Η αγιότητα είναι ο σκοπός της υπάρξεως μας.

^{Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου}

Η αγιότητα είναι ο σκοπός της υπάρξεως μας. Πλασθήκαμε για να γίνουμε άγιοι. Αυτό δεν θα πρέπει να το λησμονάμε. Η αποτυχία αυτής της πραγματώσεως αποτελεί τη μεγαλύτερη τραγωδία του άνθρωπου. Αξίζει να δούμε πως νοούμε και πως φανταζόμαστε την αγιότητα. Πως στεκόμαστε απέναντι της, πως την αντικρύζουμε και πως τη ζούμε. Πως μπορούμε να τη βρούμε και να τη χάσουμε, να τη χρησιμοποιήσουμε και ακόμη να την εκμεταλλευθούμε.

Η αγιότητα δεν είναι εξουθενωτική. Δεν εξαφανίζει η πανσθενουργή Θεία Χάρη την ανθρώπινη προσωπικότητα. Δεν ισοπεδώνει, εξομοιώνει, καταστρατηγεί κι εξαφανίζει την ιδιαιτερότητα της μοναδικότητος του ιερού ανθρωπίνου προσώπου. Οι άγιοι δεν είναι κατά κάποιο τρόπο τηλεκατευθυνόμενοι, δίχως δική τους ταυτότητα, προσωπικό χαρακτήρα και κάτι πάντα το ξεχωριστό. Δεν είναι καλούπι, χυτήριο, αγαλμάτων ψυχρών και πανομοιότυπων η αγιότητα.

Υπάρχει δυστυχώς μία λαθεμένη αντίληψη πολλών περί της αγιότητος και των αγίων. Το νέφος των αποστόλων, μαρτύρων, ομολογητών, όσιων, νεομαρτύρων είναι πλούσιο και ποικίλο. Ο μυροβόλος συναξαριστής έχει πάμπολλα παραδείγματα άγιων από τη Δύση, την Ανατολή, γυναικών, ανδρών, νέων και ηλικιωμένων, μορφωμένων και αμόρφωτων, επιστημόνων και αγραμμάτων, έγγαμων και άγαμων, κληρικών και λαϊκών, κλειστών και ανοιχτών τύπων και χαρακτήρων. Μη θέλουμε λοιπόν να τυποποιήσουμε την αγιότητα.

Σωματικός Θάνατος, και Σωματική Ανάσταση

Οι δύο αναστάσεις

Πρώτη και Δεύτερη Ανάσταση - Πρώτος και Δεύτερος Θάνατος

Οι Ορθόδοξες έννοιες τών Αγιογραφικών αυτών φράσεων

Το θέμα τής ανάστασης μπερδεύει πολλούς ανθρώπους που αγνοούν τη διδασκαλία τής Εκκλησίας. Διαβάζουν στην Αγία Γραφή για πρώτο και δεύτερο θάνατο, ή για πρώτη και δεύτερη ανάσταση, και οι απόψεις που διατυπώνονται είναι πολλές. Εδώ θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε περιληπτικά αυτό το ζήτημα, σύμφωνα με τη διαχρονική εμπειρία των αγίων.

• 1. Πνευματικός Θάνατος και Πνευματική Ανάσταση
• 2. Σωματικός Θάνατος, και Σωματική Ανάσταση
• 3.  Πρώτη ανάσταση και δεύτερος θάνατος

Πατήστε για να διαβάσετε τα παραπάνω θέματα ........ αντιγραφή από Ο.Ο.Δ.Ε.

Η Ανάσταση του Λαζάρου και το νόημά της

«Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την Αγίαν Εβδομάδα τον πάθους σον, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε …». Με αυτά τα λόγια του στιχηρού στον εσπερινό της Παρασκευής, πριν την Κυριακή των Βαΐων, τελειώνει η Μεγάλη Σαρακοστή. Μπαίνουμε πια στην «Αγία Εβδομάδα», στην περίοδο του εορτασμού των παθών του Χριστού, του Θανάτου και της Αναστάσεως Του. Περίοδος που αρχίζει από το Σάββατο του Λαζάρου .

Τα γεγονότα της διπλής γιορτής, η ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, αναφέρονται στα λειτουργικά κείμενα σαν «προοίμιο του Σταυρού»…Έτσι, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτά τα γεγονότα, θα πρέπει να τα δούμε μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το κοινό απολυτίκιο των δύο αυτών ημερών: «την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός…» μας βεβαιώνει, με κατηγορηματικό τρόπο, για την αλήθεια της κοινής ανάστασης. Είναι πολύ σημαντικό ότι μια από τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, γίνεται ο οδηγός στην πορεία μας μέσα στο σκοτάδι του Σταυρού. Έτσι το φως και η χαρά λάμπουν όχι μόνο στο τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και στην αρχή της. Το φως και η χαρά φωτίζουν αυτό το σκοτάδι και αποκαλύπτουν το βαθύ και τελικό νόημα του.

Ο Μέγας Κανών

Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης
ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ

«Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;»

 πατήστε από κάτω....

Μέγας Κανών. Εἰσαγωγή, νεοελληνικὴ ἀπόδοσις, σχόλια: Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών

Κυριακή τής Τυρινής

Κυριακή τής Τυρινής

Τού Χρήστου Σπ. Χριστοδούλου

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ματθ. στ' 14-21)

Είπεν ο Κύριος· εάν γαρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο πατήρ υμών ο ουράνιος· εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών. Οταν δε νηστεύητε, μη γίνεσθε ώσπερ οι υποκριταί σκυθρωποί· αφανίζουσι γαρ τα πρόσωπα αυτών όπως φανώσι τοις ανθρώποις νηστεύοντες· αμήν λέγω υμίν ότι απέχουσι τον μισθόν αυτών. Συ δε νηστεύων άλειψαί σου την κεφαλήν και το πρόσωπόν σου νίψαι, όπως μη φανής τοις ανθρώποις νηστεύων, αλλά τω Πατρί σου τω εν τω κρυπτώ, και ο Πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν τω φανερώ. Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι· θησαυρίζετε δε υμίν θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν· όπου γαρ εστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών.

Με το άνοιγμα του Τριωδίου, αλλά και λίγο πριν (Κυριακή της Χαναναίας και του Ζακχαίου) η Εκκλησία μας προετοιμάζει για την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που είναι περίοδος νηστείας, περισυλλογής και εντονώτερου πνευματικού αγώνα.

......................................................................................................................................

Η συνέχεια εδώ............

Τό Ἅγιο Δωδεκαήμερο

Τό Ἅγιο Δωδεκαήμερο

 

  Μέ­χρι τά μέ­σα τοῦ 4ου αἰ­ώ­να ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἑ­όρ­τα­ζε μα­ζί τή Γέν­νη­ση καί τήν Βά­πτι­ση τοῦ Χρι­στοῦ στίς 6 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου, μέ τό ὄ­νο­μα Ἐ­πι­φά­νεια. Στό τέ­λος τοῦ 4ου αἰ­ώ­να (386 μ.Χ.) πρῶ­τος ὁ ἅ­γιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος μι­λᾶ γιά τά Χρι­στού­γεν­να, χα­ρα­κτη­ρί­ζον­τάς τα ὡς «μη­τρό­πο­λιν πα­σῶν τῶν ἑ­ορ­τῶν» καί ἀ­να­φέ­ρει ὅ­τι ἀ­πό τό 376 μ.Χ. ἔ­γι­νε γνω­στή αὐ­τή ἡ ἑ­ορ­τή ξε­χω­ρι­στά στίς Ἐκ­κλη­σί­ες τῆς Ἀ­να­το­λῆς.

Ἔ­τσι δι­α­μορ­φώ­θη­κε τό «Δω­δε­κα­ή­με­ρο», δη­λα­δή τό χρο­νι­κό δι­ά­στη­μα ἀ­πό ­τίς 25 Δε­κεμ­βρί­ου ἕ­ως τήν 6η Ἰ­α­νου­α­ρί­ου, κα­τά τό ὁ­ποῖ­ο ἑ­ορ­τά­ζου­με τά Χρι­στού­γεν­να (25 Δεκ.­), τήν Πε­ρι­το­μή (1 Ἰ­αν.) καί τήν Βά­πτι­ση (6 Ἰ­αν.)

Πα­ρα­μο­νή Χρι­στου­γέν­νων ἤ Με­γά­λες Ὧ­ρες Χρι­στου­γέν­νων

Σύμ­φω­να μέ τό τυ­πι­κό τῶν ἀ­κο­λου­θι­ῶν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ἄν ἡ πα­ρα­μο­νή τῶν Χρι­στου­γέν­νων τύ­χει Σάβ­βα­το ἤ Κυ­ρια­κή, ἡ Ἀ­κο­λου­θί­α τῶν Με­γά­λων Ὡ­ρῶν ψάλ­λε­ται τήν Πα­ρα­σκευ­ή.

Οἱ «Ὧ­ρες» εἶ­ναι ἀ­κο­λου­θί­ες τῆς Ἐ­κκλη­σί­ας μας, πού ψάλ­λον­ται σέ συγ­κε­κρι­μέ­νες ὧ­ρες τῆς ἡ­μέ­ρας (γι’ αὐ­τό λέ­γον­ται καί Ὧ­ρες), σύμ­φω­να μέ τόν βυ­ζαν­τι­νό τρό­πο με­τρή­σε­ως τοῦ χρό­νου, πού ἀν­τι­στοι­χεῖ ὡς ἑ­ξῆς: 

Πρώ­τη(Α) Ὥ­ρα: πε­ρί­που 6-7 τό πρω­ί, 

Τρί­τη(Γ): 9 τό πρω­ί, 

Ἕ­κτη(ΣΤ): 12 τό με­ση­μέ­ρι, 

Ἐ­νά­τη(Θ): 3 τό ἀ­πό­γευ­μα. 

Κά­θε ὥ­ρα ἔ­χει τό θέ­μα της: Α΄: τό φῶς τῆς ἡ­μέ­ρας καί τό φῶς τοῦ Χρι­στοῦ, 

Γ΄: κά­θο­δος τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος(Πεν­τη­κο­στή), 

ΣΤ΄: ὥ­ρα Σταύ­ρω­σης τοῦ Κυ­ρί­ου, 

Θ΄: ὥ­ρα θα­νά­του τοῦ Κυ­ρί­ου. 

Πε­ρι­λαμ­βά­νουν κα­θη­με­ρι­νά: τρεῖς ψαλ­μούς, ἕ­να τρο­πά­ριο μέ θε­ο­το­κί­ο, προ­κεί­με­νο ὥ­ρας, τρι­σά­γιο, τρο­πά­ρια καί μιά εὐ­χή σχε­τι­κή μέ τό θέ­μα. Ψάλ­λον­ται βα­σι­κά στά μο­να­στή­ρια. 

Στίς με­γά­λες γι­ορ­τές (Μ. Πα­ρα­σκευ­ή, Χρι­στού­γεν­να, Θε­ο­φά­νεια) ἀλ­λά­ζουν ἐν­τε­λῶς μορ­φή καί ἐ­πι­μη­κύ­νον­ται.

 Οἱ ψαλ­μοί εἶ­ναι ἀ­νά­λο­γοι τῶν ἑ­ορ­τῶν, ὑ­πάρ­χουν πε­ρισ­σό­τε­ρα ἐ­πί­και­ρα τρο­πά­ρια, ὑ­πάρ­χουν ἀ­να­γνώ­σμα­τα ἀ­πό τήν Πα­λαι­ά καί τήν Και­νή Δι­α­θή­κη. Γι’ αὐ­τό ὀ­νο­μά­ζον­ται καί Με­γά­λες Ὧ­ρες.

Οἱ Με­γά­λες Ὧ­ρες τῶν Χρι­στου­γέν­νων μᾶς προ­ε­τοι­μά­ζουν γιά τό γε­γο­νός τῆς Γεν­νή­σε­ως τοῦ Κυ­ρί­ου καί πε­ρι­λαμ­βά­νουν πολ­λές προ­φη­τεῖ­ες, ἀ­πο­στο­λι­κά καί εὐ­αγ­γε­λι­κά ἀ­να­γνώ­σμα­τα πού ἀ­να­φέ­ρον­ται στό γε­γο­νός τῆς Σαρ­κώ­σε­ως τοῦ Χρι­στοῦ.

Καλή και ευλογημένη σαρακοστή Χριστουγέννων

Καλή και ευλογημένη σαρακοστή Χριστουγέννων 

Εύχομαι αγαπητοί ενορίτες της Κοιλάδας, η περίοδος αυτή να γίνει ένα "στάδιο" πιο έντονου πνευματικού αγώνα με νηστεία, με προσευχή, με μετάνοια και εξομολόγηση, με  ελεημοσύνη και Θεία Κοινωνία.

Ποιο είναι το νόημα της εορτής της Αναλήψεως του Σωτήρος Χριστού

Ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου - Ἀνάληψις

"Κανεὶς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνον Ἐκεῖνος ποὺ κατέβηκε ἀπ᾿ τὸν οὐρανό, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος βρίσκεται πάντοτε στὸν οὐρανό. Ὁ καλὸς ποιμένας, ποὺ ἄφησε τὰ ἐνενήντα ἐννέα πρόβατα - τοὺς ἀγγέλους - στὰ οὐράνια ὄρη καὶ ἀφοῦ τὸ σήκωσε στοὺς φιλάνθρωπους ὤμους του τὸ ἔφερε στὸ οὐράνιο λιμάνι καὶ προσφέροντάς το σὰν δῶρο στὸν οὐράνιο Πατέρα τοῦ λέγει: «Βρῆκα, Πάτερ, τὸ πλανεμένο πρόβατο, ἐκεῖνο ποὺ ὁ ἀπατεώνας ὄφις μὲ δόλιους τρόπους καὶ τεχνάσματα ἐξαπάτησε καὶ στοὺς δρόμους τῆς κακίας τὸ παρέσυρε καὶ μὲ τὴ λάσπη τῆς πολυθεΐας μόλυνε τὴν καθαρότητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Βλέποντάς το, λοιπόν, νὰ πνίγεται μέσα στὸ βοῦρκο τῆς μαλθακῆς ζωῆς μὲ τὸ θεϊκό μου χέρι τὸ ἅρπαξα γρήγορα καὶ εὐσπλαχνικὰ τὸ ἔπλυνα στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη καὶ ἀφοῦ τὸ ἄλειψα μὲ τὸ μύρο τῆς εὐωδίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος - μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως - τώρα ἔρχομαι φέρνοντας ὡς δῶρο ἀντάξιο τῆς θεότητός σου τὸ λογικὸ πρόβατο».

Σήμερα ὁ Διάβολος θρηνεῖ γιὰ τὴν ἥττα του βλέποντας τὸ δικό μας -ἀνθρώπινο- σῶμα νὰ ἀνεβαίνει στοὺς οὐρανούς. Σήμερα ἡ ἁμαρτία σὰν καπνὸς διαλύεται μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ."

(ἐκ τοῦ λόγου εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου)

ΠΗΓΗ:

Το νόημα του Σταυρού και της Αναστάσεως του Κυρίου μας

Το νόημα Του Σταυρού Και Της Αναστάσεως Του Κυρίου Μας

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου Και Αγίου Βλασίου Κ. Ιεροθέου

…Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μιλούμε για τον σταυρικό θάνατο του Χριστού συνδεδεμένο με την Ανάστασή Του.

Γιατί Σταυρός χωρίς την Ανάσταση είναι μια σκληρή και αδήριτη πραγματικότητα, και Ανάσταση χωρίς τον Σταυρό είναι μια ψεύτικη και συναισθηματική κατάσταση.

Όταν κάνουμε λόγο για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, δεν το εννοούμε αφηρημένα και στοχαστικά, αλλά για την απαλλαγή του ανθρώπου από την τυραννία και την φρικτή φυλακή του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου.

Με τον Σταυρό και την Ανάστασή Του ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο, και έτσι μας έδωσε την δυνατότητα να υπερβούμε και εμείς τους τρεις αυτούς εχθρούς. Κυρίως πρέπει να σημειώσουμε ότι με την θυσία του Χριστού και την Ανάστασή Του μπορούμε να υπερβούμε την θνητότητα και την κτιστότητά μας.

Από την ημέρα που γεννιόμαστε έχουμε μέσα στην βιολογική μας ύπαρξη τον θάνατο, που εκδηλώνεται με πολλές μορφές, όπως με την ασθένεια, την φθορά του σώματος, τις ανασφάλειες, την αύξηση της ηλικίας, τα πάθη της αυτοσυντηρήσεως, της φιλαργυρίας κλπ.

Σχόλιο του Σεβ. Μητροπολίτου Ύδρας κ. Εφραίμ περί της θεματικής εβδομάδας στα σχολεία για την αποδόμηση των εμφύλων στερεοτύπων

Ο Θεός εποίησε άρσεν και θήλυ – Ολα τα άλλα είναι παρά φύσιν

του Γιώργου Νταλιάρη  http://www.vimaorthodoxias.gr/

Εντονες είναι οι αντιδράσεις στην κοινωνία και στην Εκκλησία με τη θεματική εβδομάδα που θα εφαρμοστεί στα σχολεία το δεύτερο τετράμηνο και μία από τις θεματικές ενότητες είναι οι «έμφυλες ταυτότητες».

Πιστοί, θεολόγοι, σύλλογοι και οικογένειες βλέπουν πως στα σχολεία θα μπει ως θέμα συζήτησης ένα ζήτημα που έρχεται απέναντι σε όσα γνωρίζουμε ως σήμερα, σε όσα ορίζει η ανθρώπινη φύση και θα κληθούν παιδιά να συζητήσουν και να ενημερωθούν γι’αυτό.

Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν κρύβουν την ανησυχία τυς στην εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας. Ο Μητροπολίτης Υδρας κ.Εφραίμ μιλώντας στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ σχολίασε με έντονο τρόπο την πρωτοβουλία του υπουργείου.

«Η Εκκλησία δε συμφωνεί. Δεν το δέχεται», είπε αρχικά και συνέχισε: «Η ζωή ξεκινά από τον Παράδεισο. Ο Θεός εποίησε άρσεν και θήλυ και μέχρι τώρα έτσι πορευόμαστε, αυτή είναι η φυσική οδός. Όλα τα άλλα είναι παρά φύσιν και είναι πράγματα που μας βγάζουν έξω από τον πολιτισμό μας, την Πίστη μας».

Εγκύκλιος του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ «περί εμφύλων ταυτοτήτων και αποδόμησης εμφύλων στερεοτύπων»

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ καλεί τους γονείς και τους κηδεμόνες να μην επιτρέψουν στα παιδιά τους να λάβουν μέρος στη θεματική εβδομάδα που διοργανώνει στα σχολεία το υπουργείο Παιδείας και μεταξύ των θεμάτων είναι οι «έμφυλες ταυτότητες».

Την προσεχή Κυριακή, στους Ναούς της Μητρόπολης Πειραιώς θα διαβαστεί η κάτωθι εγκύκλιος και οι γονείς θα μπορούν να λάβουν τη δήλωση απαλλαγής.

Πηγή:

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 15

Προς
Τον Ιερόν Κλήρον και τον φιλόχριστον λαόν
της καθ’ ημάς Θεοσώστου Μητροπόλεως

Να αναγνωσθή ευκρινώς αντί κηρύγματος κατά την Κυριακή 29η Ιανουαρίου ε.ε και να ευρίσκωνται εις το Επιτροπάτο φωτοτυπημένες οι συνημμένες δηλώσεις για να παραληφθούν από τους πιστούς γονείς ή κηδεμόνες μαθητών Γυμνασίου:

Τέκνα μου αγαπητά,

Σήμερα ο Σατανάς σηκώνει πάλι με αυθάδεια το κεφάλι και απειλεί να καταστρέψει ο,τι ωραίο, υψηλό, ηθικό, πνευματικό, χριστιανικό, ευαγγελικό, αποστολικό και πατερικό, έχει κατορθωθεί κατά το δισχιλιετές διάστημα της ζωής και δράσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Προσπαθεί να εκτροχιάσει τον άνθρωπο από τον σκοπό της δημιουργίας του που είναι η υποταγή της σάρκας στο πνεύμα, η πνευματοποίηση και η κατά χάριν θέωση του ανθρώπου, και όχι το αντίθετο, η σαρκοποίηση, η υποταγή του πνεύματος στη σάρκα. Αυτό αποτελεί ανατροπή του σχεδίου του Αγίου Τριαδικού Θεού για τον άνθρωπο.

Μόνο αυτό που βγαίνει από το στόμα μας μάς κάνει ακάθαρτους

Αγίου Λουκά 
Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Μόνο αυτό που βγαίνει από το στόμα μας μας κάνει ακάθαρτους

«Ουδέν εστιν έξωθεν του ανθρώπου εισπορευόμενον εις αυτόν ο δύναται αυτόν κοινώσαι, αλλά τα εκπορευόμενα εστί τα κοινούντα τον άνθρωπον» (Μρ. 7, 15). 
 

Αυτά τα λόγια του Χριστού οι άνθρωποι που δεν θέλουν να νηστεύουν τα ερμηνεύουν με τον δικό τους τρόπο. Λένε πως δεν υπάρχουν φαγητά ακάθαρτα, γι' αυτό και δεν νηστεύουν. Είναι σωστό αυτό που λένε; 

Όχι, καθόλου δεν είναι σωστό. 

Λέγοντας αυτό η αγία μας Εκκλησία δεν εννοεί ότι υπάρχουν φαγητά που κάνουν τον άνθρωπο ακάθαρτο, ότι υπάρχουν τρόφιμα ακάθαρτα. Τίποτα απ' αυτά που δημιούργησε ο Θεός δεν είναι ακάθαρτο, όλα είναι καθαρά και καλά λίαν», αν τα δεχόμαστε με ευχαρίστηση, και κανένα φαγητό που μπαίνει στο στόμα μας δεν μας κάνει ακάθαρτους, διότι τίποτα που μπαίνει στον άνθρωπο από έξω δεν μπορεί να τον κάνει ακάθαρτο. 

Τα Ψυχοσάββατα στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Τὰ  Ψυχοσάββατα

Ποιὰ εἶναι, πότε καὶ γιατί τελοῦνται;

Μέσα στὴν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἡ ἁγία Ὀρθόδoξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι᾿ αὐτούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.

Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιὰ νὰ τοὺς μνημονεύουμε καὶ νὰ ἔχουμε (ἐπι)κοινωνία μαζί τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀλλὰ ζητᾶ καὶ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι᾿ αὐτούς.

Στὸ δίπτυχο (χαρτάκι), ποὺ φέρνουμε μαζὶ μὲ τὸ πρόσφορο γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται.

Η κατάργηση του Θανάτου

Αποχαιρετώντας τα παιδιά μας για τον Ουρανό…

Επιμέλεια Θοδωρής Ρηγινιώτης

Με έντονη την επίγνωση της ανεπάρκειάς μου, θα προσπαθήσω να αρθρώσω λίγες σκέψεις για τους πολλούς θανάτους που βλέπουμε γύρω μας, μεμονωμένους και μαζικούς. Συγχωρέστε την τόλμη μου και εύχομαι ο Θεός να μας καθοδηγήσει όλους, ώστε να πούμε αλήθειες, προς όφελος όλων μας.
Στα πικρά χείλη και στις ματωμένες καρδιές των ανθρώπων πλανάται το ερώτημα:Τι Θεός είναι αυτός που αφήνει τους ανθρώπους ν’ αρρωσταίνουν και να πεθαίνουν νέοι; Που επιτρέπει γονείς να θάβουν τα παιδιά τους, σύζυγοι τους συζύγους τους, παιδιά τους γονείς τους;

Τι έκανε ο Θεός για το θάνατο; Μήπως κάθεται στον ουρανό και παρατηρεί ασυγκίνητος τα δημιουργήματά Του να βασανίζονται σα μυρμήγκια που πέσανε σ’ ένα αυλάκι με νερό;

Ας πούμε λοιπόν, με ειλικρίνεια και αγάπη, τι έκανε ο Θεός για το θάνατο:

Ο Υιός του Θεού και Θεός, ο Ένας από την Αγία Τριάδα, με τη σύμφωνη γνώμη και τη συνεργασία των Άλλων Δύο (του Πατέρα, που Τον έστειλε, και του Αγίου Πνεύματος, που πραγματοποίησε την ενανθρώπισή Του), έγινε άνθρωπος και άφησε τους ανθρώπους να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν φρικτά, για να δώσει σε όλους τους ανθρώπους – ακόμα και στους βασανιστές Του – τη δυνατότητα να Τον γνωρίσουν, να Τον πλησιάσουν, να ενωθούν μαζί Του και να σωθούν στην αιωνιότητα.

Έγινε άνθρωπος και πέθανε ως άνθρωπος, για να καλέσει κοντά Του την ανθρωπότητα, που βασανιζόταν από το κακό, το θάνατο και το διάβολο, να την ενώσει σε ένα σώμα (την Εκκλησία) και να της δώσει τη δυνατότητα απελευθέρωσης και αθανασίας. Το έκανε μάλιστα έτσι, με το να πεθάνει – αντί να επέμβει δυναμικά, ως παντοδύναμος, και να συντρίψει τους αμαρτωλούς – για να Τον πλησιάσει όποιος θέλει, ελεύθερα, χωρίς να επιβάλει σε κανέναν να Τον πιστεύει και να Τον λατρεύει. Και το έκανε από καθαρή και ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς ο ίδιος να έχει να κερδίσει απολύτως τίποτα.

[....γιά τήν Ἐκκλησία, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μοναδικό ἐκεῖνο γεγονός πού δίνει νόημα, ἀξία καί προοπτική στόν ἄνθρωπο...]

Ἡ Ἀνάσταση προσδιορίζει τήν ταυτότητα τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Ἀνθρώπου

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό θεμέλιο γεγονός τῆς ζωῆς μας καί τῆς ζωῆς τοῦ κόσμου, ἀφοῦ τήν ἡμέρα αὐτή συνετελέσθη τό πιό σημαντικό γεγονός στή ζωή μας. Αὐτό εἶναι ἡ νίκη μας ἀπέναντι στόν θάνατο. Ὁ θάνατος ἀφαιρεῖ κάθε νόημα καί κάθε προοπτική ἀπό τόν ἄνθρωπο καί τήν ζωή του. Ἡ Ἀνάσταση ἀποτελεῖ τό γεγονός ἐκεῖνο τό ὁποῖο κρίνει τήν ποιότητα τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τήν ποιότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

            Ὁ Χριστός Ἀνέστη καί Ἀνέστη ἐπειδή προηγουμένως ἀπέθανε. Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἀποδεικνύει μέ τόν πιό ἀληθινό τρόπο ὅτι ὁ Χριστός ἔγινε καί ἦταν ἀληθινά ἄνθρωπος. Ὁ θάνατος ἀνήκει στήν ἀνθρώπινη φύση. Ὁ θάνατος εἶναι ὁ καρπός τῆς αὐτονομίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ζωή τοῦ Θεοῦ.  Ὁ Θεός εἶναι ἡ μόνη ζωή τοῦ κόσμου. Ὁ Θεός ΔΕΝ ὑπάρχει! Ὑπάρχω σημαίνει ἄρχω κάτω ἀπό κάποιον ἄλλον. Ὁ Θεός λοιπόν δέν ὑπ-άρχει. Στό ἐρώτημα τοῦ Μωϋσῆ «ποιό εἶναι τό ὄνομά Σου» ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπόλυτα σαφής καί ξεκάθαρη. «Ἐγώ εἰμί ὁ Ὤν». Ἐγώ εἶμαι αὐτός πού εἶναι. Αὐτή ἡ ἀπάντηση εἶναι ἡ μόνη πού μπορεῖ νά ἐξηγήσει τόν Θεό. Ἐπειδή ὁ Θεός εἶναι γι’αὐτό καί ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ὑπ-άρχει. Ἐάν ὁ Θεός δέν εἶναι τότε ὁ ἄνθρωπος γίνεται μή ὤν. Γι’αὐτό ἡ αὐτονομία ἀπό τό Εἶναι, ἀπό τό ὄντως Ὄν σημαίνει τήν εἰσβολή τοῦ θανάτου στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου.

Η ανάσταση των νεκρών

Η ανάσταση των νεκρών

Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Βλάχου

Από το βιβλίο: "Η ζωή μετά τον θάνατο".

Ηλεκτρονική Επεξεργασία βιβλίου

Στενά συνδεδεμένη με την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού είναι και η ανάσταση των νεκρών, που είναι βεβαιοτάτη πίστη της Εκκλησίας, γι' αυτό και στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε: «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Όταν κάνουμε λόγο για ανάσταση των νεκρών, εννοούμε την ανάσταση των σωμάτων, ότι, δηλαδή, οι ψυχές θα εισέλθουν πάλι στα νεκρά σώματα και θα ζωοποιηθούν, και έτσι θα συγκροτηθεί πάλι ολόκληρος ο άνθρωπος. Αυτό είναι πολύ φυσικό και δικαιολογημένο, γιατί οι ψυχές δεν πεθαίνουν ποτέ οντολογικά αφού η αθανασία της ψυχής είναι ένα δώρο που το έδωσε από την αρχή ο Θεός. Τα σώματα πεθαίνουν, γι’ αυτό με τον όρο ανάσταση νεκρών πάντοτε εννοούμε την ανάσταση των σωμάτων.

....................................... εδώ η συνέχεια Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας......

Άνοιξε το Χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο

Η περίοδος του Πεντηκοσταρίου είναι χαρμόσυνη και αρχίζει την Κυριακή του Πάσχα και τελειώνει με τη γιορτή της Πεντηκοστής, που η Ορθόδοξη Εκκλησία μνημονεύει και τιμά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους. 

Αργότερα στο Πεντηκοστάριο συμπεριλήφθηκε και η Κυριακή των Αγίων Πάντων. 

Κατά συνέπεια, στην ειδική αυτή περίοδο του λειτουργικού χρόνου, αντιστοιχεί και το ανάλογο λειτουργικό βιβλίο, που ονομάζεται Πεντηκοστάριο. 

Επίσης, ανάλογα με την ευαγγελική περικοπή, παίρνει και το όνομά της κάθε μία από τις Κυριακές του Πεντηκοσταρίου. 

Έτσι, η πρώτη μετά την Κυριακή του Πάσχα λέγεται 
Κυριακή του Θωμά, 
η δεύτερη Κυριακή  των Μυροφόρων, 
η Τρίτη Κυριακή  του Παραλύτου, 
η τέταρτη Κυριακή της Σαμαρείτιδας 
και η Πέμπτη Κυριακή του Τυφλού. 

Κατόπιν ερχόμαστε στην Πέμπτη της Αναλήψεως και έπειτα έχουμε την Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που την ακολουθεί η Κυριακή της Πεντηκοστής. 

Στη συνέχεια συναντάμε το προ της Πεντηκοστής  Ψυχοσάββατο  των κεκοιμημένων και την επομένη ημέρα απο την Πεντηκοστή έχουμε τη γιορτή του Αγίου Πνεύματος. 

Κυριότερες γιορτές κατά την περίοδο αυτή των 50 ημερών είναι η Μεσοπεντηκοστή και της Ζωοδόχου Πηγής. 

Μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής, ακολουθεί η Κυριακή των Αγίων Πάντων, που είναι οι καρποί της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος. 

Το υμνολογικό υλικό του Πεντηκοσταρίου, είναι έργο μεγάλων ποιητών της Ορθοδοξίας, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης, ο Ιωσήφ ο Στουδίτης, ο Νικηφόρος Κάλλιστος ο Ξανθόπουλος και άλλοι. 

Η πιο καλή έκδοση του Πεντηκοσταρίου, είναι αυτή που έκανε ο Βαρθολομαίος Κουτλουμουσιανός το 1836 και αυτό χρησιμοποιεί σαν βάση και η Εκκλησία στις μέρες μας για τα Πεντηκοστάρια.

ΠΗΓΗ:

Πόρνη επεθύμησε ο Θεός;

Αλλά αυτό που έλεγα, ο τόσο μεγάλος και τέτοιας δόξας ( Θεός ) επεθύμησε πόρνη.

-Πόρνη επεθύμησε ο Θεός;

-Ναι, πόρνη. Την φύση την δικιά μας λέγω.

-Πόρνη επεθύμησε ο Θεός;

-Και ο μεν άνθρωπος, εάν επιθυμήσει πόρνη, καταδικάζεται, ο δε Θεός επεθύμησε πόρνη;

-Και πολύ μάλιστα.Πάλι, ο άνθρωπος επιθυμεί πόρνη για να γίνει πόρνος, αλλά ο Θεός επιθυμεί πόρνη για να καταστήσει παρθένο την πόρνη. Ώστε η επιθυμία του ανθρώπου (είναι) απώλεια της επιθυμουμένης, αλλά η επιθυμία του Θεού (γίνεται) σωτηρία στην επιθυμουμένη.

-Ο τόσο μεγάλος και τέτοιας δόξας επεθύμησε πόρνη;

-Και γιατί;

-Για να γίνει Νυμφίος.

-Τι κάνει; Δεν στέλνει προς αυτήν κανένα από τους δούλους, δεν στέλνει αρχάγγελο, δεν στέλνει τα Χερουβίμ, δεν στέλνει τα Σεραφείμ, αλλά αυτός ο ίδιος παρευρίσκεται ο ερωτευμένος.

Η "Σκάλα" του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος. Εορτάζει την Δ΄Κυριακή των Νηστειών

Η "Σκάλα" του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος (4η Κυριακή της Σαρακοστής)

Αναδημοσίευση από: ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Κλικ εδώ (για ολόκληρη την Κλίμακα - το αξεπέραστο έργο του αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη ή Ιωάννη της Κλίμακος - και τη βιογραφία του).

Το παρακάτω, από τον ιστότοπο Με παρρησία, της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας:

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν: Ἡ πίστη τῶν ὀρθοδόξων εἶναι ἀσκητική [προσθέτω: δηλ. θεραπευτική της ψυχής]. 

 Τὸν μεγάλο ἀσκητὴ καὶ ὅσιο Ἰωάννη, συγγραφέα τοῦ βιβλίου «Κλίμαξ», προβάλλει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, γιὰ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσῃ ὅτι ἡ πνευματικὴἀνάβαση διὰ τῆς συνεχοῦς καὶ ἀόκνου ἀσκήσεως ὁδηγεῖ τοὺς πιστοὺς στὴνἁγιότητα. 

 

Ἡ ἄσκηση, ἀδελφοί μου, ὁμοιάζει μὲ μία κλίμακα, μὲ μία σκάλα δηλαδή, ἡὁποία ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν γῆ καὶ φθάνει στὸν οὐρανό. Μὲ μεγάλη προσοχὴ καὶ σταθερά δρασκελίσματα, μὲ ἱερὴ βία [=κατά των παθών] καὶ πνευματικὴ βιάση, μὲ ταπείνωση, μετάνοια καὶ προσευχή, μὲ βλέμμα καρδίας συνεχὲς πρὸς τὰ ἄνω, δίχως χρονοτριβὲς καὶ καθυστερήσεις, πρέπει νὰ ἀνεβοῦμε ὅλοι αὐτὴν τὴν σκάλα  καὶ νὰ φθάσουμε στὸ τελευταῖο σκαλοπάτι, ὅπου μᾶς περιμένει ὁ Χριστὸς καὶ ὁ χριστοποιημένος ἑαυτός μας.