Της Σαμαρείτιδος. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Της Σαμαρείτιδος

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

  Κάθισε να αναπαυθεί πλησίον της πηγής του Ιακώβ, και εκεί, μη υπολογίζοντας την προσωπική Του κούραση, ο Κύριος ανοίγει διάλογο με μία γυναίκα Σαμαρείτιδα.  Διότι, προκειμένου να σωθεί έστω και μία ψυχή, καμία ευκαιρία δεν πρέπει να χάνεται.
Ο Χριστός ύστερα από μιά μακρά και ταλαίπωρη οδοιπορία έφθασε στην πόλη της Σαμάρειας που ονομάζετο Συχάρ.

            Ο βοσκός, όταν χάσει έστω και ένα πρόβατο, αφήνει τα ενενήκοντα εννέα και βγαίνει προς αναζήτηση του ενός.  Δεν αδιαφορεί, δεν το αφήνει στην τύχη του, δεν το εγκαταλείπει στην ερημιά, όπου κινδυνεύει κάθε στιγμή να κατασπαραχθεί από τα άγρια θηρία.  Βγαίνει στις πεδιάδες, ανεβαίνει ψηλές κορυφές, κατεβαίνει χαράδρες και γκρεμούς, αναζητώντας το χαμένο πρόβατο. 
Ο καλός ποιμένας αναζητά το ένα που χάθηκε, που γι’ αυτόν έχει μεγαλύτερη αξία από τα υπόλοιπα ενενήντα εννέα.  Και, όταν το βρεί, το βάζει επάνω στους ώμους του γεμάτος από χαρά, ενθουσιασμό και ικανοποίηση.  Και ο Κύριος μας διαβεβαιώνει: Σας διαβεβαιώνω, ότι τόση μεγάλη χαρά γίνεται στον ουρανό, όταν ένας αμαρτωλός μετανοεί, παρά για ενενήκοντα εννέα δικαίους, που δεν έχουν ανάγκη μετάνοιας (Λουκ. 15: 4-7).

Με παρόμοιο τρόπο ο Χριστός αναζήτησε τη ψυχή της Σαμαρείτιδος.  Επρόκειτο γιά μία ψυχή, που χανόταν μέσα στην έρημο της απουσίας του Θεού.  Για μία ζωή, που βυθιζόταν στα απήθμενα βάθη της αμαρτίας της μοιχείας.  Για μιά ύπαρξη, που καταστρέφετο από τα ολέθρια πάθη της σαρκός, των παρανόμων σαρκικών απολαύσεων της μοιχείας.  Η Σαμαρείτιδα, παρά την εξωτερική της διαγωγή, είχε ένα εσωτερικό κόσμο πλούσιο από ευγενικά αισθήματα και χάρη.  Ήταν μια γυναίκα, που ντρεπόταν για τις πράξεις της, για τις αμαρτίες.  Γι’ αυτό εξ άλλου, πηγαίνει μόνο το μεσημέρι να αντλήσει νερό από το πηγάδι, γιατί έτσι θα απέφευγε να συναντήσει τις συγχωριανές της και τις ειρωνικές τους επικρισίες.

Νοσταλγούσε τη λύτρωση.  Διψούσε να βρει τη σωτηρία.  Αναζητούσε την εσωτερική ειρήνη και ανάπαυση.  Και τώρα συναντάται με τον Μεσσία.  Ο Άγιος Θεός συνομιλεί με την αμαρτωλή γυναίκα, και εκείνη βρίσκει αυτό που αναζητούσε, την λύτρωση.

Πέντε άνδρες γνώρισε και με τον έκτο, η Σαμαρείτις, συζούσε παράνομα.  Ζούσε μέσα στη μοιχεία, μιά αρρωστημένη ηθική κατάσταση και χρειαζόταν οπωσδήποτε θεραπεία.  Ο Κύριος δεν ήρθε να καλέσει δικαίους, “αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν” (Ματθ. 9:13).  Με βάση αυτής της αρχής καταγίνεται ο Ιησούς να φωτίσει και να σώσει τον αμαρτωλό άνθρωπο, που εξαγνίζεται κάτω από συγχωρητική και αγιαστική Χάρη του Θεανθρώπου. 

Η αμαρτωλή γυναίκα της Σαμάρειας όχι μόνον μετανόησε για τις προσωπικές της αμαρτίες, αλλά έσπευσε να καλέσει και άλλους να συμμερισθούν και να συμβιώσουν τη δική της αλλαγή και εσωτερική αναγέννηση.  Διότι, εκείνος που γνωρίζει έμπρακτα την άπειρη αγάπη του Θεού, πλημμυρίζεται από ανέκφραστη χαρά, ειρήνη και αγαλλίαση. Αυτήν την εσωτερική αναδημιουργία, θέλει να την συμμερισθεί. 

Ενώ ο μοιχός, με χίλια δύο τεχνάσματα, σαν δόλιος κλέφτης, σαν ύπουλο φίδι, προσπαθεί να εισχωρήσει μέσα στα σπίτια άλλων οικογενειών. Περιφρονούν τις δικές τους γυναίκες και αναζητούν τα θήματά τους όχι ανάμεσα σε δημόσιες πόρνες, αλλά ανάμεσα στους πιο στενούς φίλους ή και συγγενείς. Προσποιούνται μάλιστα τους καλούς φίλους, τους καλούς γείτονες, τους πληγωμένους και πονεμένους από τα κτυπήματα της ζωής, και αντί να στραφούν στην ενάρετη ζωή, επιδιώκουν με κάθε θυσία να επιτύχουν ένα και μοναδικό σκοπό, να παρασύρουν την γυναίκα του φίλου τους στα δόλια και σατανικά σχέδιά τους, να δημιουργήσουν αμαρτωλές εξωγαμηκές σχέσεις, να διαπράξουν και να ζήσουν μέσα στη θανάσιμη αμαρτία της μοιχεία. Ο μοιχός και η μοιχαλίς ξεπερνούν ακόμα και την αγριότητα των πιο αγρίων ζώων της φύσης, διότι τα παιδιά που παρανόμως συλλαμβάνουν, τα φονεύουν με ασπλαχνία και καταφεύγουν στις εκτρώσεις για να μη μαρτυρούν τον παράνομο καρπό τους. Αυτοί οι άνθρωποι μένουν αμετανόητοι, προσποιούνται τους ευσεβείς, πραγματοποιούν ταξίδια στο Άγιο Όρος ή σ’ άλλα ιερά προσκυνήματα, όμως αυτοί οι άνθρωποι, δυστυχώς, παρά τα κτυπήματα και τις σφαλιάρες της ζωής, μένουν μέσα στις μοιχείες τους, αμετανόητοι, αδιόρθωτοι,  σκληρόκαρδοι και τυφλωμένοι από τα πάθη της σάρκας. Γι’ αυτό τον λόγο, ο άγιος Απόστολος Παύλος στις Επιστολές του, δεν τους κατονομάζει καν «ανθρώπους», αλλά «σάρκες».

Ο λόγος του Θεού έχει να τους απευθύνει μία και μόνον κουβέντα: Μετανοήσετε πριν είναι αργά και έρθει και σας επισκεφθεί αιφνίδια ο θάνατος! Διορθώσετε τη ζωή σας ! Επιστρέψετε στις δικές σας οικογένειες και μη μολύνετε τις οικογένειες άλλων συγχωριανών σας ! Πόρνους και μοιχούς θα κρίνει ο Άγιος Θεός και αλίμονο σε εκείνον που θα πέσει στη φοβερή κρίση του Θεού ! Θα τον συνέφερε να μην είχε γεννηθεί ποτέ, όπως είπε ο Κύριος για το πρόσωπο του Ιούδα ! Γιατί η μοιχεία καταστρέφει οικογένειες ολόκληρες, αναστατώνει κοινωνίες, διαλύει φιλίες, συκοφαντεί αθώους !

  

Μέσα από την ειλικρινή μετάνοια μπορούμε να γνωρίσουμε το Θεό της Αγάπης.  Μέσα από τη άρνησή μας προς την αμαρτία μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τη σύνταξή μας με τις αρετές, που μας καθιστούν όμοιοι κατά χάρη με την Πηγή κάθε αγαθού, τον Χριστό.  Μέσα από την έρημο των παθών, ανακαλύπτομε την όαση της ευσπλαχνίας του Θεού, που μας δροσίζει με τη ουράνιο δρόσο της Θείας Χάριτος.

Η Εκκλησία συνεχίζουσα το σωτηριώδες έργο του Χριστού καλεί, όπως Εκείνος, όλους τους ανθρώπους σε μετάνοια.  Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, αρκεί να μιμηθούν το καλό παράδειγμα της σημερινής Σαμαρείτιδος γυναικός.  Η σωτηρία μιάς ψυχής, για το Θεό, είναι το μεγαλύτερο έργο που μπορεί κανείς να πραγματοποιείσει. Ούτε οι τεχνικές και επιστημονικές κατακτήσεις, ούτε τα διαστημικά κατορθώματα, ούτε ο πλούτος και κοσμικές δόξες, μπορούν να συγκριθούν στην αξία της σωτηρίας μιάς ψυχής.  Ο Κύριος εξ άλλου μας το διαβεβαίωσε λέγοντας: Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, εάν κερδίσει όλο τον κόσμο, αλλά ζημιωθεί στο ελάχιστο την ψυχή του; ή τι αντάλλαγμα μπορεί να δώσει ο άνθρωπος για την ψυχή του (Ματθ. 16: 26).

Ο Θεός φροντίζει τόσο στοργικά και σοφά γιά τη σωτηρία κάθε ανθρώπου. Ανοίγει τον δρόμο που οδηγεί στην ουράνια Βασιλεία Του, και δεν θέλει να χαθεί έστω και μιά ψυχή.   Με χαρακτηριστικό τρόπο γράφει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, “ο επιστρέψας αμαρτωλόν εκ πλάνης οδού αυτού σώσει ψυχήν εκ θανάτου και καλύψει πλήθος αμαρτιών” (Ιακ. 5: 20).  Η μετάνοια εξασφαλίζει τη σωτηρία και την απαλλαγή του ανθρώπου από την αιώνια καταδίκη και κόλαση.  Τίποτε περισσότερο δεν συγκινεί τον Άγιο Θεό, όσο η επιστροφή ενός αμαρτωλού.  Δεν υπάρχει πράξη πιό ευγενεστέρα από του να λυτρώσει κανείς μιά ψυχή από τον όλεθρο του πνευματικού θανάτου.  Και έτσι η ψυχή γίνεται ενώπιον του Θεού υπόθεση θείας δικαιοσύνης που συγχωρεί τις αμαρτίες εκείνων που μετανοούν.

Η Σαμαρείτιδα ήταν παγιδευμένη μέσα στα πλοκάμια της αμαρτωλής ζωής.  Απελευθερώθηκε μόνον με την ειλικρινή μετάνοια, όταν γνώρισε και σχετίσθηκε με τον Χριστό.  Ο σύνδεσμος της με τον Χριστό την οδήγησε να γίνει απόστολος της Θείας Χάριτος και η αγία Φωτεινή, όπως ονομαζόταν, καταξιώθηκε να καταταχθεί στην τάξη των Ισαποστόλων.  Γνώρισε τον Χριστό όχι μόνον στους συμπατριώτες της, αλλά και σ’ άλλα μέρη της Παλαιστίνης.

Η αγία Φωτεινή, η σημερινή Σαμαρείτιδα, μεταφέρει, σήμερα, ένα ελπιδοφόρο μήνυμα σ’ όλους τους Ορθοδόξους Εκκλησίας. Να στραφούμε με μετάνοια προς το Χριστό, που είναι η σωτηρία όλων.  Να αναπτερώσουμε τις ελπίδες μας.  Η Αγία Φωτεινή, η Σαμαρείτιδα, ενέπνευσε και εμπνέει με το παράδειγμά της.  Διότι η μετάνοια, τί άλλο είναι, παρά μιά μαρτυρία της παρουσίας του Θεού μέσα στη δική ζωή μας; 

Ας παρακαλέσουμε τον Άγιο μας Θεό, να μας χαρίζει και σε μας αυτό το πνεύμα της μετανοίας, ούτως ώστε και εμείς, μιμούμενοι την σημερινή εορτάζουσα αγία Φωτεινή, να δίδουμε επάξια την δική μας μαρτυρία στον τόπο όπου μας κάλεσε ο Θεός να ζούμε.  Ο Θεός να σας ευλογεί.

THE SAMARITAN WOMAN.

John 4:5-42

By

His Eminence

Metropolitan Panteleimon of Antinoes

            Christ is risen!

            Our Lord and Saviour Jesus Christ visited a city of Samaria called Sychar (Shechem).  Outside of Sychar He waited at Jacob's Well, as the Apostels went into the city to buy some food for their journey.  In those days the Jews never associated in any way with Samaritans.  They saw the Samaritans as an impure and sinful nation, and a great hostility was cultivated against them.  The Jews were never suposed to pass by the land of Samaria or even to mention the word Samaria, otherwise they were considered unclean before God.  The Samaritans were a mixed race and traditional enemies of the Jews.  Although they worshiped the God of Israel and were awaiting a redeemer, they accepted only the first five books of the Old Testament as their Scriptures.  They had built their own temple on Mt. Gerizim, which the Jews destroyed in l28 BC.  For this reason Christ our God used the example of the Good Samaritan to teach and to prove  that all men are accepted in God's Kingdom.

            Jesus was sitting next to Jacob's Well.  This well symbolized the life given by God, especially the life of blessedness.  A Samaritan woman came to draw water from the well.  Jesus without any thaught said to her: "Give me to drink".  God who created the waters and gave it to man; He who seperated by water the dry land and made the islands appear; He who makes the rain to fall upon the earth; He who decorates the surface of the earth with rivers and springs up fountains of water, asks from His own creation to give Him water.  He did not only ask from a Samaritan woman to give Him water to drink, but He asks from a sinful woman to quench his thirst.

            The Holy God meets with the sinful woman.  The Word of God talks with the logical image of His Divine Image and reveals to her the divine truths concerning how man should worship God.  It is not the places, neither in Jerusalem, neither on the mountains of Sychar where the True God is to be worshiped, but in the hearts of all those who worship God in "spirit and in truth" (John 4:23).  For "God that made the world and all things therein, seeing that he is Lord of heaven and earth, dwelleth not in temples made with hands; neither is worshipped with men's hands, as though he needed any thing, seeing he giveth to all life, and breath, and all things;  ... For in him we live, and move, and have our being; ... Forasmuch then we are the offspring of God, we ought not to think that the Godhead is like unto gold, or silver, or stone, graven by art and man's device" (Acts l7: 24-25, 28, 29).  Man is called to worship the True God in the spirit of His Truth and not in any other worldly truths, which are the result of philosophy and man's logical efforts of research.

            God is not an object to be examined by man. He reveals Himself to man in a way which man cannot understand.  When man experiences God's revelation, then he experiences the warmth of God's Love.  He sees and loves God through the love of his neighbour.  He worships God through true sacrifice, crucifying daily on the cross his sinful desires and passions.  He imitates God's Holiness by sanctifying his soul and body, his thoughts and feelings, through the Holy Sacraments of the Church, leading a sacramential life in Christ.  This means, that man should live in Christ, according to Christ and for Christ.  "In Christ" means that man must become a member of Christ's Holy Church.  "According to Christ" means that man must live a Christlike life cultivating a virtuous life.  "For Christ" means that whatever man does he does it for Christ's glory and not for any other reason. Otherwise he is not following  God's Truth. Especially, if he follows his own way of life and not that which our Lord and Saviour instructed us.  For Christ proclaims and says: "I am the Life, the Way and Light" of the world.  We must never forget that no one can go to the Father except through the Son.

            It is for this reason why our Lord and Saviour wishes to meet man on a personal level.  Man, because of sin, cannot approach God.  God on the other hand is always there for everyone.  He is standing every day, every moment and every second in front of our own hearts and knocks on the door of our hearts, waiting for us to open our hearts to Him.  He is waiting next to the well of our hearts, empty of God's Grace, and wishes to fill them up with the divine water, which springs from the Holy Spirit.  He wishes to quench our thirst with the eternal water of His Heavenly Teachings.  He wishes to come and speak to you at a personal level and tell you, how much He truely loves you and wants you to rest from all worldly anxieties.

            The Samaritan Woman, before she met Christ, she led a sinful life and became an instrument of sin.  When she experienced God's revelation, she then changed her whole life.  From an instrument of sin, she became an instrument of spreading God's Word.  From a slave of sinful sexual desires, she renounced herself and desired only one thing in life: how to please God and to fulfil God's Divine Commandments.  Being a person who separated people from their families, she now becomes the reason for men to join with God. 

            In our daily lives, my beloved friends, we faced similar situations.  How many times we all have sinned before God and thirsted for His Forgiveness?  How many times we felt the emptiness of our hearts and souls, because of sin, and we wished to feel again the beauty of God's presence within our hearts?  How many times have we led a sinful life, enslaving ourselves to worldly pleasures and yet we often prayed for forgiveness?

            In today's Gospel the Samaritan Women approached Christ our God and found the true meaning of life.  Each and everyone of us must approach in a similar way Christ in order to find the meaning of life within our hearts. 

            Man away from God and His Commandments is misled by sin, which offers worldly pleasures, but not the true goal of  life.  Man is created in the "image and likeness of God".  He is called to become holy, as God the Father is Holy.  God offered to man, through the death of His Only begotten Son, the true and only Life.  Through Christ's Crucifiction and Resurrection man becomes a member of Christ Body, a brother and inheritor of the Heavenly kingdom. 

            Today, we are called to manifest Christ's Life through our own lives.  We are called to reveal the Resurrected Christ through our own bodies, and yet, how sad it is that we still allow matterial matters to become obstacles for our spiritual growth.  Although we seek God, we do not want to meet with God, because we know, that we must forgive those who harmed us; we must make up with those who done wrong or said something against us.  Although we thirst for spiritual life, we remain under the shadow of hatred.  Although everyone knows that all things here on earth are nothing more than vanity, they prefer to drag their own brothers and sisters to court just to satisfy their own pride or to seek revenge.

            But, my beloved friends, as Orthodox Christians we should not act in such away.  The world will pass and all its desires.  At the end we take nothing with us.  We must never forget, that we will all stand before the fearsome  Seat of Christ our God and will give an account for all our deeds.  To stand on that Day, let us prepare ourselves from this period of time.  Through repentance let us meet with Christ and let Him take over our lives.  Let us free ourselves, through Christ's Divine Grace, from all sinful desires and passions.  Love one another as He did love us, for only in such a way can one be Christ's disciple.

 

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5299.html

Πῶς θὰ παρηγορηθοῦμε στὶς θλίψεις. Κυριακὴ Σαμαρείτιδος. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Πῶς θὰ παρηγορηθοῦμε στὶς θλίψεις

Κυριακὴ Σαμαρείτιδος

«Διασπαρέντες οἱ ἀπόστολοι ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ…» (Πράξ. 11,19)

(†) ἐπίσκοποςΑὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ὁλοι, ἀγαπητοί μου,  σ᾽  αὐτὴ τὴ ζωὴ ζητοῦν ἕνα  πρᾶγμα· τὴν εὐτυχία. Ἐν τούτοις ἡ εὐτυχία εἶνε πουλὶ ἄπιαστο. Τὸ  κυνηγοῦν, μὰ δὲν πιάνεται.
Ἂς πᾶμε  νὰ ρωτήσουμε κάθε ἄνθρωπο, εἶνε εὐτυχής; Μπαίνω σὲ μιὰ καλύβα κι ἀκούω· «Πεινῶ…». Μπαίνω στὰ μεγάλα σπίτια μὲ τὶς ἀνέσεις, κι ἀκούω ἕναν ἄρρωστο νὰ μοῦ λέῃ· «Πουλῶ τὸ παλάτι, δός μου  τὴν ὑγειά μου. Προτιμῶ νὰ κατοικῶ σὲ τσαντίρι, παρὰ  νὰ πάσχω ἀπ᾿  αὐτὴ τὴν ἀρρώστια…». Φεύγω ἀπὸ ᾿κεῖ, συναντῶ στὸ δρόμο ἕναν καὶ  μοῦ  λέει· «Στενοχωριέμαι· σπίτι δὲν ἔφτειαξα, οἰκογένεια  δὲν ἔχω, ὁλομόναχος εἶμαι,  σύντροφο ζητάω, δυστυχισμένος εἶμαι…». Συναντῶ παρακάτω κάποιον ἄλλο ποὺ εἶνε παντρεμένος, καὶ τὸν ρωτῶ· Εἶσαι εὐτυχισμένος; Μοῦ λέει· «Καταραμένη ἡ μέρα ποὺ  παντρεύτηκα. Κόλασι  ἔχω μέσα  στὸ σπίτι…». Συναντῶ κάποιο ἀντρόγυνο ποὺ  δὲν ἔχει παιδιὰ  κι ἀναστενάζει. Συναντῶ ἕναν ἄλλο ποὺ ἔχει παιδιά,  ἀλλὰ κλαίει γιατὶ τὰ παιδιά  του κάθε μέρα τὸν ποτίζουν φαρμάκι…
Ποῦ  νὰ  πάω;  Στὰ ἐργοστάσια ἀναστενάζουν οἱ ἐργάτες, στὰ καράβια ὑποφέρουν οἱ ναυτικοί, στὰ νοσοκομεῖα βογγοῦν οἱ ἄρρωστοι… Ὅποιον ἄνθρωπο κι ἂν βρῶ,  ὁπουδήποτε κι ἂν  πάω, συναντῶ μιὰ δυστυχία ἀπερίγραπτη, ἕνα  πόνο καὶ μιὰ θλῖψι ἀφόρητη.

Λένε γιὰ  κάποιο βασιλιᾶ, ὅτι εἶπε  στὸν ὑπασπιστή του· Ἐγὼ παρὰ  τὰ πλούτη μου  δὲν εἶμαι  εὐτυχισμένος. Γύρισε τὸ βασίλειο, καὶ ἂν βρῇς κάποιον εὐτυχισμένο, πάρε τὸ πουκάμισό του νὰ μοῦ  τὸ φέρῃς. Γυρίζει ὁ ὑπασπιστὴς παντοῦ, ἀλλὰ  δὲ  βρῆκε κανέναν ἀπόλυτα εὐτυχισμένο.  Μόνο σὲ  μιὰ  καλύβα βρῆκε κάποιον ποὺ  τοῦ εἶπε, πὼς εἶνε εὐτυχισμένος. Λέει ὁ ὑπασπιστής·
–Δόξα τῷ Θεῷ! Δός μου  τὸ πουκάμισό σου.  
–Μὰ  δὲν ἔχω πουκάμισο, ἀπαντᾷ ὁ φτωχός. Ἕνας βρέθηκε εὐτυχισμένος, κι αὐτὸς δὲν εἶχε οὔτε πουκάμισο…

Ἡ εὐτυχία, λοιπόν, εἶνε πόθος πανανθρώπινος. Τὴν ἀναζητοῦν ὅλοι. Ἐν τούτοις δὲν τὴ βρίσκουν. Ἡ θλῖψι  καὶ  ἡ δυστυχία εἶνε ὁ καθημερινὸς σύντροφος. Γι᾿  αὐτὸ περὶ θλί- ψεων θὰ μιλήσουμε κ᾿ ἐμεῖς.

* * *

Μὴ νομίσετε, ἀγαπητοί μου,  ὅτι οἱ θλίψεις εἶνε μόνο τιμωρία τῶν ἁμαρτωλῶν. Ὄχι. Ἀπὸ τὴ θλῖψι δὲν ἐξαιροῦνται οὔτε οἱ ἅγιοι. Μπορεῖ νὰ γίνῃς καὶ ἅγιος καὶ θαυματουργός, ἀλλὰ ἡ θλῖψι θὰ σὲ ἀναγκάζῃ πάντοτε νὰ πονᾷς.
Ἀπόδειξις  ἡ  ζωὴ  τῶν  ἀποστόλων  καὶ   τῶν πρώτων Χριστιανῶν, τῶν ἁγίων ἐκείνων ἀνθρώπων, ποὺ  λόγῳ τῶν διωγμῶν ζοῦσαν καθημερινῶς μὲ  τὴν ἀπόφασι τοῦ θανάτου. Ἀκούσατε τί λένε σήμερα οἱ Πράξεις τῶν ἀποστόλων· «Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ…» (Πράξ. 11,19).

Μέσα  στὴ θλῖψι  ἦταν κι αὐτοὶ οἱ ἀπόστολοι.  Ποιά  θλῖψι;  Ἐκεῖ  στὰ Ἰεροσόλυμα  οἱ Ἑβραῖοι, ἀφοῦ  σταύρωσαν τὸ Χριστό, δὲν σταμάτησαν τὸν πόλεμο. Συνέχισαν νὰ καταδιώκουν τοὺς ἀποστόλους. Γι᾿ αὐτὸ οἱ λίγοι τότε ἐκεῖ Χριστιανοί, ὑπὸ  τὴν πίεσι  αὐτὴ ἀναγκάστηκαν νὰ φύγουν ἀπὸ  τὰ Ἰεροσόλυμα. Λέει ἐπίσης ὁ ἀπόστολος, ὅτι συνέβη πεῖνα, καὶ οἱ Χριστιανοὶ τῶν Ἰεροσολύμων πέρασαν μεγάλες στερήσεις καὶ εἶχαν ἀνάγκη ἀπὸ βοήθεια (βλ. Πράξ. 11,27-30). Θλίψεις λοιπὸν ἀπὸ  διωγμούς, θλίψεις ἀπὸ  πεῖνα καὶ στερήσεις.

Ἡ θλῖψις, εἴπαμε, συνοδεύει τὸν ἄνθρωπο. Ἀλλὰ θὰ σᾶς πῶ κάτι περίεργο, ἕνα  μυστήριο πρᾶγμα· ὅτι ἡ θλῖψις κλείνει μέσα  της καὶ κάτι καλό, κάποια εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ. Θέλετε παραδείγματα;

-  Κακὸ ἡ φτώχεια. Καὶ ὅμως ὑπάρχουν περιπτώσεις ποὺ  σπίτια πλούσια μὲ ὅλες τὶς ἀνέσεις εἶνε κόλασι· ἐνῷ  σπίτια φτωχὰ μπορεῖ νὰ ἔχουν μέσα  τους περισσότερο τὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ. Ἄρα  ἡ φτώχεια κλείνει μέσα  της κάποιο  μυστικό, κάποια εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ προτιμότερο φτωχὸς μὲ τὸ Χριστὸ παρὰ ἑκατομμυριοῦχος μὲ τὸ διάβολο.

- Κακὸ εἶνε καὶ ἡ ἀρρώστια. Ποιός λέει, ὅτι ἡ ἀρρώστια εἶνε καλὸ πρᾶγμα; Καὶ ὅμως ἔρχονται περιπτώσεις ποὺ  κι αὐτὴ βγαίνει σὲ  καλό.

–Σὲ καλὸ ἡ ἀρρώστια; Ναί. Τὸν βλέπεις ἐκεῖνον; Δὲν πατάει στὴν ἐκκλησία, δὲν θέλει ν᾿ ἀκούσῃ γιὰ παπᾶ,  βλαστημάει Θεὸ καὶ  ἁγίους. Ἀλλὰ ἔρχεται ἡ ἀρρώστια, καὶ τότε τὸν βλέπεις καὶ ἀλλάζει. Ταπεινώνεται. Ὅταν τὸν ἔχουν στὸ καρότσι καὶ τὸν ὁδηγοῦν στὸ χειρουργεῖο, τότε…  πάει πιὰ  ἡ ἀπιστία!  Πρὶν τὴν ἐγχείρησι γονατίζει καὶ  λέει· «Θεέ μου,  Παναγιά μου,  συχώρεσέ με». Ἔτσι  ἡ ἀρρώστια τοῦ βγαίνει σὲ  καλό. Ἂς εἶνε λοιπὸν εὐλογημένη καὶ  ἡ ἀρρώστια καὶ κάθε περιπέτεια τῆς ζωῆς ποὺ  μᾶς κάνει νὰ πλησιάσουμε τὸ Θεό.

-  Κακὸ ἡ  φτώχεια, ἀλλὰ  μᾶς φέρνει κοντὰ στὸ Θεό· κακὸ ἡ ἀρρώστια, ἀλλὰ  κι ἀπ᾿ αὐτὴν βγαίνει καλό. Κακὲς οἱ διάφορες περιπέτειες τῆς ζωῆς καὶ παραπάνω ἀπ᾿ ὅλα κακὸ ἡ συκοφαντία καὶ διαβολή. Γιά διαβάστε ὅμως τὴν Παλαιὰ Διαθήκη (Γέν. κεφ. 39-41), νὰ δῆτε ἐκεῖ κάποιον ποὺ τὸν διέβαλε ἡ πλούσια κυρία του. Εἶνε ὁ Ἰωσήφ. Οἱ ἄλλοι πίστεψαν τὶς συκοφαντίες ἐναντίον τοῦ ἀθῴου, τὸν ἅρπαξαν καὶ τὸν ἔρριξαν στὰ μπουντρούμια. Ἀλλὰ ἐκεῖ ὁ Ἰωσὴφ συνάντησε ἕναν ποὺ εἶχε σχέσι μὲ τὸ φαραώ. Αὐτός, ὅταν βγῆκε ἀπὸ  τὴ φυλακή, εἶδε μιὰ μέρα τὸ βασιλιᾶ ταραγμένο ἀπὸ  κάποιο ὄνει- ρο  ποὺ  εἶχε δεῖ  καὶ τοῦ εἶπε·

–Βασιλιᾶ, μὴ  στενοχωριέσαι. Στὴ φυλακὴ εἶνε ἕνας ἄνθρωπος,ποὺ μπορεῖ νὰ σοῦ ἐρμηνεύσῃ τὸ ὄνειρο καὶ νὰ σὲ παρηγορήσῃ… Ἔτσι ὁ Ἰωσήφ, ἀπὸ τὸ μπουντρούμι, ἔφτασε στὰ ἀνάκτορα. Ἂν δὲν πήγαινε στὴ φυλακή,  δὲν θὰ ἔφτανε σὲ τέτοια θέσι.
Τί μυστήρια ἔχει ἡ ζωή! Τὸ  χέρι τοῦ Θεοῦ εἶνε ἁπλωμένο πάνω  ἀπ᾿  τὸ κρεβάτι τοῦ πόνου, μέσα  στὶς φτωχὲς καλύβες, στὴ φτωχολογιά, σὲ  κάθε πονεμένο ἄνθρωπο. Παντοῦ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Κάτι, ποὺ ἐμεῖς τὸ θεωροῦμε δυστύχημα, ἀποδεικνύεται εὐεργέτημα.

Ἔγραφαν οἱ ἐφημερίδες, ὅτι στὸ Κάϊρο κάποιος ἔτρεχε σὰν τρελλὸς καὶ ζητοῦσε νὰ πάρῃ  εἰσιτήριο ἀπὸ  τὸ ἀεροδρόμιο, γιὰ  νὰ  πάῃ σὲ ἄλλη πόλι  μακριά. Τὰ χαρτιά του ὅμως δὲν ἦταν ἐν τάξει. Παρακαλοῦσε, πίεζε, ἀλλὰ  στάθηκε ἀδύνατο. Τὸ  ἀεροπλάνο ἔφυγε, κι αὐτὸς ἔμεινε ἐκεῖ, στενοχωρημένος πάρα  πολύ. Μετὰ ἀπὸ  μία ὥρα  ὅμως, αὐτὸς ὁ ἴδιος πάει στὴν ἐκκλησία καὶ  εὐχαριστεῖ τὸ Χριστό. Τί συνέβη; Τὸ ἀεροπλάνο, ποὺ θὰ ταξίδευε, ἐνῷ βρισκόταν στὰ ὕψη, ἔπαθε βλάβη, ἔπεσε κ᾿ ἔγινε συντρίμμια, καὶ  οἱ 120  ἐπιβάτες σκοτώθηκαν. Γλύτωσε αὐτὸς ἀπὸ βέβαιο θάνατο!

Μὴ βιάζεις, λοιπόν, τὰ πράγματα! Πολλὲς φορὲς ἡ βία κάνει κακό, ἐνῷ  τὰ ἐμπόδια εἶνε γιὰ τὸ καλό. Συχνὰ οἱ θλίψεις ὁδηγοῦν σὲ κα- λὰ καὶ εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα.
Καὶ στὰ Ἰεροσόλυμα τότε, ὅταν ἔγινε ὁ διωγμὸς τῶν Χριστιανῶν, βγῆκε καὶ ἕνα  ἀγαθὸ ἀποτέλεσμα· ὅτι κατ᾿ αὐτὸ τὸν τρόπο, ὅταν ἀργότερα οἱ Ῥωμαῖοι ἔκαναν τὴν φοβερὴ πολιορκία  καὶ   καταστροφὴ τῆς  Ἰερουσαλήμ, πολλοὶ Χριστιανοί ἔλειπαν, κ᾿  ἔτσι διέφυγαν τὸν κίνδυνο. Ἀπὸ αὐτὸ διδασκόμεθα, ὅτι οἱ θλίψεις,  ποὺ   εἶνε  πανανθρώπινος κλῆρος, δὲν πρέπει νὰ στενοχωροῦν ὑπερβολικὰ τὸν ἄνθρωπο. Νὰ ἔχῃ πάντα μέσα  τὴν πίστι στὸ Θεό, γιὰ νὰ μπορῇ ν᾿ ἀντιμετωπίζῃ τὶς θλίψεις. Ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸ πικρὸ βγάζει γλυκύ. Ὅπως μέσα   ἀπὸ  τὴν κοπριὰ βγαίνει τριαντάφυλλο, ἔτσι καὶ μέσα  ἀπὸ τὰ θλιβερὰ γεγονότα τῆς ζωῆς μας βγαίνουν διάφορα εὐφρόσυνα καὶ εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα.

* * *

Κορυφαῖο ὑπόδειγμα ὑπομονῆς στὶς θλίψεις εἶνε ὁ Ἰώβ.  Μέσα  σὲ  μιὰ μέρα τὸν βρῆκαν  χίλια κακά. Καὶ στὸ τέλος τῆς δοκιμασίας του εἶπε  ἕνα  μνημειώδη λόγο· «Εἴῃ τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἰβ. 1,21). Τὰ  λόγια αὐτὰ εἶνε χρυσᾶ, εἶνε λόγια θεόπνευστα. Αὐτὰ τὰ λόγια νὰ λέμε κ᾿ ἐμεῖς· στὴ χαρά μας καὶ  στὴ λύπη μας, στὴν ὑγεία καὶ στὴν ἀσθένειά μας, στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο, στὸν πλοῦτο καὶ στὴ φτώχεια μας, σὲ  ὁποια- δήποτε δυσκολία μας.

Μὴ φοβᾶσαι, δὲν εἶσαι μόνος. Ὑπάρχει Θεός. Ὑπάρχει Πατέρας. Ὑπάρχει ἡ ἁγία  Τριάδα. Ὑπάρχει Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ καὶ σπλαχνίζεται καὶ φροντίζει γιὰ σένα. Ποιά ἄλλη μεγαλυτέρα παρηγορία στὴ θλῖψι  ἀπὸ  αὐτό;
Νὰ Τὸν δοξάζουμε λοιπὸν καὶ νὰ Τὸν εὐλογοῦμε. Ἂς εἶνε τὸ Ὄνομά Του  εὐλογημένο, τρισευλογημένο, αἰωνίως εὐλογημένο, εἰς αἰῶνας αἰώνων.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Μαρίνης Ἡλιουπόλεως Ἀθηνῶν τὴν 23-5-1965. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 13-5-2001, ἐπανέκδοσις 10-5-2013.

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_547.html

Λόγος στήν συνάντηση τοῦ Κυρίου μέ τήν Σαμαρείτιδα. Ἅγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Π. Σάββας 2012-05-13 Λόγος στήν συνάντηση τοῦ Κυρίου μέ τήν Σαμαρείτιδα  Ἅγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 13-05-2012 (Σύναξη στό Ἀρχονταρίκι).

  

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία).

hristospanagia3.blogspot.gr  

 

 

 

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_4277.html

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

Ὁμιλίες (3) π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στήν Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

 

Ὁμιλία Δημητρίου Παναγόπουλου στήν Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

 

Η ζωή και το έργον της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος και οι δικές μας βαθύτερες υποχρεώσεις. π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

 

Ὁμιλία Ἀρχ. Ἀρσενίου Κατερέλου στήν Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

 

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

 

Δώδεκα παρὰ ἕν λεπτόν! Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

 

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος. Ἁγίου Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ. Κοντάκιον εἰς τήν Σαμαρείτιδα

 

Η στάμνα της Σαμαρείτιδος. (†) Αρχ. Χριστοδούλου Φάσσου

 

Τό Τ ι μ η μ έ ν ο Ὄ ν ο μ α. Λόγος εἰς τόν Ἀπόστολον τῆς Κυριακής τῆς Σαμαρείτιδος. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

 

Αγίου Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά Ομιλία επί του Ευαγγελίου του Χριστού περί της Σαμαρείτιδος

 

Κυριακή της Σαμαρείτιδας. Χριστάκης Ευσταθίου Θεολόγος

 

Ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου. Της Σαμαρείτιδος

 

Ομιλία εις την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα – Κυριακή της Σαμαρείτιδος. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 

Κυριακή της Σαμαρείτιδος. Ανάλυσις καί αναφορά στό εγώ ειμί ο λαλών σοι. π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post.html

 

Εἴμαστε πράγματι χριστιανοί; Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Εἴμαστε  πράγματι  χριστιανοί;

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής της Σαμαρείτιδος

(Πράξ. Αποστ. ΙΑ΄ 19-30)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης           

Πόσο αλήθεια συγκλονίζεται ο πιστός όταν μελετά το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων! Ομολογουμένως, ενθουσιάζεται κανείς όταν βλέπει τον ζήλο και την αφοσίωση της νεοσύστατης Εκκλησίας και συνάμα λαμβάνει από τον Ευαγγελιστή Λουκά, ακριβείς πληροφορίες για πολύ σημαντικά θέματα που έχουν να κάνουν με την ζωή των πιστών.
Στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα βλέπουμε την γεωγραφική επέκταση του Σώματος του Χριστού, αλλά και την προσωπικότητα του Αποστόλου Βαρνάβα.
Τον άνθρωπο ο οποίος χαρακτηρίζεται από την θεόπνευστη Γραφή ως «ανήρ αγαθός και πλήρης Πνεύματος Αγίου και πίστεως». Και το αποδεικνύει αυτό ο Βαρνάβας με την όλη του στάση. Στάση που δείχνει ταπείνωση και πνευματική καλλιέργεια, αφού δεν επέτρεπε να φωλιάσει μέσα στην καρδιά του το λεπτό και πειρασμικό αίσθημα της «πνευματικής αυτάρκειας», όπως έχουν πολλοί εγωϊστές. Και ουσιαστικά, ο Βαρνάβας είναι αυτός ο οποίος «κατ' άνθρωπον» φέρει στο προσκήνιο της αποστολικής διακονίας και του Ευαγγελισμού των εθνών, τον Παύλο, αφού τον καλεί να πάει στην Αντιόχεια για το μεγάλο έργο της σποράς του λόγου του Θεού.
Αυτό όμως που κάνει εντύπωση στην εξιστόρηση του Αποστολικού αναγνώσματος στη συνέχεια, είναι ότι στην Μεγάλη αυτή πολιτεία, στην Αντιόχεια, εκεί οι «μαθητές», τα μέλη δηλαδή της Εκκλησίας του Χριστού, για πρώτη φορά ονομάστηκαν Χριστιανοί.
Το όνομα δόθηκε στους πιστούς ως προσωνύμιο, δηλ. ως «παρατσούκλι» από τους εθνικούς ειδωλολάτρες που δεν πίστευαν στον Χριστό. Και φυσικά το απέδωσαν, όχι για να τους τιμήσουν. Αποκάλεσαν τους πιστούς μαθητές του Κυρίου «χριστιανούς», για να τους εμπαίξουν, να τους ειρωνευθούν και να τους κατηγορήσουν.

 «Να, αυτός είναι χριστιανός» έλεγαν εμπαικτικά οι ειδωλολάτρες, όταν έβλεπαν οπαδό του Χριστού και μέλος της Εκκλησίας. Και εννοούσαν: «Να, ένας ξεπεσμένος, που κατάντησε ν΄ακολουθεί έναν εσταυρωμένο Ιουδαίο». «Να ένας ανόητος και γελοίος που πιστεύει τον Χριστό για μοναδικό Θεό». «Να ένας μωρός που περιμένει ότι θα κερδίσει την Βασιλεία των ουρανών».
Καθαρά λοιπόν προς εμπαιγμόν δόθηκε το όνομα στους αδελφούς μας, από τους εθνικούς.
Όπως όμως σε αρκετές περιπτώσεις, ο εχθρός την παθαίνει ακριβώς με τα ίδια όπλα που χρησιμοποιεί για να χτυπήσει τους πιστούς, έτσι ακριβώς κι εδώ, προ παντός εδώ, υπέστη πανωλεθρία αιώνια, αφού η Εκκλησία του Χριστού, δεν το απέκρουσε και οι χριστιανοί δεν ένιωσαν ντροπή στο όνομα «χριστιανοί», όπως θα περίμεναν οι ειδωλολάτρες.
Η Εκκλησία το δέχθηκε αμέσως και με χαρά το υιοθέτησε. Έτσι τώρα οι οπαδοί του Χριστού το επέβαλαν, ώστε πολύ σύντομα να επικρατήσει, να επιβληθεί παντού και εφεξής οι «μαθητές» να ονομάζονται «Χριστιανοί»! Από τότε η ευλογημένη αυτή προσωνυμία, πολιτογραφήθηκε σε όλες τις γλώσσες του κόσμου προς δόξα των πιστών και προς καταισχύνη των εχθρών του Χριστού.
Επειδή το όνομα αυτό έχει σπουδαίο νόημα και ιερό σκοπό, στη συνέχεια θα δούμε τη σημασία του, αλλά και τις υποχρεώσεις όσων αξιώνονται να το φέρουν μαζί με το προσωπικό τους όνομα, το οποίο λαμβάνουν κατά την ευλογημένη ώρα του βαπτίσματος.
Ήδη παρακολουθήσαμε την απαρχή του ονόματος. Είδαμε πού και πώς αποδόθηκε στους πιστούς.
«Χριστιανός»! Όνομα δηλαδή που προέρχεται από το όνομα Χριστός!
Χριστιανός σημαίνει ότι ο Αρχηγός μας είναι ο Χριστός. Άρα ο Χριστός είναι ο Κύριός μας και ο Θεός μας! Σημαίνει ότι ο κάθε πιστός πρέπει να είναι ένας μικρός Χριστός. Και άνευ αντιρρήσεως, το όνομα αυτό είναι το τιμιώτερο, αφού χάριν αυτού του ονόματος και της ζωής που περικλείει, χυθηκαν ποταμοί και λίμνες και θάλασσες αιμάτων.
Και στο σημείο αυτό δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς. Ναι, το όνομα είναι τίμιο και άγιο, αλλά όλοι όσοι ονομάζονται με αυτό το όνομα, δηλ. Χριστιανοί, είναι αυτό που δηλώνει το περιεχόμενο του ονόματος; Αγωνίζονται να είναι τίμιοι, και όχι μόνο, και φανερώνει ο βίος και η πολιτεία τους αγωνιστικότητα και αγιότητα; Δυστυχώς η απάντηση για το σύνολο είναι αρνητική.
Και τούτο, διότι επί της ουσίας, λίγοι έως ελάχιστοι είναι οι αυθεντικοί χριστιανοί. Οι υπόλοιποι ανήκουν σε δύο μεγάλα στρατόπεδα. Ανήκουν είτε στο στρατόπεδο των χλιαρών, για τους οποίους ο λόγος του Θεού στο βιβλίο της Αποκαλύψεως είναι ρητός και κατηγορηματικός (Αποκ. Γ' 16), είτε συμπεριλαμβάνονται στο στρατόπεδο των εχθρών του Χριστού και των αντιχρίστων. Και αυτοί πάλι οι εχθροί, διαιρούνται σε δύο μερίδες.
Σ' όσους φανερά και αδιάντροπα χτυπούν τον Χριστό και το Σώμα Του, δηλ. την Εκκλησία Του, και σε όσους εμφανίζονται ως υπεράνω υποψίας δηλ. οι καμουφλαρισμένοι εχθροί της αληθείας, όπως η ίδια πλέον η πραγματικότητα έχει αποδείξει. Σ' αυτούς δηλαδή που ως άλλος Ιούδας, εισχωρούν ακόμα και στον «κύκλο των μαθητών»...
Βεβαίως, όσο περνά ο καιρός, οι εξελίξεις των γεγονότων φανερώνουν ότι τα δύο μεγάλα αριθμητικώς στρατόπεδα, αυτό δηλ. των αηδιαστικώς χλιαρών, και αυτό των αρνητών και αντιχρίστων χριστιανομάχων, μάλλον αυξάνουν. Τούτο όμως δεν έχει καμμία απολύτως σημασία, αφού κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ενώπιον του Θεού αξίζει πολύ περισσότερο ένας δίκαιος, παρά χιλιάδες παράνομοι («κρείττων εις το θέλημα του Θεού ποιών ή μύριοι παράνομοι»). Και επιτέλους, το πλήθος των μη συνειδητών Χριστιανών, επί της ουσίας δεν έχει καμμία σημασία, διότι όπως σε όλα τα πράγματα και τις καταστάσεις της ζωής, πολύ περισσότερο εδώ, δεν έχει σημασία το μέγεθος της ποσότητας και η αριθμητική πλειοψηφία, αλλά η ποιότητα των ανθρώπων που επιλέγουν συνειδητά ν' ανήκουν ως οργανικά μέλη στο Σώμα του Χριστού και να είναι όντως πιστοί Χριστιανοί. Ας μη σκανδαλίζονται δε κάποιοι, όταν ακούνε τον όρο «στρατόπεδο του Χριστού», αφού η επίγεια Εκκλησία μας ονομάζεται Στρατευομένη του Χριστού Εκκλησία.
Όμως, στο σημείο αυτό, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη να παρακολουθήσουμε μέσα από τις σελίδες της Εκκλησιαστικής μας Ιστορίας την ευλογημένη κυριαρχία του Ονόματος στα πέρατα της οικουμένης.
Αυτή η πραγματικότητα αποδεικνύει την δυναμική του Ονόματος, τόσο στην εσωτερική ζωή των πιστών δηλ. στην εν Χριστώ ζωή, όσο και στην εξωτερική συμπεριφορά της ποιμαίνουσας Εκκλησίας. Και στη μεν πρώτη περίπτωση της οικοδομής και συναυξήσεως των μελών, η ρίζα του ονόματος «Χριστιανός», δηλ. το όνομα Χριστός, ενώνεται αναποσπάστως και συνυπάρχει εξ' αρχής, προσευχητικώς, με το υπερύμνητο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αποτέλεσμα της νοεράς αυτής εργασίας;
Ο γλυκασμός και η χάρις της μονολόγιστης ευχής, να λειτουργεί κατ' αρχάς καθαρτικώς και στην συνέχεια φωτιστικώς, αναδεικνύοντας τους μεγάλους αθλητές της νοεράς προσευχής, στα ύψη της κατά χάριν θεώσεως. Πράγμα βεβαίως που αποτελεί και τον καθαυτό σκοπό και προορισμό του ανθρώπου στα όρια της επιγείου ζωής και εντός της στρατευομένης εκκλησίας.
Και άνευ αμφιβολίας, αδελφοί μου, οι προσωπικότητες που επιλέγουν ως κύριο έργο ζωής την μελέτη του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού, με όλους τους εν γένει πνευματικούς-δογματικούς, και όχι μόνον αγώνες τους, αποτελούν την πνευματική αριστοκρατία της Εκκλησίας μας και τους πνεύμονες ζωής ολόκληρης της κοινωνίας των ανθρώπων, αφού αυτές οι υπάρξεις, διά της τελείας προσευχής, «συνέχουν τον κόσμον»!
Όσον αφορά τώρα την έκφραση της δυναμικής της Εκκλησίας, έναντι της ποικίλης αποστασίας, των πλανών και των ζοφερών αιρέσεων, το όνομα Χριστιανός, μαζί με το όνομα Ορθόδοξος, συναποτελούν τις δύο όψεις του γνησίου νομίσματος του Χριστιανισμού και ταυτοχρόνως οικοδομούν το άπαρτο κάστρο των αγώνων της αληθείας.
Για όσους μάλιστα γνωρίζουν και κυρίως βιώνουν τα της Ορθής Πίστεως, το όνομα «Ορθόδοξος Χριστιανός», αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Χριστιανικής αυθεντίας, αφού συνοπτικώ τω τρόπω εκφράζει όχι μόνο την γνήσια και κρυστάλλινη πνευματικότητα, αλλά συμπεριλαμβάνει και τους αγώνες, τις αγωνίες, τα πύρινα δάκρυα και τα αχνίζοντα αίματα όλων των φωτόμορφων τέκνων της εκκλησίας μας «ων ουκ έστιν αριθμός» και «ων ουκ έστιν άξιος ο κόσμος»!
Αλλά και πάλι εκ των πραγμάτων αναδεικνύεται καίριο το ερώτημα.
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοι και μάλιστα οι ταγοί της διοικήσεως, συνειδητοποιούν στον βαθμό που πρέπει τις παραμέτρους του ονόματος, τόσο στο κεφάλαιο της Εκκλησιαστικής Οικοδομής, όσο και της αντιρρητικής-αγωνιζομένης θεολογίας, όσον αφορά βεβαίως το απόλυτον της Ορθοδοξίας; Το απόλυτον το οποίο εν βραχύ ρήματι συνοψίζεται στην φράση «εκτός Εκκλησίας-Ορθοδοξίας ουκ έστι σωτηρία»;
Και πλέον συγκεκριμένα. Η ποιμαίνουσα Εκκλησία, αν όχι συστηματικώς, που δυστυχώς δεν γίνεται, προσπαθεί έστω και στο ελάχιστο ή έστω «πιλοτικώς» να κατηχήσει τα τέκνα της στην δυναμική του ονόματος, μέσω της Ιεράς Προσευχής; Συνειδητοποιούμε τον λόγο του Πνεύματος «μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον», που εκφράζει και πάλι ο πρύτανις των Ιερών της Γραφής ερμηνευτών, τουτέστιν ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος; Και τι κάνουμε στο θέμα αυτό;
Αλλά πώς να βελτιωθεί η κατηχητική και πώς να επανέλθει ο επανευαγγελισμός του λαού, όταν, όχι απλώς αγνοούμε τους δογματικούς αγώνες, αλλά φαίνεται εκ των πραγμάτων να έχει «πέσει άνωθεν γραμμή», ώστε να υποβιβάζονται οι ιεροί και πολυμέτωποι αγώνες των Αγίων μας;
Πώς να αυξηθεί ο θείος έρως για τη νοερά προσευχή; Και στη νεολαία μας πώς να ριζώσει ο άγιος πόθος της ολοκληρωτικής αφιερώσεως, όταν υπό τινών «θεολόγων-φιλοσόφων» μάλλον «φιλοζόφων», προβάλλονται τα σαρκικά ως δήθεν οδός θεογνωσίας;
Και το χειρότερο ότι τα εμετικά αυτά νεονικολαϊτικά κηρύγματα, δεν καταδικάζονται επίσημα από την Εκκλησιαστική διοίκηση; Πώς αλήθεια να γνωρίζουν τα των δογματικών αγώνων, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη οι πιστοί, όταν κατ' ευφημισμόν θεολόγοι κηρύσσουν και γράφουν παν ό,τι τους έρχεται στον εσκοτισμένο νου περί Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας, προβάλλοντας δυστυχώς και μέσω θρησκευτικών εντύπων κάποιες φορές, τόσο τα «άρρητα ρήματα» που τους εκφράζουν, όσο και τις περγαμηνές υψηλών κέντρων διοικήσεων που κατέχουν, φυσικά προς καταισχύνην τους;
Και έτι πλέον, ας μας επιτραπεί. Πώς είναι δυνατόν να αλλάξει η όλη νόθος κατάστασις, όταν και αυτοί που άφησαν τον κόσμο και τα του κόσμου για την αγάπη και την δόξα του Χριστού, σιωπούν στα καίρια αυτά θέματα; Είναι άραγε λόγω ησυχαστικής ζωής; Είθε έτσι να είναι τα πράγματα, αν και ο γνήσιος ησυχασμός είναι αναποσπάστως δεμένος με την πτωχεία και την ομολογία...
Όμως αδελφοί μου, δόξα τω Θεώ! Το ότι δεν φοβόμαστε να βλέπουμε τις αδυναμίες μας και ν' αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, ήδη αυτό μας τοποθετεί στην οδό της θεραπείας.
Άλλωστε η αναστάσιμη περίοδος που διανύουμε, αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει. Ότι δηλ. δεν θα παραμείνουμε στις αρνητικές διαπιστώσεις, αλλά θα περάσουμε και θα βιώσουμε το θετικό μέσω μετανοίας και αναθεωρήσεως των πραγμάτων αλλά και επανατοποθετήσεως των συντεταγμένων της πνευματικής μας πορείας, βεβαίως και με μια νότα ιερού ενθουσιασμού.
Έτσι συμβαίνει. Μάλλον έτσι θα πρέπει να συμβαίνει.
Το όνομα λοιπόν Χριστιανός μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα ρεαλιστικά, να στιχούμε την ζωή μας στη ζωή των αγίων και να συνειδητοποιούμε ότι αποτελεί, αφ΄ενός μεν βαριά κληρονομιά, για εμάς που το φέρουμε, αφ' ετέρου δε το όνομα Χριστιανός αποτελεί το ακαταμάχητο όπλο στον ευλογημένο αγώνα της Ορθοδόξου πνευματικότητας και της Xριστιανικής Oμολογίας.

Είθε η χάρις του Αναστάντος Χριστού να μας μορφοποιήσει την όλη ύπαρξη σε αληθινούς Χριστιανούς.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8597.html