Δεν υπάρχει ούτε μια στάλα

παράθυρο να κοιτάξω

το αύριο.

Βαριές κουρτίνες έντυσαν

τις σκέψεις μου

και πολεμάω έναν μαύρο ουρανό.

Όλα με προσπερνούν

όλα με αποφεύγουν.

Δεν ξέρω τι θα κοστίσει

αυτή η σιωπή

δεν ξέρω αν μπορώ να την πληρώσω .

Πρόσωπα αδιάφορα γρατσουνάνε 

την ψυχή μου,

μεθώντας στην υγειά μου 

πίνουν το αίμα μου.

Βραχάσι

 

Να ξυπνάω κάθε πρωί και να βγαίνω στο σεργιάνι 

έχοντας δικό μου ένα ξύλινο παράθυρο 

με βασιλικό στο περβάζι 

κι ένα σιδερένιο μπαλκόνι να τινάζω τις πίκρες μου 

με θέα την Κρήτη 

Βραχάσι.

Ένα αντίο που δεν είπα.

Έπρεπε να πω ένα αντίο αλλά δεν μπόρεσα.

Στάθηκα στην άκρη χωρίς να ξέρω που να κοιτάξω 

Στον ουρανό ή στη γη ;

Οι άνθρωποι σκληραίνουν

μπρος στο θάνατο

ενώ θα έπρεπε να μαλακώνουν.

Ίσως το κλάμα να είναι μια μορφή

ενδοφλέβιας παρηγοριάς.

Ίσως πάλι να είναι μια παρενέργεια σκληρότητας. 

Ίσως μια πρόβα για τον επόμενο αποχωρισμό.

Μπαλώματα παντού στη ζωή 

μια συνεχής υπό διάλυση καρδιά

κάποια στιγμή φτάνει στο τέρμα

Άκουσα πως είπαν ότι τελεί υπό κατεδάφιση

λόγω αυθαίρετης κατασκευής .

Παλιάνθρωποι .

Τώρα παντού χαλάσματα.

όνειρο....

photo : loukas anestis

Χόρεψα μέσα στα χωράφια 

του μυαλού μου

 στριφογύριζα τη φούστα μου

να πετάξω από πάνω

τα ξέφτια μιας αγάπης.

Έλυσα τα μαλλιά μου και τα τίναξα

κόντρα στον άνεμο

να ξεμπερδέψω τα αισθήματα

Έβγαλα τα παπούτσια

και πάτησα στο χώμα,

πάνω στο βρεγμένο χόρτο

κι ένοιωσα ελεύθερη, μοναδική
Στάθηκα γυμνή 

και ξάπλωσα

 κάτω απ΄τα δέντρα

να βρω  γαλήνη και χαρά

μέσα από το θρόισμα των φύλλων.

Σ΄ευχαριστώ.....

Σ΄ευχαριστώ

Σ΄ευχαριστώ που βγήκα από τη μήτρα σου
Που με νανούρισες, που με μεγάλωσες
Που μ΄έμαθες ν΄αγαπώ και ν΄αγαπιέμαι
Σ΄ευχαριστώ που δίπλα μου στέκεσαι πάντα
Πάντα όταν σε χρειάζομαι
Σαν άγγελος να με φροντίζεις ακόμα και τώρα
Να με νοιάζεσαι
Σ΄ευχαριστώ που το μόνο που ζητάς είναι η ευτυχία μου
Που προσεύχεσαι για μένα
Που μ΄αγαπάς
Σ΄ευχαριστώ που γίνεσαι μια τεράστια αγκαλιά
και με παρηγορείς
Που γίνεσαι φάρος να μη χάσω το δρόμο μου
Που με υπομένεις, που με αντέχεις
Ποτέ δεν σου το είπα
Ποτέ δεν σ΄άφησα να καταλάβεις πόσο σε χρειάζομαι
Συγνώμη που περίμενες τόσα χρόνια μαμά
Συγνώμη και σ΄ευχαριστώ

για τη μαμά μου.....

Σ΄ευχαριστώ
Σ΄ευχαριστώ που βγήκα από τη μήτρα σου
Που με νανούρισες, που με μεγάλωσες
Που μ΄έμαθες ν΄αγαπώ και ν΄αγαπιέμαι
Σ΄ευχαριστώ που στέκεσαι πάντα δίπλα μου
Πάντα όταν σε χρειάζομαι
Σαν άγγελος να με φροντίζεις ακόμα και τώρα
Να με νοιάζεσαι
Σ΄ευχαριστώ που το μόνο που ζητάς είναι η ευτυχία μου
Που προσεύχεσαι για μένα 
Που μ΄αγαπάς
Σ΄ευχαριστώ που γίνεσαι μια τεράστια αγκαλιά
και με παρηγορείς
Που γίνεσαι φάρος να μη χάσω το δρόμο μου
Που με υπομένεις, που με αντέχεις
Ποτέ δεν σου το είπα
Ποτέ δεν σ΄άφησα να καταλάβεις πόσο σε χρειάζομαι
Συγνώμη που περίμενες τόσα χρόνια μαμά
Συγνώμη και σ΄ευχαριστώ

γυναίκες στα πρόθυρα .........

.......τώρα τελευταία παρατηρώ μεγάλη αύξηση των γυναικών στο facebook.....όλες είμαστε μέσα καλέ....πότε θα κάνουμε καμιά δουλειά δεν ξέρω....και δεν είμαστε απλά μέσα.....του δίνουμε και καταλαβαίνει .....βρε τραγούδια να  θες από Καρρά  μέχρι Metallica είμαστε ικανές να βάλουμε την ίδια μέρα....παίζουμε και κανα δυο παιχνίδια....πάει η μέρα....ηλικίες τι να πω....όσες είναι πάνω από τριανταπέντε  είναι μέσα....τα κοριτσάκια μας βλέπουν και φρικάρουν....ξεσαλώσαμε τελείως.....έχουμε κάψει φαγητά, έχουμε ξεχάσει παιδιά ,σκυλιά......μας βλέπουν οι άντρες μας και απορούν....κάτι πάθαμε όλες...μανία, κατάθλιψη, τρέλα....δεν ξέρω τι έγινε και κολλήσαμε έτσι σ΄ αυτήν την ηλικία...αμ το άλλο....όλες ταιριάζουμε μεταξύ μας...κάνουμε τον ίδιο χαβαλέ, έχουμε τα ίδια γούστα....γίναμε φίλες καλές σου λέω...ξέρουμε η μία την άλλη ...πότε έχει κέφια η κάθε μια....πότε πρέπει να την αφήσουμε ήσυχη....πότε πρέπει να την ανεβάσουμε ψυχολογικά....στηριζόμαστε μεταξύ μας....σήμερα μια φίλη μου λέει ότι είναι έτοιμη να φουντάρει....σε μήνυμα ...κι εγώ της λέω ...αλλά δεν θα το κάνουμε....έχουμε μια ζωή εκεί έξω που πρέπει να την ζήσουμε...πάμε να βάλουμε τραγούδια....δεν ξέρω τι λένε οι άντρες μεταξύ τους στα κρυφά αλλά εμείς λέμε πολλά.....λέμε τις στενοχώριες μας....ξεσπάμε.....
σήμερα ήμουν έτοιμη να απενεργοποιήσω τον λογαριασμό μου...ναι πάλι....αλλά με κράτησε αυτό το μήνυμα....δεν γίνεται να χάσω την παρέα μου....δεν ξέρω αν μας βοηθάει αυτό που γίνεται εκεί μέσα....νοιαζόμαστε κι αγαπάμε άγνωστα πρόσωπα....σαν τα παιδιά που αγαπάνε χωρίς να σκεφτούν ποιος είναι ο άλλος.......μα είναι ο φίλος τους.....αυτό είναι....είναι οι φίλες μου.....και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο να μάθω....καληνύχτα κορίτσια!!!!

γυναίκες-κορίτσια....

αφήνουμε τις κούκλες 

με τα μεταξωτά φορέματα

και γινόμαστε εμείς οι κούκλες....

βγάζουμε τις κορδέλες απ τα μαλλιά

αλλά κρατάμε στον  καθρέφτη

την μορφή μας με κοτσιδάκια...

δεν πιστεύουμε στα παραμύθια πια

αλλά ο πρίγκηπας στοιχειώνει

τα όνειρα μας.....

σκεπάζουμε τις σκέψεις μας

με ακριβά αρώματα

αλλά η καρδιά μας

μυρίζει γιασεμί...

τα δάκρυα αν  και κρυφά

 έχουν ακόμα

την ίδια γεύση

.....

σεζλόνγκ ή ψάθα.....?

θυμάμαι μικρή δεν υπήρχαν σεζλόνγκ στις παραλίες.....
ταβερνάκια θυμάμαι λιγοστά.....ο κόσμος πήγαινε στην θάλασσα με όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ σωσίβια, πετσέτες,ψάθες και τάπερ γεμάτα κεφτέδες πιπέρια γεμιστά άντε και καμιά ντομάτα .....επιδόρπιο υπήρχε φυσικά σε κάθε παραλία......ο λουκουμάς!!!
όσοι είχαν κούρσα την φόρτωναν με τραπεζάκια , ομπρέλες και καρέκλες....
οι υπόλοιποι φορτώνονταν στο λεωφορείο και αφού κάνανε το πρώτο μπάνιο εκεί μέσα έφταναν στην κοντινή παραλία χαρούμενοι....είχε και πλαζ τότε...πληρώναμε εισιτήριο γιατί είχαν και ντουζ!!!!
θυμάμαι το καραβάκι την < Ιουλία> που μας έπαιρνε από τον Λευκό Πύργο και μας πήγαινε Περαία, Μπαχτσέ Τσιφλίκι και Αγία Τριάδα....οι πλούσιοι τότε είχαν εκεί τα εξοχικά τους....μέχρι να πάρει άδεια ο μπαμπάς πηγαίναμε και μεις με την κούρσα...μετά καθόμασταν για ένα ολόκληρο μήνα στην Αγία Τριάδα για να κάνουμε μπάνια....για τα λαιμά έλεγε η μαμά έπρεπε να κάνουμε μπάνια και γάργαρες.... ήμασταν τότε πολύ αδύνατες....νομίζω πως παλιά δεν υπήρχαν χοντρά παιδιά....άσχετο.... τα ζουμιά από τις ντομάτες και τα ροδάκινα ακόμα τα θυμάμαι να τρέχουν πάνω στην κοιλιά μου....τι νόστιμα που ήταν!!!
θυμάμαι ακόμη και εκείνες τις τεράστιες σαμπρέλες που είχαν μερικοί αντί για σωσίβιο.....κάναμε αγώνες βουτιάς απ΄την γέφυρα και οι πιο μεγάλοι βουτούσαν απ΄το τέρμα της γέφυρας.....
οι γυναίκες φορούσαν κάτι μπουρνουζέ φουστάνια....όλες νομίζω είχαν τα ίδια....με στάμπα μια άγκυρα......κι οι μπαμπάδες σορτς με καφέ πέδιλο ή ψάθινο παπούτσι με τρύπες για να παίρνει αέρα το πόδι....εμείς φυσικά φορούσαμε τσόκαρα....
η μαμά φορούσε ένα ολόσωμο μαγιό με λουλούδια κι ένα καπέλο σαν της Βλαχοπούλου......ας μη σας κουράσω άλλο με τις αναμνήσεις μου ....
απλά θυμήθηκα πως ο πισινός μου δεν ήταν πάντα μαθημένος να ξαπλώνει σε σεζλόνγκ και δεν είναι τόσο τρομερό να έχεις τις ρίγες της ψάθας αποτυπωμένες στα όπισθεν....καλό καλοκαίρι!!!!!!

μεγάλη πόρτα θα περάσεις..................

.......η θεία Ερμιόνη -θεός σγχωρές την- έλεγε το καλύτερο φλιτζάνι.........από πολύ μικρή όταν πήγαινα σπίτι της μου έφτιαχνε ένα καφεδάκι για να μου πει το φλιτζάνι…. Το γύριζα κι εγώ στο πιατάκι με προσοχή κι έβαζα και μια χαρτοπετσέτα από κάτω……ήθελε ένα δεκάλεπτο να στεγνώσει και μετά η θεία Ερμιόνη, η αδερφή της γιαγιάς μου άρχιζε……α πριν σας πω τι μου έλεγε να πω πως αυτή η θεία δεν ήταν μια απλή θεία….ήταν ολόκληρη υπερπαραγωγή…..πάντα ντυμένη στο σικ και γεμάτη χρυσά δαχτυλίδια και βραχιόλια(ντούμπλες τα έλεγε)….ποτέ δεν την είδα απεριποίητη …πάντα με το κραγιονάκι, σάπιο μήλο στα χείλη και το βαμμένο μαλλί….μεγάλη γυναίκα ήταν μα ήξερε να λέει μοντέρνα παραμύθια……έλεγε λοιπόν μόλις έπιανε το φλιτζάνι…….

<καλέ τι βλέπω εδώ…..τι τραπέζια είναι αυτά…?..θα πας κάπου με πολύ κόσμο….θα χορέψεις και βλέπω και λουλούδια και πιάτα…...που θα πάτε στα μπουζούκια?> 

 Μετά κοίταζε πιο προσεχτικά και έλεγε….< ένα πουλί πάνω πάνω , μια επιτυχία και πάνω στο δρόμο σου ένα πρόσωπο περιμένει…..αυτός σε σκέφτεται ...ψηλός κι όμορφός είναι…..να να και δώρα στέλνει...... καλέ ποιος είναι αυτός???>

ποτέ δεν μίλησε για στενάχωρα λόγια, για θανάτους και δάκρυα…..πάντα έβλεπε χορούς , αγάπες και επιτυχίες…..καμιά φορά όταν ήξερε ότι βγαίνουμε με κάποιο παιδί έλεγε...<δαχτυλίδια βλέπω – να κοίτα , τα βλέπεις τα δυο κυκλάκια?- γρήγορα έρχονται αλλά εσύ κάνεις πλάτες και κοιτάς αλλού> <μια χαρά το βλέπω το φλιτζάνι....ζωγραφιά> και μόλις πήγαινα να πω ευχαριστώ μου έκανε νόημα να σταματήσω γιατί δεν βγαίνει αν πεις....

….αχ βρε θεία τι ωραία τα λεγες……

η θεία Ερμιόνη έφυγε έτσι περιποιημένη όπως ήταν πάντα…..με τις ντούμπλες και τα δαχτυλίδια……καμιά φορά είναι σαν να την ακούω να μου λέει…..

<<μεγάλη πόρτα θα περάσεις.......>>

γλυκιά μοναξιά..........

ένα ζεστό κακάο με μπισκότα Μιράντα
ένα ριχτάρι να σκεπάζει τα πόδια
ο ήχος της βροχής έξω  χτυπάει τα κάγκελα

χαμηλά  φώτα 

ησυχία
στο πάτωμα τσαλακωμένα χαρτιά
τα πινέλα ξεράθηκαν
θέλω να καπνίσω
μα φοβάμαι τον θόρυβο του αναπτήρα 
ψύχρανε ο καιρός
γλυκιά μοναξιά

με ημέρεψες

και στα όνειρα πονάς......

μερικές φορές χρειάζεσαι τόσο πολύ ένα όνειρο που το φτιάχνεις μόνος σου....
βουτάς μέσα σ΄αυτό και παρασύρεσαι...όπως όταν μικρή έβλεπα να με κυνηγάνε μάγισσες και δεν μπορούσα να κουνηθώ...για να σωθώ άλλαζα τον εφιάλτη...και το έκανα όνειρο...και ξέφευγα και πετούσα και η μάγισσα χάνονταν... έτσι και τώρα .....μπήκα σ΄ένα όνειρο κι ήθελα να πετάξω.....το έφτιαξα τόσο ωραίο.....κι απογειώθηκα..............και δεν έβλεπα μπροστά μου τίποτα..... και νόμιζα πως είναι ακίνδυνο ....

θα πετάξω κι ας πέσω είπα.....

όνειρο είναι......

αλλά έκανα λάθος.......

και στα όνειρα πονάς...

κι έγινε εφιάλτης που με τραβούσε

όλο και πιο ψηλά

φοβήθηκα

κι είπα θα το αλλάξω

θα το κάνω πάλι όμορφο

και δεν μπόρεσα

και περίμενα να ξυπνήσω

και περίμενα

να εξαφανιστώ

η μάγισσα ήμουν εγώ

και τρόμαξα

ήθελα να γυρίσω πίσω

στη σιγουριά της γης

και πήδηξα

και πόνεσα

αλλά ξύπνησα.....

και είμαι εδώ

όπως πρώτα

λίγο ματωμένη

αλλά εδώ...

κάποιο καλοκαίρι....

photo antonis bultadakis

Ζήλεψα τ΄αστέρια μια καλοκαιρινή βραδιά...

Χάθηκα μέσα στο σκούρο τ΄ουρανού..

Βύθισα τα χέρια μου μέσα στην άμμο

και τα ζέστανα..

Χαμογέλασα στις βάρκες που ξεκινούσαν

για παραγάδι...

Ζήλεψα το βασιλικό σε κάποιο περβάζι

και θέλησα να τον αγγίξω...

Ζωντάνεψα από την μυρωδιά του,

και σκίρτησε η καρδιά μου

από παιδικές αναμνήσεις...

Ζήλεψα κάτι παλιές φωτογραφίες

με παιδικά χαμόγελα

και ασπρόμαυρες ιστορίες....

Θέλησα να χωθώ μέσα,

να γευτώ την κιτρινίλα τους,

και έτσι σκέπασα τη θλίψη μου,

μ΄ένα πέπλο λησμονιάς....

ερωτικό....

Θα ΄θελα μια αγκαλιά μεγάλη,

μια μυρωδιά καπνού και πεύκου,

μπράτσα κλαδιά
Ανάσα καθαρή σα στάλα ρετσινιού,

λόγια γλυκά σαν τ΄αεράκι,

που περνά μέσα απ΄τα πλατανόφυλλα.

Σαν λυγαριά να σκύψω να σε φιλήσω

και μαγεμένη απ΄τους χυμούς σου,

να μη χορταίνω 
Να σε μπερδέψω

μέσα στις ρίζες μου,

να ξεχαστείς για πάντα κοντά μου.

Θα θελα ένα καρδιοχτύπι,

σαν αυτό που ξέχασα 
να ρθει να με διαλύσει 
Να ξαγρυπνώ με όνειρα,

και να μουσκεύω τα σεντόνια,

με τον ιδρώτα της προσμονής.

Σαν κολασμένη να νιώσω,

να ημερέψω το κορμί μου

και να δοθώ στο ερωτικό σου κάλεσμα

σα στάχυ που γέρνει 
στην κάψα του καλοκαιριού.

χύμα παγωτό χωνάκι.....

χύμα παγωτό χωνάκι

κρέμα σοκολάτα όλα τα χρόνια μου

γλίστραγε στα δάχτυλα μου η κρέμα

και λέρωνα τα φουστάνια μου

με σοκολάτα

γύρναγα ξυπόλυτη τα καλοκαίρια,

στις παραλίες, στις θάλασσες,

κι η μάνα μου με μάλωνε

μάζευα κοχύλια, πέτρες

βότσαλα

και τα 'κανα κολιέδες

έδενα κορδέλες θαλασσιές

και τα μαλλιά μου

έφταναν στη μέση

έπαιζα με τη θάλασσα

έπαιζα με τη ζωή

την είχα στα χέρια μου

χύμα παγωτό χωνάκι

όλη μου η ζωή σαν κρέμα σοκολάτα

...