Ασπαρτιές κάτω από το Πάνω Κάστρο

Άγριο αγιόκλημα στο Ζαγανιάρη

Μέχρι τ' Ατένη

Ερωτευμένος μαυροπετρίτης

Ο Σύλλογος Γυναικών Κορθίου έφτιαξε μάηδες

Η Ζαγορά έχει και στερνμπέργκιες

Αγριολούλουδα της Άνδρου, από την Ολυμπία και τον Ανδρέα

Ο πλούτος των τοπικών ποικιλιών σπόρων της Άνδρου

Λόγω απεργίας στην ακτοπλοΐα η ημερίδα αναβάλλεται για τον Δεκέμβριο

Ημερίδα του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κορθίου σε συνεργασία με τον        Πολιτιστικό Σύλλογο Απροβάτου

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 6:00μμ
Το πρόγραμμα:

Ο Σύλλογος Μεσογειακής Κηπουρικής στην Άνδρο

Το Mediterranean Garden Society (MGS),  ιδρύθηκε, ως μη κερδοσκοπική οργάνωση, το 1994 στην Ελλάδα, και λειτουργεί ως ...

♦Ωδή στ' Αδράμι♦

Τώρα είναι η εποχή τους ,αλλά το μάζεμά τους δύσκολο και στα δύσκολα ο Νίκος Παντζόπουλος του Επαμεινώνδα γράφει ωδές:

Μεσ’ τα ρουμάνια των βουνών, κοντά στο ρεματάκι
εκεί θε να βρεις σίγουρα, αυτό το χορταράκι.

Κάθε Άνοιξη, λίγο πριν απο το Πάσχα, πάμε
και τα μαζεύουμε …

Α, ρε βούρλα!

Λίγο πριν τους Φρουσαίους

Το λούπινο

Στ' Αντικορώνια απέναντι από τη Χώρα

Είναι φυτό μονοετές, τριχωτό, όρθιο που ανθίζει τη σαρακοστή με άνθη μπλε με λευκές πινελιές.
Το όνομα lupinus προέρχεται από το λατινικό lupus που σημαίνει λύκος, εξαιτίας του αρχαίου και εσφαλμένου μύθου που υποστήριζε ότι οι βαθιές ρίζες του λούπινου αφαιρούσαν τις θρεπτικές ουσίες από το έδαφος. Στην πραγματικότητα το λούπινο βοηθάει στον εμπλουτισμό των άγονων εδαφών.
 Περιέχουν μία πικρή ουσία, τη λουπιδινίνη, η οποία σε μεγάλες ποσότητες είναι δηλητηριώδης και μπορεί και να επιφέρει και θάνατο. Αυτό συμβαίνει μόνο σε περιπτώσεις που τα σπέρματα καταναλώνονται ωμά.
 Τα ξηρά λούπινα μετά από λίγες ώρες σε αλατισμένο νερό, χάνουν την τοξικότητα τους και μπορούν να καταναλώθουν σαν όσπρια και σαν υποκατάστατο της σόγιας για τα ζώα .

Μνήμες από την κατοχή : "Το λουπινένιο ψωμί το γνώρισα. Από ξερά, ξεπικρισμένα - ξαλμυρισμένα λούπινα γινομένα αλεύρι στο χειρόμυλο του... καφέ που υπήρχε στο σπίτι. Γινότανε σαν πλύθρα, το ψωμί εκείνο δεν τρωγότανε παρά μουσκεμένο καλά για ώρες στο νερό. Ητανε απαίσιο. Εγώ 3 χρόνων σχεδόν πιτσιρίκι. Επρεπε να το φάω. Για να ζήσω. Οταν αυτό δεν το καταλάβαινα, έτρωγα ξύλο πρώτα και έπειτα... το λουπινόψωμο!"



Στο Κόρθι



Για το γούρι έξω από την πόρτα ασκέλα ή μπόσκα ή αγριοκρέμυδο (urginea maritima)

Άγρια καρότα ή δαυκιά στην Άνδρο

                                                               Στους Μπαξέδες στη Χώρα

Στο Μπάτσι  στο Μακροτάνταλο

και στο Βαρίδι

 

για το  Άγριο Καρότο

Τα ροζ απ'τις ντουράφες ρέματα

Μαραθιά

Βαρύδι                                          Καλιβάρι

Κοτσινιές

Κρίταμο (Κρίθμον το παραθαλάσσιο - Crithmum maritimum)

Μικρό φυτό που φυτρώνει σε παραθαλάσσια και αμμουδερά μέρη. Τα φύλλα του έχουν ασπροπράσινο χρώμα, είναι λεία, επιμήκη και σαρκώδη. Τα άνθη του βγαίνουν το καλοκαίρι και είναι κίτρινα. Ο βλαστός και τα φύλλα του όταν τα τρίψει κανείς αναδίδουν μια ευχάριστη μυρωδιά. Στη Άνδρο φυτρώνει σε όλες τις βραχώδεις παραθαλάσσιες περιοχές ακόμα και πάνω στο ενετικό κάστρο και στη περιοχή της Πλακούρας Οι σπόροι του φυτού είναι ίδιοι με αυτούς του κριθαριού, γι' αυτό οι αρχαίοι Έλληνες το ονόμαζαν «κρίθμον». Τα φύλλα του έχουν «θερμή» και πλούσια αρωματική γεύση και γίνονται θαυμάσιο τουρσί σε δυνατή άρμη. Σερβίρονται με άφθονο ελαιόλαδο και θεωρούνται ο ιδανικός μεζές για το ούζο ή το τσίπουρο. Το φυτό περιέχει σε σημαντικές ποσότητες αιθέρια έλαια, μεταλλικά άλατα, ιώδιο και βιταμίνες, τα οποία και θεωρούνται συστατικά ορεκτικά, καθαρτικά του αίματος και τονωτικά. Eνας πιο περίτεχνος τρόπος να τα απολαύσετε είναι εκείνος όπου τα κρίταμα ανακατεύονται με βρασμένο ρύζι και ρεβίθια, γαρνίρονται με μαριναρισμένο γαύρο και σερβίρονται ως κρύα σαλάτα. Όλα αυτά σε πολλά παραλιακά μέρη και νησιά αλλά όχι στην Άνδρο που το χρησιμοποιούν μόνο όσοι είναι φερμένοι από άλλα μέρη και το συστήνουν στους ντόπιους

Οι Μαρίες του Μουσείου (Κορρέ και Μπασιμακοπούλου) μαζεύουν κρίταμο στη Πλακούρα

«Ξορκισμένος με τον απήγανο»

Το λέμε όταν υπάρχει κάτι το απαράδεχτο που θέλουμε να το διώξουμε και όταν θέλουμε να δηλώσουμε ότι δεν θέλουμε να ξαναδούμε κάποιον , να είναι δηλαδή ξορκισμένος και διωγμένος μακριά.


Το έντονα αρωματικό, αειθαλές, πολυετές φυτό που αυτή την εποχή είναι ολάνθιστο, το βρίσκουμε σε ηλιόλουστες τοποθεσίες αλλά καλλιεργείται επίσης σαν καλλωπιστικό προστατευτικό φυτό των κήπων αφού μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις συγκαλλιέργειες σαν εντομοαπωθητικό αλλά και σαν ελκυστικό στις κάμπιες. Φυτεύοντας σε διάφορα σημεία στο περιβόλι μας προειδοποιεί για την ύπαρξη καμπιών, αφού ο απήγανος τις ελκύει και προστατεύει έτσι περισσότερο τα άλλα φυτά .

Εκτός από το κύριο αιθέριο έλαιο με τη διαπεραστική οσμή, περιέχει και μια γλυκοσίδη, τη ρουτίνα. Και τα δύο είναι ενεργητικές βάσεις που προσδίδουν σε όλο το φυτό πολλές θεραπευτικές και φαρμακευτικές ιδιότητες.
Τα φύλλα έχουνε σπασμολυτικές, αντιβηχικές, εμμηναγωγικές ιδιότητες και λέγεται πως χαμηλώνουν την πίεση του αίματος και τονώνουν την κυκλοφορία

 Στην Σαντορίνη βάζουν τα φύλλα του στο ρακί και φαίνεται πως του προσδίδουν τονωτικές ιδιότητες κυρίως για το στομάχι. Στην Άνδρο συνήθιζε να το κάνει και μας το έμαθε ο Σαντορινιός Βιδιάνος Δαρζέντας

 

Συνταγές με λάπαθα

Τα συναντάμε στα ίδια κάθε χρόνο ακαλλιέργητα μέρη με πολύ νερό και ήλιο. Στον Λειβαδιανό ποταμό, στην Άβυσσο, μέσα στους μπαξέδες ,στη Παλιόπολη κάτω από το καφενείο...

Τα φύλλα του είναι μακρόστενα και έχουν μια ελαφριά πικρή γεύση. είναι από τα χόρτα με την υψηλότερη συγκέντρωση φλαβονοειδών δηλαδή αντιοξειδωτικές ουσίες που προφυλάσσουν από τα καρδιαγγειακά νοσήματα και τον καρκίνο.
Μαζεύονται από τις αρχές του φθινοπώρου μέχρι το τέλος της άνοιξης και έχουν την τιμητική τους θέση στη αντριώτικη κουζίνα.

                  Ντολμαδάκια με λάπαθα :
Πλύσιμο καλό τα λάπαθα, ζεμάτισμα και μετά στο κρύο νερό.
Στο τηγάνι δύο κρεμμύδια ψιλοκομμένα με λίγη ντομάτα και για 50 ντολμαδάκια, δύο φλιτζάνια ρύζι, αλάτι, πιπέρι, μαϊντανό και άνιθο.
 Τυλιγμένα μπαίνουν και τα 50 τακτοποιημένα στη κατσαρόλα μαζί με τρία φλιτζάνια νερό και ανάλογο λάδι και αλάτι και σε ένα τέταρτο της ώρας είναι έτοιμα.
                                                   Τηγανιτά :
Οι βιαστικοί και πεινασμένοι μπορούν να τηγανίσουν τα λάπαθα ένα-ένα αφού τα βουτήξουν σε κουρκούτι με αλεύρι, νερό και εδώ η Μαρία η Δανιόλου βάζει λίγο λεμόνι για να είναι τραγανά αλλά επειδή με το λεμόνι το λάδι πετάει ,η Κατίνα η Ζέμπελη βάζει στο κουρκούτι λίγο ούζο.

Οι βιαστικές στο Κόρθι

Ανθισμένος φράχτης από Αλόη

 Την αποκαλούν «φυτό της αθανασίας» και τη θεωρούν ελιξίριο μακροζωίας, αν και η ονομασία της, που πιθανότατα προέρχεται από την αραβική λέξη alloeh, σημαίνει «πικρή και γυαλιστερή ουσία».

Είναι φυτό ποώδες, με χοντρά, χυμώδη φύλλα και από το κέντρο της βγαίνουν λουλούδια συνήθως κιτρινοκόκκινα. Φυτρώνει και στην Κούβα, στο Μεξικό, στη Βραζιλία, στην Αφρική και στα Κανάρια νησιά. Είναι ιδιαίτερα ανθεκτική και αποτελείται κατά 96% από νερό. Αν και υπάρχουν περισσότερα από 300 είδη αλόης, μόνο δύο χρησιμοποιούνται για θεραπευτικούς σκοπούς, η Aloe Vera και πιο σπάνια η Aloe Ferox Miller.

Στην Ελλάδα ευδοκιμούν λίγα είδη της μεταξύ αυτών και η Αλόη η γνήσια (Aloe vera ή vulgaris) και είναι το είδος που αναφέρει ο Διοσκουρίδης ότι φυτρώνει σε μέρη παραθαλάσσια και σε νησιά, ιδιαίτερα στην Άνδρο.

Σύμφωνα με μύθους, υπήρξε το μυστικό ομορφιάς της Κλεοπάτρας και της Νεφερτίτης, ενώ ο Νικόδημος τη χρησιμοποίησε για την περιποίηση του λειψάνου του Χριστού. Στο δυτικό κόσμο και στην Αμερική, η διάδοσή της οφείλεται κατά μέγα μέρος στους ισπανούς Ιησουΐτες που τη φύτευαν στις αποικίες. Ωστόσο, μόλις το 1930 άρχισαν να μελετώνται επιστημονικά, κυρίως από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, οι ιδιότητες του φυτού και η δυνατότητα χρήσης του στη δυτική ιατρική. Σήμερα, διεξάγονται όλο και περισσότερες έρευνες για τη θεραπευτική της δράση και σε πολλές περιπτώσεις τα αποτελέσματα είναι θεαματικά.

Το ζελέ της Aloe Vera περιέχει πάνω από 75 γνωστά συστατικά, η συνέργεια των οποίων οδηγεί στην ενίσχυση της δράσης τους. Η Aloe Vera είναι πηγή βιταμινών, με κυριότερες τις Β, C, Ε και β-καροτίνη (πρόδρομο της βιταμίνης Α). Περιέχει μέταλλα και ιχνοστοιχεία, κυρίως μαγνήσιο, μαγγάνιο, ψευδάργυρο, ασβέστιο, σίδηρο και σελήνιο, αλλά και αμινοξέα Επίσης, είναι πλούσια σε σακχαρίτες, ένζυμα που βοηθούν στη διάσπαση της τροφής, στερόλες, ανθρακινόνες (παυσίπονες ουσίες) και σαλικυλικό οξύ. Χάρη στα συστατικά της και τη συνέργειά τους, η αλόη διεισδύει βαθιά στο δέρμα, το καθαρίζει και αποτελεί φυσικό αναισθητικό. Ενισχύει την ανάπτυξη νέων κυττάρων, βελτιώνει τη λειτουργία των ιστών και επουλώνει τα τραύματα. Έχει αντιβιοτική, αντιμυκητιακή και αντιφλεγμονώδη δράση, τονώνει το ανοσοποιητικό, ηρεμεί το νευρικό σύστημα, καθαρίζει τα έντερα και αποτοξινώνει τον οργανισμό.

Από το http://www.vita.gr/

Ιδανικό φυτό η Αλόη και για φυσικό φράχτη που γεμίζει πετροκόκκινα λουλούδια μοναδικά μέσα στο καταχείμωνο.

Στο κτήμα της Μαργαρώς Κ. Παντζοπούλου,έξω από το "Μανιτάρι"στα Λειβάδια.


.

Κουμαριές

Πάνω από το Κυπρί

Η κουμαριά είναι ένα από τα ωραιότερα φυτά της ελληνικής χλωρίδας. Είναι αειθαλές φυτό , αρκετά διαδεδομένο και αναπτύσσεται σε όλη την Ελλάδα στην ζώνη των αείφυλλων – πλατύφυλλων, που εκτείνεται μέχρι 1.000 μ. υψόμετρο. Την συναντάμε σε θαμνώνες και δάση, σε ξηρές και πετρώδεις πλαγιές και μπορεί να φτάσει μέχρι τα 3 μέτρα. Πολλαπλασιάζεται με σπόρους που πέφτουν από τους καρπούς της στο έδαφος και σε σημεία που είναι κουμαριές γύρω από το φυτό υπάρχουν πολλά μικρά φυτά. Για να αναπτυχθεί χρειάζεται ήλιο.

Στην κουμαριά βρίσκεις συγχρόνως άνθη, άγουρους και ώριμους καρπούς
Το φυτό μας προειδοποιεί πλήρως για το πότε πρέπει να τρώμε ένα κούμαρο.
Αν δεν έχει ωριμάσει αρκετά είναι αρκετά στυφό και άγευστο.
Αλλά, στην πλήρη ωρίμανση του είναι ένας πολύ εύγεστος και εκλεκτός καρπός.

Και βέβαια , επειδή δεν αντέχει καθόλου μετά τη συγκομιδή , ο καλύτερος τρόπος να τα φάει κάποιος είναι κατευθείαν από το δέντρο. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας στα χρόνια του μεσοπολέμου και νωρίτερα έφτιαχναν από τα κούμαρα εξαιρετικό τσίπουρο και μάλιστα τα τελευταία χρόνια σε πολλές περιοχές αρχίζουν πάλι να το ξαναφτιάχνουν.

 

     Στην Άρνη.