Σε κάθε μεσαίωνα μυρίζει καμένη σάρκα

Σε κάθε μεσαίωνα μυρίζεικαμένη σάρκα

Από atexnos

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

Ο θάνατος είναι για όλους. Γεννιέσαι-πεθαίνεις. «Σκοτάδι, μια λάμψη κι ύστερα πάλι σκοτάδι», λέει ο Μπέκετ στο “Περιμένοντας τον Γκοντό”. Αυτή η λάμψη είναι που έχει σημασία. Πόσο θα αποτυπωθεί στα μάτια των σύγχρονών μας, πόσο θα φωτίσει τους επόμενους.

Εκείνη, την ύστατη στιγμή, λίγο πριν το αμετάκλητο τέλος, πρέπει να λειτουργεί ένας ισολογισμός. Κι ένα αμετάκλητο ερώτημα. Τί έκανα;

 Τί πρόσφερα; Το έθεσε ο μεγάλος παρατηρησιακός αστρονόμος Τύχοο Μπράχε καθώς ξεψυχούσε στην αγκαλιά του Κέπλερ. Είχε αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη των ουρανίων σωμάτων. Χιλιάδες ώρες παρατήρησης. Παρ’ όλα αυτά πέθαινε στις 24 Οκτωβρίου του 1601, ουρλιάζοντας:

Κατασκευάζοντας νέους εχθρούς του λαού στην υπηρεσία τρίτων

Άποψη. Η εμπλοκή των σχέσεων με Ρωσία και οι κίνδυνοι

 

 

 

Η στήλη δεν ανήκει στο χώρο των πολιτικών στηλών που υπεισέρχεται σε εθνικά και διεθνή θέματα και ειδικά σε ευαίσθητες περιοχές τους.

 

Κάποιες φορές όμως μπορεί να εκφράσει ανησυχίες όπως έκανε πολλές φορές με τις πιέσεις που ασκούσαν οι ξένοι δανειστές να αποδεχτούμε καταστροφικές ρυθμίσεις. Και δικαιωθήκαμε, δυστυχώς, από τα αποτελέσματα.

 

Το νέο θέμα που, αντί να λυθεί στα γρήγορα, παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις είναι η απέλαση των 2 Ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα. Η εξέλιξη αυτή, πέρα από το ουσιαστικό μέρος που αφορά εμπλοκή σε διπλωματικό επίπεδο, δεν είναι καθόλου καλή για την Ελλάδα αφού σε μια δύσκολη καμπή με ανοικτά πολλά εθνικά και διεθνή μέτωπα πρέπει να αντιμετωπίσει και πρόσθετα αχρείαστα προβλήματα.

Πόλεμος και πολιτική : Για την φενάκη περί υπεράσπισης της πατρίδας

Η απουσία αντιπολεμικού κινήματος με εργατικά επαναστατικά χαρακτηριστικά και στις δύο πλευρές του Αιγαίου δίνει τον απαραίτητο χώρο και χρόνο στις αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας να παίζουν επικίνδυνα πολεμικά παιχνίδια σε βάρος των συμφερόντων και των πραγματικών αναγκών του κόσμου της εργασίας. Οξύνονται τα εθνικιστικά πάθη, ανασύρεται για άλλη μια φορά η μυθοπλασία της υπεράσπισης της πατρίδας , και σύρονται οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές μάζες σε ένα γαϊτανάκι πολεμοχαρούς κενότητας που στην πραγματικότητα δεν τους αφορά.

γράφει ο  Χρήστος Μιάμης

Την ίδια στιγμή οι φασίστες της ΧΑ αδράχνουν την ευκαιρία προκειμένου ερεθίσουν τα πατριωτικά συναισθήματα των μαζών μετατρέποντάς τα σε ένα πρωτόγονο εθνικισμό με σαφή φασιστικά χαρακτηριστικά, σε μια απόπειρα να επανακτήσουν το χαμένο πολιτικό έδαφος, προκειμένου να αποτελέσουν ξανά δεσπόζουσα πλευρά του αστικού πολιτικού παιγνίου. Ο κίνδυνος του φασισμού στην χώρα, που σε καμία χρονική στιγμή τα τελευταία χρόνια δεν έπαψε να υφίσταται, επανεμφανίζεται τώρα αναβαπτισμένος, όπως και υποβοηθούμενος από τη αστική πολιτική που διατηρεί τον πολιτικό ρόλο της ΧΑ ως την τελική εφεδρεία του καθεστώτος,  για την συντριβή του κόσμου της εργασίας.

Υπόθεση Novartis : Το φάρμακο, οι φαρμακοτρίφτες και οι ασθενείς

Πυκνός κουρνιαχτός σηκώθηκε από την υπόθεση Novartis. Το πολιτικό σκηνικό επιμερίστηκε ανάμεσα σε αυτούς –τους ανεκδιήγητους συριζαίους- που θέλουν να αφεθεί η δικαιοσύνη να κάνει απερίσπαστη την δουλειά της και σε αυτούς –ΝΔ και λοιπός αστικός θίασος- που κατηγορούν την κυβέρνηση ότι παρεμβαίνει στην δικαιοσύνη επιδιώκοντας να κατασκευάσει ένα σκάνδαλο και μαζί και τους απαραίτητους ενόχους. Η δικαιοσύνη δε μίλησε ακόμη βέβαια. Θα μιλήσει υποθέτω τελευταία, ανεξάρτητα και αμερόληπτα,  όπως πάντα άλλωστε.

Ξεπροβάλλει λοιπόν το σκάνδαλο, ώστε να καταδειχθεί η ηθική ανωτερότητα της «αριστερής κυβέρνησης» να αναδειχθεί η σαπίλα του «παλιού πολιτικού συστήματος» και να ξεπλυθεί το σύνολο της φαρμακοβιομηχανίας μέσα από την Novartis, που αντιμετωπίζεται ως η ακραία εξαίρεση, ενώ το σκάνδαλο που την αφορά,  ως η έκφραση της βουλιμίας κάποιων ανώτερων στελεχών της, βουλιμία, που συναντήθηκε με μια ανάλογη λαιμαργία πολιτικών προσώπων. Μεμονωμένες περιπτώσεις δηλαδή. Όπως όλα στον καπιταλισμό.

Η κοινωνιολογία των πολιτικών οργανώσεων της Αριστεράς

Η κοινωνιολογία των πολιτικώνοργανώσεων της Αριστεράς

Από herko

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου //
Καθηγητής Κοινωνιολογίας/Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε την ταξική βάση («ταξικότητα») και την οργανωτική δομή των πολιτικών οργανώσεων της Αριστεράς, καθώς από αυτούς τους παράγοντες εξαρτάται η αξιοπιστία του προγραμματικού τους λόγου (αντικαπιταλιστικού, αντιιμπεριαλιστικού, αντιφασιστικού κ.ο.κ.). Επομένως θα γνωρίζουμε, αφήνοντας στην άκρη τις εξαγγελίες, τι αυτές μπορούν να κάνουν, μέχρι πού μπορούν να φτάσουν.

Ο ταξικός χαρακτήρας μιας πολιτικής οργάνωσης ελέγχεται κοινωνιολογικά, αν πληρούνται δύο βασικοί όροι. Ο ένας έχει να κάνει με την κοινωνική βάση αυτών των οργανώσεων (ταξικές θέσεις των μελών τους), και ο δεύτερος, αν αυτές έχουν αυτονομηθεί από άτομα, παρέες και πρακτικές, συγκροτώντας μια «δομή», ώστε ο προγραμματικός τους λόγος να εμφανίζεται ενιαίος, και να μην αλλάζει ανάλογα με τα άτομα, τον εργασιακό χώρο, τη γεωγραφική περιοχή κ.ο.κ. Ο δεύτερος λόγος είναι εξίσου σημαντικός, καθώς η εκπροσώπηση ταξικών συνιστά κοινωνική σχέση και όχι προσωπική σχέση. Στις προθέσεις μας είναι να περιγράψουμε το πρόβλημα και να διατυπώσουμε κάποια ερευνητικά ερωτήματα ώστε στη συνέχεια αυτά να υποστηριχτούν  και εμπειρικά.

«Πως είναι δυνατόν στη ΓΣΕΕ να κυριαρχεί η ΠΑΣΚΕ;»

 

Δεν ξέρω πόσες φορές τα προηγούμενα χρόνια άκουσα το εξής ερώτημα:

«Πως είναι δυνατόν στη ΓΣΕΕ να κυριαρχεί η ΠΑΣΚΕ;»

Θλιβερές φιγούρες, είχαν μαζευτεί στην πλατεία απέναντι από το Εργατικό Κέντρο Πάτρας. Κάθε φορά που εμφανιζόταν δημοσιογράφος με κάμερα πετάγονταν κι άρχιζαν το σώου.

Και το σώου συνεχιζόταν πότε με φωνές κι άλλοτε με στριγκλιές κι όσο οι κάμερες ήταν ανοιχτές. Όταν έσβηναν, γύριζαν πίσω στην πλατεία κι έπιναν ήσυχα το καφεδάκι τους, να ανακτήσουν δυνάμεις για το επόμενο νούμερο του σώου.

Όλοι κι όλοι ήταν δέκα. Τόσοι μόνο μαζεύτηκαν. Αλήθεια που ήταν οι εργαζόμενοι που τους «ψήφισαν» και τους «εξέλεξαν» αντιπροσώπους στο συνέδριο;

Πως και δεν βρέθηκαν 100 ή έστω 50, είκοσι άτομα βρε αδερφέ, να έρθουν να υποστηρίξουν το δίκιο των «εκλεγμένων» τους που τους το «στέρησαν με αντιδημοκρατικό» τρόπο τα σωματεία κι οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ;

Με αφορμή μία «γελοιογραφία»

 

Με αφορμή μία «γελοιογραφία»

 

Από atexnos

 

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Τα 100 χρόνια από την Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, που άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας «στοιχειώνει» του εχθρούς της, τους ποικιλώνυμους εκπροσώπους του παλιού και σάπιου καπιταλιστικού κόσμου. Στον κοινό αντικομουνιστικό αγώνα κάποιοι έχουν θέσει και το σκιτσογραφικό τους, αδιαμφισβήτητο ταλέντο.

Αφορμή για το παρακάτω σχόλιο το σκίτσο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (29/10) γνωστού γελοιογράφου.

Η "σύγκρουση των πολιτισμών" και η συνάντηση Τσίπρα-Τραμπ

Το 1998, ο εκδοτικός οίκος Terzo Books έδωσε στην κυκλοφορία το εξαιρετικά ενδιαφέρον και πολυσυζητημένο έργο του -μακαρίτη πλέον- πολιτειακού πολιτικού επιστήμονα και καθηγητή τού Χάρβαρντ Σάμιουελ Π. Χάντινγκτον "Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης". Σε σύντομο χρονικό διάστημα ακολούθησε και δεύτερη έκδοση αλλά το βιβλίο ήταν εξαντλημένο εδώ και πολλά χρόνια, ώσπου επανεκδόθηκε πριν λίγο καιρό από τις εκδόσεις Πατάκη.

Με το έργο του αυτό, ο Χάντινγκτον επιχειρεί ουσιαστικά να απαντήσει στο πολύκροτο "Τέλος της Ιστορίας" του Φράνσις Φουκουγιάμα, όπου διατρανωνόταν η άποψη ότι η κατάρρευση του σοσιαλισμού οδηγεί αναπόφευκτα στην παγκόσμια ειρήνη διά της επικρατήσεως του καπιταλισμού. Ο Χάντινγκτον προσπαθεί να καταδείξει ότι οι συγκρούσεις και οι ρήξεις θα συνεχιστούν λόγω πολιτισμικών διαφορών.

Φάε εργάτη την κινόα σου

 

Η εργασία γίνεται όλο και πιο πιεστική, όλο και πιο απάνθρωπη. Πλέον σε κάθε γραφείο εργαζόμενου δεν βρίσκονται κορνίζες με φωτογραφίες της οικογένειάς του, αλλά σωληνάρια με βιταμίνες, βασιλικός πολτός, υπερτροφές και ενεργειακά ποτά.

 

2310net

 

 

Η άνθηση των υπερτροφών και του ενδιαφέροντος για υγιεινή διατροφή που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια είναι χωρίς προηγούμενο. Η πρόσβαση στην (παρα)πληροφόρηση μέσω του διαδικτύου έχει δημιουργήσει μια γενιά ειδικών και στη διατροφολογία. Παράλληλα, η προώθηση ενός νέου χίπστερ lifestyle έχει φέρει στο καθημερινό μας τραπέζι διάφορα προϊόντα την ύπαρξη των οποίων μεγαλώνοντας αγνοούσαμε. Όσοι ανήκουν στη γενιά που μας κυνηγούσε η μάνα μας να φάμε το αυγό μας με καταλαβαίνουν. Οι σημερινές μανάδες κυνηγάνε τα καμάρια τους να φάνε το αβοκάντο τους.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό;

ΕΧΟΥΣΙ ΓΝΩΣΙΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

 

 

Με το 20^ο συνέδριο του ΚΚΕ οι κριτικές, με θετικό ή αρνητικό πρόσημο αναλόγως οπτικής και σκοπιμοτήτων, ένθεν κακείθεν επικεντρώνονται στη συστημικότητά του και το ρόλο του στο αστικό καθεστώς. Είναι το κομβικό σημείο όπου συναντώνται αστοί και υπερεπαναστάτες, οι μεν για να επαινέσουν τη σύνεση του κόμματος ( π.χ. άρθρο του Μ. Κοττάκη στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ «Συστήνω σε συντηρητικούς πολίτες να μελετήσουν την ομιλία Κουτσούμπα στο 20ό Συνέδριο του Κόμματος. Θα εντυπωσιαστείτε, αγαπητοί, με τη συμφωνία σας σε βασικές θέσεις του ΚΚΕ),  οι δε για να το κατηγορήσουν για την έλλειψη επαναστατικότητας (π.χ από τον Εργατικό Αγώνα,Η μεγάλη τραγωδία είναι, πως ένα τέτοιο κόμμα, με τη γνωστή ηρωική ιστορία του, διασύρεται με αυτήν την πρακτική της ηγετικής ομάδας του, ευνουχίζεται και διαρκώς συρρικνώνεται και με τις ανεδαφικές και αδιέξοδες θέσεις του, όπως για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι να έρθει ο σοσιαλισμός!!! κλπ, δεν μπορεί να παίξει τον ιστορικό του ρόλο υπέρ του λαού»).  

Σκέψεις με αφορμή την ανακοίνωση της Ν.Ε Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ για τα γεγονότα στα εγκαίνια των γραφείων της Χρυσής Αυγής στη Βέροια

                    Φωτο αρχείου: Καμμένος, Δρίτσας, Αϊβαλιώτου, ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ   

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Με αφορμή τη σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Ημαθίας  για τα γεγονότα που έγιναν για τα εγκαίνια των γραφείων της «Χρυσής Αυγής» στη Βέροια ας μας επιτραπούν ορισμένα πολιτικά σχόλια γενικότερου χαρακτήρα:

1. Να συμφωνήσουμε με το  γεγονός ότι  «καταδικάζει τις ενέργειες των αστυνομικών δυνάμεων και την άσκοπη και υπερβολική χρήση δακρυγόνων..» και ζητά έρευνα από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη . Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι και στα χρόνια διακυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχαμε σε διάφορες περιπτώσεις παρόμοιες «συμπεριφορές» από αστυνομικές δυνάμεις  καθώς και  παρόμοιες ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου δεν θα πρέπει να μετατοπίζονται «προς τα κάτω». Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι κάθε είδους αντιλαϊκή πολιτική συνοδεύεται αργά ή γρήγορα από τον αυταρχισμό.

 

 

The talented Mr. Ford

Από Σφυροδρέπανος

Γράφει ο Φραγκίσκος Λαγωνικάκης //

Στην εκπομπή της περασμένης Πέμπτης (10-11-2016) των Ν. Μπογιόπουλου και Μ. Κοττάκη στο Real, ειπώθηκε κάποια στιγμή από τον δεύτερο ότι παλιότερα ο καπιταλισμός ήταν πιο ανθρώπινος, μάλιστα, αναφέρθηκε ως σχετικό παράδειγμα και το όνομα του H. Ford (1863 – 1947).¹ Αυτού του είδους οι απόψεις περί καπιταλισμού εντάσσονται σε ένα ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο ο καπιταλισμός δεν έχει από τη φύση του καταστροφικές ιδιότητες (για το περιβάλλον, τους ανθρώπους, την οικονομία), αλλά γίνεται «κακός» εξαιτίας απερίσκεπτων ανθρώπινων παρεμβάσεων. Δεν θα εξετάσουμε εδώ αν αυτός ο ισχυρισμός ισχύει –που δεν ισχύει- αλλά ακολουθώντας τη λογική του καλού και του κακού καπιταλισμού, και των καλών και κακών καπιταλιστών, εμείς θα σταθούμε σε έναν από τους «καλούς»- σύμφωνα με τα λεγόμενα του κυρίου Κοττάκη- καπιταλιστές, τον Henry Ford. O Ford είναι από τους πιο δημοφιλείς ταγούς της καπιταλιστικής οικονομίας, και θαυμάζεται από το σύνολο των θιασωτών της, αυτός είναι και ο λόγος που αποτελεί ιδανικό παράδειγμα προς διερεύνηση.

Το άρθρο χωρίζεται σε τρεις θεματικές. Στην πρώτη θα εξεταστεί τόσο η ιδεολογική όσο και η οικονομική σχέση του Ford με τους Ναζί. Στη δεύτερη θεματική θα αναφερθούμε στον ακραίο πατερναλισμό του Ford που έφτανε στο σημείο να θέλει να ρυθμίζει τις ζωές των υπαλλήλων του. Στην τρίτη και τελευταία θα μας απασχολήσει η στάση του Ford απέναντι στον εργατικό συνδικαλισμό, καθώς επίσης και το πώς αντιμετώπιζε αυτός και οι τραμπούκοι του το ενδεχόμενο απεργιών και λοιπών εργατικών κινητοποιήσεων.

Προλεγόμενα μιας κοινωνιολογίας της ελληνικής Αριστεράς

 

Προλεγόμενα μιας κοινωνιολογίας της ελληνικής Αριστεράς

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου* //

Καθώς υπάρχει  μεγάλη σύγχυση για το ποιος είναι αριστερός, αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοπροσδιορίζεται ως Αριστερά, θα προτείναμε μια κοινωνιολογική προσέγγιση της Αριστεράς επισημαίνοντας εν πρώτοις πως αυτή συνιστά ένα διαταξικό μόρφωμα (και πολιτισμικό) θεματοποιώντας κυρίως ζητήματα στη σφαίρα αναπαραγωγής, δηλαδή στη σφαίρα κυκλοφορίας των αγαθών (κατανομή, κατανάλωση, τρόποι ζωής κ.λπ.), περιορισμένα όμως στη σφαίρα παραγωγής του κοινωνικού πλούτου. Να υπενθυμίσουμε, για να κατανοήσουμε καλύτερα το ιδεολογικό-θεωρητικό υπόβαθρο της Αριστεράς, ότι το πολιτικό στοιχείο, η κατανομή και η κατανάλωση με τους συνακόλουθους τρόπους ζωής που διαπερνούν την προγραμματικής της Αριστεράς, συνιστούν τον κεντρικό πυρήνα βεμπεριανών μεθοδολογιών (M. Weber) για το κοινωνικό υποκείμενο. 

Αντίθετα στη μαρξι(στι)κή μεθοδολογία το κοινωνικό υποκείμενο ορίζεται σύμφωνα με τη σχέση και τη θέση στο σύστημα παραγωγής και οργάνωσης της εργασίας. Συνεπώς άλλα κοινωνικά υποκείμενα μας δίνει, όσον αφορά την ποιότητα της δράσης και τη σφαίρα παρέμβασης, η  μία μεθοδολογία και άλλα η άλλη. Εκ των πραγμάτων μια τέτοια μεθοδολογική διαφοροποίηση καθιστά διακριτή την Αριστερά ως πολιτικό και κοινωνικό μόρφωμα, καθώς προσδιορίζεται τόσο η κοινωνική της βάση, επομένως και το κοινωνικό υποκείμενο, όσο  και τι μπορεί να κάνει.

Στην ελληνική κοινωνία η Αριστερά ταυτίστηκε πρωτίστως με το ΕΑΜ, μια πατριωτική-λαϊκή συμμαχία της εργατικής τάξης με τα μικροαστικά και αγροτικά στρώματα και τους διανοούμενους, στην οποία συμμετείχαν και αστοί, και δευτερευόντως με την ΕΔΑ. Και στις δύο περιπτώσεις ο ρόλος του Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΕ) υπήρξε καθοριστικός ειδικά στη σύμπηξη της εαμικής συμμαχίας. Εντούτοις σε καμία περίπτωση δεν ετέθη ποτέ, ούτε στην περίπτωση του ΕΑΜ, πολύ δε περισσότερο της ΕΔΑ, ζήτημα αλλαγής του κοινωνικού καθεστώτος. Τα  ζητήματα που τέθηκαν αφορούσαν την απελευθέρωση της χώρας (ή την ιμπεριαλιστική εξάρτηση) και το πολιτικό ζήτημα (δημοκρατική εξέλιξη, πολιτειακό κ.λπ.), περιορισμένα δε και η ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου. Αλλά ούτε και αλλού, ας πούμε στη Γαλλία με το Λαϊκό Μέτωπο (1936), στην Χιλή με την Λαϊκή Ενότητα (1970), πόσο μάλλον με την «πληθυντική Αριστερά» στη Γαλλία (1997) ή την κυβέρνηση Συνασπισμού-Νέας Δημοκρατίας κ.λπ. στην Ελλάδα (1989), όπου η Αριστερά (με την συμμετοχή μάλιστα των κομμουνιστικών κομμάτων) σχημάτισε κυβέρνηση, τέθηκαν ζητήματα οργάνωσης της εργασίας και παραγωγής του κοινωνικού πλούτου.

Το φαινόμενο ΝΔ

Γράφει ο 2310net //

Με όσα ωραία κάνει καθημερινά ο ΣΥΡΙΖΑ ξεχνάμε να αναφερθούμε στην Νέα Δημοκρατία. Έτσι σκέφτηκα να της δώσω λίγο χώρο. Όχι για να επιτεθώ στον φασίστα Άδωνι. Αυτό το έκαναν ήδη πολλοί. Ούτε να τρολάρω τον Κυριάκο. Αυτό το κάνει μόνος του. Αλλά ας μιλήσουμε λίγο για το τι είναι, τι κάνει και τι μπορεί να κάνει η ΝΔ.

Από τότε που άρχισε η κρίση και ενθρονίστηκε πρωθυπουργός ο διάδοχος ΓΑΠ, η ΝΔ άρχισε να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Τόσο εκλογικά όσο και πολιτικά.

Μια εκλογική διαδικασία στην οποία συμμετείχε ως υποψήφιος πρόεδρος (και πήρε 10%) ο Παναγιώτης Ψωμιάδης αποδεικνύει ότι μετατράπηκε σε χρόνο ρεκόρ από κόμμα σε τσίρκο. Το γεγονός ότι τελικά εκλέχτηκε ο Σαμαράς αποδεικνύει ότι μετατράπηκε από κόμμα του «μεσαίου» χώρου σε κόμμα ενός απροσδιόριστου, πολιτικά καινοφανούς μίγματος ακροδεξιάς-κέντρου-σανατόριου παλαιοπασόκων, πασπαλισμένο με μικρές δόσεις πρώην «αριστερών».

Πίσω από τις αντικομμουνιστικές κραυγές του Αδ. Γεωργιάδη

Γράφει ο Οικοδόμος //

Ο Άδωνις Γεωργιάδης διαλαλεί τους ευσεβείς πόθους του για εξελίξεις στη χώρα μας σαν αυτές που διαδραματίζονται σε μια σειρά από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αλλού, στις οποίες οι κυβερνήσεις απαγορεύουν τα  Κομμουνιστικά Κόμματα και τα σύμβολά τους, στέλνουν σε δίκη  κομμουνιστές και διώκουν την κομμουνιστική ιδεολογία.
Οι κυνικές αντικομμουνιστικές δηλώσεις του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας («…σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και αν πας, όταν πεις ότι είσαι κομμουνιστής σε βάζουν φυλακή. Στην Ελλάδα γίνεται το αντίθετο»)  φανερώνουν σε όσους πλανώνται ή εφησυχάζουν τις ορέξεις και τις επιδιώξεις της τάξης των καπιταλιστών και του πολιτικού προσωπικού της, που ποτέ δεν έπαψαν να ισχύουν, και στη χώρα μας· αν δεν εφαρμόστηκαν, όπως σε άλλες χώρες, αυτό οφείλεται στην διαχρονικά ισχυρή παρουσία ενός ζωντανού εργατικού-λαϊκού κινήματος που παρά τα πισωγυρίσματα από χαμένες μάχες και τις όποιες απώλειες από πισώπλατα μαχαιρώματα, ένα σημαντικό κομμάτι του παραμένει σήμερα μαχητικά  στην πρώτη γραμμή, με πρωτοπόρα δύναμη στην καθοδήγησή του το ΚΚΕ, Κόμμα παντός καιρού με βαθιές ρίζες στο λαό.

ΗΛΙΑΣ ΜΙΧΑΛΑΡΕΑΣ*

Μέσα ενημέρωσης- ανάγκες- αξίες

Τα Μ.Μ.Ε σαν κεφαλαιοκρατικές επιχειρήσεις και σαν μηχανισμοί αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας, αναπαριστούν συμβολικά την πραγματικότητα, μέσω μηνυμάτων που αφορούν ένα σύστημα αξιών και αντιλήψεων. Έχουν δηλαδή, την δυνατότητα να επιλέγουν τα μεταδιδόμενα γεγονότα και να προσπαθούν να καθορίσουν το πώς αυτά θα ερμηνευτούν. Έτσι, επιχειρούν να κατασκευάσουν όλο και περισσότερο μια κοινωνική πραγματικότητα, με τέτοιο τρόπο, που οι άλλοι να την βιώνουν σαν δική τους. Ενίοτε, το κάνουν με τρόπο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως τηλεοπτικός τραμπουκισμός. Ένα, παράδειγμα, των τελευταίων ημερών, με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες, είναι ο τρόπος που παρουσιάζουν τον υπουργό επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Παππά, στα τηλεοπτικά μηνύματα σκουπίδια, των τηλεοπτικών τους σταθμών, οι ιδιοκτήτες καναλάρχες. Ανεξάρτητα, από το εάν συμφωνεί κάποιος ή όχι, (εγώ συγκεκριμένα είμαι κάθετα αντίθετος), με τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο ζήτημα, αισθάνεται την ανάγκη, να προστατέψει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια από την χυδαία και φασιστική μαύρη αισθητική ενός τηλεοπτικού υποκόσμου, που συμπυκνώνεται στα τηλεοπτικά σποτ που ρυπαίνουν τους αμφιβληστροειδείς μας.

Είναι ουσιαστικά, μέσα έκφρασης των κυρίαρχων απόψεων, που διαμορφώνουν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και που έτσι ή αλλιώς, εκφράζονται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής.

Ο πραγματικός τους φόβος…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

«Αλλά η χώρα αυτή δεν θα γίνει Λαϊκή Δημοκρατία. Λαϊκά δικαστήρια εδώ δεν θα στηθούν. Τη λύσαμε αυτή την εκκρεμότητα ιστορικά και δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν». Αυτό είπε ανάμεσα στ’ άλλα ο πρόεδρος της Ν.Δ κατά τη διάρκεια της προ ημερησίας συζήτησης για τη διαφθορά στη βουλή τη Δευτέρα 10/10 το βράδυ.

Προφανώς και δεν πρόκειται  για μία «συνηθισμένη» για αστό πολιτικό αντικομμουνιστική «ατάκα». Είναι ένα καλά μεθοδευμένο «χτύπημα» με πολλούς αποδέκτες και κυρίως τον ίδιο τον λαό και την επαναστατική πρωτοπορία του το ΚΚΕ.

1. Προσπαθεί για μία ακόμη φορά να παρουσιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική του ως «κομμουνιστική», επιδιώκοντας έτσι να συκοφαντήσει τα ιδανικά και τις αξίες της αριστεράς, των κομμουνιστών μιας και πολύ καλά γνωρίζει ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι αστικής διαχείρισης που απλά εφαρμόζει άλλο «μείγμα» από αυτό που προτείνει η Ν.Δ. Έτσι δηλαδή πάρα τις φραστικές «κόντρες», «βγάζει λάδι» και την ουσία της ακολουθουμένης κυβερνητικής πολιτικής

Όταν οι λέξεις χάνουν το νόημα τους

Γράφει ο 2310net //

«Μαζί ξεκινήσαμε μια πολιτική επανάσταση». Όχι, δεν είναι τα λόγια του Μαρξ στον Ένγκελς, ούτε του Τσε στον Φιντέλ. Είναι οι κουβέντες με τις οποίες αποφάσισε να εκφράσει τη στήριξή του στην Χίλαρι Κλίντον ο μέχρι πρόσφατα φερόμενος ως ριζοσπάστης υποψήφιος του χρίσματος των Δημοκρατικών, Μπέρνι Σάντερς.

Αυτά τα λόγια, έρχονται για να μας υπενθυμίσουν πόσο πολύ και πόσες πολλές λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους τα τελευταία χρόνια. Τι σημαίνει άραγε σήμερα επανάσταση για τους ομιλούντες την («μη ξύλινη») γλώσσα του συστήματος; Τι σημαίνει αριστερά; Τι σημαίνει εργασία, εργασιακά δικαιώματα; Τι σημαίνει συνδικαλισμός;

Η επανάσταση προφανώς έχει φτάσει να σημαίνει την πιθανότητα ανάληψης της εξουσίας από την εκλεκτή των μεγαλοκαπιταλιστών, εκείνη που σύμφωνα με τα παλιά λεγόμενα του Σάντερς τα έπαιρνε από funds ή κάνω λάθος;

Μην το ξεχάσεις που πάνε αυτά που σου άρπαξαν

 

Στη μια μεριά της οθόνης βλέπω την είδηση για το σοκ των συνταξιούχων.
Ανθρωποι που δούλεψαν και πλήρωσαν τις εισφορές τους και τώρα δε μπορούν να ζήσουν.
Αυτοί που τους έλεγαν ότι όχι μόνο δεν θα μειωθούν οι συντάξεις τους αλλά σε κα΄ποιους θα αυξηθούν κιόλας!
Τέτοιοι ξεφτιλισμένοι ψεύτες ήταν που τους καθησύχαζαν για να κάτσουν στο σπίτι και να μη βγουν στο δρόμο με την κατάθεση του  ασφαλιστικού.

Τωρα πήγαν να πληρωθούν τα λίγα κατοστάρικα που παίρνουν και τσοντάρουν μ'αυτά(αν είναι δυνατόν...) και στα παιδιά τους, και τα βρήκαν ακόμη λιγότερα. Άλλοι εκατό άλλοι παραπάνω, αλλοι λιγότερο. Τι σημασία έχει στην εποχή που κι ένα δεκάρικο είναι κρίσιμο αφού σε όλους τους φτωχούς κάτι λείπει, από πολλά μέχρι λίγα, για να πληρωθούν οι λογαριασμοί.

Και να μη νομίσει κανείς ότι το ζήτημα είναι θεωρητικό ή ότι κάπου το διάβασα.
Το είδα γύρω μου. Το ένοιωσα μες στο σπίτι.
 Στον πατέρα μου, στον κυρ Πέτρο, στον κυρ Γιάννη απέναντι, σε όλους. Τι θλίψη...άλλη μια.

Εξάρτηση από τους ανεξάρτητους

Πάντοτε αναρωτιόμουν τι σόι πράμα είναι αυτό για το οποίο κόπτονται όλοι όσοι κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτόν τον τόπο και το οποίο ονομάζουν Εθνική Ανεξαρτησία. Σιγά-σιγά, άρχισα να το καταλαβαίνω και τις τελευταίες μέρες το εμπέδωσα. Εθνική Ανεξαρτησία είναι να παραχωρείς την διακυβέρνηση της χώρας σε Ανεξάρτητες Αρχές, δηλαδή σε κυκλώματα τα οποία το επίσημο κράτος ούτε μπορεί ούτε επιτρέπεται να ελέγχει.

Ένα παράδειγμα τέτοιας Ανεξάρτητης Αρχής είδαμε τις προάλλες, μιλώντας για το Δημοσιονομικό Συμβούλιο. Ένα άλλο παράδειγμα θα δούμε σήμερα. Πρόκειται για την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), η οποία έρχεται από 1/1/2017 να αντικαταστήσει την Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, όπως αποφάσισε χτες η βουλή και όπως προβλέπεται στο τρίτο μνημόνιο. Για να δούμε, λοιπόν, δυο-τρία πραγματάκια σχετικά με την ΑΑΔΕ, μέσα από τις σχετικές διατάξεις του -ήδη ψηφισμένου- πολυνομοσχεδίου.

Στο σχέδιο νόμου περιγράφονται αναλυτικά οι αρμοδιότητες που θα έχει η ΑΑΔΕ αλλά η τελευταία τα λέει όλα: "(κβ) κάθε άλλη ενέργεια που είναι απαραίτητη στο πλαίσιο άσκησης των αρμοδιοτήτων της". Παναπεί, η ΑΑΔΕ θα κάνει "τα πάντα όλα" κι αναφορά δεν θα δίνει. Και για να καταλάβουμε πού μπορεί να φτάσουν αυτά τα "πάντα όλα", αρκεί να σημειώσουμε ότι σ' αυτήν θα ενσωματωθούν το ΣΔΟΕ (το οποίο έχει ήδη διαλυθεί), οι ΔΟΥ όλης της χώρας, οι περισσότερες υπηρεσίες τού Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και, φυσικά, η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων.