Έμειναν μόνο τα αίματα
Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου Αντωνοπούλου
Πολλές φορές φτάνει στό χείλος τού θανάτου, άλλα αυτός σάν νά αδιαφορεί. Μήνες τώρα παλεύει μεταξύ ζωής καί θανάτου. Οι απλοί άνθρωποι θά έλεγαν: «Δέν τού βγαίνει ή ψυχή».
Κάποια μέρα ο ταλαίπωρος αυτός άνθρωπος σάν νά άνένηψε. Ζήτησε απεγνωσμένα έναν Ιερέα.
Οί δικοί του έτρεξαν σέ κάποια Εκκλησία καί παρακάλεσαν τόν εφημέριο νά έρθει στό νοσοκομείο. Ό Ιερέας, χωρίς χρονοτριβή, επισκέφθηκε τόν ασθενή.
Σοκαρίστηκε άπό τή θλιβερή όψη καί κατάσταση του, περισσότερο όμως άπό όσα άκουσε. Ό ηλικιωμένος άρρωστος, χωρίς προλόγους καί εισαγωγές. σάν νά πιεζόταν άπό κάτι. άρχισε νά ξεδιπλώνει τά κρίματά του στον άγνωστο Ιερέα.
- "Ακουσε, παπά μου. Έγώ άπ' τά νιάτα μου ήμουν άθεος, μαχητικός άθεος. "Ημουν μέλος τού κόμματος, ανέβηκα στην ιεραρχία καί κάποτε έγινα δι οικητής σέ στρατόπεδο «αναμορφωτικής εργασίας» στη Σιβηρία. Μισούσα τους χριστιανούς καί περισσότερο τους παπάδες. Στό στρατόπεδο είχα πολλούς κρατούμενους, αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς καί μοναχές.


















.jpg)
