Ο άγιος Πέτρος ο Θαυματουργός, επίσκοπος Άργους – Ένα πρότυπο επισκόπου! (3 Μαϊου)

Οἱ άγιοι Πέτρος Άργους (κέντρο), Οικουμένιος Τρίκκης (αριστερά), Τιμόθεος και Μαύρα (δεξιά), και Ξένια η Καλαματιανή (αριστερά), που γιορτάζουν στις 3 Μαϊου.

Ο άγιος πατήρ ημών Πέτρος γεννήθηκε περί το 850 στην Κωνσταντινούπολη από γονείς ευσεβείς καί εύπορους, οι οποίοι ασκούμενοι μεγαλόδωρα στην φιλοξενία και την ελεημοσύνη ενέπνευσαν στα τέκνα τους την αγάπη για την αρετή. Ο πρωτότοκος γιός τους, Παύλος, φλεγόμενος από έρωτα για τα θεία, έγινε μοναχός κοντά σε έναν ονομαστό τα χρόνια εκείνα ασκητή, ονόματι Πέτρο. Ο νεώτερος αδελφός του, Διονύσιος, ακολούθησε το παράδειγμα του και σύντομα οι δύο γονείς τους, όπως και η νεαρή αδελφή τους, απαρνήθηκαν τον κόσμο και εκείνοι για να ασπασθούν τον ισάγγελο βίο υπό την καθοδήγηση του Παύλου.

Η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΙ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ (ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΓΕΙΑΣ)

Μαγεία και Ιεραποστολή 

       Στο μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, ανάμεσα στ' άλλα κορίτσια του οικοτροφείου προσετέθησαν προ μηνών και δύο άλλα. Είναι η Δέσποινα ηλικίας 11 ετών και κατ' εξαίρεσι το αγόρι Άγγελος, ηλικίας 6 ετών. Τα παιδιά αυτά έχουν τη ιστορία τους.
       Οι Αδελφές της Μονής τα βρήκαν παρατημένα στους δρόμους. Τα μετέφεραν στην Μονή και ειδοποίησαν την Αστυνομία να αναζητήσει τους γονείς τους. Τελικά, εμάθαμε ότι η μητέρα τους είναι μάγισσα. Σκότωσε τ' άλλα αδελφάκια τους κι' αυτά τα εμύησε στην μαγεία και τα εγκατέλειψε.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΟΝΟ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ, ΕΝΑ ΣΠΙΡΤΟ ΚΙ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ!

Α] Ἡ ἀρχαία βασίλισσα Σεμίραμις ζητοῦσε ἐπίμονα ἀπὸ τὸν ἄνδρα της νὰ τῆς δώσει τὴ βασιλικὴ ἐξουσία μόνο γιὰ μία μέρα. Νὰ βασιλέψει μόνο μία μέρα κι αὐτή! Ἐνῶ αὐτὴ ἐπέμενε, ἐκεῖνος προσπαθοῦσε νὰ τὴν ἀποφύγει καὶ ὑπόμενε. Κάποια στιγμὴ ἐνέδωσε, λύγισε μπροστὰ στὰ παρακάλια της καὶ ὑποχώρησε. Συγκατατέθηκε. Τῆς ἔδωσε τὴ βασιλικὴ βούλα, τὰ κλειδιὰ καὶ τὶς σφραγίδες τῶν βασιλικῶν διαταγμάτων. Ἐνημέρωσε καὶ τοὺς αὐλικούς, ὅτι αὐτὴ τὴ συγκεκριμένη μέρα θὰ ὑπακούουν ὅλοι στὴ Βασίλισσα. Αί, νὰ ξεκουραστεῖ καὶ αὐτὸς μία μέρα ἀπὸ τὶς σκοτοῦρες καὶ τὶς εὐθύνες. Ἔθεσε στὴν ἐξουσία της τὴ φρουρὰ καὶ τὸ στρατό. Αὐτὸ ἦταν! Μόλις ἡ Σεμίραμις κάθισε στὸ βασιλικὸ θρόνο, ὑπέγραψε ἀμέσως τὴν πρώτη ἀπόφασή της: τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ βασιληᾶ!

Β] Στὴν ἀρχαία Ρώμη εἶχε ὑπογραφεῖ τὸ Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων 313 μ.Χ. καὶ ἐπικράτησε ἀνεξιθρησκεία. Λικίνιος καὶ Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας τὸ εἶχαν ὑπογράψει. Πράγματι, μὲ τὸ διάταγμα αὐτὸ βγῆκαν ἀπὸ τὶς Κατακόμβες οἱ Χριστιανοί,

Τά γενέθλιά μας πρέπει νά τά γιoρτάζoυμε;

Τά γενέθλιά μας πρέπει νά τά γιoρτάζoυμε;

Σύγχρονοι προβληματισμοί-Πνευματικά θέματα

Ὅλoι μας γνωρίζoυμε τήν ἡμέρα πoύ γεννηθήκαμε. Γνωρίζoυμε μάλιστα καί τίς λεπτoμέρειες: ὥρα γέννησης (πoλλές φoρές καί λεπτά καί δευτερόλεπτα!!), τoπoθεσία (τώρα πιά μέ γεωγραφικές συντεταγμένες- μέ τήν βoήθεια ἑνός GPS), γνωρίζoυμε ὡρoσκόπια καί ὡρoσκόπoυς, γνωρίζoυμε τo κινέζικo ὡρoσκόπιo καί πoλλά ἄλλα. Καί ἄν ἐμεῖς oἱ ἴδιoι δέν δίνoυμε καί πoλύ μεγάλη σημασία σέ αὐτά, φρoντίζoυν ἄλλoι –ἀπό τό oικoγενειακό/φιλικό μας περιβάλλoν κυρίως- νά μᾶς κατατoπίσoυν σχετικά, νά μᾶς κάνoυν «πάρτυ» καί ἐκπλήξεις μέ τoῦρτες καί κεράκια…Καμιά φoρά μᾶς ἐνoχλεῖ ἄν τύχει καί μᾶς ξεχάσoυν, ἤ μᾶς πιάνει τo παραπoνo πoύ …μεγαλώνoυμε, ἐνῶ τίς περισσότερες φoρές ἀκoῦμε τήν φράση: «στά γενέθλια μoυ νoιώθω μελαγχoλικά».

Ὅλα αὐτά καθιστoῦν φανερό ὅτι τά γενέθλιά μας ἔχoυν καθαρά ἀνθρωπoκεντρικό χαρακτῆρα, δηλαδή τά πάντα κινoῦνται γιά τήν δική μας αὐταρέσκεια καί ἱκανoπoίηση καί ἀπέχoυν πoλύ ἀπό τoν σκoπό τῆς ἔλευσής μας σέ αὐτή τήν ζωή.

Εἶναι μία συνήθεια πoυ ἦρθε ἀπό τήν δύση ὅπoυ ἐκεῖ δέν ἑoρτάζoυν τoυς ἁγίoυς τoυς ἀλλά ἑoρτάζoυν μέ περισσή λαμπρότητα τά πρoσωπικά τoυς γενέθλια.

Βέβαια νά ξεκαθαρίσoυμε καταρχήν ὅτι δέν χρειάζεται νά εἴμαστε ἤ νά γίνoυμε ἀντικoινωνικoί ἤ νά δoῦμε τό θέμα καθαρά φαρισαϊκά καί νά χάσoυμε τήν oὐσία: ἄλλo δέν γιoρτάζoυμε (δέν πρoκαλoύμε τήν γιoρτή αὐτή, δέν τήν περιμένoυμε πῶς καί πῶς, δέν θεωρoῦμε τά γενέθλιά μας ὡς γεγoνός μoναδικό κλπ), ἄλλo τo νά μή δεχόμαστε εὐχές καί νά μήν εἴμαστε φιλοξενoι ἤ νά γινόμαστε ἀπομακρoι.

Ἀλλά ἄς δoύμε λίγo τί ὀνoμάζει, τί ἐννoεῖ καί τί ἑoρτάζει ἡ Ἐκκλησία μας ὡς «γενέθλιo ἡμέρα»...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ο Πηλουσιώτης

Ημ. Γέννησης: 360 Ημ. Κοιμήσεως: 440 Ημ. Ανακομοιδής Λειψάνων: Πολιούχος: Λοιπές πληροφοίες: Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ἐγεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο περὶ τὸ 360 μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς θεοφιλεῖς και ἦταν συγγενὴς τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Θεοφίλου (385 – 412 μ.Χ.) καὶ Κυρίλλου Α’ (412 – 444 μ.Χ.). Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἔλαβε μεγάλη και θαυμαστὴ θεολογικὴ και φιλοσοφικὴ γνώση. Στὴν ἀρχὴ ἐργάσθηκε ὡς διδάσκαλος καὶ κατηχητὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξάνδρειας. Ἐπιζητώντας ὅμως τὴν ἡσυχία, γιὰ νὰ δύναται νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ ἔργο τῆς ζωῆς του, τὴ μελέτη τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ἀποσύρθηκε σὲ κάποιο μοναστήρι στὸ ὄρος Πηλούσιο, γι’ αὐτὸ καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Πηλουσιώτης. Ἀργότερα χειροτονεῖται πρεσβύτερος καὶ στὴ συνέχεια ἐκλέγεται ἡγούμενος στὸ μοναστήρι του. Τὸ εὐγενὲς και ὑπέροχο ἦθος του, ὁ ὑποδειγματικὸς ἀσκητικὸς βίος και ἡ τεράστια θεολογικὴ κατάρτισή του συνετέλεσαν, ὥστε ταχέως νὰ ἀποκτήσει μεγάλο κύρος καὶ φήμη, νὰ ἀναδειχθεῖ κόσμημα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πηλουσίου, νὰ καταστεῖ περίβλεπτος καὶ νὰ θεωρεῖται μοναδικὸς στὶς ἑρμηνεῖες χωρίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Κατὰ τὴν Γ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ συνῆλθε στὴν Ἔφεσο τὸ ἔτος 431 μ.Χ. ἐπὶ αὐτοκράτορος Θεοδοσίου Β’ τοῦ Μικροῦ (408 – 450 μ.Χ.), ὁ Ἅγιος ἀναφαίνεται μὲ μεγάλη ὑπόληψη καὶ σπουδαῖο κύρος στὴν Ἐκκλησία. Ἔλεγχε μὲ παρρησία τοὺς ἁμαρτάνοντες, ἐφώτιζε τοὺς πάντες μὲ τὸ θεῖο του λόγο, ἐνουθετοῦσε τοὺς ἄρχοντες, ὑπεστήριζε τοὺς κλονιζόμενους καὶ ἦταν ἡ «μοῦσα τῆς ἡμετέρας αὐλῆς», ὅπως ἀποκαλοῦσε αὐτὸν ὁ ἱερὸς Φώτιος. Συνέγραψε δὲ ἀρκετὲς πραγματεῖες, ὡς καὶ πλῆθος ἐπιστολῶν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες σώζονται πολλές, μὲ τὶς ὁποῖες ἐνουθετοῦσε, συμβούλευε και συγχρόνως ἐξηγοῦσε τὶς θεῖες καὶ σωτήριες Γραφές. Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ἐκοιμήθηκε εἰρηνικὰ τὸ ἔτος 440 μ.Χ. Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Σοφίᾳ κοσμούμενος, παντοδαπεῖ εὐκλεῶς, τοῖς λόγοις ἐκόσμησας, τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ, Ἰσίδωρε Ὅσιε· σὺ γὰρ δι’ ἐγκρατείας, σεαυτὸν ἐκκαθάρας, πράξει καὶ θεωρίᾳ, διαλάμπεις ἐν κόσμῳ· δι’ ὧν μυσταγωγούμεθα, Πάτερ τὰ κρείττονα. Κοντάκιο. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἐωσφόρον ἄλλον σε ἡ Ἐκκλησία, εὑραμένη ἔνδοξε, ταῖς τῶν σῶν λόγων ἀστραπαῖς, λαμπρυνομένη κραυγάζει σοι· χαίροις παμμάκαρ θεόφρον Ἰσίδωρε. Μεγαλυνάριον. Ἔρωτι σοφίας διαπρεπής, ἀποδεδειγμένος, καταλάμπεις πᾶσαν τὴν γῆν, ἐκ τοῦ Πηλουσίου, τῶν λόγων τὰς ἀκτῖνας, ὥσπερ πυρσὸς ἐκπέμπων, Πάτερ Ἰσίδωρε.

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Δίκαιος ὁ Θεοδόχος (3 Φεβρουαρίου)

Ὁ Συμεὼν ἦταν ἄνθρωπος δίκαιος καὶ εὐλαβής, «προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ». Ἦταν ἄνθρωπος κατὰ τὴν φύση, ἀλλὰ στὴν ἀρετὴ ἄγγελος, ἄνθρωπος συναναστρεφόμενος μὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ συμπολιτευόμενος μὲ ἀγγέλους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ εἶχε ἀποκαλύψει ὅτι δὲν θὰ πεθάνει προτοῦ ἀξιωθεῖ νὰ δεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν κρατήσει στὴν ἀγκαλιά του.

Ἡ Θεοτόκος κατὰ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, τοῦ εἶπε: «Δέξαι γεραρώτατε ἄνθρωπε, τὸν πρὸς σὲ μᾶλλον ἢ πρὸς ἐμὲ τὴν τεκοῦσαν νῦν ἐπειγόμενον· δέξαι τὸν σὲ ποθοῦντα μᾶλλον ἢ Ἰωσήφ· δέξαι τὸν δευτέραν τῆς σῆς φιλίας τὴν πρὸς ἐμὲ τὴν μητέραν στοργήν, ὡς ἔοικε λογιζόμενον· δέξαι, καί, ὡς βούλει, τοῦ ποθουμένου καταπόλαυε». Καὶ ἀμέσως μετὰ ἀπέθεσε στὰ χέρια τοῦ Πρεσβύτου Συμεὼν τὸν Κύριο. Ὁ Συμεὼν «σκιρτᾷ καὶ ἀγγαλιᾷ, καὶ λαμπρᾷ καὶ διαπρυσίῳ φωνὴ περὶ αὐτοῦ ἀνακέκραγε λέγων· οὗτός ἐστιν ὁ ὢν καὶ προὼν καὶ ἀεὶ τῷ Πατρὶ συμπαρὼν, ὁμοούσιος, ὁμόθρονος, ὁμόδοξος, ὁμοδύναμος, ἰσοδύναμος, παντοδύναμος, ἄναρχος, ἄκτιστος, ἀναλλοίωτος, ἀπερίγραπτος, ἀόρατος, ἄῤῥητος, ἀκατάληπτος, ἀψηλάφητος, ἀκατανόητος, ἀτέκμαρτος. Οὗτός ἐστι τῆς πατρικῆς δόξης τὸ ἀπαύγασμα, οὗτός ἐστιν ὁ χαρακτὴρ τῆς πάντως συστάσεως, τοῦτο τὸ φῶς τῶν φώτων, ἐκ πατρικῶν ἀνατέλλον κόλπων». «Εἶδε δὲ ὁ Συμεὼν καὶ τὸν Δεσπότην ἐπέγνω καὶ τὴν ἑαυτοῦ ἀπόλυσιν. Τί λέγων; Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου δέσποτα κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ἐπειδὴ προώρισε πρὸ τῶν αἰώνων ὁ νῦν γαλακτοτροφούμενος, ὁ ὑπὸ τῶν χειρῶν μου βασταζόμενος τοῦ μὴ ἰδείν με θάνατον πρὶν ἴδω τὸν Χριστὸν Κυρίου». Ὁ Συμεὼν προεῖπε στὴ Θεοτόκο ὅσες ἔμελλε νὰ ὑποστεῖ πικρίες καὶ ὅτι ὁ Κύριος θὰ ἦταν «εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Στὸ σημεῖο αὐτὸ γράφει ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος, Ἐπίσκοπος Ἰκονίου: «Τοῦ Συμεῶνος εἰρηκότος περὶ τοῦ Κυρίου εἰς ἐξάκουστον τῶν παρθενικῶν ἀκοῶν τό· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καί, ἠγανάκτησεν εἰκὸς ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου κατὰ τοῦ Συμεῶνος λέγουσα πρὸς αὐτόν· Οὐκ οἶδας τί διαγορεύεις ἄνθρωπε. Ἐπὶ τὸν Χριστὸν σκυθρωπὰ καταγγέλλεις; Οὐκ οἶδας τὴν σύλληψιν τοῦ παιδίου καὶ ὡς περὶ κοινοῦ τόκου σημεῖον ἀντιλογίας μηνύεις. Οὐδεμία πτῶσις ἐν αὐτῷ, ὕψωσις δὲ πολλὴ καὶ συγκατάβασις τοῖς εὐεργετουμένοις. Τί οὖν οὐκ εὐλογεῖς φάσκων· ἰδοὺ οὗτος κεῖται οὐκ εἰς πτῶσιν, ἀλλ’ εἰς ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ· διὰ τί δὲ καὶ λέγεις σημεῖον ἀντιλεγόμενον; Ὁ δὲ Συμεὼν πρὸς τὴν παρθένον· ἀρκεῖ σοι, παρθένε, τὸ μητέρα σε κληθῆναι· ἱκανόν σοι τὸ τροφὸν εὑρεθῆναι τοῦ τρέφοντος τὸν κόσμον· μέγα σοι τὸ σαρκὶ βαστάσαι τὸν τὰ πάντα βαστάζοντα. Ὁ ἐν σοὶ νῦν Χριστὸς κατοικήσας καὶ ἐν ἐμοὶ νῦν ὁ αὐτὸς τὰ περὶ αὐτοῦ λαληθῆναι παρεσκεύασεν ὅτι οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ· εἰς πτῶσιν τῶν ἀπίστων Ἰουδαίων, εἰς ἀνάστασιν δὲ τῶν πιστευόντων ἐθνῶν… σημεῖον ἀντιλεγόμενον τὸν σταυρὸν προσαγορεύσας». Ὁ Συμεὼν ὁ Θεοδόχος κοιμήθηκε εἰρηνικά. Ἡ Σύναξή του ἐτελεῖτο, μαζὶ μὲ τῆς Προφήτιδος Ἄννας στὸ Ἀποστολεῖο Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, ποὺ ἦταν παρεκκλήσιο τοῦ ναοῦ τῆς Θεοτόκου Εὐουρανιωτίσσης. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Τὸν Ὕπερθεον Λόγον σάρκα γενόμενον, ἐνηγκαλίσω ὡς βρέφος ἐν τῷ Ναῷ τοῦ Θεοῦ, Θεοδόχε Συμεὼν Πρεσβῦτα ἔνδοξε· ὅθεν καὶ Ἄννα ἡ σεπτή, ἀνθομολόγησιν αὐτῷ, προσήγαγεν ὠς  Προφῆτις· ὅθεν ὑμᾶς εὐφημοῦμεν, οἷα Χριστοῦ θείους θεράποντας. Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Ξυνωρὶς ἡ ἔνθεος, χαρμονικῶς εὐφημείσθω, Συμεὼν ὁ Δίκαιος, σὺν τῇ Προφήτιδι Ἄννῃ· οὗτοι γὰρ, εὐαρεστήσαντες τῷ Κυρίῳ, ὤφθησαν, τοῦ σαρκωθέντος Λόγου αὐτόπται· τοῦτον γὰρ καθάπερ βρέφος, εἶδον ἀξίως καὶ προσεκύνησαν. Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἡ δυὰς ἡ ἔνθεος τῶν θεοφόρων, Συμεὼν ὁ δίκαιος, καὶ Ἄννα ἡ τοῦ Φανουήλ, μεγαλοφώνως αἰνείσθωσαν· ὅτι κατεῖδον, Χριστὸν ὥσπερ νήπιον. Μεγαλυνάριον. Δίκαιοι ἐν νόμῳ καὶ εὐλαβεῖς, Συμεὼν ὁ Πρέσβυς, καὶ ἡ Ἄννα ἡ Φανουήλ, ὤφθησαν Κυρίῳ, τῷ σεσωματωμένῳ, καὶ ὕμνησαν τὴν τούτου, ἄρρητον κένωσιν.  ΠΗΓΗ: http://extend.gr/synaxarion/sxsaintinfo.aspx?sid=1999&lang=gr