SΟS ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ παρακαλώ. Έκκληση για βοήθεια ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ.Μην προσπερνάτε.. Αυτή είναι η γλυκειά Ευαγγελία η οποία πάσχει από καρκίνο εγκεφάλου και είναι εγχειρισμένη στην Ιταλία και έχει κάνει συνολικά 70 ακτινοβολίες.Μαζεύουμε ένα μικρό ποσό ο καθένας όσο μπορεί ώστε να καλυφθούν έστω τα απολύτως απαραίτητα.Η στήριξη σας είτε μικρή είτε μεγάλη είναι πολύτιμη.Η Ευαγγελία είναι από Ηράκλειο Κρήτης από μονογονεική οικογένεια και την μεγαλώνει η μητέρα της η οποία αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά οικονομικά ποβλήματα.Η Ευαγγελία συνεχώς ταξιδεύει Αθήνα για τις θεραπείες της με την μητέρα της και έχει πάρα πολλά έξοδα.Όλοι μαζί μπορούμε να στηρίξουμε το γλυκό αυτό κορίτσι που αγωνίζεται χρόνια με την ηρωίδα δίπλα της την μητέρα της. αριθμός τραπεζικού λογαριασμού :Eurobank 0026.0232.59.0200894121 ΚΑΙ IBAN GR7202602320000590200894121 ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ-ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚH ΟΡΓAΝΩΣΗ ΦΡΟΝΤIΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔI. Όταν καταθέσετε, θα γράψετε σαν αιτιολογία: ΓΙΑ ΤΗΝ Ευαγγελία και θα μας αποστείλετε στο inbox: την πλήρη διεύθυνση σας πόλη και ημερομηνία για να σας αποστείλουμε την απόδειξη. Ευχαριστούμε και πάλι :)
Μεγάλη τιμή για το Φεστιβάλ Κιθάρας Βόλου-Μαγνησίας. Η διεθνούς φήμης δισκογραφική εταιρεία FM RECORDS, θα κυκλοφορήσει ψηφιακά στις μεγαλύτερες πλατφόρμες μουσικής του κόσμου, τις συναυλίες του Φεστιβάλ, που διεξήχθη 10 & 11 Νοεμβρίου 2017, στο Δημοτικό Θέατρο Νέας Ιωνίας Βόλου.
“Έφυγε” από τη ζωή ο “Φώτης του Βόλου” – Έσβησε στο Νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν
Τα ξημερώματα της 13ης Δεκεμβρίου 2017 άφησε την τελευταία του
πνοή στο Αχιλλοπούλειο Γενικό Νοσοκομείο «ο Φώτης του Βόλου» (κατά κόσμο
Λαδόπουλος), η πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα της πόλης, που τον περασμένο
Απρίλιο υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και, έκτοτε, μετά την απαραίτητη
παραμονή του στο Νοσοκομείο, φιλοξενούνταν στο Ίδρυμα «Γηροκομείον
Βόλου».
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Αγίων Πάντων του
Γηροκομείου αύριο στις 9:00 π.μ. και θα ακολουθήσει η ταφή στο Δημοτικό
Κοιμητήριο Βόλου με δαπάνη του Ιδρύματος.
Η σορός θα βρίσκεται από τις 8.15 π.μ. εντός του Ιερού Ναού ώστε όλοι
οι φίλοι του Φώτη να προσέλθουν και να του αποδώσουν τον τελευταίο
χαιρετισμό.
Στις 6 Μαρτίου 2016 η “Θεσσαλία” είχε δημοσιεύσει αφιέρωμα στην
ασκητική ζωή του Φώτη Λαδόπουλου με τίτλο “Αποστάγματα ψυχής από τον
Βολιώτη ασκητή”.
Μέσα από τα μάτια του Φώτη Λαδόπουλου, η ζωή δείχνει να αποκτά ένα
ξεχωριστό νόημα. Ο Φώτης, τον οποίον όλοι στο Βόλο γνωρίζουν με το μικρό
του όνομα, αποτελεί μία από τις πλέον οικείες φιγούρες αυτής της πόλης.
Πλανιέται στους δρόμους πολλές δεκαετίες τώρα, αλλά πάντοτε με το
χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του κι έναν καλό λόγο για όλους. Ο
86χρονος γέροντας έχοντας μεγάλη πίστη στο Θεό και με τη βαθιά ανθρωπιά
που τον διακρίνει, μοιράστηκε το απόσταγμα της εμπειρίας και της σκέψης
του κι έδωσε πολύτιμες συμβουλές για το πώς μπορεί ο άνθρωπος να γίνει
καλύτερος.
Επέλεξε να ζει ασκητικά και μακριά από τους ανθρώπους. Στην αρχή τον
χλεύασαν, αλλά στη συνέχεια τον αποδέχθηκαν και πλέον όλοι όσοι τον
συναναστρέφονται, έχουν να πουν μόνο καλά λόγια για εκείνον. Το μονοπάτι
που ακολουθεί για τη σωτηρία της ψυχής του στους περισσότερους φαντάζει
δύσβατο, αλλά ο Φώτης παραμένει αφοσιωμένος στα «πιστεύω» του και
καθημερινά μοχθεί να βρίσκει λύσεις, προκειμένου να ξεφεύγει από τα
αδιέξοδα της σύγχρονης ζωής.
Η συνάντηση μαζί του υπήρξε τυχαία. Ξεκουραζόταν σε ένα παγκάκι στην
παραλία. Άφηνε το βλέμμα του να πλανηθεί στη θάλασσα και γαλήνευε, καθώς
αντίκριζε τα γαλάζια νερά του Παγασητικού. Ωστόσο, η σκέψη του ταξίδεψε
πολλά χρόνια πίσω στο παρελθόν, όταν ο ίδιος παιδί ακόμη έκανε
περιπάτους στην παραλία του Βόλου: «Θυμάμαι τον παππού μου, ο οποίος με
έπαιρνε από το χέρι, με κατέβαζε στην παραλία και με την παρουσία του
μού έδινε την ευκαιρία από τότε να δω κάτι καλύτερο. Φώτιος κι εκείνος,
το όνομά του έχω. Είχε έρθει πρόσφυγας από την Κωνσταντινούπολη. Από την
Πόλη ήταν η καταγωγή της οικογένειάς μου. Τότε μέναμε στην Ανάληψη.
Εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα. Στην εκκλησία της Ανάληψης έγινε και η
βάπτισή μου. Επτά μηνών μωρό ήμουν, όταν με βάπτισε ο παπα-Λάμπρος, ο
ιερέας που είχαμε τότε στην Ανάληψη».
Οι ιστορίες που συνοδεύουν τον Φώτη είναι πάμπολλες, αλλά γνώριμες
στους περισσότερους Βολιώτες, πολλοί εκ των οποίων τον χαρακτηρίζουν ως
έναν από τους «διά Χριστόν σαλούς». Η εποχή που επέλεξε να αφήσει το
τσαγκάρικο που εργαζόταν όταν ήταν νέος, για τον ίδιον φαντάζει πολύ
μακρινή πλέον. Ωστόσο, δεν φαίνεται μετανιωμένος για το δρόμο που
επέλεξε να χαράξει: «Όσοι με ρωτούν εάν έχω παράπονα από τη ζωή, τους
απαντώ: «Κανένα απολύτως». Δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να έχω κάνει
και δεν το έπραξα. Αντίθετα, προσπαθούσα πάντοτε να μην πικραίνω τους
άλλους. Κρατούσα μέσα μου τα λάθη και προσπαθούσα, όπως και τώρα, να
λύνω τα προβλήματά μου και να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος». Να αποφεύγουμε τα λάθη
Ο 86χρονος ερημίτης, ο οποίος για πολλά χρόνια διαβίωσε σε μία σπηλιά
στο λόφο της Γορίτσας και πλέον βρήκε καταφύγιο σε μία καλύβα που του
προσφέρθηκε σε ένα κτήμα στα Κογιάτικα της Νέας Ιωνίας, μπορεί να έχει
όψη πένητα, αλλά ο πλούτος της ψυχής του είναι μοναδικός. «Τα βράδια που
πέφτω για ύπνο, πάντοτε προσεύχομαι στο Θεό. Λέω το «Πατέρ ημών», μία
ολοκληρωμένη προσευχή για κάθε Έλληνα και Ελληνοπούλα. Πόσοι
προσεύχονται πλέον καθώς πλαγιάζουν στο κρεβάτι τους; Ελάχιστοι πια»,
σημείωσε με νόημα ο Φώτης, για να συμπληρώσει με την ταπεινότητα που τον
διακρίνει: «Ένας άνθρωπος που αγαπάει τον Θεό και έχει σεβασμό απέναντί
του, κοιμάται ήσυχος τα βράδια. Όταν προσπαθείς να μην κάνεις λάθη, δεν
περπατάς στη γη, αλλά πετάς και μοιάζεις σαν να έχεις αποκτήσει δύο
φτερά αγγελικά».
Στις κουβέντες του στάθηκε ιδιαίτερα στην αποφυγή των λαθών από τους
ανθρώπους, «Όλοι κάνουμε σφάλματα, τα οποία βέβαια είναι συγχωρητέα.
Έχουμε όμως ιερό καθήκον να μάθουμε να τα περιορίζουμε. Γίνεται; Ναι…»,
είπε αρχικά και κατέληξε: «Είμαστε αδικαιολόγητοι με τα τόσα λάθη που
κάνουμε. Όμως, οφείλουμε να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο λίγα, μέχρι να τα
μηδενίσουμε. Δεν πρέπει να στεκόμαστε στο ποιοι κάνουν λάθη στη ζωή,
αλλά πώς θα διορθώνουμε τις καταστάσεις. Χάσαμε τον έλεγχο, γιατί ζητάμε
πράγματα που δεν τα έχουμε πραγματικά ανάγκη. Μας αγκαλιάζουν τα
άχρηστα, μπερδεύονται μες στη ζωή μας. Γι’ αυτό υποπίπτουμε σε λάθη.
Θέλει αυτοσυγκέντρωση για να μένουμε σωστοί καθ’ όλη τη διάρκεια της
ημέρας. Αν ο άνθρωπος ψαχθεί καλύτερα, θα καταλάβει ότι πρέπει να
φροντίζει να μένει σωστός. Ακόμη και μια πεταλούδα έχει ανάγκη από τη
δική μας παρουσία, για να την κρατήσουμε στη ζωή. Ή ας θυμηθούμε τι
κάνει ένας αγρότης όταν θέλει να σπείρει. Πασχίζει πάνω απ’ όλα να έχει
καλό σπόρο. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Να πορευόμαστε έχοντας να
πούμε έναν καλό λόγο. Χρειάζεται αγωγή στο λόγο μας». Ζωή καμωμένη με αγάπη
Άνθρωπος που απεκδύθηκε τα υλικά αγαθά, έδωσε τη δική του διάσταση
για το πώς μπορεί κάποιος να νιώθει ευτυχισμένος: «Μόλις ξυπνάμε το
πρωί, ας μην είναι η πρώτη σκέψη μας πόσα χρήματα θα βγάλουμε. Να
κοιτάζουμε τη ζωή με αγάπη, χωρίς απαιτήσεις. Οι απαιτήσεις τον άνθρωπο
τον αποπροσανατολίζουν και δεν μπορεί να αναγνωρίσει εύκολα την αποστολή
που έχει. Η εξέλιξη κούρασε τον άνθρωπο. Κι εφόσον συνέβη αυτό, είναι
λογικό να κάνουμε λάθη. Ο καθένας μας πρέπει να πάρει μία ευθύνη για την
παρουσία του και το έργο που θα επιτελεί πάνω σ’ αυτή τη γη που
περπατάμε. Έτσι θα ξεφύγουμε και από όλα εκείνα που μας κρατούν
φυλακισμένους».
Σκέψεις καθάριες, αλλά απόλυτα φιλοσοφημένες, με τον Φώτη να
υπογραμμίζει: «Τα προβλήματα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για
όλους. Όμως και πάλι μπορούμε να καλυτερέψουμε τις ζωές μας. Το πιστεύω
ακράδαντα αυτό. Αρκεί ο καθένας να βάζει το δικό του λιθαράκι. Μόνο εάν
γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, μπορείς να ελπίζεις. Όταν σηκώνεσαι το
πρωί και βγαίνεις έξω στην κοινωνία, να προσπαθείς να δώσεις εκείνο που
δεν έδωσε ο άλλος. Κάθε μέρα που αντικρίζουμε το φως του ήλιου, να
είμαστε χαρούμενοι και να αντιλαμβανόμαστε την ευλογία που κρύβει η
ζωή». Η πίστη είναι το παν
Όσο για το πού κρύβεται η πραγματική ευτυχία των ανθρώπων; Ο ευσεβής
γέροντας απάντησε με τρόπο αφοπλιστικό: «Κάθε άνθρωπος είναι ένα τέλειο
δώρο από τον Θεό, ο οποίος μας χαρίζει άπειρα πράγματα από την πρώτη
στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο ετούτον. Πιστεύοντας στο Θεό, μπορούμε
να βρούμε λύσεις και να νιώσουμε ευτυχισμένοι. Η πίστη είναι το παν.
Όταν αγαπάμε τον Θεό και δεν κάνουμε λάθη, έχουμε τη δυνατότητα να
ανακαλύψουμε την ομορφιά της ζωής». Κείμενο: Χριστόφορος Σεμέργελης Φωτογραφίες: Παναγιώτης Ανδριώτης πηγή
Απέραντη θλίψη έχει σκορπίσει στον Βόλο η είδηση του θανάτου του αγαπητού σε όλους, Φώτη Λαδόπουλου.
Ο Φώτης, ο κοσμοκαλόγερος του Βόλου, σήμερα Τετάρτη τα ξημερώματα
άφησε την τελευταία του πνοή στο Αχιλλοπούλειο Γενικό Νοσοκομείο Βόλου.
Ο «ερημίτης του Θεού» είχε δεχθεί «κύμα αγάπης» από τους Βολιώτες
όταν ασθένησε σοβαρά τον περασμένο Απρίλιο και μεταφέρθηκε στο
Νοσοκομείο και ακολούθως στο Γηροκομείο του Βόλου όπου φιλοξενούνταν. Ο
ίδιος την αγάπη του κόσμου την ανταπέδωσε με το χαμόγελο, την καλοσύνη
και την σοφία του και ο χαμός του θλίβει όλους.
Το τελευταίο αντίο «Φώτη του Βόλου» θα το που όσοι τον αγάπησαν στον
Ιερό Ναό Αγίων Πάντων του Γηροκομείου στις αύριο 9:00 π.μ. και θα
ακολουθήσει η ταφή στο Δημοτικό Κοιμητήριο Βόλου με δαπάνη του
Ιδρύματος.
Η σωρός θα βρίσκεται από τις 08.15 π.μ. στον Ιερό Ναό ώστε όλοι οι
φίλοι του Φώτη να προσέλθουν και να του αποδώσουν τον τελευταίο
χαιρετισμό.
Ο Φώτης, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο Νοσοκομείο τον περασμένο Απρίλιο μίλησε στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.
Παρατίθεται ακολούθως ολόκληρο το δημοσίευμα του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ, με τα λόγια και τις σκέψεις του Φώτη τότε....
«Πλημμύρισε» από αγάπη και ευχές ο 7ος
όροφος της Α’ Παθολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Βόλου. Η φωνή του
διάσημου «ενοίκου» των τελευταίων ημερών, του Φώτη Λαδόπουλου, γνωστού
και ως «ο ερημίτης του Θεού» για τους Βολιώτες και όχι μόνο, ακούγεται
από την άκρη του διαδρόμου. Το πρόσωπο του ταλαιπωρημένο και
αδυνατισμένο, το βλέμμα του όμως καθάριο, ο λόγος του
συνειδητοποιημένος. Απολαμβάνει την αγάπη όλων και μοιράζει παντού
ευχές. Το κομοδίνο, δίπλα στο κρεβάτι του, γεμάτο από λουλούδια.
Είναι 11 το πρωί και μόλις έχει
φτάσει ακόμη μία ανθοδέσμη. Μας υποδέχτηκε με αγάπη και σαν τους
ευγενείς μίας άλλης εποχής. Σηκώθηκε από την καρέκλα όπου καθόταν και
άπλωσε το χέρι για χειραψία. Χαμογελαστός όπως πάντα, άνοιξε την
ανθοδέσμη και με παρατεταμένο το χέρι άρχισε ξεκινώντας μέσα από το
θάλαμο να μοιράζει τριαντάφυλλα.Με μεγάλη προθυμία δέχτηκε να μας
μιλήσει. «Θέλω να ευχαριστήσω τους γιατρούς μου, τους νοσηλευτές. Όλο
τον κόσμο για την αγάπη του», λέει στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ, και η
ικανοποίηση καθρεφτίζεται στα μάτια του. Από την πρώτη στιγμή που έγινε
γνωστό ότι νοσηλεύεται στο νοσοκομείο, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν
πράγματι συγκλονιστική, ενώ δεκάδες Βολιώτες επισκέφτηκαν την κλινική
για να ενημερωθούν για την υγεία του και του σφίξουν το χέρι για να
ευχηθούν ταχεία ανάρρωση.
Δίπλα του από την πρώτη ώρα δύο
καρδιακοί του φίλοι, μαζί με τον γνωστό γιατρό της Α’ Παθολογικής
Μιχάλη Μεϊκόπουλο, που σπεύδει από την πρώτη στιγμή που μεταφέρθηκε στην
Κλινική σε κάθε κέλευσμά του, να ανταποκριθεί. Όλοι τον φροντίζουν με
πολλή αγάπη. Αμέτρητα τα δώρα που δέχτηκε τις τελευταίες μέρες.
Πυτζάμες, ρούχα, βιβλία. Αυτός όμως αρκείται σε ένα κουλούρι και ένα
γάλα, όπως λένε οι συνοδοί των άλλων ασθενών που μοιράζονται μαζί του
τον ίδιο θάλαμο. Η πορεία της υγείας του είναι ικανοποιητική.
Ο γιατρός της Α’ Παθολογικής Κλινικής Μιχ. Μεϊκόπουλος μαζί με τον Φώτη
Από το Μεγάλο Σάββατο, που
μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Βόλου από τον δρόμο που τον βρήκαν πεσμένο
φίλοι του, έχοντας υποστεί ελαφρύ εγκεφαλικό, μέχρι χθες η βελτίωση
είναι αισθητή. Υποβλήθηκε σε διαδοχικές εξετάσεις από την πρώτη στιγμή.
Ακολουθείται η ενδεδειγμένη θεραπεία και πλέον, όπως λένε οι θεράποντες
γιατροί, η πορεία της υγείας του είναι αρκετά καλή.
Η παραμονή του στο
Αχιλλοπούλειο αναμένεται να παραταθεί μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Για
να γίνουν ορισμένες συμπληρωματικές εξετάσεις αλλά κυρίως για
κοινωνικούς λόγους, όπως αφήνουν να εννοηθεί γιατροί και διοίκηση του
νοσοκομείου. «Θα δυναμώσει πρώτα και μετά θα πάρει εξιτήριο»
υπογράμμισαν στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ ο κ. Μιχ. Μεϊκόπουλος και ο
διοικητής του νοσοκομείου, Μάνθος Δραμητινός, που έχει δώσει οδηγίες
ώστε να παρασχεθεί κάθε βοήθεια στον Φώτη Λαδόπουλο.«Παίρνω χαρά από τους συνανθρώπους μου»Στα
87 του χρόνια, ο Φώτης Λαδόπουλος, και παρά την περιπέτεια της υγείας
του, παραμένει αισιόδοξος. Δεν τον ακουμπά η κρίση και αυτό το
συνειδητοποιεί κανείς από τα πρώτα λεπτά που συνομιλεί μαζί του.«Είμαι
πολύ καλά. Μη στεναχωριέστε για εμένα. Είμαι χαρούμενος γιατί παίρνω
χαρά από την αγάπη των συνανθρώπων μου.
Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από αγάπη όχι από λεφτά», αναφέρει στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ βηματίζοντας στο διάδρομο του 7ου
ορόφου μαζί μας.Στους ανθρώπους που τον σταματούν για να του σφίξουν το
χέρι και να του ευχηθούν περαστικά, αντεύχεται «να είστε πάντα καλά.
Γεροί υπό την σκέπη του Θεού», τους λέει ενώ συνεχίζουμε το περπάτημα.
«Ο κόσμος έχει προβλήματα. Είναι κουρασμένος από αυτά που περνάει. Όμως
χαμογελάει, γιατί μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση»,
παρατηρεί και με αφοπλιστικό τρόπο, συνεχίζοντας συμπληρώνει «Είχαμε ένα
ατού σαν άνθρωποι. Την ελπίδα, που μας την έκοψαν και αυτή. Εγώ όμως
συνεχίζω να λέω: Χαμογέλασε στους ανθρώπους και να δεις ο Θεός θα στα
ανταποδώσει στο διπλάσιο. Μόνο αγάπη πρέπει να δίνουμε γιατί ο κόσμος
την έχει ανάγκη».
Για τον Φώτη η περιπέτεια της
υγείας του ήταν απλά μία δοκιμασία που έγινε και τελείωσε. «Δεν φοβήθηκα
όταν έπεσα, γιατί είχα τον Θεό κοντά μου. Νιώθω πολύ γεμάτος και
ευτυχισμένος εδώ. Είναι όλοι καλοί άνθρωποι και με αγαπάνε», θα
συμπληρώσει ο ίδιος και το πρόσωπο του μεμιάς αστράφτει από χαρά.Σε μία
κυρία που βλέπει απέναντι μας να είναι σκεπτική, απλώνει το χέρι του να
τη χαιρετήσει και μονολογεί «Τα λεφτά κάνουν μόνο λεφτά. Και οι
άνθρωποι κάνουν μόνο ανθρώπους. Μόνο το χαμόγελο και η αγάπη μετράνε σε
αυτή τη ζωή, για αυτό και δεν χρειάζεται στενοχώρια».
Ο Φώτης μάλιστα έχοντας
«φιλοσοφήσει» τα όσα διαδραματίζονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα δίνει
τη δική του διάσταση στα όσα διαδραματίζονται εξαιτίας της κρίσης. «Δεν
φταίνε οι άνθρωποι για όσα συμβαίνουν αλλά η εξέλιξη, η τεχνολογία. Με
την κρίση, όμως, να το πούμε και αυτό, φτάσαμε στο σημείο να βοηθούμε
πλέον ξανά ο ένας τον άλλον. Ανακαλύψαμε ο ένας τον άλλο πάλι, κάτι
είναι και αυτό…. Οι άνθρωποι έδειξαν πάλι ότι είναι καλοί και ας
στερούνται πολλά» προσθέτει.
Ο ΦΤΩΧΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
«Μόλις βγω από εδώ θέλω ξανά να
συναντήσω τους φίλους μου. Τους διαβάτες του δρόμου, αυτούς που
καλημερίζω κάθε πρωί. Εκείνους που μιλάω μαζί τους και τους σφίγγω το
χέρι» θα πει στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ, ο Φώτης, που περιμένει πώς
και πώς να λάβει εξιτήριο για να επιστρέψει στην καθημερινότητά
του.Χαμογελαστοί δίπλα του ο κ. Γιάννης και ο κ. Τάσος καρδιακοί του
φίλοι, μιλούν για εκείνον με πολύ αγάπη.«Ήταν πετυχημένος τσαγκάρης και
πωλητής παπουτσιών. Όμως ό,τι χρήματα έβγαζε τα μοίραζε σε όποιον είχε
ανάγκη, για αυτό και το μαγαζί του έκλεισε λίγο πριν τους σεισμούς του
‘55», μας λένε, φιλοτεχνώντας την προσωπικότητά του.
Από τότε ο κατά κόσμον Φώτης
Λαδόπουλος αποφάσισε να αλλάξει φιλοσοφία ζωής. Έχει άλλες δύο αδερφές
εν ζωή, όμως δεν έχει επαφές με το οικογενειακό του περιβάλλον. Για
αρκετά χρόνια έμενε στα νταμάρια της Γορίτσας. Βιοποριζόταν με τα
απολύτως απαραίτητα. Όσα χρήματα συγκέντρωνε από διάφορες μικροεργασίες,
τα μοίραζε σε όσους είχαν ανάγκη.Άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος,
καθημερινά δεν παραλείπει να περάσει από τον Αγ. Νικόλαο αλλά και την
Παναγία Γορίτσα για να προσευχηθεί.
Τα τελευταία χρόνια ζει σε μία
καλύβα, στο ύψος του Πανθεσσαλικού Σταδίου, που του έχει παραχωρηθεί από
έναν φίλο του. Χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, κοντά στη φύση, όπως έχει
επιλέξει.Σε αυτή την καλύβα θα επιστρέψει τις επόμενες μέρες, μόλις οι
γιατροί δώσουν το πράσινο φως για το εξιτήριο.
H εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί αύριο στον Ιερό Ναό Αγίων Πάντων του Γηροκομείου
Δημοσιεύθηκε
Τροποποιήθηκε
Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα στο Νοσοκομείο Βόλου όπου νοσηλευόταν «ο Φώτης του Βόλου» – «κοσμοκαλόγερος» για πολλούς, (κατά κόσμο Λαδόπουλος), που τον περασμένο Απρίλιο υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και, έκτοτε, μετά την απαραίτητη παραμονή του στο Νοσοκομείο, φιλοξενούνταν στο Ίδρυμα «Γηροκομείον Βόλου». Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Αγίων Πάντων του Γηροκομείου αύριο στις 8:00 π.μ. και θα ακολουθήσει η ταφή στο Δημοτικό Κοιμητήριο Βόλου με δαπάνη του Ιδρύματος.Η σορός θα βρίσκεται από τις 7.30 π.μ. εντός του Ιερού Ναού, ώστε όλοι οι φίλοι του Φώτη να προσέλθουν και να του αποδώσουν τον τελευταίο χαιρετισμό, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του Γηροκομείου Βόλου.
“Ήταν μία καλή ευκαιρία για εκείνον να κάνει κάτι πέρα από το να παίζει βιντεοπαιχνίδια ή αθλήματα. Ήταν ένα μάθημα ζωής. Έφτιαξε την δική του όαση για να περνάει τον χρόνο του.”
Πλέον, ο Luke συνήθως κάνει τις ασκήσεις του στο καινούργιο του σπίτι και μερικά βράδια της εβδομάδας κοιμάται και εκεί.
Πλέον σκέφτεται να χτίσει και ένα άλλο σπίτι – ένα μεγαλύτερο για όταν θα πάει κολέγιο. Θέλει να εμπνεύσει και άλλους να ακολουθήσουν τα όνειρά τους.
Ελάτε να ρίξουμε μια ματιά στο εσωτερικό του…
Δείτε στο βίντεο πόσο περήφανος είναι για την κατασκευή του:
Οι είκοσι εντοπισμένες διαφορές των δύο κύριων τυπολογιών (και παραλλαγής τους) της Χάρτας του Ρήγα Βελεστινλή.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Τι περισσότερο μπορεί να προσφέρει μια έκθεση για τη Χάρτα του Ρήγα Βελεστινλή σήμερα, 220 χρόνια μετά την έκδοσή της στη Βιέννη, πέρα από τη γνωστή της αξία ως σύμβολο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς και τις εξίσου γνωστές και κατ’ επανάληψη προβεβλημένες ιστορικές, εθνικές πολιτικές, φιλολογικές, ιδεολογικές αισθητικές ή παιδαγωγικές της πτυχές; Γιατί μια έκθεση συνενώνει για πρώτη φορά έξι αντίτυπα της Χάρτας τα οποία, κατά το πιραντελικό έργο, ζητούν τον Ρήγα;
Η απάντηση φαινομενικά είναι μία και ταυτόχρονα πολύπτυχη. Γιατί οι Χάρτες που θα εκτεθούν στον ίδιο χώρο, στο Τελλόγλειο Iδρυμα Τεχνών Θεσσαλονίκης, δεν είναι ίδιες αλλά εντάσσονται σε δύο κυρίες τυπολογίες και μία με παραλλαγές. Διαφέρουν σε 20 συνολικά σημεία τους που προσδίδουν στην υπόθεση της Χάρτας ένα ακόμη πιο σημαντικό και κυρίως γοητευτικό επίπεδο προσέγγισης. Από αυτό, άλλωστε, προέρχονται ο προκλητικός και αινιγματικός τίτλος της έκθεσης «Η Χάρτα του Ρήγα: τα δύο (συν) πρόσωπα. Μια άλλη ανάγνωση του Χάρτη» αλλά και η ομότιτλη έκδοση της Τρικογλείου Βιβλιοθήκης και Κέντρου Πληροφόρησης του ΑΠΘ (ΒΚΠ-ΑΠΘ) με τα οποία γιορτάζει τα 90 χρόνια από την ίδρυσή της.
Επίκεντρο αυτής είναι οι διαφορές, άγνωστες επί διακόσια χρόνια (1797 -2008). Αποκαλύφθηκαν στο ΑΠΘ χάρη στην ψηφιακή ανάλυση της Χάρτας του Ιδρύματος Σύλβιας Ιωάννου και ενός από τα λίγα σωζόμενα αντίτυπά της που διαθέτει η Τρικόγλειος Βιβλιοθήκη στα αμέτρητα αρχεία της Κεντρικής Βιβλιοθήκης. Η επεξεργασία των δεδομένων συνεχίστηκε –χάρη στην πρωτοβουλία του πρόεδρου της βιβλιοθήκης καθηγητή Γιάννη Τζιφόπουλου να αναδείξει τους θησαυρούς του ευπατρίδη δωρητή Ιωάννη Τρικόγλου– προκειμένου να φέρει στο κοινό το εύρημα, τεκμηριωμένο, με έξι αντίτυπα από διαφορετικές συλλογές: της Τράπεζας της Ελλάδος (δύο αντίτυπα), του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, της Πασχαλείου Σχολής Καπεσόβου Ζαγορίων και του Ιδρύματος Σύλβιας Ιωάννου.
Ο σχεδιασμός της πρωτότυπης έκθεσης βασίζεται στο συγκεκριμένο ιστορικό και χαρτογραφικό περιβάλλον της σχετικά σύντομης χρονικής περιόδου, κατά την οποία ο Ρήγας σχεδίασε και εξέδωσε τη Χάρτα μεταξύ Βουκουρεστίου και Βιέννης. «Eνα περιβάλλον ασταθούς μετάβασης της Ευρώπης σε μια “άλλη” εποχή, εν μέσω μιας κλονιζόμενης οθωμανικής αυτοκρατορίας και των νέων καταστάσεων που έφερε η Γαλλική Επανάσταση, ανακυκλώνοντας σε μικρά χρονικά διαστήματα ατελέσφορες εθνικές προσδοκίες και απογοητεύσεις που χαρακτηρίζουν εμβληματικά την ελληνική υπόθεση, κυρίως το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα», εξηγεί στην «Κ» ο ομότιμος καθηγητής Ευάγγελος Λιβιεράτος.
Oλα αυτά, σε ένα παράλληλο χαρτογραφικό περιβάλλον που ταλαντεύεται μεταξύ της λόγιας και της επιστημονικής - τεχνολογικής προσέγγισης από ευρύτερες κοινωνικές ομάδες οι οποίες διψούν να γνωρίσουν τη νέα τεχνολογία και τις επιστημονικές ερμηνείες σχετικά με τον κόσμο και τη γραφική απεικόνισή του. «Η Χάρτα είναι προϊόν αυτού του διπόλου», προσθέτει ο κ. Λιβιεράτος «και ο Ρήγας κοινωνός των δύο πόλων, μέσα σε ένα κλίμα που συνδύαζε και το ενδιαφέρον για το επιχειρείν, χαρακτηριστικό των κύκλων της ελληνικής διασποράς –και όχι μόνον– από την Κωνσταντινούπολη και τις παραδουνάβιες ηγεμονίες, με κέντρο το Βουκουρέστι, μέχρι τα ζωηρά κέντρα των Αψβούργων, τη Βιέννη και την Τεργέστη».
Σε αυτό το κάδρο εξυφαίνεται το σενάριο της έκθεσης, προβάλλοντας κυρίως τη Χάρτα ως χαρτογραφικό «τεχνικό έργο» στην προσπάθεια κατανόησης του τρόπου με τον όποιο οργανώθηκε και εκτελέστηκε η παραγωγή της.
Το ερώτημα
Η κατασκευή της ελάχιστα έχει μελετηθεί και το ερώτημα για τη χαρτογραφική ή ιστορική έρευνα στο μέλλον είναι, ποιο χέρι και γιατί, προσθέτει αφαιρεί ή αλλάζει, τοπωνύμια, σημειώσεις κ.ά. από τη Χάρτα; Γιατί σε μια έκδοση, στο Καστελλόριζο υπάρχει η σημείωση: «Φαίνεται μια καταποντισμένη πόλις εις την Θάλασσαν», ενώ λείπει από την άλλη;
Γιατί η Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης σε έναν χάρτη αναγράφεται ως «Σοφία Αγία» και σε δεύτερο τύπο «αγ. Σοφία»; Γιατί λείπουν οι Θερμοπύλες από τη μια, ενώ υπάρχει σε άλλη; «Από τις παραμορφώσεις του γεωμετρικού περιεχομένου του χάρτη», διευκρινίζει ο κ. Λιβιεράτος, «προκύπτει ότι ο Ρήγας ακολουθεί αντιγραφικές τεχνικές της εποχής του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το χέρι του σχεδιαστή ήταν μόνο ένα, αλλά ενδεχομένως περισσότερα και πάντως όχι ίδιων δυνατοτήτων και τεχνικών εμπειριών».
Τελλόγλειο Iδρυμα Τεχνών ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη. Εγκαίνια έκθεσης (και παρουσίαση του τόμου), 15 Δεκεμβρίου. Διάρκεια έως τις 14 Ιανουαρίου 2018.
«Μια ανεξάντλητη» πηγή πληροφοριών
Είκοσι εικονογραφημένες ενότητες, βίντεο, βιβλία και ένα πιστό αντίγραφο σπάνιου Πίνακα της Ελλάδος του Ανθιμου Γαζή (Βιέννη 1800) ανακατασκευασμένου ψηφιακά το 2008 από πρωτότυπο βιβλιοθήκης του εξωτερικού διευκολύνουν την ανάγνωση της Χάρτας. Εξετάζουν παράλληλα, για πρώτη φορά, την πυκνότητα της εγγραφής των τοπωνυμίων, τις περιοχές μεγαλύτερου ενδιαφέροντος του Ρήγα (π.χ. ακτές Μικράς Ασίας), το πλήθος των (υπαρκτών) νομισμάτων που απεικονίζονται αναδεικνύοντας μηνύματα περί του Επιχειρείν, τα χαρτογραφικά πρότυπα για τον σχεδιασμό της (π.χ. με τους χάρτες του Delisle, βάσει έρευνας στο ΑΠΘ) και, ακροθιγώς, τον τεχνικό τρόπο σχεδίασής της σε δώδεκα ανεξάρτητα φύλλα – ένα ζήτημα το οποίο, παρά τις υποθέσεις εργασίας, παραμένει αναπάντητο.
«Οι πτυχές του θέματος Χάρτα του Ρήγα δεν εξαντλούνται με την παρούσα έκθεση και τον επετειακό τόμο», υπενθυμίζει ο πρύτανης του ΑΠΘ Περικλής Μήτκας. «Η Χαρτοθήκη της Τρικογλείου βιβλιοθήκης με προεξάρχουσα την Χάρτα αποτελεί για τη βιβλιοθήκη μας μια μονάδα ιδιαίτερης προστιθεμένης αξίας, ανεξάντλητη πηγή
πληροφοριών που θα τροφοδοτεί διαρκώς την έρευνα, όχι μόνο των ανθρωπιστικών αλλά και των τεχνικών επιστημών».
Η συγκυρία
Πέντε επέτειοι συμπίπτουν με τα 90χρονα της Βιβλιοθήκης ΑΠΘ: 270 χρόνια από τη γέννηση στο Βελεστίνο του Ρήγα το 1757 (χρονολογία ευρύτερα αποδεκτή), 90 χρόνια από την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος, 100 χρόνια από την ίδρυση του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης και είκοσι από την ανακήρυξη της Χάρτας ως διατηρητέου μνημείου πολιτιστικής κληρονομιάς, από το ΥΠΠΟ το 1997.
.........
Γιαυτό ας μη χασομεράμε!
Σύνθημά μας: εκστρατεία όλο τον χρόνο!όχι μόνο τις γιορτές!
Α,
ναι!στον δρόμο μας θα αφήνουμε χαρτάκια με συνθήματα και διευθύνσεις,
κάτι σαν το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού!Αν και όποτε βρεθούν από
ανθρώπους ή από άλλα ζωάκια!Τα μηνύματα θα γράφουν για όλες αυτές τις
ανάγκες!Για όλο τον χρόνο!Όχι μόνο για τις γιορτές!
- Είμαστε έτοιμοι:
-Ναι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Η αφορμή δόθηκε από τις φυλακές Ελεώνα, με Έψιλον, από την λέξη ΄Ελεος
:)
