πόλεως και ο Ευσέβιος Δορυλαίου και να τιμωρηθούν οι έξι πρωταίτιοι της 'ληστρικής' Συνόδου. Μετά την καταδίκη των κύριων υπευθύνων της εκκλη­σιαστικής αυτής πολιτικής θα διανοιγόταν πλέον ο δρόμος για την ευκολότερη συγκατάθεση των λοιπών πατέρων της Συνόδου στην αυτοκρατορική βούληση σχετικά με τη σύνταξη Όρου πίστεως.

 Οι αυτοκρατορικοί αντιπρόσωποι κατά το τέλος της πρώτης συνεδρίας κάλεσαν τους πατέρες της συνόδου για να εκθέσουν την πίστη τους «εγγράφως» με ευσυνειδησία και χωρίς οποιονδήποτε φόβο.

    Για να προλάβουν προφανώς ενδεχόμενες αντιδράσεις στην πρόταση τους, οι αυτοκρατορικοί αντιπρόσωποι προέβαλαν το παράδειγμα του αρχιεπισκό­που της «πρεσβυτέρας Ρώμης» Λέοντος, ο οποίος αντιμετωπίζοντας την κατά­σταση που προέκυψε από την αίρεση του Ευτυχούς συνέταξε τη δογματική επιστο­λή του, τη γνωστή ως Τόμο, που έστειλε στον Κων/πόλεως Φλαβιανό.

Το θεολογικό περιεχόμενο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. (Μέρος Α΄). Κωνσταντίνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

Το θεολογικό περιεχόμενο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (Μέρος Α΄)

Το κείμενο σε ελληνικά, και μεταφρασμένο σε αραβικά από τον Πρωτ. π. Αθανάσιο Χενείν

Κωνσταντίνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

        «Η σπουδαιότητα και αναγκαιότητα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου ενυπάρχει στα εξής σημεία :

πρώτον, επισήμως απεκήρυξε την Σύνοδο του Διοσκούρου στην Έφεσο και απέκοψε αυτήν από τον σύνδεσμο των Οικουμενικών Συνόδων, αφού ανέδειξε αυτές ανεπίληπτες,

δεύτερον, διελεύκανε και καθόρισε τη σχέση των δύο φύσεων του Χριστού, αφού χειρίστηκε το πηδάλιο του σκάφους της Ορθοδοξίας  με σοφία ανάμεσα στους σκοπέλους του Νεστοριανισμού και του Ευτυχιανισμού,

τρίτον, δίκασε και καταδίκασε τον Διόσκουρον και τον Ευτυχή και κατέκρινε την αίρεση αυτών,

τέταρτον, κατέκρινε τον Νεστόριο και επικύρωσε τις αποφάσεις των προηγούμενων Ιερών Συνόδων,

πέμπτον, συνέταξε Όρο πίστεως μέσω του οποίου τέθηκε τέλος στις συζητήσεις .

και έκτον, δικαίωσε τους Επισκόπους που είχαν αδικηθεί στη Σύνοδο της Εφέσου.

          Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συμπλήρωσε το έργο της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Εξαιτίας του στενού μεταξύ τους συνδέσμου των ζητημάτων που συζητήθηκαν στις τέσσερις Οικουμενικές Συνόδους, οι Σύνοδοι αυτοί μπορούν να θεωρηθούν ως τέσσερις συνεδριάσεις της μίας και μοναδικής Συνόδου. που στην καθεμία από αυτές συζητήθηκε, διαλευκάνθηκε και καθορίστηκε με τη συνεργεία του Αγίου Πνεύματος ένα από τα ζητήματα που αναφέρονται στα τρία πρόσωπα της Μίας Υποστατικής και Οικονομικής Αγίας Τριάδος.