Τα τρία πριν

Πριν μιλήσεις για τα στραβά του διπλανού σου, εξέτασε τον εαυτό σου. Δες τα δικά σου χάλια, δες τα δικά σου λάθη, δες τις δικές σου αδυναμίες, δες τα δικά σου πάθη. Αλλά αυτό θέλει κότσια μάγκα μου… Είναι πιο εύκολο βλέπεις, να κατηγορείς τον άλλον. Πόσο μάλλον, όταν αυτός ο άλλος, δεν είναι μπροστά…

Με δύο μέτρα και με δύο σταθμά

Μπορεί να έχεις το καλύτερο κρασί μέσα σε ένα βαρέλι…Έστω και μια σταγόνα δηλητήριο όμως, αρκεί, για να στο καταστρέψει όλο. Και να γίνει το κρασί για πέταμα. Και τότε, δεν έχει σημασία ο κόπος που χρειάστηκε για να φυτέψεις το αμπέλι, να το μεγαλώσεις, να μαζέψεις τα σταφύλια και να τα πατήσεις. Δεν έχει νόημα ο κόπος και ο χρόνος που αφιέρωσες, για να μπορέσει ο μούστος να ωριμάσει και να γίνει καλό κρασί. Μια σταγόνα δηλητήριο αρκεί, για να το καταστρέψει όλο, όλο το κρασί που έχεις μέσα στο βαρέλι σου.

Φρόντισε, έτσι να κρίνεις τον εαυτό σου.  Έχοντας στο νου σου, πως μία και μόνο πράξη σου, ένας και μόνος λόγος σου, μπορούν να προκαλέσουν τόσο μεγάλο πόνο, τόσο κακό στον άλλον άνθρωπο, που να αχρηστέψουν τα όσα καλά και αν έχεις κάνει μέχρι τώρα…

Όταν πρέπει, όσο πρέπει, όπως πρέπει

Να μιλάς όταν πρέπει. Είναι φορές, που η σιωπή, έχει μεγαλύτερη αξία, από ό,τι και αν ήθελες να πεις. Είναι φορές, που αν ανοίξεις το στόμα σου, μόνο κακό θα καταλήξεις να κάνεις και ας είναι οι προθέσεις σου καλές.

Να μιλάς όσο πρέπει. Να ξέρεις πότε να σταματάς. Να ξέρεις πότε να κάνεις πίσω. Τη φλυαρία, κανείς δεν την αντέχει. Συγκεκριμένα πράγματα. Στοχευμένα....

Να χαίρεσαι ρε.....

Να μην είσαι μίζερος ρε. Να χαίρεσαι.

Η μιζέρια δεν πρέπει να έχει καμία θέση στη ζωή σου. Το καταλαβαίνεις;

Πέταξέ την από πάνω σου. Πέταξέ την.

Σου κάνει κακό. Σε καταστρέφει. Σε κρατάει πίσω. Δεν το βλέπεις;

Είναι ύπουλο πράγμα η μιζέρια.

Θες να νιώθεις ο καημενούλης; Ο ξεχασμένος; Ο παραπονεμένος; Τι είναι αυτά; Που πας έτσι; Τι περιμένεις; Να σε λυπηθεί κανείς;

Άντε και σε λυπήθηκε… Μετά; Μετά τι;

Προχώρα επιτέλους

Είναι, λες και έχεις πέσει βαθιά μέσα σε έναν λάκκο. Σε μία τρύπα. Και βρίσκεσαι εκεί εγκλωβισμένος.  . Έτσι είσαι. Έτσι νιώθεις…

Και αντί όμως να παλεύεις με νύχια και με δόντια να βγεις από κει μέσα, αντί να κάνεις τα αδύνατα-δυνατά να ελευθερωθείς, να ξεφύγεις, να ανεβείς στην επιφάνεια, εσύ ψάχνεις να βρεις τα πως και τα γιατί.

‘’Γιατί σε μένα; Πως έπεσα εδώ μέσα; Πως έγινε και εγκλωβίστηκα; Ποιος με έριξε; Ποιος με έσπρωξε; Γιατί το έκανε; Λες να τα καταφέρω ποτές να βγω; Μήπως δεν θέλω; Μήπως δεν μπορώ; Μήπως δεν πρέπει;’’ ΄

Και έτσι περνάει ο καιρός, με αυτές τις σκέψεις να γυρνάνε......

Κουράστηκα.....

Ξέρεις κάτι; Κουράστηκα.
Δεν μπορώ άλλο να είμαι ο δυνατός. Δεν το μπορώ, δεν το αντέχω…
Να παλεύω για τα αυτονόητα, να απολογούμαι για το κάθε τι μικρό.
Κουράστηκα να κουβαλάω βάρη, που δεν τα υπολόγισα. Κουράστηκα να μην προλαβαίνω να σηκώσω για λίγο έστω κεφάλι.
Νιώθω την ψυχή μου να πονάει ρε συ. Να πονάει…

π. Ανδρέας Κονάνος: Πούλα και λίγη τρέλλα!

Λες τέλεια πράγματα,
αλλά με λάθος τρόπο.

Έχεις συχνά δίκιο, μα το χάνεις,

διότι δεν ξέρεις να το ζητάς έτσι

που να ανοίξει η ψυχή του άλλου.

Είσαι σωστός,

μα χωρίς διάκριση.

Ο Θεός όμως,

έχει σκοπό να τονώσει μια ψυχή,

όχι να τη διαλύσει.

Θέλει να βοηθήσει,

κι όχι απλά να ξεσκεπάσει.

Είναι μεγάλη ηδονή

να πιάνεις τον αμαρτωλό

στην όποια αμαρτία του.

Μα είναι μεγαλύτερη ανάπαυση και χαρά,

να τον βοηθάς

να βρει το δρόμο

για τη σωτηρία του...........

Να χαίρεσαι

Να μην αφήνεις την λύπη να φωλιάζει στην καρδιά σου. Ίσως να έρχονται φορές, και μπορεί να συμβαίνει πολύ συχνά αυτό, που να μην θέλεις να αντικρύσεις άνθρωπο, να μην θέλεις να ακούσεις κουβέντα, να θέλεις μόνο να την πέσεις σε ένα κρεβάτι και να μείνεις εκεί κουκουλωμένος. Η θλίψη, η μαυρίλα όμως, δεν χαρίζονται σε κανέναν. Να το ξέρεις. Όσο χώρο ελεύθερο τους αφήσεις, τόσο χώρο μέσα σου θα φροντίσουνε να πιάσουν.

Να προσεύχεσαι.

Δεν είναι μόνο θέμα επικοινωνίας. Είναι και θέμα....

Ρίξε τα μούτρα σου

Ρίξε τα μούτρα σου και πήγαινε να τα βρεις με τον άνθρωπό σου.
Τι κερδίζεις έτσι;
Είσαι ικανοποιημένος; Είσαι ευτυχής; Νιώθεις καλά με τον εαυτό σου;
Κάθεσαι μόνος, παρεξηγημένος, δεν μιλάς σε άνθρωπο, σέρνεσαι όλη μέρα…
Γιατί;
‘’Με πρόσβαλε. Με έθιξε. Δεν με καταλαβαίνει.’’ Χίλια δυο πράγματα θα βρεις για να μου πεις.
Αν είναι τόσο τρομερό αυτό που έκανε, χώρισε τον. Κόψ’ τον. Φύγε μακριά.
Αν όμως όχι, ρίξε τα μούτρα σου και πάνε να τον βρεις. Ζήτα του συγγνώμη και συνεχίστε να πορεύεστε αγαπημένοι.
Δεν έχει ‘’μα και μου’’. Αυτά είναι παραμύθια.........

Όταν οι πόρτες κλείνουν…

Όταν οι πόρτες κλείνουν, κανείς δεν ξέρει το τι συμβαίνει σε ένα σπίτι. Κανείς δεν ξέρει τις έγνοιες, τον πόνο, τα βάσανα και τις σκοτούρες που κουβαλάν οι άνθρωποι που μένουν σε αυτό.

Ανοίγεις το στόμα σου και κρίνεις. Ο ένας έτσι, ο άλλος αλλιώς και αλλιώτικά. Δεν έχεις όμως ιδέα για το τι μπορεί αυτός που έτσι εύκολα στον τοίχο στήνεις να τραβάει. Δεν έχεις ιδέα, για τους δαίμονες με τους οποίους χρόνια μπορεί τώρα να παλεύει.

Κάνε κουράγιο

Μιλώ σε σένα.

Σε σένα, που αυτή τη στιγμή, νιώθεις τον κόσμο γύρω σου να καταρρέει. Σε σένα που όσο και αν το παλεύεις, όσο και αν χτυπιέσαι, λύση δεν βλέπεις πουθενά.

Μην απελπίζεσαι.

Πόσες φορές μέχρι τώρα στη ζωή σου έχεις φτάσει στο ‘’αμήν’’; Σκέψου. Πόσες φορές μέχρι τώρα, δεν έχεις νιώσει, ‘’ότι πάει, ότι τέλειωσε, ότι μέχρι εδώ ήταν;’’

Δεν είναι μια και δυο. Είναι πολλές. Δες όμως. Είσαι ακόμα όρθιος. Είσαι ακόμα ζωντανός. Μπορεί χτυπημένος, μπορεί κουρασμένος, όρθιος όμως. Ζωντανός. Πέρασε ο καιρός, έσφιξες τα δόντια και πράγματα που και κάποτες αδιέξοδα σου μοιάζαν, γίναν παρελθόν.

Συνέχισες. Έτσι ακριβώς και τώρα…

Μακριά από εμάς

inShare

‘’Κρίμα. Κρίμα. Μακριά από εμάς’’.

Αυτό σκεφτόμαστε και συνεχίζουμε την επόμενη στιγμή ακάθεκτοι την ζωούλα μας.

Αυτή είναι η προσέγγισή μας, απέναντι στο απρόσμενο. Απέναντι στο κακό. Απέναντι στο ανθρώπινο πόνο.

Και θα πει κάποιος, ‘’μα καλά, και τι να κάνω, μπορώ εγώ να κάνω κάτι;’’

Ξέρεις…

Δεν έχει να κάνει με το αν μπορείς να κάνεις κάτι για τον άνθρωπο ο οποίος πονά. Έχει να κάνει με το πως προσεγγίζεις την ίδια τη ζωή. Τη δική σου ζωή…