Υπερβαση

Η εκλογη του Ομπαμα στη θεση του προεδρου των ΗΠΑ θα ειναι μια ειλικρινης κινηση των αμερικανων να ανανεωσουν το διεθνες προφιλ τους, να υπερβουν τις εσωτερικες τους συγκρουσεις και ρατσιστικες ιδεες και να ανατρεψουν ο υπαρχον πολιτικο κατεστημενο, συμβολο του οποιο μπορουμε να χαρακτηρισουμε τη Χιλαρι.

Η εκλογη του πρωτου μαυρου προεδρου στην ιστορια της χωρας, οσο και αν η πορεια του μοιζει πολυ με μια συνηθισμενη πορεια λευκου αμερικανου, αποτελει μια υπερβαση, μια τομη. Η δε επιλογη του ιδιου του Μπαρακ Ομπαμα να μην εμφανισθει ως σκληροπυρηνικος εκπροσωπος μιας μειονοτητας που διεκδικει δικαιωματα και πολιτικη αποκατασταση, υπερβαίνοντας το προτυπο του "οργισμενου ακτιβιστη" κανει ακομα πιο σημαντικη την εκλογη του.

Η αποστασιοποιηση απο απαρχαιωμενες, στερεοποιημενες και ξεπερασμενες ιδεολογιες και η επιλογη του να συνθετει στοιχεια της Δεξιας και της Αριστερας αποτελει αλλο ενα στοιχειο που τον διαφοροποιει, οχι επειδη κανει αυτη την δημιουγικη πολιτικη επιλογη, που ειναι περιπου δεδομενη και αναγκαστικη σημερα, οσο γιατι ειναι απο τους λιγους που το παραδεχεται.

Τελος, το γεγονος και μονο πως δεν αποτελει μερος του πολιτικου και οικονομικου κατεστημενου της Αμερικης οπως η Χιλαρι Κλιντον ειναι ενα ελπιδοφορο στοιχειο στο βαθμο που πιστευει οτι οντως μπορει να αλλαξει το κατεστημενο και να συγκρουστει μαζι του.

Κυριοτερο ομως ειναι πως η εκλογη του στη θεση του Προεδρου, αν φθασει ως εκει, θα ειναι μυνημα των Αμερικανων πως ξανανοιγουν το παραθυρο τους στον κοσμο, θα ειναι επιλογη εξωστρεφειας και ανανεωσης του διεθνους τους προφιλ, κατεστρεμενο σημερα απο Μπους.

Σε καθε περιπτωση, η αμερικανοι εχουν στα χερια τους της ευκαιρια να διορθωσουν τα λαθη του Μπους με μια ανατρεπτικη επιλογη.

H Πολωνία μετά τις εκλογές

Πέρασε κιόλας μία εβδομάδα από την πτώση του συστήματος εξουσίας των αδερφών Καζίνσκι και πλέον η νέα κυβέρνηση έχει πολλή δουλειά μπροστά της. Από την ένταξή της και μετά η Πολωνία υπήρξε κυρίως λόγω των ηγετών της τροχοπέδη των εξελίξεων και ενοχλητικός σύμμαχος για όλους. Ο επαρχιωτισμός των δύο αδερφών καθοδηγούσε τη συμπεριφορά τους στη διπλωματική σκηνή και παρολίγο να τινάξει τις προσπάθειες για τη νέα μεταρρυθμιστική συνθήκη στον αέρα.

Η αντίδραση πρωτίστως των νέων και των αστικών πληθυσμών οδήγησε το PiS σε εκλογική ήττα. Ο νέος πρωθυπουργός Donald Τusk έχει μπροστά του σκληρή δουλειά για να ανατρέψει τα αποτελέσματα της προηγούμενης πολιτικής που αποδιοργάνωσε το κράτος δικαίου, να εκμεταλλευτεί την αντίδραση για το προηγούμενο καθεστώς δημιουργικά, να αποκαταστήσει τη διεθνή εικόνα της χώρας. Οι δυτικοί ηγέτες όμως έχουν χρέος να συνειδητοποιήσουν τη σημασία της ένταξης της Πολωνίας και να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα συμπεριλαμβάνοντας στα σχέδια για την ενεργειακή πολιτική και αποφεύγοντας κινήσεις που υποβαθμίζουν τη θέση της χώρας.

Σχετικά διαβάστε στο άρθρο του Neal Ascherson, "Poland after PiS: handle with care" στο opendemocracy.

Σοσιαλδημοκρατία σε κρίση ! (σχεδόν παντού)

Οι ομοιότητες είναι αρκετές. Μπορεί τα δύο κόμματα εξουσίας να μη συγκυβέρνησαν στην Ελλάδα, αλλά οι εντυπώσεις είναι ανάλογες, αντιμετωπίζονται από την πλειοψηφία σαν να το έχουν κάνει. Επίσης και εδώ αυξάνουν τη δύναμη τους Αριστερά κόμματα αντίδρασης, που επιτυχημένα διεμβολίζουν τα πάλαι ποτέ κραταιά Κεντροαριστερά κόμματα.
Εκτιμώ πως τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα αντιμετωπίζουν ανά την Ευρώπη (Γερμανία, Γαλλία, Ελλάδα) το ίδιο πρόβλημα. Δεν προσφέρουν μια εναλλακτική διαφορετική πρόταση, ιδίως μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ενσωμάτωση του καπιταλισμού στην πιο άγρια μορφή του. Ενώ τα χαρακτηριστικά που τα κόμματα αυτά έδωσαν στην Ενωμένη Ευρώπη τα κάνουν επιπλέον αντιπαθή στο ευρύ κοινό.
Το ερώτημα είναι πως θα αντιδράσουν, άκρως επίκαιρο και για το ΠΑΣΟΚ: θα υποστηρίξουν μια ουσιωδώς εναλλακτική ριζοσπαστική εφικτή πρόταση με έμφαση στο κοινωνικό κράτος, επιχειρώντας την πολιτική ηγεμονία στο χώρο του Κέντρου και της προοδευτικής Αριστεράς; ή θα μεταβληθούν σε ένα σχήμα ανάλογο κεντρώου κόμματος, με στελέχη δεξιάς και αριστεράς που θα διεμβολίσει τα κυρίαρχα δεξιά κόμματα και θα υπερτονίσει τις διαφορές νοοτροπίας και όχι ουσίας από τη λαϊκή Δεξιά;

clipped from www.enet.gr Στο εν λόγω κείμενο οι Σοσιαλδημοκράτες υπογραμμίζουν την προσήλωσή τους στο κοινωνικό κράτος -και μάλιστα στην κλασική μορφή του -, επαναφέρουν στον προγραμματικό λόγο τους το στόχο του «δημοκρατικού Σοσιαλισμού» και ασκούν δριμεία κριτική στα «καπιταλιστικά νεοπλάσματα»! Δεν αποκλείεται ο αριστερός βερμπαλισμός να «διώξει» από το κόμμα τους ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου και να γίνει τελικά μπούμερανγκ. Είναι ωστόσο σαφής η προσπάθεια της ηγετικής ομάδας τού SPD να αρθρώσει αριστερό πολιτικό λόγο προκειμένου να επαναφέρει στις γραμμές του κόμματος τους ψηφοφόρους εκείνους που δραπέτευσαν με κατεύθυνση το αριστερό κόμμα του Λαφοντέν. Το εάν θα τα καταφέρει ή όχι, θα εξαρτηθεί κυρίως από την αξιοπιστία της. Πάντως για καλό και για κακό η ομοσπονδία των γερμανικών συνδικάτων αποφάσισε να μη συστήσει στα μέλη του να ψηφίσουν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στις επόμενες εκλογές. Οι λευκές επιταγές τελείωσαν και στη Γερμανία.

Πρόωρες εκλογές στη Μ. Βρετανία ?

Οι κρίσεις για τους Νέους Εργατικούς ποικίλουν. Οι μεν εκτιμούν πως υπέκυψαν στα κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού, οι δε πως πέτυχαν την απόλυτη πολιτική ηγεμονία και συνιστούν μοναδικό παράδειγμα επιτυχημένου Σοσιαλιστικού ή Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος από τη δεκαετία του '90 και έπειτα.
Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ένα, πως οι Νέοι Εργατικοί με τον Τρίτο Δρόμο και την ανασυγκρότηση του κόμματός τους πέτυχαν να εκφράσουν συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και να δημιουργήσουν συνθήκες σχετικής οικονομικής ευημερίας, που τους διατηρούν στην εξουσία. Πέρα από το ιδεολογικό τους στίγμα, όμως, οι Νέοι Εργατικοί είναι ένα θετικό παράδειγμα αναμόρφωσης ενός φθαρμένου κομματικού μηχανισμού και εκ βάθρων αναδιάρθρωσής του.
Όσο για τις εκλογές μάλλον θα προκηρυχθούν. Και αυτό γιατί θέλει σύντομα ο Μπράουν να κόψει τον ομφάλιο λώρο που τον συνδέει με τον Τόνυ Μπλερ και να αυτονομηθεί.

clipped from www.enet.gr Μπορεί χθες, στην έναρξη του συνεδρίου στο Μπόρνμουθ της νότιας Αγγλίας να δήλωσε «ναι, υπάρχει φημολογία, όμως είμαι επικεντρωμένος στην ολοκλήρωση του έργου μου», αργότερα όμως -σε συνέντευξή του στο BBC- υποστήριξε ότι οι εκλογές θα προκηρυχθούν την «κατάλληλη στιγμή». Και οι σύμβουλοί του εκτιμούν ότι η στιγμή είναι «απολύτως κατάλληλη» για τον Μπράουν, που ανέλαβε το πρωθυπουργικό αξίωμα τον Ιούνιο, καθώς σειρά δημοσκοπήσεων δίνουν το προβάδισμα και με υψηλά ποσοστά στους Εργατικούς. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου ICM, που δημοσιοποιήθηκε χθες, οι Εργατικοί συγκεντρώνουν 39% στην πρόθεση ψήφου και διατηρούν προβάδισμα 6 ποσοστιαίων μονάδων έναντι των Συντηρητικών, του Ντέιβιντ Κάμερον. Η δημοτικότητα της κυβέρνησης των Εργατικών παραμένει υψηλή ανεξαρτήτως της εμπλοκής της χώρας στην επιχείρηση στο Ιράκ και στις εσωτερικές εξελίξεις: σοβαρότατη κρίση στη μεγάλη τράπεζα «Northern Rock», υψηλά επιτόκια, εκδήλωση επιζωοτίας.

H Θάτσερ στη Γαλλία άργησε 20 χρόνια...

Εναλλακτικός τίτλος: Πανευρωπαϊκή ήττα της σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς

Η καθαρή νίκη του Νικολά Σαρκοζί, είναι ένα ιστορικό γεγονός. Συμβολίζει την επικράτηση και πολιτική κυριαρχία της ακροδεξιάς ρητορικής, της λογικής της σύγκρουσης και της καταστολής, του ξενοφοβισμού και του άκρατου οικονομικού νεοφιλελευθερισμού σε μια ανοικτή χώρα με προοδευτικό πνεύμα και έμφαση στο κοινωνικό κράτος.

Το έργο παίχτηκε σε δύο πράξεις, η πρώτη με την επιτυχία του Λεπέν το 2002, και η δεύτερη την 6η Μαϊου 2007.

Ο αρσενικός Θάτσερ και το αγγλοσαξωνικό πρότυπό της με περίβλημα από ολίγο μπλερισμό ανέλαβε τα ηνία της Γαλλίας για τα επόμενα πέντε χρόνια.
Οι επιπτώσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα είναι ορατές και με σιγουριά θα οδηγήσουν σε ένα ντόμινο αντιδράσεων σε όλες τις άλλες χώρες.

Αυτό για το οποίο ο Σαρκοζί είναι άξιος συγχαρητηρίων και παράλληλα το πλέον ανησυχητικό για όλους τους προοδευτικούς είναι η καθαρότητα του λόγου του.
Δήλωσε με ευθύτητα δεξιός, ρατσιστής, φιλοαμερικανός, νεοφιλελεύθερος, υπέρ της κοινωνικής σύγκρουσης και των λογικών της καταστολής.
Και κέρδισε ως τέτοιος.

Η Γαλλική κοινωνία επιβεβαίωσε το δεξιό μετασχηματισμό της. Για να είμαστε ακριβείς επιβεβαίωσε την πανευρωπαϊκή κοινωνική μετατόπιση προς τα δεξιά.
Παντού οι Ευρωπαίοι αποδοκιμάζουν τη σοσιαλδημοκρατία, της καταλογίζουν λάθη και παραλείψεις σε συνδυασμό με ρηχό και θολό λόγο και σύγκληση με τη δεξιά.

Το περίεργο και συνάμα θετικό είναι πως καταδικάζουν και την έλλειψη ουσιαστικού διαφορετικού πολιτικού ιδεολογικού στίγματος της σύγχρονης Αριστεράς και Καντροαριστεράς. Επιλέγουν μία καθαρή δεξιά φωνή-πολιτική ζητώντας όμως και έναν καθαρό Αριστερό λόγο και όραμα. Αυτή είναι και η μεγάλη ελπίδα που απομένει στην καταρακωμμένη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Φινλανδία (εδώ ο σοσιαλισμός χάνει ακόμα και πολιτικά επιτυχημένος) σύντομα Μ. Βρετανία έχουν υποδεχθεί το συντηρητισμό.
Η Ιταλία έχει Κεντροαριστερή κυβέρνηση αλλά τόσο ασταθή...
Η Ισπανία έχει το μοναδικό σοβαρό σοσιαλιστή ηγέτη που μπορεί να παραδειγματίσει τους ομοϊδεάτες του.

Στο δεδομένο δίλημμα λοιπόν Σαρκοζί η Ρουαγιάλ, η απάντηση πρέπει να είναι μια : ΕΥΡΩΠΗ !!!

To αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο, επιβεβαιώθηκε η στροφή της Γαλλικής κοινωνίας στα δεξιά και συγεγκριμένα στην άκρα δεξιά αυτή τη φορά όχι του Λεπέν αλλά του Σαρκοζί.

Αν και μεγάλος επικριτής της συμπαθούς Σεγκολέν, πιστεύω πως αυτό το 15νθήμερο είναι η πιο κρίσιμη περίοδος για την Ενωμένη Ευρώπη που πρέπει να δώσει τον αγώνα της πολιτικής επιβίωσής της. Η εκλογή του Σαρκοζί θα είναι καταδικαστική, συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο στο blog "Θέλω να πω μια γνώμη" (θα το βρείτε εδώ).

Η απάντηση στο δίλημμα των Γάλλων πρέπει να είναι Ευρώπη και ως εκ τούτου ψήφο ελπίδας στη Σεγκό και ψήφο πλήρους αποδοκιμασίας στο Σαρκό.

Πιστεύω και εγώ πως απαιτείται μια "πανστρατιά" της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο πλευρό της Σεγκό σε κάθε επίπεδο. Εκτιμώ πως η δύναμη του διαδυκτίου (κυρίως του blogging) είναι σημαντική σε αυτό, γιαυτό και όλοι όσοι τοποθετούμαστε στο χώρο της Αριστεράς ή Κεντροαριστεράς καθώς και στο φιλελεύθερο κέντρο πρέπει να δώσουμε τη διαδυκτιακή μάχη μας.

Όσοι συμφωνείτε, προτείνετε τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να συνδέσουμε την παρουσία μας στα blogs και στο δίκτυο με τη στήριξη στη Σεγκολέν και την αποδοκιμασία του Σαρκοζί, ενδεχομένως και με παρέμβαση στα γαλλόφωνα blogs που ασχολούνται με τις εκλογές και διαθέτουν σημαντική δύναμη(όποιος γνωρίζει τέτοια blogs ας τα καταγράψει σε σχόλια).

To banner αυτό το δημιούργησα εγώ στο bannercreator.nu, όποιος θέλει να συμμετέχει στην εκστρατεία υπέρ της Σεγκολέν ας το βάλει στο blog του μαζί με το banner που βρήκα στο "Θέλω να πω μια γνώμη" και βρίσκεται κάτω από τον τίτλο του blog.

Προτείνω να συνθέσουμε ένα κείμενο-διακύρηξη υπέρ της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, που θα τονίζει τη σημασία που έχει η ενίσχυση και όχι ο παραμερισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο να τοποθετηθεί σε ένα ανεξάρτητο blog, όπου θα μπορούν να το σχολιάζουν και να το συμπληρώνουν οι bloggers, να μεταφραστεί στα γαλλικά και να προσπαθήσουμε να καταχωρήσουμε τις απόψεις μας αυτές στα γαλλόφωνα blogs που έχουν σημαντική δύναμη στη Γαλλία.

Παράλληλα, να τοποθετήσουμε banners υποστήριξης στα δικά μας blogs μαζί με το κείμενο-διακύρηξη (ως βάση του προτείνω το κείμενο του "Θέλω να πω μια γνώμη").
Προτείνετε άλλες μορφές δράσης υπέρ της Σεγκολέν !

Το μη χείρον βέλτιστον

Ένα καθαρά πολιτκό blog δεν μπορεί να αφήσει ασχολίαστες τις σημερινές προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, γιαυτο και αποφάσισα να πάρω θέση στο μεγάλο ερώτημα των ημερών ανάμεσα στους Σαρκοζί, Σεγκολέν, Μπαϊρού και Λεπέν.

Έχω γράψει ήδη δύο (1, 2) post σχετικά με τη σιδηρά κυρία του Σοσιαλιστικού κόμματος της Γαλλίας και πλέον μπορώ να δηλώσω απερίφραστα πως η πορεία της με έχει απογοητεύσει. Όπως με έχει απογοητεύσει όλη η προεκλογική κίνηση στη Γαλλία, που έχει άμεση επίδραση τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ελλάδα.

Για την προεκλογική εκστρατεία στη Γαλλία και την αίσθηση που μου αφήνει δε μπορώ παρά να συμφωνήσω με την άποψη του Sociothoughts, που σας καλώ να διαβάσετε.

Για τους υποψηφίους τώρα, δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να φανταστώ επανάληψη της "φάρσας Λεπέν" των προηγούμενων εκλογών, είναι τραγικό μια χώρα σαν τη Γαλλία να εγκλωβίζεται στο δόκανο της ακροδεξιάς. Δεν διανοούμαι ακόμα ότι μπορεί να γίνει προέδρος ένας άνθρωπος δίχως θέσεις και όραμα, που αιωρείται μεταξύ της Αριστεράς και Δεξιάς ο Γάλλος Αβραμόπουλος, Φρανσουά Μπαϊρού.

Επίσης, κανένας πολίτης που τοποθετεί τον εαυτό του στην Κεντροαριστερά και διαπνέεται από τις αρχές της δημοκρατίας και του πολτικού φιλελευθερισμού δε μπορεί να ελπίζει και να στηρίζει, έναν φιλόδοξο, καθαρόαιμο δεξιό, φιλοαμερικανό υποψήφιο. Σχετικά με την περίπτωση του Σαρκοζί, με καλύπτει το σχόλιο του Μίμη Ανδρουλάκη στο βιβλίο του "Zητούνται αλχημιστές": <<Όσο κεντροποιείται το πολιτικο σύστημα, τόσο επικαλύπτεται από τον κάλπικο ριζοσπαστισμό ο λόγος των εκπροσώπων του>>.

Τέλος, δε θεωρώ πως η Σεγκολέν Ρουαγιάλ είναι λύση για τη χώρα της, αμφιβάλλω και για τις ιδέες και για τις ικανότητες της. Αν όμως έπρεπε να επιλέξω θα προτιμούσα αυτή ως το μη χείρον βέλτιστον για τους Γάλλους αλλά και γιατί είναι η πιο συμφέρουσα επιλογή για την Ευρωπαϊκή Ένωση και για την Ελλάδα.
Η επιλογή της φιλοατλαντικής πολιτικής του Σαρκό θα αδρανοποιήσει την Ένωση και η αντιτουρκική του πολιτική θα μας εγκλωβίσει περισσότερο στα Ελληνοτουρκικά απ' ότι η πολιτική Καραμανλή στο θέμα.

Οι 100 αριστερες ιδεες της Σεγκολεν μπορουν να αλλαξουν τη Γαλλια ?

Το προεδρικο συμφωνο της Σεγκολεν Ρουαγιαλ μια εβδομαδα μετα την παρουσιαση του πετυχε ηδη δυο πραγματα ενω δειχνει να αποτυγχανει στο ενα και σημαντικοτερο. Πετυχε να διαψευσει οσους την κατηγορουσαν για ελλειψη ιδεων και παραλληλα να κατακτησει το χωρο της Γαλλικης Αριστερας. Αποτυγχανει ομως, προς το παρον, να πεισει τους Γαλλους βασει των δημοσκοπησεων πως η αριστερη της προταση ειναι καλυτερη απο τη δεξια του Σαρκοζι.

Το τελευταιο για αρκετους οφειλεται στο εντονο πνευμα ατομισμου που διακρινει πια τους Γαλλους και σε συνδυασμο με την εντονη οικονομικη ανασφαλεια εχει οδηγησει σε μια δεξια στροφη της Γαλλικης κοινωνιας. Με αυτο το σκεπτικο τα περιθωρια νικης της Σεγκολεν ειναι ιδιαιτερα περιορισμενα.
Η λογικη αυτη με βρισκει αντιθετο. Ενας υποψηφιος πρεπει να παλεψει ετσι ωστε με το προγραμμα του να επιδιωξει την αναδιαταξη των ιδεων που κυριαρχουν σε μια κοινωνια και την ανατροπη των συσχετισμων που δεν τον ευνοουν. Μπορουν να πετυχουν κατι τετοιο στη Γαλλια οι 100 ιδεες ;

Μαλλον οχι.

Οι οικονομικες της προτασεις, οπως αυξηση του βασικου μισθου στα 15οο ευρω, αυξηση 5 % των χαμηλων συνταξεων, κυρωσεις κατα εταιρειων που καταβαλουν μερισματα και οχι τα κερδη απο τις αποδοσεις των επενδυσεων, ατοκο δανειο 10000 ευρω για καθε 18χρονο και επιδομα ανεργιας ισο με το 90 % του μισθου αποτελουν σημαντικες και ελκυστικες προτασεις.

Ομως, διχως να υπαρχει οργανωμενο σχεδιο για τη χρηματοδοτηση τους, τη στιγμη που και η ιδια επεκρινε το δημοσιο χρεος που εφθασε το 65 % του ΑΕΠ.
Διχως να υπαρχουν ουσιαστικες λυσεις ουτε για τον ελεγχο της γραφειοκρατιας, ουτε για τη φορολογηση του κεφαλαιου και οχι της εργασιας.
Και κυριως διχως να υπαρχουν προτασεις για μεγαλες τομες και αλλαγες στην οικονομια της Γαλλιας και την εκμεταλλευση της οικονομιας της αγορας σε ωφελος της ευρειας μαζας, οι προτασεις αυτες ειναι περισσοτερο μια λιστα ενδιαφεροντων ιδεεων για την αναδιανομη του πλουτου παρα αμεσα εφαρομσιμες λυσεις.

Παραλληλα, η προταση της για τη δημιουργια ελεγκτικων σωματων που θα επιβλεπουν το εργο των εκλεγμενων πολιτικων στη λογικη της εφαρμογης μιας ιδιοτυπης αμεσης δημοκρατιας δεν μπορει να αποτελει ρεαλιστικη προταση στην κριση των αντιπροσωπευτικων θεσμων.
Οποτε οι αντιπροσωπευτικοι θεσμοι περνουν κριση, η αμεση δημοκρατια επιστρατευεται για να δωσει τη λυση. Μονο που ετσι διαστρεφεται η πολτικη και μεταπιπτει σε μια αγονη και στειρα ηθικολογια.

Επιπλεον, η ιδεα της τοποθετησης ανηλικων παραβατων σε ενισχυμενα επιμορφωτικα κεντρα με στρατιωτικα πλαισια και η δημιουργια αποσπασματων ανηλικων στα ατυνομικα τμηματα των μεγαλων πολεων ως μεσα αντιμετωπισης της εγκληματικοτητας των ανηλικων αποτελουν ενα ξεκαθαρο οπισθοδρομισμο, μια γνησια δεξια προταση. Δεν μπορει αυτη η προταση να ειναι μια αριστερη αντιμετωπιση του ζητηματος.

Η Σεγκολεν, λοιπον, πετυχε να κατακτησει τη γαλλικη αριστερα με τις ιδεες της, οχι ομως να τη μετασχηματισει, να την εκσυγχρονισει, να εκφρασει εναν πραγματικο μεταρρυθμιστικο κεντροαριστερο λογο που θα οδηγησει και στην ανατροπη των κοινωνικων συσχετισμων υπερ της Δεξιας. Επιχειρησε δε να συμπορευτει με το δεξιο πνευμα της γαλλικης κοινωνιας σε ενα κρισιμο τομεα κοινωνικης πολιτικης με τροπο που, για μενα, δεν τιμα ουτε την ιδια, ουτε την αριστερα που την αποδεχεται.

Η Σεγκολεν και εμεις

Με μεγαλη ταχυτητα εχουν ξεκινησει σε ολη την Ευρωπη οι συζητησεις για τη νεα μεγαλη κυρια της Ευρωπαϊκης πολιτκης σκηνης την κα Σεγκολεν Ρουαγιαλ. Ειναι μολις η τριτη γυναικα στη γηραια ηπειρο που απειλει να αλωσει ανδροκρατουμενο ανωτατο αξιωμα μετα τις Θατσερ και Μερκελ σε Βρετανια και Γερμανια αντιστοιχα.

Ειναι ομως ισως η πρωτη απο τις τρεις που η συζητηση γυρω απο το ονομα της δεν αφορα τοσο το φυλο της οσο την πολιτικη της σταδιοδρομια και τις αποψεις της. Αποδειξη οτι ηδη ο κοσμος αποδεχεται πως και οι γυναικες διοικουν ισοτιμα στη Δημοκρατια και μοναδικη ευκαιρια ωστε η υποψηφια του Σοσιαλιστικου κομματος να μην στηριχθει στο φυλο της και να μην προβαλλει μονο αυτο ως κυριο επιχειρημα στην προεκλογικη περιοδο απεναντι μαλλον στον Σαρκοζι.

Η κυρια Ρουαγιαλ αλλωστε δεν εξελεγη απο ο,τι φαινεται ως η γυναικα αναμεσα στους αντρες αλλα ως το νεο προσωπο αναμεσα στα γκριζα και φθαρμενα προσωπα της κλασσικης κομματικης νομενκλατουρας.

Η διαφορετικοτητα της εντοπιζεται και στον πολιτικο της λογο που παροτι ειναι αρκετα γενικος και "πολυχρωμος", οπως καθε υποψηφιου-φαβορι που προσπαθει να αποφυγει τα στραβοπατηματα της τελευταιας στιγμης, ειναι σε αρκετα σημεια ενδεικτικος των προθεσεων της και της ιδεολογιας που πρεσβευει.

Ειναι ισως πιο συντηρητικος, υποστηριζει μαλλον ιδεες πιο σοσιαλδημοκρατικες οπως οι Μπλερ και Προντι ( σε εναν τοπο και σε ενα χωρο που ουτε ηθελαν να ακουσουν για αυτους ) και σιγουρα μιλα για μια ελπιδοφορα αλλαγη της παρωχημενης Γαλλικης οικονομικης και κοινωνικης πραγματικοτητας.

Η περιπτωση της ειναι διδακτικη για την Ελλαδα και τον αντιστοιχο κεντροαριστερο χωρο. Προβαλλει ενα νεο προσωπο με ανανεωτικες για η χωρα της ιδεες και αρκετη σιγουρια, τα βαζει με τους βαρωνους του κομματος, που χρονια τωρα αλληλοσφαζονται, κερδιζει και τους ενωνει μπροστα στη σοβαρη πιθανοτητα της νικης.

Μετα τους Θαπατερο και Σωκρατες αν νικησει το Μαϊο γινεται το τριτο παραδειγμα που υποδεικνυει ξεκαθαρα οτι για να επιστρεψεις στην εξουσια πρεπει να αποτιναξεις το φθαρμενο κυβερνητικο παρελθον και τα προσωπα που το συμβολιζουν αλλα πανω απο ολα να αποκτησεις και ενα ξεκαθαρο πολιτικο στιγμα-προγραμμα με ριζοσπαστικες τομες οπου χρειαζεται και πασχει η χωρα.