ΠΟΙΗΤΕΣ

Πάντα υπάρχει τρόπος να ειπωθούν

Τα λόγια που δεν άντεξε η φωνή

Είναι κι αυτή μια δύναμη κρυφή των ποιητών

Με χίλιους τρόπους να μιλούν την ίδια γλώσσα

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Μικρές αναπάντεχες εξάρσεις
Παράλογος πόθος να ειπωθούν
Όσα δεν τα χωράνε οι λέξεις
Και μια γροθιά στον καθρέφτη
Θρυμματίζει τα πρόσωπα
Με έναν κόμπο γύρω από το φως
Σφιχτά-σφιχτά τυλίγονται οι ώρες
Η μέρα προχωρά αναζητώντας
Μιαν έξοδο φυγής...

ΤΑΞΙΔΙ

Κάτω απ' τον ίδιο ουρανό

Δεν ανταμώσαμε, ποτέ

Απλά διασταυρωθήκαμε

Χωρίς να κοιταχτούμε

Σε άλλα ύψη ταξιδεύοντας

Μ' άλλους προορισμούς

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Λόγια σκηρά, άγουρα φρούτα
Kι ένα κομμάτι τους σκοτώνει τη Χιονάτη
Αλήθειες βροντερές κραυγάζουν
Θρυμματισμένες οι κρυφές ελπίδες
Στιφό φιλί η απουσία
Κι ο έρωτάς σου υπόσχεση ανάστασης

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ

Πάλι παραδίνομαι στην άβυσσο

Σ' ερωτικό χορό σκοτάδι συλλαμβάνω

Σκληρής αλήθειας ψήγματα, λέξεις διαμελισμένες

Μια κύηση επώδυνη. Αιμορραγώ!

Ασθμαίνοντας ποιήματα γεννώ

Στο φως ξαναγεννιέμαι.

ΑΥΤΟΠΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ

Νυχτώνει

Κι η μοναξιά απέραντη

Ψίθυρος αντηχεί

Από ένα είδωλο φθαρμένο

Φυλακισμένο σε θαμπό καθρέφτη

Το μυστικό του κόσμου το μεγάλο

Ξεχασμένη στο χρόνο αλήθεια, λέξη καταραμένη

Τολμά να την αρθρώσει η φωνή;

Βαρύ πολύ το τίμημα, αν δεν ραγίσει ο καθρέφτης

... Σιωπή.

ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

Κατακόκκινος ουρανός
Φλεγόμενος πάγος
Λόγια σύννεφα
Γλιστρούν
Και τσακίζονται
Άνεμοι πόθοι
Φιλιά σαν προσευχές
Ψιθυρίζουν μυστικά
Σ' αδιέξοδους λαβύρινθους
Παλλόμενα κορμιά
Αναζητούν κρυφά περάσματα
Στου Άλλου κόσμου
Το θαμπό καθρέφτισμα
Ραγισμένες ανάσες
Ευωδιάζουν έρωτα
Και κεντούν ζωή
Της ελπίδας το σάβανο

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Νεκρή ζωή σιωπά σε γυάλινες προθήκες
Μια πεταλούδα ασάλευτη, είδωλο ψυχρό
Τα χάρτινα φτερά της όνειρα πολύχρωμα
Απολιθώματα μιας άνοιξης ανέμελης
Στης μνήμης τους ατέλειωτους χειμώνες

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΚΑΡΠΟΣ

Πικρό το χάδι σου, ακάνθινο άγγιγμα
Ξινό λεμόνι σε ματωμένο ουρανίσκο
Τραχιά βροχή γδέρνει το σώμα μου
Αλάτι οι στάλες της σ' ανοιχτές πληγές
Μυρίζει θειάφι το σφύριγμα του ανέμου
Τη σάρκα παρασέρνει σ' αργό θάνατο
Μα ολόγυρά μου οι ανθισμένες πασχαλιές
Κραυγάζουν εντός μου την ανάσταση

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ

Γαλέρες πύρινες στοιχειώσαν τα όνειρά μου
Πολέμου σάλπιγγες, ιαχές κι αλόγων καλπασμός
Προέλασε ο Θάνατος, θέριεψε η σκιά του
Δρεπάνι η οργή σου μέσα μου κομμάτιασε το φως
Μα εγώ είμαι ακόμα ζωντανή
Ποιος νίκησε, λοιπόν;

ΑΝΤΙΤΙΜΟ

Εκ των προτέρων χαμένο το παιχνίδι
Όνειρα πολύχρωμα, φυλακισμένα
Μια βεντάλια, κάγκελα, σκουριά
Αδιέξοδες μνήμες πάλι ξεγεννά
στο βλέμμα μου η οδύνη
Μόνο ζητάς πια, δεν μου δίνεις.
Για ποια απόδραση μιλάς;

ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Πάνω από τις στέγες των σπιτιών
Αιωρούμαι σε μια κούνια όλο μνήμες
Φθαρμένα απ' το αλάτι τα σχοινιά
Σκουριά, θάλασσα απύθμενη
Άναστρος φόβος ελλοχεύει
Τα μυστικά που ψιθυρίζει τ' αγνοώ
Κρατώ μόνο την αίσθηση
Της πτώσης την αιφνίδια υπεροχή

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Σε βραδιές πανσέληνες
πες μου, που ήσουν, που έλειπες;
Τ' ανεκπλήρωτα όνειρα
νύχτες πυρακτωμένες.
Στον ουρανό ανηφόρισα
τον κόσμο σου ατενίζω.
Πλάνες σκιές και βάραθρα...
Αλλιώς σε είχα φανταστεί.

ΔΙΝΗ

Αλλάζουν τα όρια συνεχώς
Παλιό σκοτάδι μάς κύκλωσε ξανά
Φόβοι, σκιές, φαντάσματα
περιπλανιούνται στ' άδειο δωμάτιο
Χαράχτηκαν οι σιωπές στο πάτωμα
τρίζουν, κραυγάζουν "λύτρωση"
Απ' τις γρίλιες τρύπωσε το φως
κι η λάσπη ξανάγινε ζωή,
αναπνέει.

ΙΡΙΣ

Ολόγυμνη αφήνομαι
με χέρια ανοιχτά
στον άνεμο του χθες
στην αύρα των μελλούμενων
Ορθάνοιχτα φτερά
δυο δρασκελιές, και ίπταμαι!
Γυμνή, ολόγυμνη, έτοιμη
Να ξαναγεννηθώ...

ΛΗΘΗ

      

Επώδυνα ανώδυνες μνήμες

                              Άλλοθι 

Στα περιφρονημένα λάφυρα

Αποτυχημένων πειρατών

ΝΑΥΑΓΙΟ

Στις λέξεις  παραδέρνω 

Σαν ναυαγός ξεψυχισμένος

Σε θάλασσες φουρτουνιασμένες   

Αναζητώ σωσίβιο

Ανάσες μου στις ηχηρές σιωπές

Οι πρώτοι στίχοι 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Νύχτα δαιμονισμένη

Έρπουσα σιωπή

Κι η φυγή αδιέξοδη

Ώρα εξαργύρωσης

Έτσι πάει…

Ξόδεμα και πληρωμή

Δικαιοσύνη αναπόδραστη

ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Η προσμονή ατέλειωτη

Ο φόβος εφιάλτης

Η μοναξιά αβάσταχτη

Κι εγώ χωρίς φτερά

ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΣΕΙΣ

Στιγμές όμορφες
Τρυφερά λόγια
Υποσχέσεις επιπόλαιες
Εφήμερα αισθήματα
Δεσμεύσεις στιγμιαίες
Προσωρινές συμφιλιώσεις
Επαναλήψεις αναίτιες
Να διασώζεται η μέρα
Απλουστεύσεις
Σ' αυτές χάνεται το παιχνίδι.