Απομάκρυνση

...της Ζωής Παπαδοπούλου

Τί κομπασμός;
Τα θεωρούσαμε όλα προφανή.
Αναβρασμός μες στη νεανική πυγμή μας.

Ερωτικό

...του Θωμά Καλοκύρη

Σε θέλω κάθε μέρα σαν & πρώτα,

είσαι η ρήξη στου τοίχου την ανία.

Στης ζωής μου τη συνήθη ρότα,

το όνομα σου η μαγική της μνεία.

Αμφότετοι μ΄αμφώτις

...από τον Παράταιρο

Δίχως φωνή μ΄'αφήσατε 'πόμεινα ξέμπαρκος

ψυχή παράταιρη τρωτή και ΄γω ξεκρέμαστος

πιοτί κρασί γουλιά πικρή άδειος ο ''Ζέφυρος''

μικρή πνοή όλοι θνητοί μα εσύ αγέρωχος

Μικροί σταλαγμίτες

...της Ζωής Παπαδοπούλου

Έβλεπα παντού πινακίδες για τον Νότο.

«Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ.»
Έτσι απλά.
Η ευτυχία βρίσκεται στα νότια.
Όμως ποτέ μου δεν τις ακολούθησα.
Κι ένιωθα ελεύθερος.
Έτσι απλά.
Ένιωθα ελεύθερος.

Μια Τρίαινα στην Άβυσσο

...του Θωμά Καλοκύρη

Είναι τρεις το πρωί. Είναι ανήσυχος. Έξω ψιχαλίζει. Είναι αυτή η βροχή του καλοκαιριού που προκαλεί μια ανεξήγητη διέγερση των λεπτών μας -σχεδόν ανεπαίσθητων- αναζητήσεων και αμφιβολιών. Αμφιβολία. Αναζήτηση. Ανησυχία. Τ' αντίθετα τους η Γαλήνη, η Ηρεμία, η Σιγουριά. Η ζωή μας μια μόνιμη αμφιταλάντευση ανάμεσα σ’ αυτά, στον κίνδυνο και στη σιγουριά, στο άπιαστο και στο σταθερό.

Αν προσέξεις...

....της Φρόσως Τερζόγλου

Πίσω από χαμόγελα και γέλια..

Πίσω από μάτια λαμπερά..

Πίσω από δυνατές φωνές..

Πίσω από ανέμελες φωτογραφίες, πάγωμα του χρόνου..

Πίσω από ομορφιά και νιότη..

Πίσω από ζωή και κέφι..

Σοφοκλής

....της Δόξας Τούφα

 

Έρωτα που δε γονάτισες στον πόλεμο

έρωτα που ορμας και γεμίζεις την πλάση

Άτιτλο

....της Ευαγγελίας Τσιβαλιού

Θα 'ρθουν καλύτερες μέρες...
Μη κλαις λουλούδι μου...

Θεόδωρος

....του Σταύρου Μολύβα

Κι έσβησε ένα φως που φωτιζε όλο το τετραγωνο
κι απόμεινε άδεια η πλατεία με το άγαλμα της κόρης του.

Μελλοθάνατοι

....του Θωμά Καλοκύρη

Είσαι, ακόμη είσαι,

ό, τι όμορφο σκέφτομαι ∙

δεν ξέρω αν αυτό είναι αγάπη,

ή απλά ένα ακάλυπτο κενό,

που πρέπει να αναπληρώσω όσο ζω,

χωρίς ποτέ να βρω την άκρη.

Μάρλα

....του Σταύρου Μολύβα

Μα κι αν πεθάνω για σένα χωρίς να το αξίζω

όταν σε σένα έναν ολόκληρο κόσμο ελπίζω

θα μ’άρεσε και θα πέθαινα χωρίς δεύτερη σκέψη

και το άσθμα στα πνευμόνια μου θα έλεγε την τελευταία μου λέξη

Θάνατος!

Ταξίδι με τρένο

.....της Έλενας Δαλαμάρα

Γρήγορα που περνούν οι εικόνες απο μπροστά μου!
Αλλάζουν τα σύννεφα, αλλάζουν τα τοπία.
Ταξιδεύω κι αυτή τη φορά η μουσική είναι γλυκός συνεπιβάτης και όχι το μέσο μεταφοράς.
Περνούν πολλές και σύντομες οι στιγμές μου! Όπως περνώ τα τοπία με το τρένο μου.
Σαν τοπία που μπερδεύουν τα χρώματα της ίριδας, έτσι κι αυτές μπερδεύουν την καρδιά μου.

"Προηγείσαι με 1-0"

....της Ευαγγελίας Τσιβαλιού

Ξυπνάς.

Κι έχεις αγώνα σήμερα.

Πρέπει να πάρεις δυνάμεις,

είναι σκληρή η δουλειά που σε περιμένει.

Φοβάσαι πως δε θα τα προλάβεις

και τρέχεις με την τσάντα μισογεμισμένη.

ΑΥΝΑΝ

...του Ιωάννη Μυλωνέλη

Βραχύς με αρχέγονες καταβολές

κοινωνικός αυνανισμός,

ποτίζει χέρσες σπάνιες γαίες

προϋπάρχουσες του Έρωτα και του Χάους.

Πίνακας

...του Θωμά Καλοκύρη

Ένα άγγιγμα στα χείλη, μία ρακέτα για δυο, ήλιος.

Το γράψιμο είναι σαν τη ζωγραφική ∙

σχηματίζεις τοπία και τα γεμίζεις συναισθήματα.

Παρωπίδες

....της Ζωής Παπαδοπούλου

Ορθογώνιο παράθυρο

-όχι απαραίτητα μέσα σε τοίχο-

μια παλάμη που παίζει κρυφτό

με τον αιώνιο έρωτα, ονόματι "διακόπτης".

Δυο μάτια που αναμένουν την αυγή-

τότε είναι πιθανότερο να σε δω.

Να 'σαι εδώ.

Απλή λογική. Στείρα

Σημάδια παρακμής

....της Ζωής Παπαδοπούλου

Χαμένοι στην ύλη, στην όψη, στο γυαλί
χάσαμε αυτό που λένε την ουσία,
αιχμάλωτοι και μεθυσμένοι σε μια αντίληψη στρεβλή,
πως δήθεν κυνηγάμε ιδανικά, δημοκρατία.
Με πόση ευκολία- αφέλεια- κυνικά αυτοσαρκάζεσαι
και μοιάζεις
υπεράνω, δεν είναι αλήθεια
πραγματικά αποζητάς ιδιοτελώς το κάτι παραπάνω
ΔΙΣΤΑΖΕΙΣ.

Ποτέ

....της Αλίκης Κελεμουρίδου

Μερικές φορές νιώθεις να εγκλωβίζεσαι μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό.

Εξιλέωσις

....της Κατερίνας Μάρα

Δεν ήταν δύο οι δρόμοι, ούτε τρεις.
Ήτανε χίλιοι κι όλο και πλήθαιναν.
Κυνηγούσαν σκιές ανθρώπων ξεχασμένων,
παρατημένων ψυχών, μοναχικών,
κατεστραμένων τη δόξα όπλων.
Αλαφιασμένες έτρεχαν εμπρός κουνώντας το κεφάλι,
γυναίκες που στο έρεβος εκδίδονται.
Μες στα πυρπολημένα πεζοδρόμια φλέρταραν με το θάνατο,
απογυμνωμένες ως το κόκαλο με τη ψυχή τους άδεια.

Τσιγγάνικο γλέντι

....του Κωνσταντίνου Κολοκυθά

Χορεύει η νύχτα

στον ρυθμό των βιολιών και της φωτιάς

και δεν την νοιάζει κι αν καεί

η μπόλια του ερέβους που φορά,

έχει κρεμάσει και στ’ αυτί της

το φεγγάρι.