Αυτό το βασικό κανόνα της φυσικής λησμόνησε ο πρώην υπουργός ξεκινώντας από το Ζάππειο την κούρσα διαδοχής. Η προσπάθεια να αρπάξει το κόμμα σε 48 ώρες, τον οδήγησε σε κραυγαλέα πολιτικά σφάλματα μέσα στα πρώτα δύο και καθοριστικά 24 ωρα. Σε μια νύχτα ποδοπάτησε τον πεσμένο και πλήγωσε τους ήδη πληγωμένους. Κινήθηκε σε λάθος στιγμή με λάθος τρόπο προκαλώντας έντονη και διακιολογημένη δυσαρέσκεια, αποδεικνύοντας όμως -ευτυχώς- τον πραγματικό χαρακτήρα του. Με ταχύτητα υιοθέτησε τους εκσυγχρονιστές και τον Κ. Σημίτη. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν τα φίλα προσκέιμενα ΜΜΕ που του έκαναν τόσο κακό ώστε περίτρανα επιβεβαιώνεται η φράση "αν έχεις τέτοιους φίλους τι να τους κάνεις τους εθρούς".
Ένα μήνα ακριβώς μετά από αυτά τα λάθη, μπορώ να πω πως ο κύριος Βενιζέλος ήδη έχασε χάρη στα σφάλματα των πρώτων κρίσιμων 48 ωρών που με επιτυχία ο Γ. Παπανδρέου χρησιμοποίησε για την πολιτική του ανάσταση. Η κίνηση του κυρίου Βενιζέλου είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Έχει υποστεί τέτοιο πλήγμα που και πρόεδρος να εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα πετύχει νέα πολιτική κυριαρχία.
Η εκτίμησή μου για τον κ. Παπανδρέου δεν αλλάζει. Σπατάλησε το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού πολιτικού κεφαλαίου του με τρόπο επιπόλαιο και στένεψε τα περιθώρια ελιγμών του. Δύσκολα θα μπορέσει να ανακάμψει σε όλα τα επίπεδα, αν και έχοντας νικήσει το Βενιζέλο τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του θα διαφοροποιηθούν και σε σχέση με τον κ. Καραμανλή. Η επιλογή του όμως είναι μονόδρομος για όσους θα ψηφίσουν στις 11 Νοέμβρη. Είναι ο μόνος που μπορεί να αναμορφώσει το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα και επιπλέον δεν μπορεί να πληγώση άλλο με τα λάθη του το κόμμα. Ό,τι στραβό κάνει από εδώ και μπρος θα το χρεωθεί αποκλειστικά ο ίδιος, έχει και αυτό τη σημασία του.
Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2007
Η δράση προκαλεί αντίδραση κύριε Βενιζέλο
Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2007
Κείμενο για τη νέα Κεντροαριστερά (2)
Η επεξεργασία θέσεων και ιδεών σε ένα αναγεννημένο κόμμα είναι μια εξίσου απαραίτητη διαδικασία πέραν των οργανωτικών αλλαγών. Προταιρεότητες ενός σύγχρονου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στο κυβερνητικό του πρόγραμμα θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι:
Νέα εξωτερική πολιτικη
Άμεση επίλυση όλων των εκκρεμών εθνικών διαφορών που καθυστερούν την ανάπτυξη της χώρας στο διεθνές περιβάλλον.
Το Σκοπιανό είναι ένα ζήτημα με λάθος χειρισμούς που κόστισαν και προεξοφλούν μια ήττα την οποία δύσκολα θα αποφύγουμε. Ας δοθεί μια ύστατη μάχη και ας καταλήξουμε σε έναν οδυνηρό συμβιβασμό που θα κλείσει όμως το ζήτημα οριστικά. Ας δοθεί μετά η ουσιαστιή μάχη για την ενημέρωση των ευρωπαίων και άλλων αλλοδαπών πολιτών για το Μ. Αλέξανδρο και τη Μακεδονία. (παλαιότερο post)
Τα ελληνοτουρκικά χρονίζουν χωρίς λόγο. Η λύση είναι μονόδρομος. Προσπάθεια για εδώ και τώρα λύση στο πλαίσιο της Ε.Ε. Από εκεί και πέρα οφείλουμε να ακολουθήσουμε το δρόμο της συνεργασίας και της αλληλεγγύης με τους γείτονες ώστε να καταστούμε από κοινού ένας ισχυρός πόλος στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Αν υπολογίσουμε ποτέ πόσα κέρδη μπορούμε να έχουμε από τη συνεργασία μας με την Τουρκία τότε θα συνειδητοποιήσουμε και το τεράστιο κόστος των χρόνιων διαφορών.
Όταν κλείσουμε αυτά τα ζητήματα, τότε χωρίς βαρίδια η χώρα μας θα πρέπει να προσδεθεί εκ νέου στο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., να δώσει τη μάχη για την ουσιαστική Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, για τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Κρατών με ισχυρή οικονομία, διεθνή παρουσία, ασφαλές κοινωνικό κράτος, ποιότητα ζωής, αποδοτικούς δημοκρατικούς θεσμούς και στόχο την ειρήνη και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος.
Ριζική αναδιαμόρφωση του πολιτικού συστήματος
Οι απόψεις μου βρίσκονται σε αυτά τα παλαιότερα post (η πολιτική απαξιώνεται, οι πολιτικοί εθελοτυφλούν, προεδρικές αναζητήσεις, εκλογικά μαγειρέματα). Θεωρώ το συγκεκριμένο σημείο κομβικό για την αναζωογόνηση της πολιτικής, ενώ η εφαρμόγή μια τέτοιας μεταρρύθμισης μπορεί να γίνει πράξη μόνο από μία ισχυρή Κεντροαριστερή παράταξη και επ' ουδενί από μία παλαιοκομματική και παρωχημένη νεο Δεξιά.
Διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας
Είναι το σημείο που απαιτεί ρήξη με το παρελθόν. Είναι μια μεταρρύθμιση που μπορεί να γίνει μόνο από τη σοσιαλδημοκρατία, με αποφασιστικότητα και διάθεση να "ματώσει" για να πετύχει. Είναι αδήριτη ανάγκη για το καλό της ίδιας της Εκκλησίας, της Θρρησκείας για την ακρίβεια. Την εξάλειψη του παρεμβατισμού του κλήρου σε πολιτικά θέματα, τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, την "εκκοσμίκεση" της παρεχόμενης παιδείας.
Παιδεία-Υγεία
Η θέση πρέπει να είναι σαφής. Εκεί που αποτυγχάνει η αγορά και προέχει η κοινωνία, το κράτος πρέπει να έχει ουσιαστικό ρόλο όχι όμως υπερσυγκρετωτικό. Αντίθετα να δημιουργήσει συνθήκες αγοράς (market like) που θα ενισχύσει τον ανταγωνισμό, παράλληλα με την πλήρη αυτονόμηση της λειτουργίας των ΑΕΙ και των μεγάλων ιατρικών κέντρων, τη μεταφορά αρμοδιοτήτων για τα σχολεία στην τοπική αυτοδιοίκηση. (σχετικά posts 1,2).
Kράτος
Ο περιορισμός των προσλήψεων, η ανακατανομή των υπαλλήλων, η σύνδεση της εργσίας με τα αποτελέσματα, η κωδικοποίηση της νομθεσίας και η περιστολή της γραφεικρατίας με σύμπτυξη υπηρεσιών είναι μερικά από τα απαραίτητα. Και όλα αυτά συνδιασμένα με την αποκομματικοποίηση των προσλήψεων. Πως; Με την υποχρεωτική υπαγωγή όλων των προσλήψεων σε διακομματική επιτροπή της Βουλής και τη λειτουργία ανεξάρτητης αρχής υπεύθυνης για το αδιάβλητο των διαδικασιών. Τέλος ανεξάρτητος οργανισμός να αναλάβει την αξιολόγηση των υπαλλήλων και την αποδοτικότητα της εργασίας τους.
Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2007
Κείμενο για τη Νέα Κεντροαριστερά (1)
Eπείδη η συζήτηση για το ΠΑΣΟΚ έχει φουντώσει και μόνο πολιτική δεν είναι, διατυπώνω ξεκάθαρα τις απόψεις μου για ένα νέο ΠΑΣΟΚ, μια νέα Κεντροαριστερή Ενιαία Δημοκρατική Κυβερνώσα Παράταξη. Ελπίδα μου είναι να προκαλέσω και εγώ το διάλογο επί των ιδεών και όχι των προσώπων.
Νέο κόμμα
Ένα νέο κίνημα απαιτεί μια διαφορετική, ανατρεπτική δομή προσαρμοσμένη στις κοινωνικές ανάγκες και τις σύγχρονες απαιτήσεις. Η αυτο-οργάνωση και η κοινωνία των πολιτών είναι κομβικά σημεία αυτής της ριζοσπαστικής διαδικασίας. Προσωπικά, θεωρώ αναγκαία την επανίδρυση του ΠΑΣΟΚ, τόσο σε επίπεδο ιδεών και προσώπων, όσο και σε σημειολογικό με νέο σύμβολο και τίτλο.
Μία νέα δομή, πιο χαλαρή που θα ενισχύσει το συλλογικό χαρακτήρα της ηγεσίας, θα εγκαταλείψει τον αρχηγισμό και θα επανασυνδέσει το κίνημα με την υγιή του βάση, εξαφανίζοντας τον καθεστωτισμό. Χρήσιμες κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση είναι:
- Προγραμματικές συμφωνίες με φορείς, κόμματα, ΜΚΟ, λοιπά κινήματα για συγκεκριμένες δράσεις. Επανασύνδεση με την κοινωνική αριστερά.
- Εκλογή προέδρου ανά 4 χρόνια, με ανοικτή ψηφοφορία, μόνο για 3 θητείες
(όπως ισχύει)
- Τακτικό συνέδριο ανά διετία που θα ψηφίζει το κυβερνητικό πρόγραμμα με πλειοψηφία άνω των 2/3. Η εκλογή των συνέδρων θα γίνεται από τα μέλη και τους φίλους (με ποσόστωση) του κόμματος. Θα προηγείται εξαντλητική και ουσιαστική προσυνεδριακή συζήτηση. Για κρίσιμα θέματα θα γίνεται εσωκομματικό δημοψήσμα που θα εγκρίνει και το πρόγραμμα στην τελική μορφή του.
- Εκλογή Εκτελεστικής Επιτροπής (300 μελών) και Πολιτικού Συμβουλίου (14 μελών) από το Συνέδριο. Επίσης από το συνέδριο θα εκλέγεται και ο Γραμματέας ως ανεξάρτητο κομματικό όργανο υπεύθυνο για την ενότητα και την οργάνωση του ΠΑΣΟΚ με αδυναμία να είναι υποψήφιος πρόεδρος αμέσως μετά την παραίτησή του. Ανώτατο όριο εκλογής σε κάθε όργανο 4 θητείες.
- Κατοχύρωση τάσεων και άλλων οργανώσεων με την αναγνώρισή τους από το Συνέδριο του κόμματος.
- Δημιουργία Κοινοβουλευτικού Συμβουλίου, όταν το κόμμα είναι στην αντιπολίτευση, με ασυβίβαστο με τη θέση στο Πολιτικό Συμβούλιο. Ανάλογα όταν το κόμμα βρίσκεται στην εξουσία με αποχωρισμό των υπουργών από τις κομματικές τους θέσεις.
- Ασυμβίβαστο κυβερνητικής θέσης με πολιτική στο κόμμα.
- Ανώτατο όριο εκλογής βουλευτών 3 θητείες ή εναλλακτικά παραίτηση ανά διετία των βουλευτών με στόχο την πλήρη ανανέωση της κοινοβουλευτικής εβδομάδας.
- Aπόλυτη ψηφιοποίηση το κόμματος με στόχο την αποκέντρωσή του και τη χρήση του διαδυκτίου για την κινητοποίηση των πολιτών.
Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2007
Στρατηγικό σφάλμα
Η κίνηση Παπανδρέου σήμερα έφερε το ΠΑΣΟΚ στην κρισιμότερη και δραματικότερη στιγμή της ιστορίας του. Το κίνημα βιώνει με καθυστέρηση την μετά-Ανδρέα εποχή, μακριά από το κράτος, με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Τώρα θα αποδειχθεί πραγματικά αν το κόμμα ήταν ο Ανδρέας και τα πάντα οφείλονταν σε αυτόν ή αν μπορεί να υπάρξει και χωρίς αυτόν παράλληλα με την οριστική απώλεια της εξουσίας.
Ο Γ. Παπανδρέου επιδίωξε να καταγράψει μια δυναμική, πολώνοντας το εσωκομματικό τοπίο και οδηγώντας τα πράγματα στα άκρα. Απέτυχε οικτρά. Αιφνιδίασε τους πάντες, έθεσε εχθρούς, φίλους και ουδέτερους απέναντι του. Πρόκειται για άλλη μία γκάφα, δώρο στο Ε. Βενιζέλο. Δεν ξέρω αν ευθύνονται οι συνεργάτες του, πάντως μετά από τόσα λάθη δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά για τον ίδιο.
Αυτός που εκτέθηκε επίσης ανεπανόρθωτα είναι ο τέως πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, εμφανίστηκε ψευτο-ενωτικός και κλασσικός "κομματάρχης", να οδηγεί βουλευτές στο πλευρό του κ. Βενιζέλου. Κρίμα για τον ίδιο.
Τα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο και όλα πια δείχνουν πιθανά...
(στο blog λειτουργεί πιλοτικά newsletter, όσοι ενδιαφερόμενοι εγγραφείτε
το blog αναζητά αρθρογράφους, όσοι ενδιαφερόμενοι στείλτε e-mail
πληροφορίες δίπλα)
Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2007
Το βιβλίο αποσύρθηκε. Ζήτω το βιβλίο!
Ο κύβος ερρίφθη, το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού αποσύρθηκε. Μπροστά στο πολιτικό κόστος, τεράστιο μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση έκρινε πως ήρθε η ώρα της απόσυρσης. Έτσι όπως διαχειρίστηκε το θέμα το τρίγωνο συγγραφείς-κυβέρνηση-τηλεπαράθυρα εδώ και περίπου ένα χρόνο αυτή ήταν και η μοναδική έντιμη λύση. Ο λαός άλλωστε μίλησε, το εν λόγω βιβλίο πλήγωσε τα ποσοστά της ΝΔ, έβαλε το ΛΑΟΣ στο Βουλή, έβγαλε από αυτήν τη κα Γιαννάκου και τον κ. Καλό.
Ο κόσμος πείστηκε πως το βιβλίο αλλοιώνει την εθνική μας ταυτότητα, παραχαράσει την εθνική μας ιστορία και τιμώρησε τους υπαίτιους. Και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πλήγμα που δέχθηκε η κυβέρνηση Καραμανλή και το μόνο θέμα που κάθε επικοινωνιακή διαχείριση απέτυχε. Και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει.
Η ιστορία της ιστορίας γεννά ερωτηματικά για τον τρόπο που αντιδρούμε ως λαός, για το ποιοι και πως μας παρασύρουν, για το τι πιστεύουμε πραγματικά, για το πως λειτουργούν οι πολιτικοί ταγοί.
Όσο για το βιβλίο η άποψη μου είναι γνωστή εδώ και μήνες (βρείτε την εδώ).
(στο blog λειτουργεί πιλοτικά newsletter, όσοι ενδιαφερόμενοι εγγραφείτε
το blog αναζητά αρθρογράφους, όσοι ενδιαφερόμενοι στείλτε e-mail
πληροφορίες δίπλα)
Περιφρούριση της πολιτικής αυτονομίας
Σε συνδυασμό με την αλλαγή των εποχών και την επιλογή των πολιτών για μια πιο χαλαρή συμμετοχή στα κόμματα, μάλλον το κίνημα θα έπρεπε πρώτα να ανοίξει τη συζήτηση για μια νέα σχέση κόμματος-μέλους για μια σαφή οριοθέτηση των μελών και της πολιτικής αυτονομίας του.
Οφείλουν να διασφαλίσουν τη διαδικασία αλλά και την ουσία που προκύπτει από αυτή. Οι εποχές και οι κοινωνίες αλλάζουν, τα κόμματα υποχρεούνται να συμμορφώνονται, όχι να κλείνονται στο καβούκι τους και να αποκόπτονται από την κοινωνία, ούτε να αφήνονται στα νέα ήθη και να ισοπεδώνονται.
|
To αυτονόητο...
Πρόκειται για ένα θέμα που θα λυθεί μοναχά με σοβαρό, ανοικτό και διαφανή διακομματικό διάλογο, με ουσιαστική συναίνεση για προχωρήσουμε στην υιοθέτηση ενός πάγιου εκλογικού συστήματος και στη συνταγματική κατοχύρωση της τετραετίας.
Ενδεχόμενο πρότυπο, το γερμανικό ή και το βρετανικό σύστημα. Απόλυτη αναγκαιότητα όμως είναι να ρυθμίζουμε το αυτονόητο !
Υπάρχει όμως ένα μεγάλο ερώτημα. Γιατί η Ελλάδα δεν έχει ένα πάγιο εκλογικό σύστημα, όπως οι περισσότερες μεγάλες δημοκρατίες του πλανήτη μας; Εχει ίσως φτάσει η ώρα που η διάρκεια της κυβερνητικής θητείας και το εκλογικό σύστημα θα ορίζονται από το Σύνταγμα. Οι πολιτικοί ηγέτες θα γνωρίζουν τους όρους του παιχνιδιού και τον πολιτικό ορίζοντα κάθε κυβέρνησης, ώστε να μην μπορούν να «παίξουν παιχνίδια» με τους θεσμούς. Τα κόμματα θα μπορούσαν να πάρουν την πρωτοβουλία να συζητήσουν το μείζον αυτό θέμα τώρα. Η κυβέρνηση δικαιούται να προτείνει την αλλαγή του εκλογικού νόμου, ο οποίος θα ισχύσει στις μεθεπόμενες εκλογές, αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να ανοίξει η ίδια αυτόν τον διάλογο. Ωρα να γίνουμε ευρωπαϊκή δημοκρατία σε βασικά θεσμικά ζητήματα. |
Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2007
Έχουν δικαίωμα οι δημοσιογράφοι να λένε τη γνώμη τους;
Αυτό το ερώτημα βρίσκεται στα χείλη των περισσοτέρων μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Οι ανοικτές παρεμβάσεις συγκροτημάτων και δημοσιογράφων στο πλευρό υποψηφίων έχουν προκαλέσει οργή αλλά και προβληματισμό.
Προχωρώ σε μια κυνική διατύπωση , αλλά και άκρως ρεαλιστική: Τα συγκροτήματα, οι εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι σε ένα καθεστώς άκρατης διαπλοκής με την πολιτική και σε μια εποχή κυριαρχίας της εικόνας, της επικοινωνίας και της τηλεόρασης (δηλαδή των ισχυρότερων όπλων τους), μεταλλαγμένοι πλήρως σε όργανα προπαγάνδας και όχι αντικειμενικής ενημέρωσης και εκπρόσωποι συμφερόντων (των δικών τους συμφερόντων), δικαιούνται να έχουν λόγο για τις εξελίξεις εκφράζοντας ανοικτά απόψεις. Είναι ένα δικαίωμα που οι πολιτικοί με τη διασύνδεσή τους με δημοσιογράφους, εκδότες και καναλάρχες εκχώρησαν.
Οι πολίτες από την άλλη, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, οφείλουν να συνειδητοποιήσουν το ρόλο των ΜΜΕ, να γνωρίσουν μέρα με τη μέρα τις πρακτικές τους και να συμπεριφερθούν ώριμα. Να μείνουν μακριά από τις σειρήνες, να θέσουν τους δικούς τους όρους, να απομυθοποιήσουν κάθε δημοσιογράφο και να αντιληφθούν πόσοι και ποιοι λειτουργούν ως "ηχεία" των αφεντικών τους, να αποφασίσουν δίχως επηρεασμό.
εσείς τι λέτε; έχουν δικαιώμα γνώμης και παρέμβασης οι δημοσιογράφοι;
(εγγραφείτε στο newsletter του blog, λειτουργεί σε πιλοτική μορφή)
Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2007
Aνάγκη και (μάλλον) λύση ο τρίτος πόλος
Μετά την καταιγίδα, η ηρεμία. Οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ καταλάγιασαν, για την ακρίβεια κορυφώνονται στο παρασκήνιο. Επιτέλους δρομολογήθηκε μια πολιτική διαδικασία που θα επιτύχει την οριστική λύση στο ζήτημα της ηγεσίας στο κίνημα.
Τάχθηκα από την αρχή κατά του κ. Βενιζέλου και εμμένω σε αυτή τη θέση. Το πολιτικό ήθος και ύφος του είναι ορατά, οι πολιτικές του θέσεις γνωστές και συντηρητικές, η αδυναμία του να αναμορφώσει την Ελληνική Κεντροαριστερά δεδομένη. Αυτό δε σημαίνει υποστήριξη του Γ. Παπανδρέου. Αντίθετα, ο κύριος Παπανδρέου έχει να διανύσει έναν μακρύ και κακοτράχαλο δρόμο στην προσπάθειά του να πείσει ότι κατάλαβε τα λάθη του, ότι μπορεί να αλλάξει και ο ίδιος σε κάποια ζητήματα, ότι απέκτησε ηγετικές ικανότητες. Φέρει ευθύνη για αυτά τα τρία χρόνια, για όσα κακώς έκανε και ακόμα μεγαλύτερη για όσα κακώς δεν έκανε.
Μία τρίτη υποψηφιότητα είναι αναγκαία, προκειμένου να εκφραστούν όσο το δυνατό περισσότερες απόψεις, να υπάρξει μια πολυφωνία, μια διέξοδος για όσους δεν εκφράζονται από τους ήδη υποψήφιους αρχηγούς. Θα ήταν όμως και λύση καθώς εκ των πραγμάτων θα είναι περισσότερο ενωτική. Ελπίζω για αυτό τον τρίτο πόλο και εκτιμώ πως οι πιθανότητες είναι αυξημένες. Η λειτουργία του εκ των πραγμάτων θα πολιτικοποιήσει ακόμα περισσότερο τη διαδικασία και θα αποτρέψει το ενδεχόμενο να δοθεί στον επόμενο πρόεδρο "λευκή επιταγή". Η κα Διαμαντοπούλου ήδη δηλώνει έτοιμη και πρόκειται πιθανότατα για την καλύτερη λύση. Οι απόψεις της είναι γνωστές, πρωτοποριακές, ευρωπαϊκές, πιο κοντά στην άλλη Αριστερά, διαθέτει δε το επικοινωνιακό χάρισμα, ενώ το γεγονός πως είναι γυναίκα συνιστά από μόνο του μια ανυπέρβλητη δυσκολία για τον Κ. Καραμανλή. Συμπερασματικά, έχει και τις κατάλληλες απόψεις για να αναζωογονήσει ιδεολογικά το κίνημα και τον απαραίτητο δυναμισμό και το προσόν της εκλεξιμότητας, που έχει χάσει ο Γ. Παπανδρέου. Μόνο ερωτηματικό κατά πόσο μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στο κόμμα και να το εκσυγχρονίσει ως πρόεδρος αν πριν έχει στηριχθεί από τους λεγόμενους βαρόνους. Οψόμεθα...
Επισημαίνω πως στην διαδικασία πρέπει να κυριαρχήσουν πολιτικά χαρακτηριστικά. Πρέπει να συγκρουστούν πολιτικές και ιδέες, η επικοινωνία να μείνει κατά μέρους και η ουσία να έρθει στο προσκήνιο. Μέσα από όλες αυτές τις ζυμώσεις να προκύψει ένα νέο ΠΑΣΟΚ με σαφές ιδεολογικό στίγμα.
Τέλος, είναι ανάγκη να ξεκαθαριστεί έγκαιρα το εκλεκτορικό σώμα. Δεν μπορεί να είναι ο κάθε περαστικός, χρειάζεται σοβαρότητα. Να καταγραφούν σύντομα οι φίλοι και τα μέλη και να μην επιτρέπονται νέες εγγραφές μέχρι την 11η Νοεμβρίου. Ανάλογη σοβαρότητα απαιτείται και από τις δημοσκοπήσεις. Πως μπορεί μια τηλεφωνική δημοσκόπηση να εξασφαλίζει ότι αυτοί που απάντησαν είναι μέλη ή φίλοι και όντως θα πάνε να ψηφίσουν;
Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2007
ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ ΚΑΤΑ
Η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ είναι δραματική και εξοργιστική.
Για τους λόγους που έχω ήδη αναφέρει το ιστολόγιο τίθεται κατά του κ. Βενιζέλου.
Κατά της προσπάθειας να επιβληθεί στη βάση του κινήματος πρόσωπο με τη στήριξη των εφημερίδων.
Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να διαφυλάξει την αξιοπρέπεια του, έχει μπροστά του δύο δρόμους, είτε να αποχωρήσει στηρίζοντας ένα στέλεχος που μπορεί να ανατρέψει την κίνηση Βενιζέλου, είτε να τραβήξει το δικό του δρόμο με δικό του κόμμα προβάλλοντας τις ριζοσπαστικές και νεωτερίστικες ιδέες του. Ότι και αν επιλέξει θα είμαστε στο πλευρό του μέχρι τέλους, έτσι και αλλιώς στη δημοκρατική παράταξη του κυρίου Βενιζέλου εμείς θέση δεν έχουμε.
Φίλοι συν-bloggers, δηλώστε ανοικτά την αντίδρασή σας στην κίνηση Βενιζέλου, ας δείξουμε και εμείς τη δύναμή μας.
Ξεκινώ τον κατάλογο των αντι-βενιζελικών, όποιος θέλει ας κάνει ανάλογο σχόλιο.
Αντιβενιζελικοί οι bloggers:
e-politis
γνωστός-άγνωστος
Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2007
Bαθειά κρίση και ελπιδοφόρα μηνύματα...
Οι εκλογές έστειλαν ξεκάθαρα μηνύματα. Η ΝΔ είναι κυβέρνηση κατ'ανάγκη, ανίκανη να προχωρήσει σε οποιαδήποτε τομή με 152 βουλευτές και ανήμπορη να κατανοήσει πόσα και τι περιμένει ο λαός από την παράταξη. Είναι ορατό πως όσα κατάλαβε από την ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2004 άλλα τόσα είχε καταλάβει και η ΝΔ από τις συνεχείς ήττες του παρελθόντος.
Η άνοδος του ΚΚΕ αν συσχετιστεί με το λόγο και την πολιτική απομόνωσης του συγκεκριμένου κόμματος δεν προσφέρει τίποτα νέο, τίποτα ουσιαστικό. Αντίθετα η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ που είχε σαφείς θέσεις, νέα πρόσωπα, διαφορετικό ύφος και ήθος, χωρίς να είναι ιδανική επιλογή, συσνιστά ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για το μέλλον.
Η παρουσία του ΛΑΟΣ είναι ένδειξη ανοχής της δημοκρατίας απέναντι σε πολιτικά μορφώματα και αυτό δεν είναι κακό.
Η ήττα του ΠΑΣΟΚ είναι βαθειά πολιτική και όχι σχετική απόλυτα με τον αρχηγό του. Οι ευθύνες είναι 65-35, αν μπορούμε να κάνουμε τέτοιους πολιτικούς υπολογισούς. 65 για την πολιτική του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση, για τα πρόσωπα που ήταν και είναι στο προσκήνιο για την ασάφεια του πολιτικού λόγου. 35 για τα λάθη πολιτικής και την έλειψη ιδεολογικού στίγματος του αρχηγού. Δυστυχώς, ο Γ. Παπανδρέου ξόδεψε ανώφελα το πολιτικό του κεφάλαιο και πολύ φοβάμαι ότι αν είναι εκ νέου υποψήφιος θα χάσει πανηγυρικά και εξευτιλιστικά. Συντάσσομαι με την γνώμη του blog "Θέλω να πω μια γνώμη" για τον κ. Βενιζέλο. Τον θεωρώ ως το συσντηρητικότερο στοιχείο του ΠΑΣΟΚ, και σφόδρα αντιπαθή. Όχι στα κομματικά πραξικοπήματα με τις πλάτες άλλων. Δεν είναι λύση για το ΠΑΣΟΚ. Λύση είναι η στροφή στα Αριστερά και όχι στα Δεξιά. Ισχύει επ' αυτού ότι έχει γράψει ο Μίμης Ανδρουλάκης για τον Σαρκοζύ: " Όσο κεντροποιείται το σύστημα τόσο ενισχύεται ο κάλπικος ριζοσπαστισμός." Η κίνηση για το Ζάπειο και οι δηλώσεις του είναι μνημείο πολιτικής υπερβολής και τα αφήνω ανοιχτά.
Προτιμώ και ελπίζω στην Άννα Διαμαντοπούλου, ένα πρόσωπο ικανό, φερέγγυο συνομιλητή της Αριστεράς, με θέσεις και ιδέες.
Τετάρτη 22 Αυγούστου 2007
H ΔΥΣΟΣΜΙΑ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ ΕΝΤΟΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ
Το πόρισμα Ζορμπά επιτέλους δημοσιοποιήθηκε ! 8 μήνες μετά το ξέσπασμα της υπόθεσης των ομολόγων και 25 μέρες πριν τις εκλογές φέρνει στο προσκήνιο το μοναδικό θέμα, που τείνει να καταστεί και διακύβευμα αυτών των εκλογών, την διαφάνεια στην πολιτική ζωή. Η απολύτως πετυχημένη επικοινωνιακή πολιτική της ΝΔ άλλωστε έχει καταφέρει να αποσιωπήσει από το δημόσιο διάλογο της προεκλογικής περιόδου κορυφαία θέματα όπως η Παιδεία, το Ασφαλιστικό, η Πράσινη ανάπτυξη, το νέο μοντέλο διοίκησης της χώρας.
Το πόρισμα λοιπόν επαναφέρει το ζήτημα της διαφθοράς και της διαπλοκής ως διακύβευμα των εκλογών, εντείνοντας παράλληλα την εντύπωση της αφερεγγυότητας αμφότερων των κομμάτων εξουσίας επί του θέματος.
Οδηγούμαστε σε μια πολιτική μάχη με ένα θέμα σημαντικό αλλά όχι το σημαντικότερο, με την απογοήτευση για τους θεσμούς και τον πολιτικό κόσμο να εντείνεται, με το φαβορί να επιβάλλει άνετα τους όρους του, με περιορισμένο δημοκρατικό διάλογο.
Ο κόσμος μοιάζει εγκλωβισμένος και απογοητευμένος και με βαριά καρδιά η πλειοψηφία δείχνει έτοιμη να συμβιβαστεί με την ανίκανη κυβέρνηση και να της χαρίσει παράταση ζωής. Οι προοδευτικοί άνθρωποι της Κεντροαριστεράς δικαίως δεν δείχνουν πεπεισμένοι από το ΠΑΣΟΚ και πολλοί εξ αυτών εκφράζονται στο ΣΥΡΙΖΑ. Ο τρόπος λειτουργίας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δεν εκφράζει πια αξιοπιστία διακυβέρνησης και τα πρόσωπα που τον περιστοιχίζουν ομοίως.
Με αυτές τις συνθήκες πεποίθηση μου είναι πως η χώρα θα χάσει στις εκλογές άλλη μια ευκαιρία και αυτές θα αποτελέσουν μια παρένθεση στην κακή και αποτυχημένη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση. Θα αρχίσει όμως η αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της, την ένταση των κοινωνικών προβλημάτων, τις διεργασίες στον προοδευτικό χώρο.
Αναρτήθηκε από
e-politis
στις
11:10 μ.μ.
2
σχόλια
Ετικέτες πολιτικη
Παρασκευή 17 Αυγούστου 2007
ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ !
Η κυβέρνηση με 165 βουλευτές και τη μεγαλύτερη περίοδο χάριτος που είχε μεταπολιτευτικά κυβερνητική πλειοψηφία, με άφθαρτο πρωθυπουργό και άνεση κινήσεων ζητά σήμερα εκλογές ώστε να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις με 154 βουλευτές, μικρότερη ευχέρεια κινήσεων, περιορισμένο χρόνο και τους δελφίνους να τρέχουν... αυτά από το θεσμικό πρωθυπουργό.
Κυριακή 5 Αυγούστου 2007
Στρατός κατοχής σε ανυπότακτη πολιτεία ;
"Το συμπέρασμα είναι πως, στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, η νέα Δεξιά δεν έχει πολιτική αυτοπεποίθηση. Η ιδεολογική αυτάρκεια μιας Θάτσερ, ενός Ρήγκαν ή ενός Κολ ανήκουν στο παρελθόν. Τα δεξιά κόμματα της εποχής μας νιώθουν λίγο σαν στρατός κατοχής σε ανυπότακτη χώρα. Αν και αυτό τα οδηγεί σε ακραίες ή στρεβλές πολιτικές συμπεριφορές, είναι μια διαπίστωση που δικαιολογεί αισιοδοξία. Αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι οι προοδευτικές αριστερές αξίες έχουν επικρατήσει στην πολιτική. Άρα- παρά τις αποστασίες ή τις συκοφαντίες- είναι αναπόφευκτο ότι θα επανέλθουν και αυτοί που τις εκφράζουν."
Με αυτή την ελπιδοφόρα διαπίστωση καταλήγει το άρθρο του Δ. Μητρόπουλου στα ΝΕΑ του Σαββάτου. Με την πίστη δηλαδή πως η Ευρωπαϊκή κοινωνία είναι διαποτισμένη από αριστερές αξίες και ιδέες, τις οποίες σε μια περίοδο δεξιάς πολιτικής κυριαρχίας δεν αποβάλει και συνεχίζει ενδόμυχα να αναζητεί τρόπους έκφρασης.
Αν η διαπίστωση είναι ορθή και συγχρόνως αποδεχθούμε το αξίωμα πως η πολιτική είναι η τέχνη της επίτευξης πολιτικής και ιδεολογικής κυριαρχίας σε μια κοινωνία τότε καταλήγουμε στο παράδοξο: η σημερινή κυβερνώσα νέο-δεξιά να έχει επικρατήσει πολιτικά αλλά να μην έχει επιβάλλει μια ουσιαστική ιδεολογική κυριαρχία.
Εξ ου και η αποτυχία της πολιτικής της, στηριζόμενη σε ασθενή ιδεολογήματα (ενίοτε καθαρά επικοινωνιακά κατασκευάσματα) είτε της λαϊκίστικης δεξιάς, είτε της σκληρής και αντιδραστικής δεξιάς, είτε της νεοφιλελεύθερης οικονομικής και κοινωνικής θεωρίας και δίχως να υπάρχουν οι βάσεις (στήριξη από τον πνευματικό κόσμο, επικοινωνία με τη λαϊκή βάση) δεν καταφέρνει να προτείνει λύσεις αποδεκτές και υλοποιήσιμες. Υπάρχει μια κοινωνία με συγκεκριμένη (αριστερόστροφη) κατεύθυνση που αδυνατεί να εκφρασθεί και μια κυβερνητική πολιτική (δεξιόστροφη) που εκφράζεται αλλά αδυνατεί να επιβληθεί σε βάθος.
Το παράδοξο μοιάζει πολύ καλό για να είναι και αληθινό… ακόμα και αν συμφωνήσουμε πως ζούμε σε μια ευρωπαϊκή πολιτική κοινωνία με βαθειά αριστερές πεποιθήσεις και ιδέες, η ιδεολογική καθαρότητα των πολιτικών λόγων και έργων του κ. Σαρκοζύ στη Γαλλία από τη στιγμή που έγινε αποδεκτή από την πλειοψηφία των Γάλλων γεννά ερωτηματικά για τον τρόπο αντίδρασης μπροστά στη δεξιά επέλαση. Εκτός αν είμαστε όλοι, ή μάλλον οι περισσότεροι, αριστεροί σε κρίση και σκεπτικιστές ως προς τα αποτελέσματα της αριστερής και σοσιολδημοκρατικής πολιτικής και πειραματιζόμαστε με το νεοφιλελευθερισμό της δεξιάς. Ίσως…
Σε κάθε περίπτωση, η κρίση της αριστεράς και του κοινωνικού κράτους οδηγούν σε μια γενικευμένη εντύπωση υποχώρησής της απέναντι στα νέα δεδομένα της εποχής μας, της παγκοσμιοποιημένης και φιλελεύθερης οικονομίας, των hedge funds, της ενεργειακής αστάθειας και της εν γένει διεθνοποίησης των προβλημάτων περιγράφεται με μια «καβαφική παραδοξολογία». Από τη μια, φυλά Θερμοπύλες (αρχές και αξίες του κοινωνικού κράτους και πολιτικές ελευθερίες) και αντιμάχεται κάθε προσπάθεια ενάντια στα κεκτημένα της, αδυνατώντας όμως να επεκτείνει, να προσαρμόσει και να εκσυγχρονίσει τα ιδανικά του κοινωνικού κράτους. Από την άλλη, αδρανεί περιμένοντας τους βαρβάρους (τη Δεξιά εν προκειμένω) να δώσουν τις λύσεις και τις απαντήσεις στις προκλήσεις της νέας εποχής και εκ των υστέρων να συγκρουστεί αντί να προπορευτεί, να κυριαρχήσει πολιτικά και να προωθήσει τις δικιές της λύσεις. Το ζήτημα είναι όταν οι πρώτοι ολοκληρώσουν το (επιεικώς) κακό τους έργο και αναδειχτεί η αναποτελεσματικότητά τους στα μάτια του λαού να μην αναρωτιούνται οι δεύτεροι: « και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους; ».
Αναρτήθηκε από
e-politis
στις
11:58 π.μ.
3
σχόλια
Ετικέτες πολιτικη
Κυριακή 29 Ιουλίου 2007
Το στρατηγικό λάθος των Τόρις
Το πολιτικό σκηνικό στη Βρετανία ανατράπηκε ! Οι Νέοι Εργατικοί του Γκόρντον Μπράουν πέρασαν μπροστά στις δημοσκοπήσεις από τους Τόρις του Ντέιβιντ Κάμερον με τη συμπλήρωση 30 ημερών πρωθυπουργίας του πρώτου που μόνο μήνας του μέλιτος δε θα μπορούσε να τον αποκαλέσει κανείς. Το μέλλον των Συντηρητικών μοιάζει ζοφερό με τρεις καταγεγραμμένες ήττες, την τέταρτη να διαφαίνεται στον πολιτικό ορίζοντα και την πέμπτη να βρίσκεται ήδη στο μαυλό των πλέον αισιόδοξων.
Οι εκλογές είναι προγραμματισμένες για το 2009, όμως ο Κάμερον από την ημέρα της αλλαγής σκυτάλης στην πρωθυπουργία ζητά επίμονα εκλογές προκειμένου να εκμεταλλευθεί το δημοσκοπικό πλεονέκτημα, τις πρόωρες μάλλον θα τις έχει (το Σεπτέμβρη), το πλεονέκτημα όχι. Ο Μπράουν κολύμπησε στα βαθιά και με επιτυχία. Ένα μήνας με τρομοκρατικές απόπειρες, διπλωματική κρίση και πλημμύρες. Όχι μόνο εξέρχεται αλώβητος αλλά και ενισχυμένος. Πρόσφατα στον Τύπο γράφτηκε ότι ο προβληματισμός για τον Βρετανό πρωθυπουργό σε σχέση με τον προκάτοχό του είναι ο εξής: τον Μπλερ όλοι τον άκουγαν αλλά δεν είχε κάτι να πει πια, ο Μπράουν έχει κάτι να πει αλλά ποιος θέλει να τον ακούσει ; Κι όμως θέλουν. Οι Βρετανοί αναζητούν ουσιαστικές διαφορές πολιτικής από τον Μπλερ και τις έχουν, κυρίως στην εξωτερική πολιτική, αλλά και διαφορά ήθους και ύφους πρωθυπουργού και επίσης το έχουν. Ο "χαρισματικά άδειος" (όπως έγραφε ο Μίμης Άνδρουλάκης) Τ. Μπλερ προσέφερε για δέκα χρόνια το τέλειο επικοινωνιακό πρόσωπο των Νέων Εργατικών, έδωσε σάρκα και οστά στην πολιτική του Τρίτου δρόμου. Ταυτίστηκε με επιλογές και στιγματίστηκε από ορισμένες (Ιράκ) και τελικά μισήθηκε περισσότερο από όσο αγαπήθηκε.
Μοιραία, ο επόμενος πρέπει να είναι διαφορετικός και είναι, πιο σεμνός, πιο μετριοπαθής, πιο συγκρατημένος, πιο political correct τύπος, λιγότερο επικοινωνιακός, πιο δουλευταράς, ίσως και πιο δογματικό και απόλυτος και μάλλον πιο ηγέτης. Ο Μπράουν καλύπτει τις τωρινές απαιτήσεις των Βρετανών και δικαιώνεται. Ο Κάμερον χάνει εξίσου μοιραία. Είναι ο νεόκοπος Μπλερ των Τόρις που κατάφερε να ξεπεράσει το πρωτότυπο την εποχή της παρακμής του δεύτερου. Αδυνατεί, όμως, να αντιμετωπίσει τον Μπράουν που δεν είναι Μπλερ και νομοτελειακά σχεδόν βλέπει το άστρο του να σβήνει ταυτόχρονα με το πρωτότυπο. Οι Τόρις φαίνεται πως θα πληρώσουν στις ερχόμενες εκλογές το στρατηγικό λάθος του ηγέτη του.
Για τους πιο αισιόδοξους Εργατικούς με τη νέα τάξη πραγμάτων στη Βρετανική πολιτική σκηνή ανατέλλει το άστρο του Ν. Μίλιμπαντ, 41 ετών, υπουργός εξωτερικών και επίδοξος διάδοχος του νυν ηγέτη των Εργατικών ίσως και πρωθυπουργός. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. όπως λένε και οι Αμερικανοί η εσωτερική πολιτική σε φθείρει, η εξωτερική μπορεί να σε σκοτώσει. Αυτός είναι και ο κίνδυνος για το συμπαθή Μιλιμπαντ. Ως τότε κυρίαρχος θα είναι ο Μπράουν και οι Νέοι Εργατικοί, των οποίων ο άλλοτε αφανής ήρωας, γίνεται πετυχημένος πρωταγωνιστής...
Αναρτήθηκε από
e-politis
στις
11:33 π.μ.
0
σχόλια
Ετικέτες πολιτικη
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2007
Σημασία δεν έχει πότε, αλλά με ποιο θέμα
Τις τελευταίες εβδομάδες πλανιέται στην πολιτική ατμόσφαιρα ένας άσκοπος προβληματισμός αναφορικά με το χρόνο των εκλογών, ο οποίος γιγαντώνεται με τον καιρό. Κακά τα ψέματα ο χρόνος των εκλογών είναι ένα ήσσονος σημασίας τεχνικό ζήτημα και ψευδές πλεονέκτημα της κυβερνητικής πλειοψηφίας ιδιαίτερα σε περιόδους μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας.
Πρώτιστο ζήτημα είναι το θέμα των εκλογών, όχι ο λόγος που θα προκηρυχθούν αλλά αυτό που θα κυριαρχήσει στην προεκλογική περίοδο και θα βαρύνει στην κρίση των ψηφοφόρων. Παραδοσιακά κάθε εκλογική μάχη έχει ένα καίριο ζήτημα, ένα διακύβευμα στο οποίο και κρίνεται τελικά η πολιτική μάχη.
Το '74 ήταν η αποκατάσταση της δημοκρατίας, το '77 η συνέχιση της ομαλότητας, το '81 η Αλλαγή, το '85 η εμπάδωση της αλλαγής και η επέκταση της, το '89 η κάθαρση, το '94 η δικαίωση του Παπανδρέου και η αποδοκίμασια της αντιλαϊκής πολιτικής Μητσοτάκη, το '96 και το 2000 ο εκσυγχρονισμός και το 2004 η νέα διακυβέρνηση και η επανίδρυση.
Το 2007 ποιο θα είναι; Η συνέχεια της νέας διακυβέρνησης, όπως θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς; Ποιο έργο να συνεχιστεί; η τριετής λιτότητα ή τα μεγάλα έργα που δεν εκπονήθηκαν; οι άδικες και αναποτελεσματικές φοροαπαλλαγές ή μη-μεταρρύθμιση της υγείας; η μη-μεταρρύθμιση της παιδείας και οι επικοινωνιακές συγκρούσεις στην ανώτατη εκπαίδευση; η απουσία εξωτερικής πολιτικής ή η αντιδραστική πολιτική των σωμάτων ασφαλείας; η μη-επανίδρυση ή τα σκάνδαλα των ομολόγων; Από όποια πλευρά και να το δει κανείς η ΝΔ δεν έχει να υπερασπιστεί κάτι ώστε να προβάλλει τη συνέχεια του ως ανάγκη επανεκλογής της. Αντίθετα, η βαθειά κρίση που διέρχεται ο τόπος τα τρία τελευταία χρόνια επεκτάθηκε και ανάγκη για τομές και αλλαγές έγινε περισσότερο απαιτητική από ποτέ.
Αυτή είναι και η βασική τακτική αδυναμία της κυβερνητικής παράταξης μπροστά στις κάλπες. Δεν μπορεί να επιβάλλει πολιτικό διακύβευμα, ενώ θέματα και προβλήματα υπάρχουν, ενώ την πολιτική ηγεμονία την κατέχει αδιαμφισβήτητα. Διακύβευμα όμως πολιτικοκοινωνικό υπάρχει σήμερα για τους ίδιους τους πολίτες;
Φυσικά και υπάρχει. Η πολλαπλότητα όμως των προβλημάτων, η σύγχυση των πολιτικών ιδεολογιών και ο κάλπικος ριζοσπαστισμός δημιουργούν ένα απροσδιόριστο κλίμα ευρείας σύγχυσης και προβληματισμού. Η Ελληνική πολιτεία διανύει μια κρίσιμη φάση "μεγάλης παρακμής" *, όπου η πολιτεία δεν είναι κυβερνήσιμη, η σχέση κράτους-πολίτη διέρχεται κρίση, οι θεσμοί αμφισβητούνται έντονα και πανταχόθεν, η αξιοπιστία του δικαστή έχει χαθεί, η πολιτική ιδιωτικοποιείται, τα ΜΜΕ αποκτούν ρόλο διαφορετικό από αυτό που τους αντιστοιχεί...
Συνδυαστικά με αυτά υπάρχει η κρίση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου και της ίδιας της ένωσης που σε μια εποχή διεθνοποίησης των προβλημάτων και διάνοιξης των οριζόντων φαντάζει πιο αναποτελεσματική από ποτέ.
Το θέμα λοιπόν που θα παρουσιαστεί ως η λύδια λίθος της επόμενης διακυβέρνησης μπορεί να μην υπάρχει εμφανώς, για δύο λόγους, γιατί τα προβλήματα είναι παντού και η ελπίδα (όραμα) πουθενά.
Μπορούν οι εκλογές να προσφέρουν λύση στη βαθειά κρίση της Ελληνικής κοινωνίας; Όχι, τουλάχιστον άμεσα. Η ΝΔ δεν μπορεί να υποστεί μετάλλαξη και το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα μπορέσει να κυβερνήσει αποτελεσματικά. Το ΚΚΕ έχει διαλέξει τη στείρα άρνηση, ο ΣΥΝ κερδίζει έδαφος στην Αριστερά πρωταγωνιστώντας στην αντίδραση και όχι στην πολιτική δράση, το ΛΑΟΣ λειτουργεί ως το τελευταίο καταφύγιο των απογοητευμένων.
Μόνο αν αυτές οι εκλογές σταθούν αφετηρία της μεταβολής του πολιτικού status quo, που θα προκαλέσει ανανέωση και σε πρόσωπα και σε ιδέες και θα θέσει τις βάσεις για ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες, οι οποίες θα επιδιώξουν τομές και αλλαγές με περισσότερη δημοκρατία και όχι με αντιδραστική πολιτική. Και αυτή η ελπίδα μπορεί να βρεθεί μόνο στην Κέντροαριστερα, στην ανάδειξη εκεί ενός ενιαίου προοδευτικού φορέα.
" Όπως έχουν τα πράγματα, η δύναμη που μπορεί να σπάσει την ακινησία, να καταπολεμήσει την αδιαφορία και να δώσει καινούργια έμπνευση και πίστη σ' ένα μεγάλο σχέδιο για την ελληνική αναγέννηση και τη συμβολή της πατρίδας μας στην εποποιία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι η Κεντροαριστερά: η συνάντηση κυρίως του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, πάνω στη βάση ενός προγράμματος επεξεργασμένου, σε ανοιχτή διαβούλευση με την κοινωνία, ανοιχτή σε όλους τους πολίτες ", όπως λέει στο βιβλίο η ξεχωριστή και σεβαστή φωνή της Αριστεράς ο Λεωνίδας Κύρκος. Και αν κάτι τέτοιο δε μπορεί να συμβεί πριν τις εκλογές, ίσως αυτές σταθούν η αφετηρία αλλαγών και διεργασιών στον προοδευτικό χώρο και έτσι φανεί μια λύση στο αδιέξοδο...
* όπως περιγράφει ο Δ. Τσάτσος στο βιβλίο του η "Μεγάλη παρακμή"
Σάββατο 7 Ιουλίου 2007
Όταν χαθεί το μέτρο…
Μέσα σε μία εβδομάδα η πολιτικοί μας γύρισαν χρόνια πίσω….
Επιστρέψαμε σε ένα ξεχασμένο επίπεδο πολιτικής ζωής, χυδαιότητας και λαϊκισμού…
Ζούμε πάλι σε ένα κλίμα πολιτικά μολυσμένο από αλλεπάλληλα σκάνδαλα και λαϊκίστικες πρακτικές που επιδιώκουν να τα συμψηφίσουν και να τα αποσιωπήσουν, ενισχύοντας την αποστροφή του λαού απέναντι στους πολιτικούς και την ήδη εκτεταμένη δυσπιστία ότι το υπάρχον πολιτικό status quo μπορεί να δώσει λύσεις.
Ο πρωθυπουργός ανακαλύπτει μπαγιάτικα σκάνδαλα συγγενών τεχνοκρατών-μεσαίων στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να απαντήσει στο τρομακτικό ζήτημα των ομολόγων και να ξεφύγει από την τραγική οικολογική καταστροφή της Πάρνηθας… στυγνός λαϊκισμός, πολιτικός αμοραλισμός… η αρχή του εξευτελισμού της πολιτικής… όταν υπάρχουν ευθύνες τις αναλαμβάνουμε δεν σφυρίζουμε αδιάφορα και δεν επιδιώκουμε συμψηφισμούς…
Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μεταχειρίζεται εδώ και πολύ καιρό ένα υβριστικό λεξιλόγιο αναφερόμενος στην κυβέρνηση, που ακόμα και αν δικαιολογείται από τις περιστάσεις και τα πεπραγμένα της τελευταίας απαξιώνει επιπρόσθετα την πολιτική, βλάπτει και επισκιάζει κάθε ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον και τις επενδύσεις των ταμείων… και πάλι μια μορφή λαϊκισμού εξίσου επικίνδυνη όταν οδηγεί στη δίχως μέτρο υιοθέτηση απλών καταγγελιών, όταν στηρίζεται σε «εύπεπτα» και «ανούσια» συνθήματα
Το κλίμα είναι νοσηρό, προκαλεί αποστροφή, εντείνει την απογοήτευση, ενισχύει την απαισιοδοξία, μειώνει την εμπιστοσύνη, αυξάνει την αδιαφορία… το κλίμα διαμορφώνεται και από τις λέξεις και από τις πράξεις των πολιτικών… και στα δύο έχασαν το μέτρο, ξεπέρασαν τα όρια, εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα….
Πολιτική σημαίνει αναγνώριση των ηθικών ορίων, τα ξεπεράσατε κύριοι όλοι μαζί, εκτεθήκατε ανεπανόρθωτα και εσείς και όλοι εμείς που πιστεύουμε στην πολιτική, που πιστεύουμε ότι η πολιτική μπορεί να δώσει λύσεις και πασχίζουμε να το αποδείξουμε στους συμπολίτες μας….
Οργισμένος e-politis… απογοητευμένος Έλληνας πολίτης…
Κυριακή 17 Ιουνίου 2007
Από το κράτος δικαίου στο αστυνομικό (κ΄ ανεπαρκές) κράτος
Το τελευταίο σύμπτωμα αστυνομικής βίας ξεχειλίζει το ποτήρι της υπομονής απέναντι και στον νυν υπουργό δημόσιας τάξης και στην κυβέρνηση που αποδέχεται και συγκαλύπτει αυτή την πολιτική καταστολής , γιγάντωσης του αστυνομικού κράτους και απροκάλυπτης κομματικοποιήσης των σωμάτων ασφαλείας.
Η μεγαλύτερη θεσμική επιτυχία της εκσυγχρονιστικής διακυβέρνησης ήταν η συνταγματική αναθεώρηση 2001 που επιδίωξε και ως ένα βαθμό πέτυχε την εμπέδωση ενός ουσιαστικού κράτους δικαίου, μέσω των ανεξάρτητων αρχών, προστατεύοντας τα ατομικά δικαιώματα και επιδιώκοντας σταθερά μια κοινωνία ενεργών και ελεύθερων πολιτών. Η επιτυχία αυτή συνδυάστηκε με την εξάρθρωση της 17Ν, τρία χρόνια μετά δίχως να θίγονται τα ατομικά δικαιώματα και αναδεικνύοντας την αποτελεσματική λειτουργία της αστυνομίας όταν δεν κηδεμονεύεται απροκάλυπτα από κόμματα, όταν η αξιοκρατία και το δημόσιο συμφέρον υπερισχύουν του κομματικού.
Πέντε χρόνια αργότερα, οι ανεξάρτητες αρχές περιορίζονται με συντονισμένη κυβερνητική προσπάθεια, τα ατομικά δικαιώματα παρακάμπτονται, π.χ. Πακιστανοί και υποκλοπές, η αστυνομία είναι πλήρως αναποτελεσματική, απολύτως κομματικοποιημένη, π.χ. αντιτρομοκρατική, όργανο καταστολής ενάντια σε αθώους διαδηλωτές, π.χ. φοιτητικές διαδηλώσεις, πεδίο εκτόνωσης ακραίων στοιχείων, π.χ. αστυνομική βία.
Από την εμπέδωση του κράτους δικαίου και της κοινωνίας της ασφάλειας στην ταχεία αποδόμηση του πρώτου και την σταδιακή εγκαθίδρυση ενός αστυνομικού κράτους, ανίκανου να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα, ικανού μόνο να καταστείλει τη λαϊκή αντίδραση.
Αναρτήθηκε από
e-politis
στις
10:38 π.μ.
0
σχόλια
Ετικέτες πολιτικη
Σάββατο 26 Μαΐου 2007
H δημοκρατία σε κρίση ;
Μια συνολική κριτική στο βιβλίο του πρώην Πρωθυπουργού Κ. Σημίτη επιχειρεί ο Μ. Παπαγιαννάκης στα σημερινά "ΝΕΑ", θα τη βρείτε εδώ.
Μεταξύ άλλων θέτει το ζήτημα της πολυσυλλεκτικότητας των κομμάτων, της πορείας της Ε.Ε. και των ΜΜΕ.
Σε αδρές γραμμές συμφωνώ με τις ιδέες του, όποιος θέλει ας γράψει την άποψη του για το εν λόγω άρθρο και ας ανοίξουμε ένα σχετικό διάλογο.
Τετάρτη 16 Μαΐου 2007
Περί εκλογικών νόμων... και μαγειρεμάτων
Θα ξεκινήσω με κάποιες βασικές διαπιστώσεις:
- 1) δεν υπάρχει το τέλειο εκλογικό σύστημα, εφόσον δεν γνωρίζουμε ακόμη αν η δημοκρατία είναι και το τέλειο πολίτευμα.
- 2) αυτό που καλούμαστε να κάνουμε στην περίπτωση του εκλογικού συστήματος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επίλογη του καλύτερου δυνατού με βάση τις δικιές μας ιδέες και προσδοκίες από το δημοκρατικό σύστημα.
- 3) τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα δεν έχουν διαχειριστεί κανένα θεμελιώδες ζήτημα λειτουργίας του πολιτικού συστήματος με πιο επιπόλαιο και καιροσκοπικό τρόπο από ότι έχουν κάνει με τον εκλογικό νόμο.
- 4) είναι ιδιαίτερο ζήτημα και απαιτεί μιας ξεκάθαρης απάντησης τι στόχο έχουμε με έναν εκλογικό νόμο, μια ισχυρή και αταλάντευτη κυβέρνηση χωρίς κανέναν περιορισμό πέραν της πατροπαράδοτης εκλογολογίας άνευ λόγου ή την αναλογικότερη δυνατή έκφραση των τάσεων της κοινωνίας στο κοινοβούλιο.
Ο σημερινός, λοιπόν, ανεφάρμοστος προς το παρόν νόμος είναι από τους αναλογικότερους που είχαμε ποτέ. Για την ακρίβεια πλησιάζει πάρα πολύ την πρόταση σύσσσωμης της αντιπολίτευσης το 1974 για ένα πάγιο εκλογικό σύστημα.
Το γεγονός αυτό της μεγάλης αναλογικότητάς του δημιουργεί προβλήματα για μια αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση όταν πολλαπλασιάζονται τα κόμματα της Βουλής. Το κρίσιμο για να τον αξιολογήσουμε δεν είναι παρά να αποφασίσουμε τι εμείς θέλουμε να προκύπτει από της εκλογές και ποιο θα είναι το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας.
Αν επιλέξουμε να έχουμε απλά και μόνο μια ισχυρή κυβέρνηση και ένα περιθωριοποιημένο και με λίγα κόμματα κοινοβούλιο, δεν έχουμε παρά να ακολουθήσουμε το πλειοψηφικό ή ένα σύστημα ενισχυμένης (υπερ-ενισχυμένης) αναλογικής.
Αν στόχος μας είναι η όσο το δυνατό καλύτερη δυνατή αντιπροσώπευση του λαού στο κοινοβούλιο, με μία στοιχειώδη και επιβεβλημένη ενίσχυση το πρώτου κόμματος, που να το βοηθά οριακά να κυβερνήσει, μπορούμε να αρκεστούμε στο νόμο Σκανδαλίδη, ο οποίος κινείται πάνω σε αυτή τη λογική.
Αν πάλι νομίζουμε πως έτσι θα λύσουμε το βαθύ πολιτικό πρόβλημα, κάνουμε λάθος. Απαιτείται πλήρης αναμόρφωση του εκλογικού συστήματος, του μοντέλου διακυβέρνησης της χώρας, της συνολικής πολιτειακής λειτουργίας. Έχω αναφερθεί και άλλες φορές σε αλλαγές, τώρα θα παρουσιάσω συγκεκριμένα τις προτάσεις μου, που δεν διεκδικούν πρωτοτυπία (αρκετές προτείνονται από το ΠΑΣΟΚ, βάση μου είναι το μοντέλο της Γερμανίας) πιστεύω όμως ότι εκφράζουν απόλυτα τις θέσεις μου:
- Εφαρμογή του Γερμανικού εκλογικού συστήματος, που είναι απόλυτα αναλογικός. Διαίρεση της χώρας σε 200 μονοεδρικές περιφέρειες, που θα κρίνονται με βάση τη σχετική πλειψηφία. 100 έδρες με ψηφοδέλτια-λίστες, που θα κατανέμονται στις 7 (μετά από σύμπτυξη) περιφέρειες της χώρας (ενδεικτικά: Βόρεια Ελλάδα 24, Κεντρική 15, Δυτική και Ιόνιο 10, Αττική 25, Πελλοπόνησος 10, Κρήτη και Κυκλάδες 8. Αν. Αιγαίο και Δωδεκάνησα 8). Η κατανομή των 100 εδρών θα γίνεται με βάση τη δύναμη των κομμάτων πανελλαδικά.
- Όριο για τα κόμματα το 1 % πανελλαδικά.
- Περιφέρειες με αιρετούς περιφεριάρχες και συμβούλια, τα οποία θα έχουν διευρυμένες εξουσίες και θα ενεργούν ως μίνι-κυβερνήσεις.
- Ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή. Συγκεκριμένα, όποιος έχει εκλεγεί με λίστα θα δικαιούται να παραιτηθεί για να γίνει υπουργός, όποιος όμως είναι βουλευτής εκλεγμένος σε μονοεδρική δε διαθέτει αυτό το δικαίωμα. Σκοπός είναι τόσο ο πλήρης διαχωρισμός εκτελεστικής νομοθετικής εξουσίας, όσο και η ανεξαρτησία του βουλευτή και η ενίσχυση της θέσης του.
- Για τον ίδιο λόγο αναμόρφωση της κοινοβουλευτικής λειτουργίας για την ανεξαρτησία του βουλευτή και την σταδιακή απελευθέρωσή του από τα δεσμά της κομματικής πειθαρχίας.
- Ορισμός 3 θητειών για όλα τα αξιώματα, πλην του πρωθυπουργικού.
- Υποχρεωτική τετραετής θητεία της κυβέρνησης.
σε ένα αναλογικό εκλογικό σύστημα που θα προωθεί τη σύνθεση πολυκομματικών κυβερνήσεων, όχι συγκεντρωτικού αλλά επιτελικού χαρακτήρα.
σε μία πλήρως αποκεντρωμένη διοίκηση
σε μια ισχυρή κοινοβουλευτική δημοκρατία, και όχι σε αυτή του χειροκροτητή βουλευτή, δεσμευμένου από κόμματα, παράγοντες και ρουσφέτια.
στην ανανέωση διαρκώς των στελεχών των κομμάτων.
σε ελεγχόμενους από το ανεξάρτητο κοινοβούλιο υπουργούς.
σε κόμματα με σαφή ιδεολογία και πρόγραμμα, πρόθυμα για διακομματικό διάλογο και συνεργασία και σύνθεση πάνω στα κοινωνικά ζητούμενα.





