Ανέκδοτα

Απο  Cogito ergo sum

 

Ήταν ένας τραπεζίτης, ένας χρυσαυγήτης κι ένας μετανάστης κι είχαν μπροστά τους ένα πιάτο με δέκα κουλουράκια. Καθώς ο χρυσαυγήτης κοίταζε οργισμένος τον μετανάστη κι ο μετανάστης κοίταζε φοβισμένος τον χρυσαυγήτη, ο τραπεζίτης με το ένα χέρι έβαλε ένα κουλουράκι στο στόμα του και με το άλλο χέρι έβαλε άλλα οχτώ κουλουράκια στην τσέπη. Πέρασε κάμποση ώρα και, μόλις ο χρυσαυγήτης κοίταξε με απορία το μοναδικό κουλουράκι που είχε απομείνει στο πιάτο, έσκυψε ο τραπεζίτης και, δείχνοντας τον μετανάστη με το βλέμμα, του είπε συνωμοτικά στο αφτί: "Πρόσεχέ τον, θα σου το αρπάξει".

Ήταν ένας Αντώνης, ένας Βαγγέλης κι ένας Αλέξης. Και λέει ο Αντώνης: "Ρε παιδιά, πείνασα. Έχει τίποτε κουλουράκια να φάμε;". Και λέει ο Βαγγέλης: "Είχαμε αλλά τελείωσαν. Τα έφαγε ένας τραπεζίτης". "Και τώρα τί θα φάμε;", ξαναρωτάει ο Αντώνης. "Να πάει ο Αλέξης να φέρει", απαντάει ο Βαγγέλης. "Και γιατί να πάω εγώ;", ρωτάει ο Αλέξης. "Γιατί είσαι ο μικρότερος", απαντάει θυμωμένος ο Βαγγέλης. "Ναι, αλλά δεν έχω λεφτά", λέει ο Αλέξης. "Δεν πειράζει", απαντάει ήρεμα ο Αντώνης, "πάρε βερεσέ από τον φούρναρη και μετά στείλε τον Γιάνη να πληρώσει". "Μα ούτε ο Γιάνης έχει λεφτά", ξαναλέει ο Αλέξης με απορία. "Να του πεις να δανειστεί από τον τραπεζίτη", πετιέται ο Βαγγέλης. Κι έβαλαν κι οι τρεις τα γέλια κι έφυγε ο Αλέξης να φέρει κουλουράκια.

Ήταν ένας Γιάνης, μια Νάντια κι ένας έλληνας. Και λέει ο Γιάνης στον έλληνα: "Επειδή πήρα κάτι δανεικά για να αγοράσω κάτι κουλουράκια που φάγανε κάποιοι άλλοι και τώρα δεν έχω να τα επιστρέψω, πρέπει να πας να βρεις τον τραπεζίτη να τον πληρώσεις". Και λέει ο έλληνας: "Και γιατί πρέπει να πληρώσω εγώ, αφού άλλος πήρε τα δανεικά κι άλλος έφαγε τα κουλουράκια;". "Γιατί είναι πατριωτικό σου καθήκον", του απαντάει αυστηρά η Νάντια. "Και πώς να πληρώσω, που δεν έχω λεφτά;" ρωτάει ο έλληνας. "Μπορείς να τα δώσεις με δόσεις", τον καθησυχάζει η Νάντια. "Και τις δόσεις πώς θα τις πληρώνω, αφού δεν έχω λεφτά;" επιμένει ο έλληνας. "Σπίτι έχεις;", ρωτάει πονηρά ο Γιάνης. "Ρε, δεν με παρατάτε", λέει κι ο έλληνας, "δεν μου αρέσει αυτό το ανέκδοτο. Φεύγω να πάω σ' άλλο". Και τους άφησε να κοιτάζονται απορημένοι.

Ήταν μια Λαγκάρντ, ένας Σώυμπλε κι ένας Ντράγκι και κοιταζόντουσαν σιωπηλοί γιατί δεν είχαν χιούμορ και δεν μπορούσαν να βγάλουν ανέκδοτο. Και λέει η Λαγκάρντ: "Ρε σεις, δεν πάμε να βρούμε κανέναν έλληνα; Οι έλληνες είναι καλοί στα ανέκδοτα". Οι άλλοι δυο συμφώνησαν και άρχισαν να περπατάνε να βρουν κανέναν έλληνα. Λίγο πιο κάτω βρίσκουν έναν που καθόταν σ' ένα καφενείο κι έπινε τον καφέ του και τον πλησίασαν. "Να καθήσουμε μαζί σου, να φτιάξουμε ένα καλό ανέκδοτο;" ρωτάει ο Σώυμπλε. "Και δεν κάθεστε", απαντάει βαριεστημένα ο έλληνας, "μόνο μη περιμένετε να κεράσω καφέ γιατί δεν υπάρχει μία". "Και πώς θα βγει καλό ανέκδοτο δίχως κερασμένο καφέ;" αναρωτιέται με απογοήτευση ο Ντράγκι. "Ρε, γαμώ το φελέκι μου, τί κακό είναι τούτο", λέει αναστενάζοντας ο έλληνας, "να μη μπορώ να βρω ένα ανέκδοτο που να μη θέλουν να με βάλουν να πληρώσω..."

Ήταν ένας Άδωνις κι ένας Λαφαζάνης και πηγαίνανε στο παζάρι να πουλήσουνε ένα αρνί γιατί πλησίαζε το Πάσχα. Όπως πηγαίνανε, φτάνουν σε μια διασταύρωση. "Από δεξιά να πάμε, λέει ο Άδωνις. "Από αριστερά να πάμε", λέει ο Λαφαζάνης. "Από δεξιά", επιμένει ο Άδωνις. "Από αριστερά", πεισμώνει ο Λαφαζάνης. Κουβέντα την κουβέντα, πιάνονται στα χέρια. Με τα πολλά, περνάει από εκεί ένας έλληνας. "Να ζητήσουμε την γνώμη του", λέει ο Άδωνις. "Έγινε", συμφωνεί ο Λαφαζάνης και φωνάζει στον έλληνα: "Φίλε, να σε ρωτήσουμε κάτι;". "Να μένει το βύσσινο", λέει ο έλληνας, "κάτι θα με βάλετε να πληρώσω πάλι" και το βάζει στα πόδια. Τότε λέει ο Άδωνις: "Να ρωτήσουμε το αρνί κι ό,τι μας πει". "Έγινε", ξανασυμφωνεί ο Λαφαζάνης και ρωτάει το αρνί: "Εσύ από πού θες να πάμε στο παζάρι, από δεξιά ή από αριστερά;". Και λέει το αρνί: "Γιατί ρωτάτε εμένα; Εγώ χέστηκα. Απ' όπου και να πάμε, στην σούβλα θα καταλήξω".

Ήταν ένα αρνί κι ένας λαγός. Και ρωτάει ο λαγός το αρνί: "Το ανέκδοτο με την αλεπού στο παζάρι, το ξέρεις;". "Το ξέρω", απαντάει το αρνί και γυρίζει να φύγει. "Ε, πού πας;", του φωνάζει ο λαγός. "Άσε με, ρε συ, δεν μ' αρέσουν τα ανέκδοτα", απαντάει το αρνί δίχως να γυρίσει το κεφάλι. "Κάτσε ρε, ξέρω κι άλλα, θα γελάσουμε", επιμένει ο λαγός. Τότε το αρνί σταματάει, κοιτάει τον λαγό και του λέει: "Εσύ μπορεί να γελάσεις. Εγώ όποτε μπλέκω με ανέκδοτα, ή με τρώει το λιοντάρι ή καταλήγω στην σούβλα".

Ήταν ένας λαγός και καθόταν έξω από την φωλιά του, ξαπλωμένος στον ήλιο. Περνάει μια αλεπού και τον ρωτάει: "Πώς πάει, κυρ-λαγέ;". "Πώς να πάει, κυρά-Μαριώ", απαντάει ο λαγός, "πίνω φραπεδάκι και περιμένω να περάσει το λιοντάρι να το πηδήξω". Αλαφιασμένη η αλεπού τρέχει, βρίσκει τα άλλα ζώα και τους λέει: "παιδιά, δεν θα το πιστέψετε αλλά ο λαγός την έχει στημένη του λιονταριού να το πηδήξει". Με τα πολλά, το νέο φτάνει στ' αφτιά του λιονταριού. Θυμώνει το λιοντάρι και πάει και βρίσκει τον λαγό. "Πώς πάει, λαγέ;", ρωτάει με προσποιητή ηρεμία.."Πώς να πάει, βασιλιά μου;", απαντάει ο λαγός, "εδώ. Αραλίκι... φραπεδάκι... λέμε και καμμιά μαλακία να περάσει η ώρα...". "Οι μαλακίες πληρώνονται", λέει τότε το λιοντάρι και κάνει τον λαγό μια χαψιά. "Δεν μπορείς να με φας", προλαβαίνει να διαμαρτυρηθεί ο λαγός, "δεν πάει έτσι το ανέκδοτο". Το λιοντάρι καταπίνει τον λαγό, φτύνει κάτι κοκκαλάκια, ρεύεται και λέει: "Εγώ είμαι ο βασιλιάς και τα δικά μου ανέκδοτα πάνε όπως μ' αρέσει εμένα".

Ήταν ένας τραπεζίτης, ένας χρυσαυγήτης, ένας μετανάστης, ένας Γιάνης, μια Νάντια, μια Λαγκάρντ, ένας Σώυμπλε, ένας Ντράγκι, ένας Αντώνης, ένας Βαγγέλης, ένας Αλέξης, ένας Άδωνις, ένας Λαφαζάνης, ένα αρνί, ένας λαγός, ένα;λιοντάρι.... Και ήταν κι ένας έλληνας. Κι από δίπλα ήταν και κάτι άνεργοι και κάτι συφοριασμένοι που ψάχνανε τους κάδους των σκουπιδιών... Κι ήταν και κάτι ξένοι που έρχονταν εδώ από αλλού γιατί εκεί υπήρχε πόλεμος κι ήταν και κάτι ντόπιοι που φεύγανε από εδώ γι' αλλού γιατί εδώ δεν υπήρχε ελπίδα... Κι ήταν και κάτι φόροι και κάτι χαράτσια και κάτι απλήρωτες πιστωτικές κάρτες και κάτι απλήρωτα δάνεια και κάτι απλήρωτοι λογαριασμοί νερού και κάτι απλήρωτοι λογαριασμοί ρεύματος και κάτι απλήρωτα βερεσέδια στον μπακάλη και στον φούρναρη... Και, γενικά, ήταν και φτώχεια και γκρίνια και απογοήτευση και χρέη και απελπισία κι όλα τά 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά...

Και κανένας δεν γελούσε γιατί όλα τούτα δεν γινόταν να βγάλουν καλό ανέκδοτο.

[Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε πάνω σε μια παλιά ιδέα του Θύμιου Καλαμούκη]

Είναι σκληρό να σε αγαπούν μαλάκες

Η σφαγή στο Charlie Ηebdo άρχισε ήδη να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης και για εκλογικές σκοπιμότητες αλλά και από τους υποστηρικτές τής ελεύθερης οπλοφορίας, τόσο στην Γαλλία όσο και στο εξωτερικό.

«Είναι σκληρό να σε υποστηρίζουν μαλάκες» θα μπορούσε να φωνάξει το Charlie Ηebdo βλέποντας κάποιες αντιδράσεις στην Γαλλία και αλλού στον κόσμο. Χωρίς καμμιά έκπληξη, το δράμα τού Charlie Ηebdo έχει προκαλέσει αμφίβολες αντιδράσεις ή απόπειρες πολιτικής εκμετάλλευσης.

Ο έλληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, στην εκστρατεία του για τις βουλευτικές εκλογές, χρησιμοποίησε την τραγωδία ενάντια στον πολιτικό αντίπαλό του, τον ΣυΡιζΑ, ο οποίος φαίνεται να προηγείται στις σφυγμομετρήσεις. «Σήμερα στο Παρίσι, πραγματοποιήθηκε μια σφαγή με τουλάχιστον δώδεκα θάνατους. Και εδώ μερικοί ενθαρρύνουν ακόμη περισσότερο την παράνομη μετανάστευση και υπόσχονται την πολιτογράφηση», δήλωσε ο επί κεφαλής τής συντηρητικής Νέας Δημοκρατίας.

Ο Πρόεδρος του λαϊκού βελγικού κόμματος Μπαρτ Ντε Βεβέρ, κατηγόρησε την ριζοσπαστική αριστερά ότι προωθεί συμμαχίες με "ριζοσπάστες μουσουλμάνους": «Βλέπω κάποιους οι οποίοι εδώ κι έναν αιώνα διακηρύττουν ότι "η θρησκεία είναι το όπιο του λαού", να προσπαθούν να ψαρέψουν μουσουλμανικές ψήφους», δήλωσε στο τηλεοπτικό κανάλι VRT, μια δήλωση που αναπαράχθηκε από την Libre Belgique. «Αυτό το κάνουν καθαρά για δημογραφικούς λόγους, επειδή εκεί υπάρχει απίστευτα μεγάλη δεξαμενή ψήφων. Το πώς οι κομμουνιστές προωθούν τώρα συμμαχίες με τους ριζοσπάστες μουσουλμάνους και το πώς πηγαίνουν με τα νερά τους, προκειμένου να προσθέσουν τις ψήφους αυτής της ομάδας στην δύναμή τους, είναι πολύ ενδιαφέρον να το προσέξουμε», πρόσθεσε.

Ο αμερικανός δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ, βρήκε την ευκαιρία για να εγκωμιάσει την ελεύθερη οπλοφορία μέσα από τρία τουίτ. «Εάν οι άνθρωποι που τόσο βίαια δολοφονήθηκαν στο Παρίσι, είχαν όπλα, θα είχαν τουλάχιστον μια δυνατότητα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους (...) Δεν είναι ενδιαφέρον ότι η τραγωδία του Παρισιού πραγματοποιήθηκε σε μια από τις χώρες με τον πιο αυστηρό έλεγχο των όπλων στον κόσμο; (...) Θυμηθείτε, όταν τα όπλα είναι παράνομα, μόνο οι παράνομοι οπλίζονται!».

[Άρθρο της χτεσινής "L' Express" - Απόδοση στα ελληνικά: Cogito ergo sum]

Από προχτές κρατιέμαι με τα χίλια ζόρια για να μη σχολιάσω τα λόγια τού πρωθυπουργού, τα οποία αναφέρει το δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας. Πολλές φορές έχω θυμώσει, έχω εξοργιστεί ή έχω αγαναχτήσει με όσα βγαίνουν από τα χείλη πολιτικών εκπροσώπων τής αστικής τάξης. Πολλές φορές έχει κινδυνεύσει ο τηλεοπτικός μου δέκτης από ρίψη σταχτοδοχείου, πολλές φορές άλλαξα τσαντισμένος σταθμό στο ραδιόφωνο και πολλές φορές στραπατσάρησα ή έσκισα εφημερίδα από τα νεύρα μου. Όμως, προχτές αηδίασα.

"Κάποιοι προκαλούν ή, μάλλον, προσκαλούν κι άλλους μετανάστες", δήλωσε από βήματος και με πλήρη ξεδιαντροπιά ο πιο ακροδεξιός πρωθυπουργός τής μεταπολίτευσης, σχολιάζοντας το έγκλημα του Παρισιού. Νοιώθοντας το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του και επειδή "το πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην", ο φασίζων ψευτόμαγκας παρέβλεψε ότι οι δράστες του εγκλήματος δεν ήσαν μετανάστες αλλά κανονικοί γάλλοι πολίτες. Αν και είμαι σίγουρος ότι δεν το παρέβλεψε από λάθος. Το έκανε εσκεμμένα, προκειμένου να χαϊδέψει κάποια χρυσαυγήτικα αφτιά, πλήρως αδιαφορώντας αν μ' αυτόν τον τρόπο δίνει άλλο ένα χαστούκι στο "καλύτερο πολίτευμα του κόσμου", στην δημοκρατία του.

Στο φινάλε, αισθάνομαι δικαιωμένος: καλύτερα που ως τώρα δεν σχολίασα τίποτε. Δεν θα μπορούσα να κάνω καλύτερο σχόλιο απ' αυτό που έκανε η ίδια η L' Express, παραφράζοντας την αποστροφή τού Ζωρζ Βολινσκί, ενός από τους αδικοχαμένους καρτουνίστες. Το πολύ-πολύ, να χρησιμοποιούσα την ίδια αποστροφή δίχως παράφραση, έτσι όπως γράφτηκε στο εξώφυλλο του Charlie Hebdo. Μάλιστα δε, αν ήμουν καλός στο σκίτσο, θα αντικαθιστούσα το σκίτσο του προφήτη με ένα σκίτσο τής δημοκρατίας να μονολογεί: C'est dur d'être aimé par des cons.

Επί το ελληνικώτερον: Είναι σκληρό να σε αγαπούν μαλάκες.

 

Από Cogito ergo sum,

Το μέλλον ξεκίνησε

Το μέλλον ξεκίνησε

Μικρά προεκλογικά στιγμιότυπα

-Άντε ρε, που ήσουν τόση ώρα κι άργησες;

-Ε να, πετάχτηκα λίγο στην τράπεζα και μετά στο μπουγατσατζίδικο στη γωνία, αλλά είχε πολύ κόσμο.

-Τι, δηλ ξεκίνησε το μπανκ-ραν;

-Όχι, αλλά τους τελείωσε το μπουγατσάν.

Σουρεάλ διάλογοι σε μια χώρα που μαθαίνει να τρέμει ένα πιθανό μπανκ-ραν, για τις καταθέσεις που δεν έχει, και να εκστασιάζεται με το σάντα-ραν (και τους άδειους αγιοβασιλίτικους σάκους), αλλά να διατηρεί την αισιοδοξία της (και το πολιτικό κριτήριο του ραν-ταν-πλαν), για να τα ξεχάσει όλα με ένα μπουγατσάν –ιδίως αν είσαι στη λδ του βορρά.

Χτες η αλέκα πρέπει να ‘ταν από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στη βουλή –πιο πολύ και από τους συριζαίους, που κατά βάθος ίσως προτιμούσαν να φύγει από το προσκήνιο το επόμενο πακέτο μέτρων που θα απαιτηθεί, προτού αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες. Η βαριεστημένη εικόνα της με την τσάντα πάνω στο έδρανο παρέπεμπε σε μαθητή που περιμένει το τελευταίο κουδούνι της χρονιάς για να βγει τρέχοντας να παίξει μπουγέλο. Τέρμα πια η θανάσιμη ανία με τις κακοστημένες παράτες στο κοινοβούλιο και η αγγαρεία να εκφωνεί λόγους σε ένα σώμα που είναι ζήτημα αν έχει διάθεση (και βασικά το επίπεδο) να την παρακολουθήσει και για ένα τηλεοπτικό κοινό που ψοφά για ατάκες, εξυπνακισμούς και τζέρτζελο, αλλά όχι για σοβαρές αναλύσεις. Και στο πικ απ του μυαλού της (γιατί τα βινύλια προσφέρουν φαντασιακά ακόμα και σήμερα μεγαλύτερη απόλαυση) θα έπαιζαν τραγούδια του γλεντιού και του κεφιού: απαλλάχτηκα από σένα, απαλλάχτηκα...

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΟΦΙΛΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗ.

Και κάπου εδώ τελειώνουν τα ψέμματα, και τα παχιά τα λόγια και τα ανέξοδα φληναφήματα. Τις επόμενες μέρες, ίσως ούτε καν μήνες, θα γραφτεί Ιστορία
και οι μέρες που γράφεται η Ιστορία δεν είναι -την ώρα που γράφεται- ούτε ένδοξες, ούτε λαμπρές ούτε πανηγυρικές. Είναι μέρες πόνου, μέρες σκληρές, μέρες θυσίας, πανικού,
μέρες που απαιτούνε δύναμη κι άτεγκτη αποφασιστικότητα κι άκαμπτη βούληση.
 Μάθαμε να θεωρούμε θρίαμβο και δόξα το ΟΧΙ στον Ιταλό εισβολέα, ώρα να μάθουμε και τις συνέπειες των ΟΧΙ, ή μπορεί να είναι κι ώρα να μάθουμε τις συνέπειες των ΝΑΙ.
Η Ιστορία δε γράφεται από καταθλιπτικούς, ούτε από πρεζάκηδες (των ευρωενωσιακών ή λοιπών οραμάτων) ούτε από πλαστελίνες ούτε από το ίντερνετ, ούτε καν από happenings στον δρόμο. Η Ιστορία δε γράφεται με λόγια αλλά με πράξεις, κι όσο προσπαθώ να τεκμηριώσω τον τρόπο που γράφεται, τόσο απομακρύνομαι από αυτό που νομίζω ότι γράφω αλλά ουσιαστικά δεν γράφω. Τα λόγια είναι ψευτικα, τα λόγια είναι αρλούμπες, οταν γράφεται Ιστορία, οι πρωταγωνιστές της δε μιλάνε, όποιος μιλάει δε γράφει Ιστορία αλλά εξακολουθεί ουσιαστικά να συμμετέχει ως κομπάρσος σε αυτήν που γράφτηκε μέχρι τότε όσο αυτός μιλούσε. Μέχρι τώρα μιλήσαμε πολύ, μάλλον γιατί αυτό θέλαμε, να μιλάμε δηλαδή κι όχι να γράφουμε την Ιστορία. Δεν είναι τόσο καταδικαστέο όσο ακούγεται, ούτε είναι εύκολο από τη μία στιγμή στην άλλη ο καταναλωτής του Θεάματος να μετατραπεί σε υποκείμενο των Ιστορικών εξελίξεων από αντικείμενο που έμαθε τόσα χρόνια να είναι.

Κι όλα αυτά στο θετικό σενάριο ότι θα γραφτεί ξανά Ιστορία. Γιατί παίζει και να εξακολουθήσει να γράφεται η υπάρχουσα.

Ως πότε θα κρυβόμαστε πίσω από τη σκιά μας;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Δεν είναι μόνο που μας έχουν διαλύσει οικονομικά, δεν φτάνει που μας θεωρούν αριθμούς, το κυριότερο είναι πως πιστέψαμε ότι είναι ανίκητοι.
Δεν φτάνει που μας έφτασαν στο σημείο να ντρεπόμαστε να κοιτάξουμε τα παιδιά μας, πρέπει να αισθανόμαστε και συνυπεύθυνοι για την κατάσταση που βιώνουμε για να βγαίνουν λάδι οι πραγματικοί υπαίτιοι;
Από το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου περάσαμε στο «όλοι φταίμε» του Πρετεντέρη. Εδώ που τα λέμε, το «όλοι φταίμε» κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.
Φταίμε, γιατί εδώ και τρία χρόνια και άλλα 35 πιο πριν, πιστεύουμε τους ίδιους που ευθύνονται για όσα έχουν συμβεί, επειδή είναι πιο βολικό να μην αντιδράσει κάποιος από το να αντιδράσει όπως χρειάζεται.
Μπορεί τυπικά να έχουμε Δημοκρατία, όπου ο καθένας, πάλι τυπικά, έχει το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα. Όμως η ποιότητα της Δημοκρατίας δεν κρίνεται από αυτό αλλά από το κατά πόσο, η γνώμη κάποιου μπορεί να φτάσει στο ίδιο πλήθος ανθρώπων που φτάνει και η γνώμη κάποιου άλλου.
Διότι, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τη σκιά μας. Δεν φτάνει στο ίδιο πλήθος ακροατών, το «χρειάζονται θυσίες» του τηλεπαραθυράτου αναλυτή με το «δεν αντέχω άλλο», του άνεργου που υποφέρει.
Η όποια Δημοκρατία, παρουσιάζει έλλειμμα λόγω της τεράστιας μεταδοτικής δύναμης που διαθέτει, κυρίως, η τηλεόραση. Ας δούμε λίγο τους ιδιοκτήτες των περισσότερων καναλιών; Το μόνο κοινό που έχουν είναι η ιδιότητα του κρατικοδίαιτου επιχειρηματία.

ΠΑΡΑΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Π: Πατέρας        Γ: Γιος
Γ: Τον πιστεύεις τον κύριο πρωθυπουργό όταν λέει πως δεν θα ησυχάσει αν δεν μας βγάλει από το μνημόνιο;
Π: Απόλυτα. Αν δεν μας βγάλει από αυτό το μνημόνιο, πώς θα μας βάλει στο επόμενο;
Γ: Τον πιστεύεις τον κύριο Τσίπρα που λέει ότι θα τηρήσει όλες τις προεκλογικές του δεσμεύσεις;
Π: Φυσικά παιδί μου. Οι προσδοκίες του κόσμου βρίσκονται στο μηδέν. Το μόνο που θέλουν όλοι πλέον είναι να μην χειροτερεύσουν πολύ τα πράγματα.
Γ: Πιστεύεις ότι θα φέρει το βασικό μισθό στα 751 ευρώ;
Π: Γιατί, αν τον φέρει στα 651 θα εμφανιστεί κανένας παραπονούμενος; Όλοι ευχαριστημένοι θα είναι γιατί θα μπορούσε να τον φέρει στα 551 ή στα 451 ή στα 351 ή στα 251 ή στα 151 ή στα 51!
Γ: Πατέρα, δεν εκτιμάς το ρεαλισμό και την ειλικρίνεια του κυρίου Λοβέρδου που λέει ότι δεν θα καλυφθούν όλα τα κενά στα σχολεία;
Π: Εκτιμώ το θράσος του παιδί μου. Με το ίδιο θράσος έλεγε πριν από χρόνια ότι η ανεργία θα ξεπεράσει το 25%. Το ίδιο θράσος είχε και η Διαμαντοπούλου όταν έλεγε πως δεν θα κάνει κανέναν διορισμό. Απορώ μόνο με το θράσος το δικό μου που αποδέχομαι το θράσος τους γνωρίζοντας ότι σε λίγα χρόνια θα μου ζητήσεις το λόγο για τη στάση μου αυτή.
Γ: Τι εννοεί ο κύριος Λοβέρδος όταν λέει ότι τα κενά στα σχολεία δεν θα καλυφθούν ικανοποιητικά αλλά η κάλυψή τους θα είναι επαρκής;
Π: Εννοεί ότι θα υπάρχουν κενά και θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό. Όπως μάθαμε να ζούμε με μειωμένους μισθούς κατά 40%, χωρίς δώρα, χωρίς κοινωνική και ιατρική ασφάλιση, χωρίς δουλειά μες στο φόβο και την κατάθλιψη.
Γ: Το Νέο Λύκειο πώς το βρίσκεις;
Π: Το παραγγέλνεις ηλεκτρονικά και στο στέλνουν απευθείας από τα εργοστάσια παραγωγής του, τον ΟΟΣΑ και την ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.
Γ: Συμφωνείς με την τράπεζα θεμάτων;
Π: Όλες οι τράπεζες, για το καλό μας, πρέπει να σωθούν και να αναπτυχθούν. Τα σπίτια των «κόκκινων δανείων» θα οδηγηθούν σε κατασχέσεις και οι μαθητές των «κόκκινων οικονομικά τάξεων» σε κατασχέσεις ονείρων και ζωών.
Γ: Νομίζεις ότι οι νέοι της εποχής μου είναι ώριμοι;
Π: Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι οι νέοι μέχρι να γίνουν 18 χρονών, είναι ανώριμοι όταν διεκδικούν και αγωνίζονται αλλά με το που κλείνουν τα 18 ωριμάζουν απότομα και μπορούν με ωριμότητα να ψηφίζουν και να εκλέγουν αυτούς που τους κατηγορούν για ανωριμότητα. Είναι, επίσης ώριμοι να τους αγοράζουν οι γονείς, οι παππούδες και λοιποί συγγενείς κινητά, τάμπλετς, άι φον, άι ποντ και άι μην πω τίποτε άλλο, αλλά τελείως ανώριμοι όταν τα χρησιμοποιούν.
Γ: Ποια είναι η γνώμη σου για τον κύριο Θεοδωράκη και το ποτάμι του;
Π: Νομίζω πως είναι αυτό που έλλειπε από την πολιτική ζωή του τόπου. Προεκλογικά λέει πως είναι ενάντια σε όλους τους άλλους και μετεκλογικά λέει πως θα συνεργαστεί, αν μπει στη Βουλή, με όλους τους άλλους. Σαφέστατος, ειλικρινής και με σταθερή πολιτική άποψη. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να μπει στην κυβέρνηση.
Γ: Χάρηκες που ήρθε η κυρία Αμάλ Αλαμουντίν – Κλούνεϋ για να υποστηρίξει την επιστροφή των μαρμάρων στην Ελλάδα;
Π: Πάρα πολύ χάρηκα. Περισσότερο όμως χάρηκαν τα 3,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας που βρίσκονται στο όριο της φτώχιας.
Γ: Γιατί νομίζεις ότι η κυρία Μπακογιάννη είναι ενάντια στον ΕΝΦΙΑ;
Π: Δεν ξέρω αλλά σίγουρα όχι επειδή διαθέτει πάρα πολλά ακίνητα. Αυτό δεν μου περνάει από το μυαλό γιατί δεν ξέρω αν ισχύει κιόλας. Απλά, σκέφτεται τους ανθρώπους που δεν μπορούν να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ. Τόσα χρόνια σε κυβερνητικές θέσεις, έκανε τίποτε άλλο από το να προασπίζεται τα συμφέροντα των φτωχών;
Γ: Τελικά, πότε θα βγούμε από το μνημόνιο;
Π: Όταν βγούμε από τα σπίτια μας και τα καβούκια μας.

Εμείς θα σχίσουμε τα μνημόνια, εμείς και κανένας άλλος

Εμείς θα σχίσουμε τα μνημόνια, εμείς και κανένας άλλος

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Πηγαίνοντας μες στην ανάκαμψη να συναντήσω την αγαπημένη μου ανάπτυξη συνάντησα στη μικρή πλατεία έναν κύριο ψηλό με γυαλιά. Κρατούσε ένα μεγάλο βιβλίο με χοντρό εξώφυλλο που έγραφε απ’ έξω ΜΝΗΜΟΝΙΟ και έσχιζε με μανία τις σελίδες του. Έσχιζε, έσχιζε και σταματημό δεν είχε. Πλησίασα περίεργος να δω καλύτερα και διαπίστωσα ότι στο εσωτερικό του υπήρχαν μικρότερα βιβλία. Τα φύλλα αυτών των βιβλίων έσκιζε με λύσσα ο ψηλός με τα γυαλιά. Πρόλαβα και είδα μερικούς τίτλους:
«Δικαίωμα στην εργασία», «Δωρεάν υγεία», «Κοινωνική ασφάλιση», «Σύνταξη», «Δωρεάν παιδεία», «Εργασιακές σχέσεις», «Δημοκρατικά δικαιώματα».
Ώστε έτσι λοιπόν ψηλέ κύριε με τα γυαλιά, που γέρνεις συνεχώς προς τα δεξιά!
Συνεχίζοντας μες στη σταθερότητα, άκουσα στην επόμενη πλατεία έναν κύριο αρκετά ευδιάκριτο να κάθεται πάνω σε ένα μεγάλο υποβρύχιο και να φωνάζει: «Δεν φταίω εγώ που είναι τρύπιο. Ο ωραίος με παρέσυρε. Ένα όνειρο είχα στη ζωή, να γίνω πρωθυπουργός. Δεν πρόλαβα να γίνω πρωθυπουργός. Με κατάπιε η λερναία τρόικα».
Πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο της ελπίδας και της επαναδιαπραγμάτευσης, των κουρείων και του μακιγιάζ. Στο τέλος του πεζοδρομίου, από μακριά φαινόταν ένας πολύ ψηλός νεαρός, κρυμμένος πίσω από λέξεις. Πλησίασα και τον είδα να κάθεται πάνω σε μια στοίβα από μεγάλα βιβλία με χοντρό εξώφυλλο. Μνημόνιο 1, μνημόνιο 2, μνημόνιο 3 μέχρι το νούμερο 4. Είχε σκαρφαλώσει πάνω στα μνημόνια και φαινόταν πανύψηλος. Φώναζε δεξιά και αριστερά πως θα γκρεμίσει τα μνημόνια. Αναρωτήθηκα αν είχε επίγνωση τι έλεγε, αν πήρε χαμπάρι ότι προσπαθώντας να γκρεμίσει τα μνημόνια θα έχανε το μπόι του!
Ένα στενό πιο αριστερά είδα έναν εξαγριωμένο κύριο, ντυμένο στα κόκκινα να κρατάει κι αυτός στα χέρια του το μεγάλο βιβλίο με το χοντρό εξώφυλλο που έγραφε απ’ έξω: Μνημόνιο 1. Βλέποντάς τον μου φάνηκε σα να κρατούσε «όπλο» μοναδικό και αποτελεσματικό στα χέρια του. Μιλούσε έντονα στον αρκετά ευδιάκριτο κύριο που δεν πρόλαβε να γίνει πρωθυπουργός. Ξαφνικά,  βλέπω τον εξαγριωμένο κύριο να πετάει το χοντρό βιβλίο προς το μέρος του και τελικά, να καταφέρνει να αστοχήσει. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ήταν τόσο κοντά του, ήταν τόσο μεγάλο το βιβλίο, ήταν τόσο ευδιάκριτος ο «στόχος»! Πώς μπόρεσε και αστόχησε; Ήταν τέτοια η απορία μου που άρχισα να πιστεύω πως μπορεί να αστόχησε και επίτηδες. Μπορεί…
Τελικά, βρέθηκα σε ένα ανηφορικό άγνωστο στενό που δεν έτυχε ποτέ μέχρι τότε να το περπατήσω. Μπροστά μου ήταν κι άλλοι πολλοί. Άλλους τους γνώριζα και άλλους όχι. Κοίταξα πίσω μου και είδα ότι ακολουθούσαν ακόμη περισσότεροι.
Στο τέλος της ανηφόρας ένα φως φαινόταν δυνατό. Είδα κάποιον να κάνει το χέρι γροθιά και να το υψώνει φωνάζοντας: Εμείς θα σχίσουμε τα μνημόνια, εμείς θα πάρουμε πίσω την κλεμμένη μας ζωή, εμείς θα ξαναδώσουμε το όνειρο στα παιδιά μας. Εμείς και κανένας άλλος.
Σιγά-σιγά τα λόγια του έγιναν σύνθημα στο στόμα όλων μας κι όσο περισσότερο φωνάζαμε, κι όσο περισσότεροι φωνάζανε τόσο πιο δυνατό γινόταν το φως στο τέλος της ανηφόρας…

Φοβού τους... ελεύθερους

Γράψε τέλος σε ό,τι νόμιζες ότι ήξερες και προπάντων σε αυτό που νόμιζες ότι ήσουν ικανός να κάνεις. Το σύστημα σε χαρακτήρισε δεινόσαυρο. Δεν έχει σημασία η ηλικία που κουβαλά ο καθένας μας, αλλά ούτε και η οποιαδήποτε εξειδίκευση έχει. Άλλαξαν όλα τριγύρω εκτός από εμάς τους ίδιους. Δεν ταιριάζουμε στη νέα εποχή, στη νέα τάξη πραγμάτων, στα νέα που εισέβαλαν στην χώρα. Δεν είναι τα καινούργια παπούτσια που μάς “χτυπάνε”, είναι τα πόδια μας πολύ μεγάλα για να χωρέσουν σε αυτά. Έτσι, ή θα τα φοράμε κουτσαίνοντας μέχρι να μάς χώσουν στην κάσα ή θα αυτοακρωτηριάσουμε τα πόδια μας μπαίνοντας στην ομάδα αναπήρων του νέου κόσμου που έχει αρχίσει. Αυτός ο κόσμος δεν επιτρέπει ξυπόλητους. Τελεία και παύλα.

Για το ποιος φταίει δεν χρειάζονται αναλύσεις και μεγάλες κουβέντες. Κοίτα από το μπαλκόνι σου ποιος στο δρόμο περπατά ανάλαφρα με τα λουστρινένια made in EU υποδήματα και θα είσαι σίγουρος για τον ένοχο. Όποιος δεν κουτσαίνει, αυτός σε κατέστησε υποχρεωτικά ανάπηρο. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να βγεις καν στο μπαλκόνι. Ακόμη και μέσα στο σπίτι σου -στην υπερεκτιμημένη οικογένειά σου- την ώρα του κυριακάτικου τραπεζιού, σκύψε και κοίτα κάτω από τραπέζι. Σε παράταξη θα δεις τα πόδια που προσαρμόστηκαν.

Δεν είναι το θέμα χρημάτων που κάνει τη διαφορά, είναι η νοοτροπία των πολλών που άλλαξε σταθερά και ήσυχα από το 2010 μέχρι σήμερα. Δεν είναι ο μισθός και η αδιαμαρτύρητη πληρωμή φόρων, αλλά η ευκολία να είναι τα “καλά παιδιά” βρέξει-χιονίσει. Μην τους σταμπάρει το σύστημα και τους στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα! Μην γυρίσει το μάτι του πάνω τους ο Πανόπτης και δεν προλάβουν να κρυφτούν. Κοινώς, χέστηδες, είτε έχουν θυρίδες σε τράπεζες, είτε συμπληρώνουν χαρτιά για επίδομα “ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος”. Φοβούνται την Ελευθερία περισσότερο από τον Θάνατο και θέλουν να καλύψουν την δειλία τους στριμωγμένοι κάτω από μία σημαία φωνάζοντας με πάθος αλλά κρυμμένοι στο πλήθος “Ελευθερία ή Θάνατος”. Τόσο χέστηδες.

Τούς βλέπεις με τα καινούργια τους παπούτσια να σπρώχνονται, άλλοι ανάλαφροι κι άλλοι κουτσοί, να είναι μπροστά-μπροστά στην πρώτη γραμμή πληρωμών αποδεικνύοντας ότι σε μια πολεμική σύρραξη θα έκαναν τα πάντα να μπουν στην πρώτη γραμμή λιποτακτών.

Δεν παίζει ρόλο αν ο μισθός είναι κρατικός ή από άγριο μεροκάματο. Δεν έχει σημασία αν τα χρήματα που θα δώσεις στο Κράτος θα είναι λυγδιασμένα από το πολύωρο ξύσιμο των αχαμνών σε ένα γραφείο ή λερωμένα από ασβέστη και γράσο. Το αποτέλεσμα είναι ότι στην ίδια πρώτη σειρά στέκονται να δώσουν τον οβολό τους για την “ελευθερία”.

Δεν περνά στιγμή από το μυαλό τους ότι κατάφεραν μετά την Δημοκρατία να καταστήσουν και την Ελευθερία πουτάνα με το ζόρι. Όποιος τα “σκάει” την απολαμβάνει για ένα λεπτό. Μόνο ένα λεπτό διότι το Κράτος-νταβατζής έχει ήδη βρει και άλλους λόγους για πληρωμή να σου επιβάλλει πριν ακόμη ντυθείς και δέσεις τα καινούργια σου παπούτσια έχοντας τελειώσει την γρήγορη συνουσία στα μπουρδέλα-ταμεία των εισπρακτικών ιδρυμάτων. 'Ενα λεπτό κρατάει η Ελευθερία σου: Από την ώρα που ο εισπράκτορας παίρνει τον οβολό σου κι εσύ το αποδεικτικό έγγραφο στα χέρια σου. Μέτρα τις αποδείξεις είσπραξης που σου παρέδωσε το Κράτος από το 2010 μέχρι σήμερα και άθροισε τα λεπτά εικονικής ελευθερίας σου.

Όσον αφορά την πραγματική Ελευθερία είναι σαν αυτόν τον τόπο. Έχει ψηλά και άγρια βουνά. Δεν περπατιούνται με καινούργια λουστρίνια ακόμα κι αν δε σε “χτυπάνε”, ούτε δείχνουν την αξιοθρήνητη ελεημοσύνη να δεχθούν να τα ανέβεις με δεκανίκια.

 

   απο Simple Man μέσω manier-manier

Οι αψιμαχίες του νέου μεγάλου πολέμου ξεκίνησαν;

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει επιστρέψει και έχει πάρει επικίνδυνη στροφή…

Του James Petras*

Χάος κυριαρχεί και εξαπλώνεται συνεχώς ενόσω εξοργισμένοι ηγέτες στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και οι πελάτες και σύμμαχοί τους επιδιώκουν πολέμους γενοκτονίας.

Μισθοφορικοί πόλεμοι στη Συρία∙ ισραηλινοί βομβαρδισμοί τρόμου στη Γάζα∙ πόλεμοι κατ’ εντολή στην Ουκρανία, το Πακιστάν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Σομαλία.

Δεκάδες εκατομμύρια πρόσφυγες εγκαταλείπουν όπως-όπως τα σημεία ολικής καταστροφής. Τίποτα δεν είναι ιερό. Δεν υπάρχουν άσυλα. Σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία και ολόκληρες οικογένειες αποτελούν στόχους καταστροφής.

 Χάος βάσει σχεδίου

Στο κέντρο του χάους, ο πανικόβλητος πρόεδρος Ομπάμα χτυπά στα τυφλά, χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες, πρόθυμος να διακινδυνεύσει μια οικονομική καταστροφή ή έναν πυρηνικό πόλεμο. Επιβάλλει κυρώσεις στο Ιράν∙ απαιτεί κυρώσεις για τη Ρωσία∙ εγκαθιστά πυραυλικές βάσεις από τις οποίες οι πύραυλοι θα φτάνουν σε πέντε λεπτά στη Μόσχα∙ στέλνει τηλεκατευθυνόμενα drones-δολοφόνους κατά του Πακιστάν, της Υεμένης και του Αφγανιστάν∙ εξοπλίζει μισθοφόρους στη Συρία∙ εκπαιδεύει και εξοπλίζει Κούρδους στο Ιράκ και χρηματοδοτεί τις αγριότητες του Ισραήλ στη Γάζα.

Θέλω και μπορώ να γίνω γιατρός αλλά τελικά πρέπει να μου αρέσει να βιδώνω βίδες. Το λέει και η διαφήμιση!

Θέλω και μπορώ να γίνω γιατρός αλλά τελικά πρέπει να

μου αρέσει να βιδώνω βίδες. Το λέει και η διαφήμιση!

Από το Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Αυτό δεν είναι πολιτική ζωή, δεν είναι πολιτική σκηνή, δεν είναι πολιτική αντιπαράθεση. Είναι το ξεβράκωμα ενός πολιτικού συστήματος που όχι μόνο δεν φορούσε ποτέ του ρούχα αλλά δεν μπήκε στον κόπο να φορέσει και ποτέ του βρακί. Και να πεις ότι κυκλοφορούσαν ξεβράκωτοι, από άποψη, να τους σεβαστείς. Ετούτοι εδώ κυκλοφορούν υποστηρίζοντας πως φοράνε τα καλά τους κοστούμια και τις ολομέταξες γραβάτες αλλά στην πραγματικότητα περιφέρονται ολοτσίτσιδοι προσπαθώντας να μας πείσουν για το αντίθετο.
Από πού να ξεκινήσει κανείς;
Από τον πρωθυπουργό που πανηγυρίζει για το πρωτογενές πλεόνασμα όταν το δημόσιο χρωστάει στους πολίτες 6,5 δις ευρώ και για να προκύψει το πλεόνασμα αυτό, το οποίο είναι και υπό αμφισβήτηση, ξεχαρβαλώθηκε η υγεία, απολύθηκε κόσμος και η φορολόγηση έφτασε στο κόκκινο;
Από το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνάει για 40 χρόνια;
Το καινούργιο ασφαλώς θα το μάθατε! Στους υπαλλήλους, λέει, της Βουλής, θα χορηγείται εφάπαξ 63 μισθών, που μεταφράζεται σε ένα ποσό που κυμαίνεται από 83.000 ευρώ μέχρι 152.000 ευρώ, τη στιγμή που για τους άλλους δημόσιους υπαλλήλους υπάρχει η «οροφή» των 40.000 ευρώ στα εφάπαξ που θα πάρουν.
Βέβαια, όταν μιλάμε για υπαλλήλους της Βουλής μιλάμε για τα παιδιά, τους συγγενείς και τους κολλητούς όλων αυτών που πέρασαν, ως Βολευτές από τη Βουλή και τη μετέτρεψαν από «Ναό της Δημοκρατίας» σε «Ναό της Συγγενοκρατίας».
Από τον υπουργό παιδείας που σκορπάει εκατομμύρια για αξιολογητές και προγράμματα όπως το COMENIUS, το ERASMUS, το LEONARDODAVINCI τη στιγμή που η δημόσια εκπαίδευση διαλύεται; Πόσοι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να προσληφθούν με τα χρήματα αυτά και πόσοι θα γλύτωναν τη διαθεσιμότητα και τις απολύσεις;
Πόσο στοίχισε η διαφημιστική καμπάνια για το «πρόγραμμα δια βίου μάθησης», σύμφωνα με το οποίο θα μπορεί, δήθεν, ο καθένας να σπουδάζει και να κάνει το επάγγελμα που του αρέσει;
Αλήθεια κύριε Αρβανιτόπουλε, πιστεύετε ότι το παιδί των ανέργων θα μπορεί να σπουδάσει και να κάνει το επάγγελμα που του αρέσει;
Είναι σε θέση να καταβάλλει τη μέγιστη προσπάθεια, όπως εσείς ο ίδιος αναφέρατε, που απαιτεί το «Νέο Λύκειο»;
Γιατί, κύριε Αρβανιτόπουλε δεν κάνετε το σχολικό βιβλίο τη μοναδική «τράπεζα θεμάτων» για όλες τις τάξεις λυκείου; Επειδή θίγονται οι μεγαλοφροντιστές; Δεν σας ανησυχεί το ότι έπσευσαν πολύ γρήγορα να σας χειροκροτήσουν για τη θέσπιση του «Νέου Λυκείου»; Χρυσές δουλειές θα κάνουν υπουργέ μου και όποιος γονιός έχει, το παιδί του θα προχωράει για να σπουδάσει αυτό που θέλει. Όποιος δεν έχει, το παιδί του θα αναγκάζεται να κάνει αυτό που του επιτρέπει το «σύστημά» σας.
Ξέρετε κάτι; Δεν είναι μόνο τα παιδιά που τους αρέσει να βιδώνουν βίδες αλλά οι γονείς του τον πιέζουν να γίνει γιατρός, όπως, πολύ πονηρά, αναφέρετε στη σχετική διαφήμιση. Υπάρχουν και παιδιά που τους αρέσει η Ιατρική και έχουν και τα προσόντα να το κάνουν, αλλά δεν θα μπορέσουν ποτέ γιατί οι γονείς του δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν, οικονομικά, στον οικονομικό αγώνα δρόμου που θεσπίσατε με το «νέο λύκειο». Αλλά και αν καταφέρει να τερματίσει στον αγώνα δρόμου, δεν θα μπορέσει να πάει να σπουδάσει μακριά από το σπίτι του γιατί φροντίσατε, εσείς και οι προηγούμενες κυβερνήσεις να εξαθλιώσετε τους γονείς του και να τους στραγγίξετε οικονομικά. Οπότε, τι του μένει υπουργέ μου; Να αρχίσει σιγά-σιγά να του αρέσει να βιδώνει βίδες αντί να σκέφτεται την Ιατρική.
Προφανώς, η διαφημιστική καμπάνια, σε τέτοια παιδιά απευθύνεται γιατί τα υπόλοιπα που θα έχουν την οικονομική δυνατότητα, το ξέρετε πολύ καλύτερα από μένα, θα σπουδάσουν τελικά αυτό που θέλουν και θα κάνουν και το επάγγελμα που τους αρέσει. Το πορτοφόλι να είναι καλά. Στην οικονομική ζούγκλα που ζούμε, όλα αγοράζονται με τη βοήθεια της ιδιωτικής εκπαίδευσης είτε εντός είτε και εκτός Ελλάδας. Και πτυχία και μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Ή μήπως όχι;
Καλό θα είναι υπουργέ μου, κάπου μέσα στο διαφημιστικό μήνυμα να μπει μια διευκρίνιση:
«Απευθύνεται σε παιδιά ενός κατώτερου Θεού, όχι αυτόν τον ανώτερο του Χρήματος»

Νέες μορφές ελέγχου - ο λαϊκισμός

Με δύο τρόπους μπορεί να υλοποιηθεί η κάθε λογής (ιδεολογική, πολιτική, οικονομική) εκμετάλλευση του λαού: με τον απροκάλυπτο, που έχει τη μορφή βίαιης επιβολής, και με το συγκαλυμμένο, που εκδηλώνεται με τη μορφή κολακείας, ιδεολογικής παραπλάνησης και πνευματικής χειραγώγησης.

Το βέβαιο είναι πως ούτε ο ένας ούτε ο άλλος προσιδιάζουν σε μια αληθινά δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία. Η εξουσία πηγάζει και ασκείται -έστω και έμμεσα- απ’ το λαό και δεν έχει κανένα λόγο να στρέφεται άμεσα ή έμμεσα εναντίον του. Όμως, από την αξιωματική αυτή αρχή μέχρι την πράξη φαίνεται πως μεσολαβεί ανησυχητικά μεγάλη απόσταση.

Αυτό, τουλάχιστον, μαρτυρεί το πλήθος των νέων, έμμεσων και συγκαλυμμένων μορφών επιβολής (παραπληροφόρηση, διαφήμιση, ηλεκτρονικός έλεγχος κτλ.), που απλώνονται σε όλο το κοινωνικό φάσμα, για να αναπαράγουν και να ενισχύσουν το υφιστάμενο πλέγμα εξουσιαστικών σχέσεων. Πρόκειται για τεχνικές που δεν καθιστούν συνειδητή την άσκηση του ελέγχου και δεν υλοποιούν την επιβολή του δίχως τη συναίνεση, παθητική τις περισσότερες φορές, αυτού που την υφίσταται. Βασικό, λοιπόν, γνώρισμα είναι η περιορισμένη χρήση σωματικής βίας και η απεριόριστη άσκηση πνευματικής και ψυχολογικής, αναμεμειγμένης με ισχυρές δόσεις παραπληροφόρησης, κολακείας, δημαγωγίας κτλ.

Η χαρακτηριστικότερη ανάμεσα σε αυτές είναι ο λαϊκισμός. Η έννοιά του περικλείει ένα σύνολο φαινομένων και πρακτικών που ως κύριο χαρακτηριστικό έχουν την ιδιοποίηση του γνήσιου λαϊκού στοιχείου με σκοπό τη νόθευση και την αλλοίωση του. Μ’ άλλα λόγια, ο λαϊκισμός είναι η ψευδεπίγραφη λαϊκότητα, αυτή που φαίνεται να εκφράζει (στο χώρο της τέχνης) ή να υπηρετεί (στο χώρο της πολιτικής και της ιδεολογίας) το λαό, χωρίς να κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Το αντίθετο μάλιστα· στην ουσία αποτελεί μια επίθεση αισθητικής, ιδεολογικής, πολιτικής ευτέλειας, που σκοπό έχει να υποβαθμίσει το αισθητικό κριτήριο του ανθρώπου, να χειραγωγήσει τις ιδεολογικές αναζητήσεις και να ελέγξει τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ώστε να διαιωνίσει την καταπίεση και να εντατικοποιήσει την εκμετάλλευσή του. Πρόκειται, λοιπόν, για μια μεθοδευμένη προσπάθεια αποστέρησης των αισθητικών, ιδεολογικών και πολιτικών αντιστάσεων του πολίτη και ευρύτερα του λαού, για να μεταπέσουν στην κατάσταση του υπηκόου και της μάζας αντίστοιχα.

Γιατί, πράγματι, από τον δημαγωγό πολιτικό, που επικαλείται τα λαϊκά συμφέροντα, ως την εμπορευματοποιημένη τέχνη έχουμε ένα σύνολο λαϊκιστικών φαινομένων που απλώνονται σε όλο το κοινωνικό εποικοδόμημα, καλύπτοντάς το με αυτό που οι στοχαστές της Σχολής της Φρανκφούρτης ονόμασαν "μαζική κουλτούρα". Έναν πολιτισμό, δηλαδή, που δεν παράγει πολιτική, τέχνη, ιδεολογία, αθλητισμό κτλ. ως προϊόν κοινωνικών διεργασιών αλλά άνωθεν σχεδιασμών και δεν υπηρετεί τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού αλλά τις σκοπιμότητες και τις επιδιώξεις της εξουσίας.

Μπορεί, λοιπόν, η εξουσία στην εποχή μας να έχασε το δικαίωμα της ασύδοτης χρήσης βίας, αλλά αυτό δε μείωσε την ισχύ της. Νέοι και πιο αποτελεσματικοί τρόποι ανακαλύφθηκαν, για να αναπληρώσουν την εξωτερική και απροκάλυπτη επιβολή με μορφές ελέγχου που ως κύριο γνώρισμα έχουν την εσωτερική (πνευματική, ιδεολογική, ψυχική) καθυπόταξη του ανθρώπου. Αυτός, ακριβώς, είναι και ο ρόλος του λαϊκισμού.

 Αναρτήθηκε από ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ φιλόλογος

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής σε 13α κείμενα.

Από το εξαιρετικό blog   Cogito ergo sum.

 

 

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (1)

Στα πρόσφατα σημειώματά μας για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, κάναμε λόγο για τις "δυνάμεις καταστολής" που έδρασαν τότε. Σ' αυτές συμπεριλαμβάνονται οι αστυνομικοί, οι εσατζήδες και ο στρατός. Σήμερα, σαράντα χρόνια αργότερα, τα πράγματα είναι πιο απλά αφού η ΕΣΑ δεν υπάρχει και ο στρατός δεν έχει λόγο να ανακατευτεί. Σήμερα υπάρχουν τα ΜΑΤ, ένα από τα "επιτεύγματα" της μεταπολίτευσης.

Η σύσταση των ΜΑΤ έγινε από τον γενικό γραμματέα τού υπουργείου δημόσιας τάξης της πρώτης κυβέρνησης Καραμανλή, τον Αναστάσιο Μπάλκο(*). Όμως, η αρχική ιδέα τής σύστασής τους πρέπει να οφείλεται στον δοτό πρωθυπουργό τού Παπαδόπουλου, τον Σπύρο Μαρκεζίνη:

"Επί του θέματος του ειδικού εξοπλισμού της Αστυνομίας και της Χωροφυλακής είχον ήδη εκφράσει την απορίαν μου εις τον κ. Δασκαλόπουλον (σ.σ.: τότε αρχηγό της Αστυνομίας Πόλεων), ο οποίος αν ενθυμούμαι καλώς μου είπεν ότι οσάκις προέκυπτε τοιούτον ζήτημα δεν εγίνετο δεκτόν. Προεδικάζετο ούτως ειπείν ότι εις περίπτωσιν σοβαροτέρων κάπως ταραχών, θα επενέβαινε ο στρατός. Εγώ αντιθέτως επηρεασμένος από όσα είδα εις την πλατείαν Χιλής εις το Παρίσι, όπου κατά σύμπτωσιν το έτος εκείνο ευρέθην όταν επρόκειτο να γίνη διαδήλωσις εις μνήμην του Αλιέντε, είχον εντυπωσιασθή. Διότι είδα αστυφύλακας με μάσκας και ασπίδας που ενεθύμιζον πολεμιστάς του μεσαίωνος καθώς και ειδικά μηχανοκίνητα της αστυνομίας. Και έκαμα τότε την σκέψιν, ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα η σημερινή Αστυνομία, του Αγγλικού τύπου ή και η Χωροφυλακή, ανήκει εις εποχήν η οποία έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Εφερα λοιπόν το θέμα εις τον ίδιον τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας (σ.σ.: τον Γεώργιο Παπαδόπουλο). Αν η Αστυνομία και η Χωροφυλακή διέθετε αυτόν τον αναγκαίον και σύγχρονον οπλισμόν του οποίου η πρώτη παραγγελία έγινε επί των ημερών μου, είναι πάρα πολύ πιθανόν να καθίστατο περιττή η επέμβασις των τεθωρακισμένων εις το Πολυτεχνείον και να μη προέκυπτε ανάγκη κηρύξεως του στρατιωτικού νόμου" (Σπ. Μαρκεζίνης, "Αναμνήσεις 1972-1974", έκδοση του συγγραφέα, 1979, σελ. 433-434).

Όπως φαίνεται, ο Μαρκεζίνης υποστήριζε πως δεν θα επενέβαινε ο στρατός στο Πολυτεχνείο και η ιστορία θα είχε πάρει διαφορετική τροπή, αν είχε προλάβει να δημιουργήσει την ειδική αστυνομική μονάδα που ονειρευόταν. Αυτή η μονάδα έμελλε να δημιουργηθεί λίγο μετά την πτώση τής χούντας, κατόπιν εντολής τού ίδιου του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Την εντολή ανέλαβε να εκτελέσει ο Μπάλκος (στον οποίο ανήκει και η ονομασία "Μονάδες Αποκατάστασης Τάξεως - ΜΑΤ"), η δε υλοποίηση του σχεδίου ανατέθηκε στον Ηλία Ψυχογιό.

Ο Ηλίας Ψυχογιός ήταν παλιά καραβάνα τής αστυνομίας, όντας στο σώμα από το 1945 και φτάνοντας μέχρι το αξίωμα του υπαρχηγού τής Αστυνομίας Πόλεων. Ο Μπάλκος έκρινε ότι ο Ψυχογιός διέθετε την απαιτούμενη πείρα, εφ' όσον είχε ενεργή συμμετοχή τόσο στην καταστολή των προδικτατορικών διαδηλώσεων όσο και στα γεγονότα τού Πολυτεχνείου. Λεπτομέρεια: ο Ψυχογιός (μαζί με δυο ακόμη αξιωματικούς) είχε πάει το 1961 στις ΗΠΑ για εκπαίδευση στην καταστολή διαδηλώσεων και επιστρέφοντας εισήγαγε στην αστυνομία την χρήση δακρυγόνων.

Το 1978, ο Ψυχογιός οργάνωσε ένα ακόμη ειδικό αστυνομικό σώμα. Ήταν οι "Μονάδες Ειδικών Αποστολών - ΜΕΑ". Ενώ τα ΜΑΤ ασχολούνταν κυρίως με τις διαδηλώσεις, τα ΜΕΑ ασχολούνταν με τα υπόλοιπα προβλήματα "τάξης". Η πρώτη εμφάνιση του νέου σώματος έγινε το 1978, κατά την επιδρομή στο σπίτι τού γιατρού Βασίλη Τσιρώνη, στο οποίο ο ιδιόρρυθμος αναρχικός γιατρός ήταν ταμπουρωμένος και αποκλεισμένος πάνω από 8 μήνες και το είχε χαρακτηρίσει ως "ανεξάρτητο κράτος". Η επέμβαση των -ανεκπαίδευτων- ΜΕΑ στέφθηκε από παταγώδη αποτυχία και κατέληξε στον θάνατο του Τσιρώνη, ο οποίος παρουσιάστηκε από τις αρχές ως αυτοκτονία.

Στο μεταξύ, τα ΜΑΤ έχουν προλάβει να δείξουν τα δόντια τους σε αρκετές περιπτώσεις, δυο από τις οποίες ήσαν χαρακτηριστικές. Η πρώτη αφορά την απόπειρα του ΕΚΚΕ (το τότε αρκετά ισχυρό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας) να πραγματοποιήσει την πρωτομαγιά του 1977 πορεία από το πεδίο του Αρεως προς το σκοπευτήριο της Καισαριανής, παρά την απαγόρευση. Τα ΜΑΤ τους περίμεναν στο άγαλμα της Αθηνάς. Οι διαδηλωτές επιχείρησαν να προχωρήσουν χρησιμοποιώντας σαν δόρατα τα κοντάρια των σημαιών τους, περικυκλώθηκαν όμως από υπέρτερες αστυνομικές δυνάμεις κι εξαναγκάστηκαν σε συντεταγμένη υποχώρηση.

Η δεύτερη έγινε πάλι το 1977, κατά την καθιερωμένη πορεία τού Πολυτεχνείου. Εκείνη την χρονιά, η κυβέρνηση Καραμανλή είχε απαγορεύσει την πορεία. Τα ΜΑΤ περίμεναν τους διαδηλωτές στα Χαυτεία, όπου τους επιτέθηκαν, έχοντας πρώτα φροντίσει να αποκόψουν κάθε οδό οπισθοχώρησης. Οι διαδηλωτές εγκλωβίστηκαν και έγινε μακελειό. Ο Ψυχογιός καμαρώνει: "Ο Καραμανλής ρώτησε 'ποιός είναι ο επικεφαλής, να τον συγχαρώ'. Του άρεσε πολύ ότι τους είχα κλείσει την οπισθοχώρηση. Ηταν μια πολύ ωραία επιχείρησις".

Ο Ψυχογιός είχε εισηγηθεί έναν τρόπο δράσης των ΜΑΤ ο οποίος δεν αποσκοπούσε απλώς στην διάλυση των διαδηλωτών αλλά στο τσάκισμά τους. Σύμφωνα μ' αυτόν, οι συμπαγείς δυνάμεις των ΜΑΤ επιτίθενται ως σφήνα στο κέντρο της διάταξης των διαδηλωτών με σκοπό να τους διασπάσουν, ενώ άλλες αστυνομικές δυνάμεις εμποδίζουν την πλευρική διαφυγή τους. Ευτυχώς, κάποιοι κατάλαβαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα σκοτωνόταν πολύς κόσμος και η πρόταση του Ψυχογιού δεν υιοθετήθηκε ποτέ.

Αλλά θα συνεχίσουμε.


(*) Στις εκλογές τού 1977, ο Μπάλκος εκλέχτηκε βουλευτής Πρεβέζης και ορίστηκε υπουργός δημόσιας τάξης, χαρακτηριζόμενος από πλεόνασμα εθνικοφροσύνης και έλλειμμα ευφυΐας. Ο Μπάλκος είχε και το κουσούρι τού συγγραφέα κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων, δίχως να διαθέτει το παραμικρό συγγραφικό ταλέντο. Γέλασε όλη η Ελλάδα όταν κυκλοφόρησε το βλακώδες "Δίχτυα στην Τασκένδη" (Ατλαντίς, 1979), το οποίο σήμερα θεωρείται "καλτ" και τα ελάχιστα αντίτυπα που κυκλοφορούν σε παλαιοβιβλιοπωλεία πωλούνται γύρω στα 50 ευρώ.

 

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (4)

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (5)

Η"δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (6)

"δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (7) 

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (8)

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (9)

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (10)

 Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (11)

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (12)

Η "δημοκρατία" τής αστυνομικής καταστολής (13)