Έμειναν μόνο τα αίματα. Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου Αντωνοπούλου

 Έμειναν μόνο τα αίματα

 Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου Αντωνοπούλου

ΟΔΗΣΣΟΣ  2002. Σε θάλαμο μεγάλου κρατικού νοσοκομείου της Ουκρανικής πόλης ακούγονται τά βογκητά ενός ηλικιωμένου άρρωστου.Ό καρκί­νος διάσπαρτος. Οι πόνοι φρικτοί. Τά παυσίπονα δέν επαρκούν, μέρες καί νύχτες άγρυπνος. Ό ασθε­νής περιμένει τό θάνατο σάν λύτρωση.
Πολλές φο­ρές φτάνει στό χείλος τού θανάτου, άλλα αυτός σάν νά αδιαφορεί. Μήνες τώρα παλεύει μεταξύ ζωής καί θανάτου. Οι απλοί άνθρωποι θά έλεγαν: «Δέν τού βγαίνει ή ψυχή».
Κάποια μέρα ο ταλαίπωρος αυτός άνθρωπος σάν νά άνένηψε. Ζήτησε απεγνωσμένα έναν Ιερέα.
Οί δικοί του έτρεξαν σέ κάποια Εκκλησία καί παρα­κάλεσαν τόν εφημέριο νά έρθει στό νοσοκομείο. Ό Ιερέας, χωρίς χρονοτριβή, επισκέφθηκε τόν ασθενή.
Σοκαρίστηκε άπό τή θλιβερή όψη καί κατάσταση του, περισσότερο όμως άπό όσα άκουσε. Ό ηλικιω­μένος άρρωστος, χωρίς προλόγους καί εισαγωγές. σάν νά πιεζόταν άπό κάτι. άρχισε νά ξεδιπλώνει τά κρίματά του στον άγνωστο Ιερέα.
- "Ακουσε, παπά μου. Έγώ άπ' τά νιάτα μου ή­μουν άθεος, μαχητικός άθεος. "Ημουν μέλος τού κόμ­ματος, ανέβηκα στην ιεραρχία καί κάποτε έγινα δι οικητής   σέ   στρατόπεδο   «αναμορφωτικής  εργα­σίας» στη Σιβηρία. Μισούσα τους χριστιανούς καί περισσότερο τους παπάδες. Στό στρατόπεδο είχα πολλούς κρατούμενους, αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς καί μοναχές.