Ο φαρισαίος ηγούμενος. Αρχιεπίσκοπος Άγιος Ιλαρίων Τρόϊτσκι

Ο φαρισαίος ηγούμενος.

  Αρχιεπίσκοπος  Άγιος Ιλαρίων Τρόϊτσκι

Το 1929 κοιμήθηκε ο Ρώσος Ομολογητής Αρχιεπίσκοπος  Άγιος Ιλαρίων Τρόϊτσκι.
Στον βίο του διαβάζουμε ότι ήταν «ορκισμένος εχθρός της υποκρισίας και κάθε είδους ευσεβισμού».
Κατά την διάρκεια της εξορίας του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν σε ομάδα εργασίας μαζί με άλλους εξόριστους κληρικούς.
Οι αληθινά άγιοι αγωνίζονται να κρατούν πάντοτε το γνήσιο ταπεινό φρόνημα του τελώνη. Ποτέ δεν πίστευαν στην «αγιότητά τους και στα χαρίσματά τους». Και φυσικά, έστω κι αν ήταν φανερά κάποια χαρίσματα του Θεού στην ζωή τους, ποτέ δεν το διαφήμιζαν. Αντίθετα το έκρυβαν και πολλές φορές ζητούσαν από τον Θεό να τους αφαιρέσει από τον φόβο του πάθους της κενοδοξίας.
Όλοι είχαν καταλάβει ότι ο άγιος Ιλαρίων δεν επικροτούσε κάποιες συμπεριφορές, όπως «το να αποκαλείς τον εαυτό σου αμαρτωλό, το να κάνεις μακρές «ευσεβείς» συζητήσεις ή το να επιδεικνύεις την αυστηρότητα της ζωής σου…. Ακόμα περισσότερο το «να σκεφτείς για τον εαυτό σου κάτι περισσότερο από ό,τι είσαι στην πραγματικότητα».
Έφεραν κάποτε στην ομάδα τους έναν καινούργιο εξόριστο, που ήταν ηγούμενος.
Τον ρώτησε ο Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων.

Η ομιλία του π. Ιωάννη Φωτόπουλου στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Η ομιλία του π. Ιωάννη Φωτόπουλου Νομικού -Θεολόγου στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 20-4-2-13 στο Σ.Ε.Φ.

Το γραπτό κείμενο του πατρός Ιωάννου το δημοσιεύσαμε εδώ Ἡ εἰσήγηση τοῦ πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου μέ θέμα Μεταμοσχεύσεις :Θέσεις καί ἀντι-θέσεις,στήν «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»




Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

Ἡ εἰσήγηση τοῦ πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου μέ θέμα Μεταμοσχεύσεις :Θέσεις καί ἀντι-θέσεις,στήν «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»

(Ἡ ὁμιλία (σέ mp3) βρίσκεται πατώντας ἐδῶ)

Ἡ εἰσήγηση τοῦ πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου μέ θέμα Μεταμοσχεύσεις :Θέσεις καί ἀντι-θέσεις,στήν «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»

Εἰσήγηση στήν Ἡμερίδα μέ θέμα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»
Σάββατο 20-4-2013 καί ὥρα 4 ἕως 9 μ.μ. στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ.Μ.Πειραιῶς σέ συνεργασία μέ τήν Ἱ.Μ.Γλυφάδας.

            Ἡ παροῦσα εἰσήγηση ἀφορᾶ στήν κριτική μας ἀντίθεση πρός τό κείμενο «Βασικές Θέσεις ἐπί τῆς ἠθικῆς τῶν μεταμοσχεύσεων» πού προτάσσεται 12 μελετῶν ἰατρικῶν θεολογικῶν καί νομικῶν καί ἐκδεδομένων σέ ἑνιαῖο τόμο ἀπό τή Συνοδική ἐπιτροπή ἐπί τῆς Βιοηθικῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπό τόν τίτλο «Ἐκκλησία καί Μεταμοσχεύσεις».

           Ἐπί τῶν Θέσεων ἔχει ἀσκηθεῖ εὔστοχη ἐπί μέρους κριτική, ἀπό κείμενα ὅπως ἡ Ἐπιστολή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γλυφάδας κ. Παύλου καί ἡ Ἐγκύκλιος τοῦ φιλοξενοῦντος τήν ἡμερίδα μας σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ ἀλλά καί ἀπό γραπτές καί προφορικές τοποθετήσεις τοῦ π. Κ. Στρατηγόπουλου καί π. Στεφάνου Στεφόπουλου, καί τῶν σεβαστῶν καθηγητῶν κ.κ. Ἀβραμίδη Παναγόπουλου καί Καρακατσάνη.

Ὁμιλία π. Ἰωάννου Φωτοπούλου μέ θέμα: «Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: Ὁ ποιμενικός αὐλός τῆς Θεολογίας»

 Την Πέμπτη 24/1/13 πραγματοποιήθηκε ἑορταστική ἐκδήλωση τῆς Ε.Π.Μ ἐπί τῆ συμπληρώσει 2 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεώς της στό Δημαρχεῖο Ἀμαρουσίου καί ἀκολούθησε ἰερά Ἀγρυπνία στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου πρός τιμήν τοῦ Ἀγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.

Ὁμιλία π.Ἰωάννου Φωτοπούλου μέ θέμα: «Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: Ὁ ποιμενικός αὐλός τῆς Θεολογίας»

Παρουσίαση νέου βιβλίου του Πρωτοπρ. Ιωάννου Φωτόπουλου από τις Εκδόσεις Άθως: «Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι»

Στην Εκκλησία ζει το Πνεύμα του Θεού. Αυτό δεν είναι στεγνή και κενή δογματική θέση, που φυλάσσεται μόνο από σεβασμό σε κάθε τι παλαιό. Όχι. Αυτό είναι η αλήθεια που γνωρίζεται εμπειρικά από τον καθένα που εμφορείται από εκκλησιαστική συνείδηση και διαποτίζεται από την εκκλησιαστική ζωή.
Επίσης, η ευλογημένη ζωή της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι αντικείμενο ξερής, επιστημονικής μελέτης. Η ζωή αυτή προσεγγίζεται μόνο με την εμπειρική σπουδή. Περί της ζωής της Χάριτος, καθαρώς εμπειρικής, η ανθρώπινη γλώσσα μπορεί να εκφρασθεί μόνο θαμπά και συνεσκιασμένα. Περί της εκκλησιαστικής ζωής γνωρίζει μόνο εκείνος ο οποίος την έχει. Γι’ αυτόν αυτή δεν χρειάζεται αποδείξεις και για εκείνον πού δεν την έχει είναι σχεδόν αναπόδεικτη.

Γι’ αυτό πρέπει για κάθε μέλος της Εκκλησίας να είναι σκοπός όλης της ζωής του όλο και περισσότερο να ενώνεται με τη ζωή της Εκκλησίας και ταυτόχρονα να μιλάει αδιάκοπα προς τους άλλους για την Εκκλησία συγκεκριμένα, χωρίς να υποκαθιστά τη ζωή με την ξερή και αφηρημένη διδασκαλία. Εδώ δεν πρέπει να κάνουμε καμία υποχώρηση. Δεν υπάρχει Χριστιανισμός, ούτε Χριστός, ούτε Χάρις, ούτε αλήθεια, ούτε ζωή, ούτε σωτηρία, τίποτε δεν υπάρχει χωρίς την Εκκλησία. Όλα αυτά υπάρχουν μόνο στη Μία Εκκλησία.

Συνέντευξη του Πρωτ. Ιωάννη Φωτόπουλου στην λέξη της Ημερίδας:«Νέα ταυτότητα-εισητήριο χωρίς επιστροφή». (Βίντεο)

Η συνέντευξη που παραχώρησε στο ιστολόγιο "Αναβάσεις" ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Φωτόπουλος αμέσως μετά την λήξη της εξαιρετικά επιτυχημένης Ημερίδας: «Νέα ταυτότητα-εισιτήριο χωρίς επιστροφή» στην οποία ήταν ο κεντρικός συντονιστής. (06/10/2012 Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας)



Για να διαβάσετε τις υπόλοιπες ομιλίες, συνεντεύξεις της Ημερίδας ή για να τις δείτε όλες σε βίντεο πατήστε  «Ημερίδα Νέα ταυτότητα-εισητήριο χωρίς επιστροφή»

Συγγνωστή καί καλόγνωμη ἀφέλεια ἤ ἀπαράδεκτη καί ἐπικίνδυνη ἄγνοια; (Ἐν ὄψει τῆς ἡμερίδος τῆς 6ης Ὀκτωβρίου μέ θέμα «Νέα Ταυτότητα. Εἰσιτήριο χωρίς ἐπιστροφή»).Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

Ἐν ὄψει τῆς ἡμερίδος τῆς 6ης Ὀκτωβρίου μέ θέμα «Νέα Ταυτότητα. Εἰσιτήριο χωρίς ἐπιστροφή»

Συγγνωστή καί καλόγνωμη ἀφέλεια ἤ ἀπαράδεκτη καί ἐπικίνδυνη ἄγνοια; 

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

Ἐπανειλημένα διαβάζουμε σέ περιοδικά, σέ βιβλία καί στό διαδίκτυο ἀρνητικές θἐσεις καί ἀπόψεις γιά τήν ἐπικινδυνότητα τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη ἤ ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος ἤ νέας ταυτότητος κλπ. Καί εἶναι στενόχωρο ὅταν αὐτά ἐκπορεύονται καί διακινοῦνται μέσα στό ἐκκλησιαστικό μας σπίτι.

Τελευταία τέτοια ἀρνητική τοποθέτηση ἐξέφρασε ὁ Πρωτοσύγκελος τῆς Ἱ. Μητρ. Σισανίου καί Σιατίστης ἀρχιμ. Ἐφραίμ Τριανταφυλλόπουλος στήν ἱστοσελίδα «Ἅγιος Δημήτριος Σιατίστης».
Κάνει λόγο γιά «ἐσχατολογικά παραληρήματα» γιά «ὕποπτους κύκλους» γιά σχισματικές καταστάσεις» γιά «πνευματικούς» ἀνθρώπους καί μιλάει εἰρωνικά γιά τή «δαιμονική κάρτα τοῦ πολίτη» γιά τόν ἀντίχριστο, τό 666 καί τήν παρακολούθηση τῶν πολιτῶν.

Ἐπειδή τά πράγματα ἔχουν γίνει πολύ σοβαρά καί ἐπειδή γιά τόν λόγο αὐτό τό Σάββατο 6 Ὀκτωβρίου στίς 4.30 μ.μ. θά πραγματοποιηθεῖ στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας ἡμερίδα μέ πρωτοβουλία τῆς ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ καί ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ι. ΜΗΤΡΟΠΌΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ μέ θέμα :  «Νέα ταυτότητα. Εἰσιτήριο χωρίς ἐπιστροφή» θά ἤθελα νά κάνω κάποιες τοποθετήσεις χάριν τοῦ ἀδελφοῦ π. Ἐφραίμ καί ὅλων τῶν ἀρνουμένων τήν ἐπικινδυνότητα τῆς ἀπό ἐτῶν κυοφορουμένης ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος.

Τί σημαίνει ἡ Κυριακὴ ρῆσις «τὸ Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ» (Ἰω. 3:8); Πρωτ. Ἰωάννης Φωτόπουλος.

Τί σημαίνει ἡ Κυριακὴ ρῆσις «τὸ Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ» (Ἰω. 3:8);

   Ἀφοῦ εἴδαμε τί λέγουν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ οἱ Πατέρες περὶ τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἂς δοῦμε τί σημαίνουν καὶ τὰ Κυριακὰ λόγια «Τὸ Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ». Ἡ ὀρθόδοξη ἑρμηνευτικὴ ἐπιβάλλει κάθε ἁγιογραφικὸ χωρίο νὰ τὸ βλέπουμε καὶ νὰ τὸ κατανοοῦμε στὴ συνάφειά του.

Τὰ λόγια λοιπὸν αὐτὰ λέγονται ἀπὸ τὸν Κύριο πρὸς τὸ Νικόδημο στὴ νυκτερινή τους συνομιλία (Ἰω. 3, 1-21). Κατ' ἀρχὰς ὁ Κύριος χωρὶς περιστροφὲς τὸν διδάσκει περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ λέγοντάς του: «Ἀμήν, ἀμὴν λέγω σοί, ἐὰν μὴ τὶς γεννηθῆ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».
 Ὁ Νικόδημος μὲ τὸν κοσμικό του λογισμὸ τὸν ἐρωτά: «πῶς δύναται ἄνθρωπος γεννηθῆναι γέρων ὧν; μὴ δύναται εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρὸς αὐτοῦ δεύτερον εἰσελθεῖν καὶ γεννηθῆναι; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς. ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοί, ἐὰν μὴ τὶς γεννηθῆ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».
Ἀπαντᾶ λοιπὸν ὁ Κύριος στὴν ἀπορία τοῦ Νικόδημου τονίζοντάς του ὅτι χωρὶς τὴν ἐν Χριστῷ ἀναγέννηση «ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος», δηλ. χωρὶς τὸ ἅγιο Βάπτισμα, δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ποῦ δρᾶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; Εἶναι ἀνεπαρκὴς ἐν προκειμένω ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία; Πρωτ. Ἰωάννης Φωτόπουλος.

  Ποῦ δρᾶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα; Εἶναι ἀνεπαρκὴς ἐν προκειμένω ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία;

Ἐπανερχόμεθα ὅμως γιὰ νὰ ἀναλύσουμε τὶς πιὸ πάνω ἰδέες τοῦ Ἁγίου Ἀλβανίας περὶ τῆς δράσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μᾶς λέγει λοιπὸν ὅτι «τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐργάζεται γιὰ τὴν ἐπίτευξη ἑνότητος ὅλων τῶν ὄντων, μὲ τρόπους οἱ ὁποῖοι ὑπερβαίνουν τὴν ἀνθρώπινη σκέψη καὶ φαντασία καί, συνεπῶς, δὲν μποροῦν νὰ κλεισθοῦν σὲ θεολογικὰ σχήματα καὶ περιγραφές».

Πρὶν προχωρήσουμε, προκύπτει τὸ ἐρώτημα ποιὰ εἶναι τὰ «θεολογικὰ σχήματα» καὶ οἱ «περιγραφές». Οἱ τρόποι, μᾶς ἐξηγεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀναστάσιος, μὲ τοὺς ὁποίους ἐργάζεται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γιὰ νὰ ἑνώσει τὰ ὄντα, ὑπερβαίνουν τὴν ἀνθρώπινη σκέψη καὶ φαντασία.
Καὶ γι' αὐτὸ δὲν μποροῦν νὰ κλεισθοῦν σὲ θεολογικὰ σχήματα καὶ περιγραφές. Συμπεραίνουμε λοιπὸν ἀβίαστα ὅτι τὰ θεολογικὰ σχήματα καὶ οἱ θεολογικὲς περιγραφὲς ἔχουν ὅρια ποὺ τὰ καθορίζει ἡ ἀνθρώπινη σκέψη καὶ φαντασία. Δηλ. ὁ θεολογικὸς λόγος, κατὰ τὸν συγγραφέα, δὲν διαφέρει καὶ πολὺ ἢ μᾶλλον καθόλου ἀπὸ τὸν φιλοσοφικὸ στοχασμό, κατὰ τὸν ὁποῖο ὀργιάζουν ἐναλλασσόμενα ὁ ὀρθὸς λόγος καὶ ἡ φαντασία.

Βεβαίως τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δρᾶ ἔξω ἀπὸ τὴ δική μας λογική, ἔξω ἀπὸ ἀνθρώπινα σχήματα. Ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ περὶ Ἁγίας Τριάδος, περὶ Ἐνανθρωπήσεως, περὶ ἀκτίστων ἐνεργειῶν διδασκαλία ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἄκτιστη πραγματικότητα, ποὺ δὲν χωρεῖ σὲ λόγια καὶ σχήματα.

Ταυτίζεται ἡ πρὸς πάντας ἀγάπη μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ἑνότητα, τὴν ἐν τὴ Ἐκκλησία κοινωνία; Πρωτ. Ἰωάννης Φωτόπουλος.

 Ἕνα καίριο ἐρώτημα: Ταυτίζεται ἡ πρὸς πάντας ἀγάπη μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ἑνότητα, τὴν ἐν τὴ Ἐκκλησία κοινωνία;

  Γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὶς ἀπόψεις τοῦ Ἀρχιεπ. κ. Ἀναστασίου, μὲ βάση μία τέτοια «ἐλαστικὴ» Ἐκκλησιολογία ποὺ ὁ συγγραφεὺς προβάλλει, οἱ Χριστιανοὶ μποροῦν νὰ ἑνωθοῦν μὲ κάθε ἄνθρωπο ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος καὶ μάλιστα μέσω τῆς Θ. Εὐχαριστίας: «Μετέχοντας στὴ λατρεία —ἰδιαίτερα στὴ Θ. Κοινωνία— ὁ πιστὸς διαστέλλεται ἐν εὐχαριστία, ὑπερβαίνει τὰ ἀτομικά του ὅρια˙ μεταλαμβάνοντας τοῦ "Σώματος τοῦ Χριστοῦ" συσσωματοῦται ἐν Αὐτῶ καὶ γίνεται "παγκόσμιος", ἑνώνεται μὲ ὅλους ἐκείνους τοὺς ὁποίους ὁ Χριστὸς ἔχει περιλάβει στὴν ἄνευ ὁρίων ἀγάπη Του. "Τείνει νὰ φέρει ἐντός του ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα (Ο. Clement)"» (σ. 47).
Αὐτὴ ἡ, τρόπον τινά, διάχυση τῆς Ἐκκλησίας ἔξω ἀπὸ τὰ ὅριά της, ἡ δυνατότητα νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ ὅλους ἀκόμα καὶ μὲ τοὺς ἐχθρούς του Χριστοῦ, ἀκυρώνει τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητος τῶν πάντων ἐν τῷ Χριστῷ, τὴ σπουδὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, Μαρτύρων καὶ Διδασκάλων γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση τῶν πάντων ἐν τὴ Ἐκκλησία, ἐν τῷ Χριστῷ.
Ἐπειδὴ ἐπὶ πολλὰ χρόνια καλλιεργεῖται μία ἀγαπολογία καὶ διαρκῶς γίνεται λόγος γιὰ ἑνότητα τῶν πάντων καὶ γιὰ οἰκουμενικότητα, δημιουργεῖται σύγχυση μεταξὺ ἀγάπης πρὸς πάντας καὶ ἀγάπης ὡς ἑνότητος τῶν πιστευόντων ἐν τὴ Ἐκκλησία.

Πρός μία «νέα» θεολογία. Πρωτ. Ἰωάννης Φωτοπουλος.

Πρός μία «νέα» θεολογία

 1. Μία... «ἐλαστικὴ» Ἐκκλησιολογία.

 Μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ βιβλίου «Παγκοσμιότητα καὶ Ὀρθοδοξία» ἀναδύεται μία ἄποψη περίεργη γιὰ τὴ φύση καὶ τὰ ὅριά της Ἐκκλησίας. Διαβάζουμε: «...συγκαλεῖται ἐν Χριστῷ ἡ Ἐκκλησία, διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, "εἰς κοινωνίαν ἀγάπης" καταργουμένων ὅλων τῶν συνόρων: φυλῶν γλωσσῶν, φύλων, τάξεων, πολιτιστικῶν προϋποθέσεων.
Ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ Ἐκκλησία δὲν νοεῖται ἐν τούτοις σὰν μία νέα, κλειστὴ στὸν ἑαυτὸ τῆς κοινότητα, σὰν ἑταιρεία ἡ ὁποία ζητεῖ τὴ δική της αὔξηση πρὸς ἐνίσχυση τῶν δυνάμεών της, ἀλλὰ ὡς σύμβολο, ὡς σημεῖο τῆς ποθητῆς παγκοσμίου ἑνότητος. Ἡ Ἐκκλησία ἐνεργεῖ ὡς "μυστήριον", ὡς ζωτικὸς πυρήνας τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐκτείνεται πέραν τῶν αἰσθητῶν ὁρίων τῶν ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων» (σ. 41).

Μία παράδοξη ὄντως θεολογία50! Μά, ἡ Ἐκκλησία δὲν συγκαλεῖται σὲ κοινωνία ἀγάπης, εἶναι ἡ κοινωνία ἀγάπης καὶ συγκαλεῖ πάντας «μετὰ ὑψηλοῦ κηρύγματος» στὴν κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ ἢ μᾶλλον ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ Θεοῦ συγκαλεῖ ὅλους εἰς τὸν κρατήρα τοῦ Δείπνου τῆς Εὐχαριστίας (Παροιμ. 9,3). Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ τόπος συναγωγῆς πάντων «εἰς ἐν».

«Ἐνόραση » καὶ «Διαίσθηση». Πρωτ. Ι. Φωτόπουλου

«Ἐνόραση » καὶ «Διαίσθηση».

   Εἴπαμε σὲ προηγούμενη παράγραφο ὅτι ἡ θρησκευτικὴ ἐμπειρία εἶναι ἕνα ἐνδοκοσμικό, ψυχολογικῆς τάξεως μέγεθος. Γιὰ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ αὐτὴ ἡ ἐνδοκοσμικὴ-ψυχολογικὴ ὑφὴ τῆς θρησκευτικῆς ἐμπειρίας θὰ ἦταν καλὸ νὰ δοῦμε καὶ τὶς μεθόδους ποὺ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἀπόκτησή της. Μεγάλη σημασία δίνεται ἀπὸ τοὺς θρησκειολόγους, σὲ σχέση μὲ τὴ θρησκευτικὴ ἐμπειρία, στὴν «ἐνόραση» ἢ τὴ «διαίσθηση».
Εἶναι ἕνας ὅρος φιλοσοφικο-θρησκευτικὸς ποὺ δηλώνει τὴ γνωστικὴ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία προσπαθεῖ νὰ ὑπερβεῖ τὶς αἰσθήσεις καὶ τὸ λογικὸ γιὰ νὰ γνωρίσει τὴν ἀλήθεια. Ὁ ὅρος «ἐνόραση» (Intuitio, Intuition) ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση καὶ μετὰ χρησιμοποιεῖται ἀπὸ πολλοὺς φιλοσόφους ποὺ διψασμένοι γιὰ ἀλήθεια καὶ γνώση, τὴν ὁποία στέρησε ὁ παπισμὸς μὲ τὴν ψευδοθεολογία του, πότε κλίνουν πρὸς τὸν ὀρθολογισμό, δηλ. πιστεύουν στὴ γνώση ποὺ παρέχει τὸ λογικό, πότε στὸν ἐμπειρισμό, δηλ. στὴ γνώση ποὺ παρέχουν οἱ αἰσθήσεις καὶ πότε στὸ μυστικισμό, δηλ. ἐμπιστεύονται αὐτὴ τὴν περίεργη δύναμη τῆς «ἐνοράσεως» ἢ «διαισθήσεως».
 Αὐτὴ τὴν ἐνόραση, ὡς μέθοδο γνώσεως καὶ ἐμπειρία τὴν χρησιμοποιοῦν ἰδιαίτερα οἱ πανθεϊστὲς (π.χ. Σπινόζα) καὶ οἱ ἀποκρυφιστὲς (π.χ. Παράκελσος, R. Steiner) καὶ φθάνει στὴ μόδα πάλι μὲ τὸν Μπερξὸν (1859-1941). Στὰ ἀρχαῖα χρόνια, ὁ Πλάτωνας, ὁ Πλωτίνος καὶ γενικώτερα οἱ νεοπλατωνικοὶ χρησιμοποιοῦσαν μὲ τὸ ἴδιο πανθεϊστικὸ περιεχόμενο τοὺς ὅρους «θεωρία», «θέα», «ἔκστασις», «ἐποπτεία» γιὰ νὰ δηλώσουν τὴ γνώση τῆς ἀλήθειας ἢ καὶ τὴ μέθοδο γνώσεως (τῶν «ἰδεῶν» ἢ τοῦ «Ἑνός»).

Ὑπάγονται οἱ μουσουλμάνοι στὰ «ἔθνη»; Εἶναι μέτοχοι της Διαθήκης τοῦ Ἀβραάμ; Πρωτ. Ι. Φωτόπουλου

Ὑπάγονται οἱ μουσουλμάνοι στὰ «ἔθνη»; Εἶναι μέτοχοι της Διαθήκης τοῦ Ἀβραάμ;

6. Καὶ ἄλλα ἀμείλικτα ἐρωτήματα, εἰδικώτερα γιὰ τὸ Ἰσλάμ. Ὑπάγονται οἱ μουσουλμάνοι στὰ «ἔθνη»; Ἡ ἐπικαιρότητα τῆς μαρτυρίας τῶν Νεομαρτύρων.

    Αὐτὰ ποὺ εἴπαμε προηγουμένως ἰσχύουν ἄραγε καὶ γιὰ τὸ Ἰσλάμ; Μήπως πρέπει κι ἐμεῖς, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἀλβανίας, νὰ ἐντρυφήσουμε στὸ Ἰσλὰμ γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ βάθος καὶ τὴν ἀξία του, νὰ μελετήσουμε τὶς «μυστικὲς ἐμπειρίες» τῶν δερβίσηδων «σούφι», γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὴ συγγένεια τῶν ἐμπειριῶν μας; (Αὐτὸ τάχα δὲν ὑποδηλώνει ἡ θέση τοῦ Ἀρχιεπ. κ. Ἀναστασίου ὅτι κατηγοροῦμε ὡς δαιμονικὲς τὶς ποικίλες θρησκεῖες, ἐπειδὴ ἔχουμε «ἀόριστες γνώσεις» γι’ αὐτὲς καὶ γιὰ τὶς δῆθεν μεγαλειώδεις ἐμπνεύσεις τους;
 Λοιπόν, δὲν μᾶς ἀρκεῖ ἡ εἰκόνα τοῦ Μωάμεθ ποῦ ἐπιβάλλει ἐξ ἀρχῆς μὲ τὸ σπαθὶ τὴ μυσαρή του πίστη, ἡ αἰσχρότητα τοῦ βίου του, ἡ ἀλληλεξόντωση τῶν διαδόχων του, τὰ πάθη τοῦ λαοῦ μας, οἱ στρατιὲς τῶν Νεομαρτύρων γιὰ νὰ πειστοῦμε περὶ τῆς δαιμονικῆς συνεργείας στὴν κατασκευὴ αὐτοῦ του θρησκεύματος27;
 Εἰδικὰ περὶ τῶν Νεομαρτύρων δὲν μᾶς ἀρκεῖ ἡ ὁμολογία τους καὶ ὁ ἔλεγχός τους στὴν ἄθεη διδασκαλία καὶ τὸ βίο τοῦ ψευτοπροφήτη; Οἱ Νεομάρτυρες, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους στὸν καιρὸ τῆς ἀγνοίας τοὺς εἶχαν ἐξισλαμιστεῖ κι εἶχαν μαθητεύσει στοὺς «μεντρεσέδες» μαθαίνοντας ἀπὸ πρῶτο χέρι τί σημαίνει Ἰσλάμ, μήπως εἶχαν «ἀόριστες γνώσεις», μήπως παρανοοῦσαν τὸ «βάθος» τῆς μουσουλμανικῆς πίστεως, μήπως δὲν κατανοοῦσαν τὶς «ὑψηλὲς διαισθήσεις» καὶ «ἐμπειρίες» τῶν δερβίσηδων;

Ἡ θρησκευτικὴ ἐμπειρία. Πρωτ. Ἰωάννης Φωτοπουλος.

Α. Ἡ θρησκευτικὴ ἐμπειρία.

1. «Κοινὴ θρησκευτικὴ ἐμπειρία» -Εἰσαγωγικὲς παρατηρήσεις.

   Ὑψίστης σημασίας καὶ ἀξίας γιὰ τὴν ἀλήθεια, κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Ἁγίου Ἀλβανίας, εἶναι ὁ ρόλος τῆς θρησκευτικῆς ἐμπειρίας. Ὅλα τὰ θρησκεύματα, συμπεριλαμβανόμενης καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔχουν τὶς θρησκευτικές τους ἐμπειρίες. «Οἱ θρησκευτικὲς ... ἐμπειρίες», γράφει ὁ συγγραφεύς, «ἐκπροσωποῦν ὄχι μόνο ἐπίμονη φορὰ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν ὑψίστη πραγματικότητα ἀλλ' ἀκόμη καὶ τὴν ἀπορρόφηση ἀκτινῶν τῆς θείας ἀκτινοβολίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο» (σ. 166).
Μὲ ἀφετηρία λοιπὸν αὐτὸ τὸ συλλογισμὸ μποροῦμε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι νὰ κρατοῦμε τὶς δογματικὲς-θεολογικὲς διαφορὲς ἀπὸ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, μπορεῖ ἀκόμη νὰ ὑπάρχουν διαφορὲς στὴ θρησκευτικὴ ἐμπειρία, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν θρησκευτικὲς ἐμπειρίες ποὺ «ἀπορροφοῦν ἀκτίνες τῆς θείας ἀκτινοβολίας» βάζει δίπλα-δίπλα τὴν ἐν Χριστῷ ἀποκαλυφθεῖσα ἀλήθεια μὲ τὴν πλάνη καὶ ἀπάτη τῶν θρησκειῶν.
Ἐξ ἄλλου κατὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας Ὀρθοδοξίας καὶ Ἰσλὰμ εἶναι «θρησκευτικὰ μορφώματα» μὲ «θρησκευτικὲς ἐμπειρίες». Γράφει λοιπὸν ὅτι κατὰ τὸ διάλογο Ὀρθοδοξίας-Ἰσλὰμ «ἔγινε προσπάθεια νὰ καθορισθοῦν οἱ διαφορὲς καὶ οἱ θέσεις τῶν δύο θρησκευτικῶν μορφωμάτων καὶ ἐμπειριῶν» (σ. 139).

Μήπως ἡ θέση ὅτι οἱ θρησκεῖες εἶναι δαιμονικὲς εἶναι μία «ἀφελὴς διατύπωση». Πρωτ. Ἰωάννης Φωτοπουλος

Θεανθρώπινη καθολικότητα ἤ πανθρησκειακή παγκοσμιότητα 

Πρωτ. Ἰωάννης Φωτόπουλος

Κριτικές τοποθετήσεις στό βιβλίο

«Παγκοσμιότητα καί Ὀρθοδοξία»

Ἀρχιεπ. Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

Κεφάλαιο πρώτο

5. Μήπως ἡ θέση ὅτι οἱ θρησκεῖες εἶναι δαιμονικὲς εἶναι μία «ἀφελὴς διατύπωση καὶ ἀκρότητα.... μία ἀρνητικὴ ψευδαίσθηση» ποῦ προέρχεται ἀπὸ «παλαιὲς ἀόριστες γνώσεις»;
   Ἡ θέση ὅτι «οἱ θρησκεῖες εἶναι ἔργο τοῦ διαβόλου», «ὅτι δὲν περιέχουν καμιὰ ἀλήθεια ἡ ἀξία», «ὅτι κανένα στοιχεῖο τους δὲν ἔχει θέση στὴν καινὴ πραγματικότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴ μόνη ὁδὸ πρὸς τὸν Θεὸ» σύμφωνα μὲ τὸν Ἀρχιεπ. κ. Ἀναστάσιο, εἶναι μία «ἄποψη» ποὺ «υἱοθέτησαν ἀρκετοὶ Χριστιανοὶ τῶν πρώτων αἰώνων, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπαν τοὺς ἐθνικοὺς θεοὺς σὰν «δαίμονες ποὺ ἀνταγωνίζονται τὸν ἀληθινὸ Θεὸ» (σ.178), εἶναι μία «ἀφελὴς διατύπωση καὶ ἀκρότητα» ποὺ προέρχεται ἀπὸ «παλαιὲς ἀόριστες γνώσεις» (σ. 185-186).

Συναντώντας στὸ βιβλίο τέτοιους ἰσχυρισμοὺς νομίζει κανεὶς ὅτι ὁ συγγραφεὺς ἀπευθύνεται σὲ ἀλλόθρησκους ἡ ἀνθρώπους ποὺ ποτὲ τοὺς δὲν ἄνοιξαν τὴν Ἁγία Γραφὴ νὰ διαβάσουν. Ἀλλοιῶς πῶς νὰ ἐξηγήσεις τὴν ἀπόκρυψη τοῦ λόγου τῶν Ἁγίων Γραφῶν;
Στὸ Δευτερονόμιο διαβάζουμε τί λέγει ὁ Θεὸς σχετικὰ μὲ τὴ λατρεία τῶν ψευδοθεῶν ὑπὸ τῶν Ἑβραίων: «παρώξυναν μὲ ἐπ' ἀλλοτρίοις, ἐν βδελύγμασιν αὐτῶν ἐξεπίκραναν με˙ ἔθυσαν δαιμονίοις καὶ οὐ Θεῶ» (Δεύτ. 32,16-17). Μετάφραση: «Μὲ θύμωσαν καὶ μὲ πίκραναν (οἱ Ἑβραῖοι) μὲ τοὺς ξένους καὶ συχαμεροὺς θεούς τους. Στὰ  δ α ι μ ό ν ι α  θυσίασαν κι ὄχι στὸν Θεό».

«Ο ρόλος της Εκκλησίας της Ελλάδος απέναντι στην γενικευμένη κρίση». Η Ώρα των βετεράνων 21/1/2012 Blue Sky (βίντεο)

«Ο ρόλος της Εκκλησίας της Ελλάδος απέναντι στην γενικευμένη κρίση».
Η Ώρα των βετεράνων 21/1/2012 Blue Sky.

Καλεσμένος του κ. Ν. Αργυρόπουλου ο πατήρ Ιωάννης Φωτόπουλος (Νομικός-θεολόγος-φιλόλογος), προϊστάμενος του Ι.Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής.



Πηγή megasfilippos

Ο π.Ιωάννης Φωτόπουλος απαντά στο άρθρο του π. Βασιλείου Βολουδάκη που δημοσιεύθηκε στον "Ορθόδοξο Τύπο" της 25ης Μαρτίου και αφορούσε επιστολές του Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

Τοῦ Πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτόπουλου

        «Στενά τά μανίκια» τῆς Ἀληθείας 

           Στό φύλλο τῆς 25^ης Μαρτίου 2011 τοῦ «Ο.Τ.»  δημοσιεύθηκε στή σελ. 6 κείμενο τοῦ π. Βασ.  Βολουδάκη με τίτλο «Αἱ χειρόγραφοι προσθῆκαι τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου συνηγοροῦν μέ τόν π. Βασίλειον Βολουδάκην».  

 Ἐκεῖ ὁ π. Βασίλειος στενοχωρημένος κάπως ἀπό τήν ἀπάντησή μας σέ κείμενό του ὑπό τόν τίτλο «Συ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἤ ἕτερον προσδοκῶμεν» δημοσιευμένο στόν «Ο. Τ.» (14-1-2011), ἀποσιωπώντας όσα θέματα θίγω ἐκεῖ, μοῦ ἐπιτίθεται προσωπικῶς, ἄν καί ἀναφέρεται σέ μένα ἀνωνύμως,  θέλοντας νά θίξει τό ἦθος μου καί τήν σχέση μου μέ τόν π. Ἐπιφάνιο καί ἀποβλέποντας νά δημιουργήσει ἐντυπώσεις στούς ἀναγνῶστες, ἀποτρέποντάς τους νά ἰδοῦν προσεκτικά ὅσα γράφω.  

Ἐδῶ θέλω νά πῶ ὅτι ἡ ἀπάντησή μου ἀναρτήθηκε στό διαδικτυακό τόπο orthodox-watch. blogspot.com καί σέ ἄλλα ἱστολόγια  καί ἀπεστάλη ἀμέσως μέσω τοῦ ἀνωτέρω ἱστολογίου- ἑλληνιστί τοῦ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ-πρός τόν ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ στίς 10 Φεβρουαρίου 2011, ὅπως μέ πληροφόρησαν οἱ διαχειριστές τοῦ ἱστολογίου, ἀλλά δέν ἐδημοσιεύθη.  Ἴσως παρέπεσε καί γι’ αὐτό συναποστέλλεται στήν ἐφημερίδα  τοῦ ʺΟ.Τ.ʺ μαζί μέ τό παρόν κείμενο.

Π.Ιωάννης Φωτόπουλος: Δύο Συντάγματα για περιφρούρηση - Ἐκτιμήσεις γιά τήν ἀξία, τό νόημα καί τό μήνυμα τῆς μεγαλειώδους συγκεντρώσεως διαμαρτυρίας τῆς 6-2-2011 κατά τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη.

Δύο Συντάγματα για περιφρούρηση - Ένα ηχηρό Όχι

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Κ. Φωτοπούλου

  Ἐκτιμήσεις γιά τήν ἀξία, τό νόημα καί τό μήνυμα τῆς μεγαλειώδους συγκεντρώσεως διαμαρτυρίας τῆς 6-2-2011  κατά τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη.

            Ἦταν στ’ ἀλήθεια μιά ὄμορφη, εἰρηνική ὅσο καί δυναμική  συγκέντρωση, τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀδιαφορώντας γιά τίς εἰρωνεῖες καί τίς ἀπειλές διατράνωσαν τήν πίστη τους στόν Χριστό καί τήν ἀπόφασή τους νά προασπίσουν τό θεόσδοτο δῶρο τῆς ἐλευθερίας, πού ἀπειλεῖται ἀπό τήν ἑτοιμαζόμενη Κάρτα τοῦ Πολίτη.

      Ἧταν ἡ 6η Φεβρουαρίου ἡ ἡμέρα μνήμης τοῦ Μ. Φωτίου, μιά «σημαδιακή» ἡμέρα φορτισμένη μέ συμβολικό γιά τήν ἐλευθερία νόημα.  Κι αὐτό γιατί ὁ Μέγας Φώτιος ἀγωνίσθηκε καί ὑπέστη διωγμούς γιά νά ἀπαλλάξει τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπό τήν Παλαιά, τήν παπική Τάξη Πραγμάτων, εἶπε ΟΧΙ στήν τήν παπική τυρρανία   πού ἀπειλοῦσε τήν ἐλευθερία τῆς Ρωμηοσύνης καί τήν ἐλευθερία, τό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Καί πέτυχε  αὐτή τή διπλῆ ἐλευθερία μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

            Σ’αὐτόν τόν τόπο ποτέ δέν χωρίζουμε μέ στεγανά τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν Ὀρθοδοξία. Τά αἵματα τῶν προγόνων μας ἀγωνιστῶν τῆς ἐλευθερίας χύθηκαν μαζί μέ τά αἵματα τῶν νεομαρτύρων. Ἔστω κι ἄν ποτέ δέν ἔπιασαν ὅπλα  οἱ ἁγιασμένοι ἄνθρωποι καί τοῦ παλιοῦ καί τοῦ τωρινοῦ καιροῦ, πάντα πονοῦσαν, προσεύχονταν καί ἀγωνιοῦσαν γιά τήν ἐλευθερία τῆς πατρίδος. Δέν ἔπασχαν ἀπό μονοφυσιτικές ἀντιλήψεις κάποιας ....ἀέρινης πνευματικότητας.

Απάντηση σε σχόλια που αφορούν α)την Αγιότητα του Άγίου Ανδρέα Καισαρείας, β)Laurer-666

α)Το σχόλιο από τον αναγνώστη "IOANIS" στην επιστολή -απάντηση του π.Φωτόπουλου (ΕΔΩ) ήταν:

«Eπιτρέψτε μου να κανω δύο παρατηρήσεις στο άρθρο του π.Ιωάννου Φωτοπούλου.
1. Αναφέρεται ο π.Ιωάννης στον Άγιο Ανδρέα Καισαρείας, ίσως αν ψάξει τους Συναξαριστές και τα Αγιολόγια θα δει οτι τέτοιος άγιος δεν υπάρχει.Ο Ανδρέας Καισαρείας ήταν απλός επίσκοπος, όπως και ο Αρέθας.

Απάντηση :Προφανώς ο πατήρ Ιωάννης χρεισιμοποιεί την προσφώνηση "Άγιος" για τον επίσκοπο Καισαρείας Ανδρέα, δανειζόμενος την από τον μακαριστό γέροντα Παΐσιο Αγιορείτη ο οποίος και με ιδιόχειρη γραφή προσφώνησε  στα «Σημεία των καιρῶν» τον επίσκοπο Καισαρείας Ανδρέα «Άγιο».

Μπορείτε να δείτε στο κάτω μέρος της φωτογραφίας αριστερά (πατήστε για μεγέθυνση) την προσφώνηση "Ἅγιος Ὰνδρέας ο Καισαρείας"

Ο δεύτερος που προσφωνεί τον Καισαρείας Ανδρέα Άγιο, είναι ο μακαριστός π.Αθανάσιος Μυτιληναίος ο οποίος υπήρξε ένας από τους πιο διακεκριμένους και δημοφιλέστερους Ορθόδοξους ομιλητές του 20ου αιώνος.
Σε ομιλίες του που αφορούσαν την ερμηνεία της Αποκαλύψεως σαφώς προσφωνεί τον επίσκοπο Καισαρείας Ανδρέα ως "Ἅγιο" «..Είναι λοιπόν εν αισθήσει^. «καθ' ύπαρ», όπως λέγει εδώ ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας» (Από την 2η Ομιλία Αποκ. 1, 1) (Ανάλυσις των : «Αποκάλυψις», «δει», «εν τάχει». -Προοίμιον).

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι,  είτε είναι επισήμως Άγιος είτε όχι,  κανείς δεν αμφισβητεί την εγκυρότητα του, ώς ερμηνευτού της Αποκαλύψεως, ούτε ακόμη ο Μητροπολίτης Μελέτιος στο γνωστό του βιβλίο στο οποίο αντιτίθεται στην ύπαρξη του 666.

π. Ἰωάννου Κ. Φωτοπούλου. Ἀπάντηση στίς ἀπορίες καί στίς συγκεχυμένες τοποθετήσεις τοῦ π. Βασιλείου Βολουδάκη σχετικά μέ τήν ἐσχατολογική διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τή στάση τοῦ «ὄχλου τῶν θρησκευομένων ἀνθρώπων».

  Μέ τό «ἀρνίον» ἤ μέ τό «θηρίον»

 Μέ τήν Ἀποκάλυψη τῆς Ἀληθείας ἤ τήν συγκάλυψή της;         

      Τοῦ π. Ἰωάννου Κ. Φωτοπούλου, ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς  

    Ἀπάντηση στίς ἀπορίες καί στίς συγκεχυμένες τοποθετήσεις τοῦ π. Βασιλείου Βολουδάκη  σχετικά μέ τήν ἐσχατολογική διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τή στάση τοῦ «ὄχλου τῶν θρησκευομένων ἀνθρώπων».

         

            Δημοσίευσε ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Βολουδάκης στό φύλλο τῆς 14 Ἰανουαρίου 2011 τοῦ ʺ Ο.Τ.ʺ κείμενο μέ τίτλο : «Σύ εἶ ὀ ἐρχόμενος ἤ ἕτερον προσδοκῶμεν;» καί ὑπότιτλο : «Ἐμεῖς περιμένουμε τόν Χριστόν ἤ τόν Ἀντίχριστον;»  

 Γιά τούς καλούς ἀναγνῶστες πρέπει νά ποῦμε ὅτι ἀνέκαθεν ὁ π. Βασίλειος μαζί μέ μερικούς ἄλλους κληρικούς ἀντιδροῦν κατά τῆς διδασκαλίας τῆς Ἱερᾶς ἀποκαλύψεως τῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέρων καί τῆς διδαχῆς τοῦ π. Παΐσίου περί τοῦ Ἀντιχρίστου τοῦ ἀριθμοῦ καί τῆς σφραγίδας του.   Ἀκολουθοῦν τό δικό τους δρόμο ξέχωρα ἀπό τή συνείδηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.

     Ἐπειδή στό ἐν λόγῳ κείμενο ὁ π. Βασίλειος ἐκφράζει ἀπορίες καί ἐμφανίζει μιά σχετική σύγχυση σχετικά μέ τήν ἐσχατολογική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἀπαντοῦμε στά ἐρωτήματα καί τίς ἐνστάσεις του.