"Αποτοξίνωση από το δήθεν"

Το κείμενο του Γιάννη Πανούση μιλά για "θείο πυρ που εμπνέει και κινητοποιεί".

Θείον πυρ ή αυτοπυρπόληση;

Γιάννης Πανούσης
Άρθρο στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ", 29/12/2008
Κάποιος ζει τη ζωή

που ήταν να ζήσω

Σπ. Θεριανός, Η άλλη ζωή
Εκτός από τις φωτιές που ανάβουν οι άνθρωποι για να φωτίσουν, να ζεσταθούν ή να κάψουν, υπάρχει και το θείον πυρ που εμπνέει και κινητοποιεί. Αυτό το θείον πυρ ως εθνική διαπνοή και ανάσασμα έχει ανάγκη η χώρα.

Αυτό το θείον πυρ, που δεν σχετίζεται με τις παρακαταθήκες του Μεγάλου Θείου, τις εντολές του Μεγάλου Παππού και Πατέρα, τις ατσάλινες γροθιές του Πατερούλη των λαών ή τα οράματα όποιου άλλου σύγχρονου Μωυσή.

ΠΡΕΠΕΙ επιτέλους τα golden boys της Δεξιάς, τα λαϊκά γιαπίδια της Αριστεράς, οι SAAB-ίστες (κατά το Σαντινίστες) της Κεντροαριστεράς ν' αφήσουν τα προνόμιά τους (ως κυβερνώντες, ως εν γένει καταγγέλλοντες ή και ως απλοί διαχειριστές) και να βοηθήσουν τον λαό να βγει από το λούκι, στο οποίο οι ίδιοι (διά πράξεων ή παραλείψεων) τον έβαλαν.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ οι Νεοδημοκράτες να πιστεύουν στην Αγοραία Δημοκρατία και στην κοινωνιοβιολογία της επιβίωσης των ισχυρών.

Να σταματήσουν οι ΠΑΣΟΚτζήδες να το παίζουν μετανοούσες Μαγδαληνές και άμοιροι της οικογενειοκρατίας, της αναξιοκρατίας, του πελατειασμού και της «κομματικής ηθικής».

Να σταματήσουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να πιστεύουν ότι όποιος φιλάει το κάστρο, γίνεται αυτόματα επαναστάτης.

Να σταματήσουν ΚΚΕ και ΛΑΟΣ ν' ακροβολίζονται.

Να σταματήσουν οι συνδικατοπατέρες να φωνάζουν το δεξιόστροφο σύνθημα "Κάτω τα χέρια από τη δική μας ΔΕΗ, τη δική μας Ολυμπιακή, τον δικό μας ΟΤΕ», γιατί δίνουν την εντύπωση ότι έχουν καπαρώσει (οικογενειακώς;) όλον τον δημόσιο τομέα.

Με λίγα λόγια, να σταματήσει αυτή η χώρα, αυτή η κοινωνία, αυτή η πολιτική να «κάνει πως...» (να κάνει πως κατανοεί, να κάνει πως ενδιαφέρεται, να κάνει πως αντιστέκεται, να κάνει πως συμμετέχει ανιδιοτελώς, να κάνει πως θυσιάζεται).

ΑΥΤΗ Η ΠΡΩΤΗ φάση «της αποτοξίνωσης από το δήθεν» είναι αναγκαία, για να ξεκινήσουμε μιαν άλλη πορεία.

Και κάτι ακόμα για τους νέους:

οι αλήθειες και οι αξίες της ζωής δεν δημοσκοπούνται, δεν τεμαχίζονται, ούτε βέβαια εικονοποιούνται.

ΤΗ ΖΩΗ τη διεκδικούμε και την κερδίζουμε στον δρόμο, στο εργαστήρι, στον χώρο της δουλειάς, στην παρέα, στο βιβλίο, στον έρωτα.

Την έχουμε όμως εξαρχής χαμένη αν την παίξουμε στα ζάρια της βίας. Όχι μόνο γιατί η βία γεννάει βία, αλλά κυρίως γιατί αυτό το παιχνίδι το ξέρουν καλύτερα οι σιδερόφρακτοι και θεσμόφρακτοι ιππότες της πεντάγωνης τραπέζης.

ΥΓ. Το θείον πυρ για την Ελλάδα το' χουν όλοι οι Έλληνες, αλλά δεν θυμούνται πού ακριβώς το' χουν καταχωνιάσει.

http://www.giannispanousis.gr/page.php?id=160

Τα Χριστούγεννα της Εξέγερσης

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο που φρουρείται!
Η εικόνα έκανε το γύρο του κόσμου.

ΟΛΜΕ-ΟΕΛΜΕΚ.Μια σύγκριση

Με αφορμή τη δολοφονική ενέργεια σε βάρος μαθητή,μέλους του 15μελούς του σχολείου του και γιου συνδικαλιστή εκπαιδευτικού,η ΟΛΜΕ εξέδωσε σήμερα ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλει το γεγονός.Παράλληλα καλεί τους εκπαιδευτικούς να συνεχίζουν να στηρίζουν το δίκαιο αγώνα της νέας γενιάς.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ καταδικάζει απερίφραστα τη δολοφονική ενέργεια ενάντια σε μαθητή, μέλος του 15μελούς Συμβουλίου του 1ου Γενικού Λυκείου Περιστερίου.
Για τους εκπαιδευτικούς, η νέα αποτρόπαιη πράξη εντάσσεται σε ένα γενικότερο κλίμα εκφοβισμού της νέας γενιάς. Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι σοβαρότατες, διότι όσο συντηρείται και αναπαράγεται, με τις δικές της επιλογές, η δυσφημιστική εκστρατεία ενάντια στους αγώνες των νέων, των μαθητών/μαθητριών και των εργαζομένων όλο και περισσότερο θα οπλίζονται χέρια δολοφόνων, θα στοχοποιούνται νέοι, μαθητές και μαθήτριες που πρωταγωνιστούν στις κινητοποιήσεις.
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς και κάθε σκεπτόμενο πολίτη να σταθούν συνοδοιπόροι και αρωγοί στα δίκαια αιτήματα της νέας γενιάς. Να ορθώσουμε όλοι μαζί, με κάθε θεμιτό μέσο και πρόσφορο τρόπο, ένα δημοκρατικό

κλοιό υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας και αλληλεγγύης στη νεολαία.
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ καλεί τη νέα γενιά να διεκδικήσει όλα τα δικαιώματά της στη ζωή, στην εκπαίδευση και στην εργασία, όλα τα δημοκρατικά δικαιώματά της, περιφρουρώντας ταυτόχρονα τους αγώνες της.
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς και όλους τους εργαζόμενους σε ενότητα και επαγρύπνηση. Καμιά δολοφονική ενέργεια δεν μπορεί να ανακόψει το κίνημα εργαζομένων και νεολαίας για ένα καλύτερο μέλλον. Αθήνα,18/12/2008

.................................................................................................................................................

Η συνδικαλιστική οργάνωση των καθηγητών Μέσης Εκπαίδευσης(ΟΛΜΕ) βρίσκεται από την πρώτη στιγμή κοντά στους μαθητές.Αυτό όφειλε άλλωστε να κάνει, από τη στιγμή που δολοφονούν τα παιδιά της.Συμμετέχει στις κινητοποιήσεις,βρίσκεται στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί και να διεκδικήσει καλύτερη εκπαίδευση για τους νέους.Εκπαιδευτικοί και μαθητές μαζί,συνοδοιπόροι στο δύσκολο αγώνα για την περιφρούρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την υπεράσπιση του δικαιώματος στο αύριο.Κι ας τους ρίχνουν δακρυγόνα και χημικά.Κι ας τους χτυπούν κι ας τους συλλαμβάνουν κι ας δέχονται δολοφονικές σφαίρες...Αυτοί θα συνεχίσουν να αντιστέκονται!

Το ερώτημα είναι, η δική μας συνδικαλιστική οργάνωση(ΟΕΛΜΕΚ) ,γιατί τήρησε τόσο καιρό και συνεχίζει να τηρεί σιγή ιχθύος;Ούτε καν μια ανακοίνωση, ένα ψήφισμα συμπαράστασης και συμπάθειας για τους συναδέλφους μας που δοκιμάζονται,για τους μαθητές που πληρώνουν βαρύ τίμημα, γιατί έμαθαν να μη σιωπούν...

Σίγουρα η δικαιολογία είναι εύκολη και ανώδυνη: "να τηρήσουμε αποστάσεις,να μη θεωρηθεί ότι ανακατευόμαστε, δεν μπορούμε να πάρουμε θέση" και όλα τα συναφή.Αν όμως επρόκειτο για κανένα άλλο θέμα... τότε θα γίνονταν όλοι,ως συνήθως, λαλίστατοι.Τώρα, ας αρκεστούμε στην παθητική παρακολούθηση και στην ανώδυνη και εκ του ασφαλούς δήθεν αγωνία μας.

"Στην εποχή μας,

όπως και σε περασμένες εποχές,

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε"

Λέει ο ποιητής.Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση, ούτε καν "χειροκροτούνε".

Μακριά νυχτωμένοι!

Το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας "προσπαθεί" να προσεγγίσει τη νεολαία με τη δημιουργία e.mail...Αν είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι μπορούν να κοροϊδεύουν τώρα πλέον τους νέους και να καμώνονται πως νοιάζονται πραγματικά γι΄αυτούς! Πολύ εύστοχα όσα επισημαίνει ο Π.Μανδραβέλης στο άρθρο που ακολουθεί.

fonitonmathiton @ypepth.gr
Tου Πάσχου Μανδραβέλη
Πολλοί ξαφνιάστηκαν από το ξέσπασμα της οργής. Απόρησαν και με το γεγονός ότι σε μικρό χρονικό διάστημα οι εστίες φούντωσαν σε ολόκληρη τη χώρα. Βιτρίνες έσπασαν ακόμη κι εκεί που οι διαδηλώσεις ήταν σπάνιες. Οι τηλεοράσεις έδειχναν μια χώρα με φωτιές απ’ άκρου εις άκρον του χάρτη.
Πολλοί είδαν τα, όντως εντυπωσιακά, γραφικά και έβγαλαν αμέσως συμπεράσματα. Δόλια και μη. Οι ντελάληδες κάθε κυβερνητικής παρόλας μίλησαν για οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού της χώρας, λόγω της όψιμης αντιιμπεριαλιστικής της στάσης. Ήταν η ασύμμετρη απειλή με άλλη ενδυμασία. Κάποιοι άλλοι μίλησαν για «εισαγόμενους ταραξίες» που ξέρει ο Καραμανλής, αλλά δεν μπορεί να τους αποκαλύψει.
Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε οργανωμένο σχέδιο για το ξέσπασμα της νεολαίας. Καταστρώθηκε ταχύτατα και στο πόδι. Χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα που παίζει στα δάχτυλα η νεολαία, αλλά δεν υποψιάζεται καν η κυβέρνηση. Τα blog, email και SMS ήταν το νευρικό σύστημα της εξέγερσης που εξαπλώθηκε σε όποια πόλη υπήρχε ΑΕΙ ή ΤΕΙ.
Όσοι παρακολουθούν τον κυβερνοχώρο μπορούν να καταλάβουν ότι δεν χρειάζονται σκοτεινοί Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι για να οργανωθεί η διαμαρτυρία. Μόνο η αδιάκοπη χρήση πληκτρολογίων.
Πώς απάντησε η Πολιτεία στο φουσκωμένο κύμα οργής; Στον πραγματικό κόσμο το είδαμε στις τηλεοράσεις. Στον κυβερνοχώρο απάντησε με το fonitonmathiton@ypepth.gr. Αντιγράφουμε την ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας: «Οι μαθητές έχουν δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης... Για τον λόγο αυτό, με πρωτοβουλία του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη, δημιουργήθηκε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (e-mail)».
Προσοχή! Δεν άνοιξε καν ένα blog, ώστε να γίνει πραγματικά ανταλλαγή απόψεων αλλά μόνο μια μονόδρομη ηλεκτρονική διεύθυνση. Και αυτό το σχεδόν τίποτα (που κάνουν κάθε μέρα χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις) χρειαζόταν «πρωτοβουλία υπουργού»;
Επιπλέον: τι ακριβώς σημαίνει «οι μαθητές έχουν δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης»; Φυσικά το έχουν, και το ασκούν ερήμην του υπουργείου σε εκατομμύρια blogs της οικουμένης.
«Μικρό το κακό», θα πουν πολλοί. Μικρό, αλλά δείχνει το μεγάλο. Δείχνει πόσο μακριά νυχτωμένοι είναι όσοι διαχειρίζονται τα θέματα νεολαίας - και δεν εννοούμε μόνο το γεγονός ότι ο υπουργός Παιδείας βρισκόταν στα μπουζούκια την ώρα που εξελισσόταν η εξέγερση. Δεν είναι μακριά μόνο από τις αναζητήσεις των νέων, αλλά και από τα μέσα που χρησιμοποιούν. Κι επειδή η μπλογκόσφαιρα εκδικείται με χιούμορ το «Anemos» ήδη διάβασε το «fonitonmathiton@ypepth.gr» σε «ΦόνοιΤωνΜαθητών@ypepth.gr»...

Πηγή:http://www.kathimerini.gr/16/12/2008

"Ο Ελληνικός λαός δε σιωπά μπροστά στην αδικία"

1.
Η Ευρώπη ανησυχεί για γενίκευση των κινητοποιήσεων.Το ρεπορτάζ από την εφημερίδα "Τα Νέα" εκφράζει τις ανησυχίες και την αγωνία ηγετών,αναλυτών,δημοσιογράφων.

"Οι ταραχές στην Ελλάδα προάγγελος και για άλλες χώρες"

«ΟΙ ΤΑΡΑΧΕΣ στην Ελλάδα προκαλούν φόβους ανάφλεξης στην Ευρώπη». Αυτός είναι ο τίτλος δισέλιδου ρεπορτάζ που φιλοξενούν οι κυριακάτικοι «Τimes» για τα επεισόδια και τις διαδηλώσεις στην Αθήνα και άλλες πόλεις της περιφέρειας. Η βρετανική εφημερίδα υπενθυμίζει ότι πολλοί αναλυτές, αλλά και Ευρωπαίοι ηγέτες, βλέπουν στα επεισόδια μια πρόγευση της επόμενης φάσης της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Τις ανησυχίες αυτές ενισχύουν οι βίαιες διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Μαδρίτη και τη Μόσχα, σημειώνει ο απεσταλμένος των κυριακάτικων «Τimes» στην Αθήνα. Ο Βρετανός δημοσιογράφος αναφέρεται, επίσης, στην αδράνεια των Αρχών, η οποία προκάλεσε «φήμες στην πρωτεύουσα ότι ο Πρωθυπουργός υποφέρει από σοβαρό καταθλιπτικό επεισόδιο». Επικαλούμενη οικονομικούς αναλυτές, η εφημερίδα «Ιndependent» σημειώνει στο φύλλο του Σαββάτου ότι χώρες με υψηλά ποσοστά ανεργίας, όπως η Ισπανία και η Ιταλία, θα πρέπει να προετοιμαστούν για ανάλογες ταραχές. «Η ανεργία μεταξύ των νέων φτάνει το 22%, αν και κάποιοι αναλυτές δηλώνουν ότι στην πραγματικότητα ξεπερνάει το 30%. Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας, πάντως, δεν απέχουν από τα ποσοστά άλλων ευρωπαϊκών χωρών με παρελθόν στις μαζικές διαδηλώσεις, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία», γράφει η βρετανική εφημερίδα. Στην Τουρκία, ο Τύπος συγκρίνει τις δύο χώρες υπό το πρίσμα των αντιδράσεων στα κρούσματα της αστυνομικής αυθαιρεσίας. «Αν κάνουμε μια λίστα με τους Τούρκους πολίτες που σκοτώθηκαν από σφαίρα αστυνομικού...», επισημαίνει αρθρογράφος της «Ραντικάλ», καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «η Ελλάδα είναι τόσο κοντά γεωγραφικά στην Τουρκία, αλλά πολιτικά οπωσδήποτε δεν είναι». Η εφημερίδα «Βατάν» υπογραμμίζει σε ανάλυσή της ότι «ο λαός στην Ελλάδα δείχνει πως δεν κοιμάται, ότι η υπομονή έχει και τα όριά της και ότι δεν σιωπά μπροστά στην αδικία». Και προσθέτει: «Φυσικά δεν είναι σωστό να βγούμε όλοι στους δρόμους όπως στην Ελλάδα. Δεν πρέπει, όμως, να υψώσουμε τη φωνή μας; Μας ταιριάζει να τα παρακολουθούμε όλα σαν να είναι κινηματογραφική ταινία;».
Πηγή:Τα Νέα,15-12-2008

..................................................................................................

2.Πώς βλέπουν οι Έλληνες τις κινητοποιήσεις της τελευταίας βδομάδας.Πολύ ενδιαφέροντα τα στοιχεία που δημοσιεύει σήμερα η Ελευθεροτυπία.Για τη μεγάλη πλειοψηφία οι κινητοποιήσεις συνιστούν κοινωνική εξέγερση.

"Γκάλοπ: Κοινωνική εξέγερση, χαμένη η Ν.Δ."
Πολλά συμπεράσματα, ορισμένα από τα οποία είναι αντιφατικά μεταξύ τους, εξάγονται από τις πρώτες δημοσκοπήσεις, έξι τον αριθμό, που διενεργήθηκαν μετά την πολύκροτη εβδομάδα που προηγήθηκε.

Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρεί ότι τα γεγονότα συνιστούν «κοινωνική εξέγερση», καταλογίζει στην κυβέρνηση αδυναμία και ανικανότητα να χειριστεί την κρίση και δεν είναι ικανοποιημένη από τη στάση όλων των πολιτικών αρχηγών.

Θα ήθελε, όμως, πιο σκληρή στάση από την Αστυνομία.Με βάση τους αριθμούς, μεγάλη χαμένη είναι η Ν.Δ. και κερδισμένο το ΠΑΣΟΚ, που διευρύνει τη διαφορά του στην πρόθεση ψήφου. Τα δύο κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς δίνουν σκληρή μάχη για την πρώτη θέση και ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι υπέστη κάποια ζημιά, προφανώς μετά το μπαράζ των επικρίσεων που δέχτηκε για τη στάση του έναντι των κουκουλοφόρων.Τα κυριότερα σημεία των δημοσκοπήσεων:

Το 60% των ερωτηθέντων χαρακτηρίζει τα πρόσφατα γεγονότα «κοινωνική εξέγερση», σύμφωνα με την έρευνα της «Public Issue» για την «Καθημερινή». Το 69% αξιολογεί ως λάθος τους χειρισμούς της κυβέρνησης. Το 48% λέει ότι δεν ήταν υποκινούμενα τα γεγονότα, αλλά το 14% βλέπει υποκίνηση από τον ΣΥΝ. Το 41% απάντησε ότι κανένας πολιτικός αρχηγός δεν είχε σωστή στάση στα γεγονότα. Και μετά τον «κανένα», έρχεται ο Κ. Καραμανλής με 20%, ο Γ. Παπναδρεου με 17%, η Αλέκα Παπαρήγα με 7%, ο Αλ. Αλαβάνος με 3%, ο Γ. Καρατζαφέρης με 2% και ο Αλ. Τσίπρας με 1%.

Το 83,3% δηλώνει ότι δεν το ικανοποιεί η στάση της κυβέρνησης, σύμφωνα με δημοσκόπηση της «Marc» για το «Εθνος». Μάλιστα τη στάση της επικρίνει και το 65,6% των ψηφοφόρων της Ν.Δ.

Η διαφορά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. έχει φτάσει στο 4,8%, όπως δείχνει δημοσκόπηση της εταιρείας «Alco» για το «Πρώτο Θέμα».

Η διαφορά αυτή είναι 5,6% σε δημοσκόπηση της «Focus» για τη «Real News». Και τα δύο κόμματα εμφανίζουν μικρή πτώση των ποσοστών τους. Το ΠΑΣΟΚ υπερέχει συντριπτικά στην παράσταση νίκης με 60,8%. Στην έρευνα αυτή, το 62,2% δηλώνει ότι θα ήθελε να χρησιμοποιήσει η Αστυνομία δραστικότερα μέτρα για την αποτροπή των επεισοδίων. Και το 49% λέει ότι η κυβέρνηση πρέπει να επιβάλει την τάξη χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος.

Το 62,2% θεωρεί αδικαιολόγητες τις αντιδράσεις που ακολούθησαν τον θάνατο του 15χρονου, σύμφωνα με έρευνα της «Rass» για το «Παρόν». Και το 89,22% δηλώνει δυσαρεστημένο για τους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Το 56% δεν θεωρεί πειστική την άποψη ότι οι κουκουλοφόροι είχαν πολιτική κάλυψη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πειστική τη θεωρεί το 29%, σύμφωνα με έρευνα της VPRC που δημοσιεύει η «Αυγή». Μάλιστα, μη πειστική θεωρεί αυτήν την άποψη και το 74% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, τα στελέχη του οποίου πρωταγωνίστησαν, ως γνωστόν, στις επικρίσεις εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή:http://www.enet.gr/,15/12/2008

Το όνειρο του Αλέξη...

Κυριακή,14/12/2008
Οι κινητοποιήσεις των νέων συνεχίστηκαν και σήμερα και θα συνεχιστούν για πολύ καιρό ακόμα.Στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε χώρες του εξωτερικού.Η δολοφονία του Αλέξη δίνει το έναυσμα για τον ξεσηκωμό των δεκαεξάχρονων.Το ποτήρι ξεχείλισε, όπως πολλοί λένε.Στο κείμενο που ακολουθεί η Μ.Μαργωμένου δίνει κάποια στοιχεία για τη ζωή του νεαρού παιδιού και τα όνειρά του.Όνειρα που δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει...

Αλέξης Γρηγορόπουλος: «Θα το δεις, εγώ θα γίνω διάσημος μια μέρα»
Της Μαριλής Μαργωμένου
Αν έχεις μεγαλώσει στα βόρεια προάστια, η ζωή του Αλέξη Γρηγορόπουλου σού μοιάζει με στερεότυπο αναγνωρίσιμο. Μητέρα κοσμηματοπώλης, πατέρας πολιτικός μηχανικός, ένα διαμέρισμα στο Ψυχικό με πισίνα, το σχολικό να σε γυρίζει σπίτι κι ο καθηγητής για τα ιδιαίτερα μαθήματα να σε περιμένει εκεί. Είναι κάπου στα 14 που το στερεότυπο αρχίζει να σε στενεύει. «Δεν ήταν καθόλου φλωράκι Ψυχικού», είναι το πρώτο που λέει η Αννα, η συμμαθήτριά του. Που θα πει, δεν ήθελε πια να είναι. Οι κολλητοί του τον φώναζαν Gregory, φορούσε φόρμες και αθλητικά, είχε μαλλιά ανάκατα με λαστιχάκι στον καρπό για να τα πιάνει όταν έπαιζε στο γκρουπάκι του κιθάρα.
Ο φίλος του που μου μιλάει προσπαθεί να θυμηθεί. «Αν ήσουν μαζί του σε συναυλία», λέει, «θα σε ρώταγε αν εκείνος θα το έπαιζε καλύτερα το κομμάτι. Αν ήσουν σε Ίντερνετ καφέ, θα σε ρώταγε πώς να κερδίσει στο παιχνίδι». Ο μικρός κάνει παύση. «Μόνο αν ήταν τώρα εδώ, δεν ξέρω τι θα ρώταγε…». Απ’ τον τρόπο που τονίζει το «τώρα», δεν γίνεται να μην καταλάβεις τι σκέφτεται. Ρωτάω κάτι, ίσα για να τον επαναφέρω.
.........................................................................................................................................
«Ελάτε αν σας βαστάει τσογλάνια». Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που είπε ο Επαμεινώνδας Κορκονέας πριν ευθυγραμμίσει την κάννη του με την καρδιά του παιδιού απέναντι. Στο «γιατί;» των συναδέλφων την επομένη, τραύλισε πως είδε σαν σε όραμα τον εαυτό του νεκρό σ’ ένα κρεβάτι, και τη γυναίκα με τα παιδιά του να κλαίνε που τον σκότωσαν στα Εξάρχεια. Και χωρίς να του επιτεθεί κανείς, πυροβόλησε. Γιατί είδε να του συμβαίνει αυτό, που ανάγκασε τη μάνα ενός παιδιού να ζήσει μία ώρα μετά.
«Δεν έχει σφυγμό!»
«Του σήκωσα την μπλούζα. Αιμορραγούσε». Μιλάει το παιδί που ήταν δίπλα στον Αλέξη. Αυτό που νομίζοντας πως ζει ακόμα, πάλευε να τον σύρει στο πεζοδρόμιο, να τον σώσει. «Βλέπω στο μυαλό μου συνέχεια την ίδια εικόνα», λέει ο Φώντας Παπαδημητρίου, που καθόταν δέκα μέτρα παραπέρα, σ’ ένα καφέ. «Μια φιγούρα ανθρώπου να κείτεται στο έδαφος, και μια άλλη φιγούρα να προσπαθεί να τον σύρει, να τον σηκώσει ξανά». Αν δεν έχεις δει άνθρωπο να πεθαίνει, είναι δύσκολο να το καταλάβεις: «Νόμιζα πως γλίστρησε το παιδί. Πως ήταν βρεγμένο το έδαφος και γλίστρησε».
«Δεν έχει σφυγμό!» – το αγόρι δίπλα στον Αλέξη ουρλιάζει. Σκυμμένο πάνω του, παίρνει τον πρώτο άνθρωπο που σκέφτεται στο τηλέφωνο. Τη μάνα μιας φίλης του, που είναι δικηγόρος. Οι αστυνομικοί στο βάθος, δύο σκιές που φεύγουν. Η δικηγόρος είναι η κυρία Χρύσα Πετσιμέρη. Τον Αλέξη τον ξέρει από παιδί. Μπαίνει στον Ευαγγελισμό σε κατάσταση αλλοφροσύνης. «Φέραν ένα παιδί σκοτωμένο εδώ. Πού είναι;». Σχεδόν αδιάφορα κάποιος της δείχνει στο βάθος. Στα κρεβάτια των ασθενών ο Αλέξης μόνος του, κάτωχρος. Ούτε γιατρός ούτε κανείς. Η μπλούζα σηκωμένη. Μια γάζα στην καρδιά. Νοσοκόμες περνούν και ούτε κοιτούν. «Είναι ζωντανό το παιδί;» – η κυρία Πετσιμέρη σταματάει μία. «Δεν ξέρω!». «Τι θα πει δεν ξέρετε;». «Όχι κυρία μου, δεν είναι ζωντανό. Νεκρό είναι». Η νοσοκόμα σχεδόν ενοχλημένη. Η κυρία Χρύσα κάνει παύση. «Του χάιδεψα τα μαλλιά. Σαν να χάιδευα του παιδιού μου τα μαλλιά».
Στον Ευαγγελισμό, τον Αλέξη τον παρέλαβαν οι νοσηλεύτριες σαν «άγνωστο». «Με το τραύμα που είχε, δεν μπορούσε να είχε σωθεί» λέει μια νοσηλεύτρια. Η κοινωνική υπηρεσία άδειασε τις τσέπες του παιδιού. Μια ταυτότητα με ημερομηνία γέννησης 25 Ιουνίου 1993, κι ένα κινητό. Η πρώτη καταχώριση έγραφε «μαμά». Η κοινωνική λειτουργός πάτησε το πλήκτρο κλήσης. Στο Ψυχικό, η μητέρα του Αλέξη άκουγε το κινητό της να χτυπά από το κινητό του γιου της, και μετά μια ξένη φωνή: «Ο γιος σας χτύπησε. Πάρτε μια φίλη σας κι ελάτε».
«Μια αξιοπρεπέστατη κυρία, δεν μπορείτε να φανταστείτε». Έτσι λέει η νοσοκόμα που οδήγησε τη μάνα στην αίθουσα των γιατρών. Ένας αστυνομικός από το Ανθρωποκτονιών με πολιτικά καθισμένος σ’ ένα τραπέζι. Δίπλα η μάνα, και μια φίλη της να την κρατάει. Η κυρία Χρύσα, η δικηγόρος, μπαίνει στην αίθουσα, πάει να της μιλήσει. Η μάνα την κοιτάει. «Πες μου. Τι έκανε το παιδί μου και το σκοτώσανε;». «Τι να της απαντήσω; Η κόρη μου ήταν κι αυτή καλεσμένη στη γιορτή στα Εξάρχεια, έτυχε και δεν πήγε. Ο Αλέξης είχε βγει να τον κεράσει ο φίλος του ο Νίκος που γιόρταζε. Τι να της απαντήσω;».
Ο Νίκος ζούσε στα Εξάρχεια κι ήταν πολύ φίλος με τον Αλέξη. Ο πιτσιρίκος που μου μιλάει γι’ αυτόν, δεν ήταν τόσο φίλος του. «Εγώ ήμουν “το παιδί του διπλανού θρανίου”», λέει. Μου εξηγεί πως εκείνο το βράδυ ο Νίκος είχε καλέσει την παρέα σ’ ένα Ιντερνετ καφέ. Ο Αλέξης δεν γινόταν να μην πάει. «Τέσσερα χρόνια πριν, ήταν ήδη μαζί με τον Νίκο απ’ την πρώτη μέρα που τους θυμάμαι στου Μωραΐτη. Την τελευταία μέρα, ήταν ακόμη με τον Νίκο». Ο Νίκος ήταν ο καλύτερος φίλος του Αλέξη. Ή μάλλον, είναι.
............................................................................
Ήρωας στα πανό
«Μία μέρα πριν, λέγαμε τι θα κάνουμε όταν τελειώσουμε το σχολείο». Η συμμαθήτρια του Αλέξη σε κοιτάζει σαν να μη σε βλέπει. «Ο Αλέξης μου είπε “εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω. Αλλά θα μάθουν όλοι το όνομά μου. Θα το δεις. Εγώ θα γίνω διάσημος μια μέρα». Μια μέρα μετά.
Το περασμένο Σάββατο, ο Αλέξης έγινε ο «ήρωας» στα πανό των αναρχικών. Την Κυριακή, έγινε ο «γνωστός - άγνωστος» στην ιστοσελίδα του CNN. Την Τρίτη, ο «δεκαπεντάχρονος Αλέξανδρος» στους μελό επικήδειους των καναλιών. Από σήμερα και μέχρι να «εξοστρακιστεί» η επόμενη σφαίρα στο στήθος κάποιου παιδιού, θα είναι ο «Ανδρέας – Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ετών 15» πάνω στη μαρμάρινη πλάκα.
(Ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή)

http://Kathimerini.gr,14/12/2008

Πειθαρχική δίωξη στον Αλέξη Κούγια

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών καταγγέλλει με ανακοίνωσή του τον Κούγια.

Για ηθική δολοφονία κάνει λόγο ο Δ.Σ.Α

Πειθαρχική δίωξη στον Αλέξη Κούγια

Πειθαρχική δίωξη άσκησε πριν από λίγο ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών στον Αλέξη Κούγια, καταδικάζοντας ταυτόχρονα τις προκλητικές δηλώσεις του δικηγόρου με αφορμή τον θάνατο του άτυχου 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Με ανακοίνωση που εξέδωσε πριν από λίγο, ο Δ.Σ.Α αποδοκιμάζει τις δηλώσεις του μέλους του. «Η υπερασπιστική λειτουργία αποτελεί απόλυτο δικαίωμα, υπόκειται όμως στους κανόνες δικηγορικής δεοντολογίας. Η περιύβριση του νεκρού 15χρονου, είτε ατομικά, είτε με αναπαραγωγή των απόψεων του εντολέα του στα ΜΜΕ, καθώς και η δυσφήμιση των δικηγόρων που δεν δέχθηκαν να αναλάβουν την υπεράσπιση, αντίκειται στους κανόνες δικηγορικής δεοντολογίας και την υποχρέωση ευθέως τρόπου υπεράσπισης. Συνιστά μια νέα -ηθική- δολοφονία, η οποία πυροδοτεί την ένταση, τις ημέρες που όλη η ελληνική κοινωνία εξεγείρεται και διαδηλώνει τιμώντας τη μνήμη του και καταγγέλλει την αστυνομική αυθαιρεσία» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση. Υπενθυμίζεται ότι κατά Αλέξη Κούγια έχει εκδοθεί απόφαση οριστικής διαγραφής του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου του Δ.Σ.Α., η οποία από 30.5.2008 έχει διαβιβαστεί στο Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο, στον Άρειο Πάγο, όπου και εκκρεμεί.
Ελευθεροτυπία,11/12/2008

Υπάρχουν κι αυτοί!

Κι όμως υπάρχουν κι αυτοί που θεωρούν ότι το νεαρό παιδί "πήγαινε γυρεύοντας".Χαρακτηριστικό το άρθρο του Π. Μπουκάλα που ακολουθεί.Σ΄αυτούς όλους βέβαια απαντά το ποτάμι της οργής που ξεχείλισε και που δύσκολα τώρα πια θα σταματήσει.
"Χάλκινες ψυχές"
Tου Παντελή Μπουκάλα
«Ναι, αλλά τι γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος;» Το τάχα συντριπτικό ερώτημα άρχισαν να το θέτουν, πριν καν στεγνώσει το αίμα του βιαιοθάνατου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στην άσφαλτο των Εξαρχείων όσοι έχουν το στομάχι τους χάλκινο σαν και την ψυχή τους και μπορούν να χωνεύουν εύκολα και τον θάνατο ακόμα. Και με τηλεφωνήματά τους σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, οι όχεντρες συνέχισαν να πετάνε το δηλητηριασμένο ερώτημά τους ακόμα και την ώρα που ο νεκρός κλεινόταν στο χώμα: «Ναι, αλλά τι γύρευε στα Εξάρχεια ένας δεκαπεντάχρονος;»
Και μόνο να δοκιμάσει κανείς να απαντήσει λογικά, νομιμοποιεί τη σκοτεινιά και την αγριότητα του μυαλού τους, αν πει λόγου χάρη ότι στα Εξάρχεια υπάρχουν δεκάδες καφετέριες, σουβλατζίδικα, μπαρ, ταβέρνες, καφενεία, κινηματογράφοι, στέκια για κάθε ηλικία και για οποιονδήποτε, όπου κι αν ζει. Αλλά όχι. Οι «εισαγγελείς» μας την έχουν ήδη λάβει την απόφασή τους, καταδικαστική βέβαια για τον δεκαπεντάχρονο, για όλους τους δεκαπεντάχρονους και δεκαεξάχρονους αυτού του τόπου, ιδίως αν έχουν κάπως μακρύ και άτσαλο μαλλί, αν φοράνε μαύρο παντελόνι και πράσινα παπούτσια, αν έχουν σκουλαρίκι στ’ αυτί κ.τλ. Νομοταγείς πολίτες αυτοί, πορεύονται στη ζωή τους εμπιστευόμενοι έναν και μόνον νόμο: το «πήγαινε γυρεύοντας». «Πήγαινε γυρεύοντας» θα πουν για τη γυναίκα που βρίσκεται χτυπημένη ή και βιασμένη, επειδή θεωρούν αμάρτημα και μόνο το ότι κάποια είναι γυναίκα, παρεκτός και είναι η μητέρα τους. «Πήγαινε γυρεύοντας» θα πουν για τον πρόσφυγα που πέφτει νεκρός στην Πέτρου Ράλλη, κυνηγημένος τα χαράματα από τους φιλόξενους αστυνομικούς, και για τον μετανάστη που σωριάζεται από «εποστρακισμένη σφαίρα» συνοριοφύλακα, επειδή θεωρούν αμάρτημα και μόνο το ότι κάποιος είναι αλλοδαπός, μετανάστης, πρόσφυγας, παρεκτός και τα φέρει ανάποδα η τύχη και μεταναστεύσουν οι ίδιοι.
«Πήγαινε γυρεύοντας», λένε και για το παλικαράκι που βρέθηκε στα Εξάρχεια παρέα με τους φίλους τους, και μ’ έναν Νίκο ανάμεσά τους, που θα τους κερνούσε για τη γιορτή του, ανήμερα του Αγίου Νικολάου. «Πήγαινε γυρεύοντας» θα πουν, ήδη το λένε στο Διαδίκτυο και με τα τηλεφωνήματά τους στους σταθμούς, επειδή θεωρούν αμάρτημα και μόνο το να είσαι έφηβος, να βγαίνεις βόλτα το βράδυ αντί να βυθίζεσαι στο κομπιούτερ σου, εννιά η ώρα του Σαββάτου, τόσο προχωρημένο βράδυ σε μια πόλη, σε μια χώρα, που αρχίζει τα Σάββατά της το νωρίτερο στις έντεκα... Και υπάρχουν άλλοι, κατάμαυροι, που λένε στα ερτζιανά «καλά να πάθει» ή «όλους έπρεπε να τους γαζώσουν οι αστυνομικοί, όλους». Ναι, κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ. Ιδίως οι εμφύλιοι.

http://www.kathimerini.gr/

Διαγωγή Κοσμιοτάτη!

Μα είναι δυνατόν;Ακόμα κι αν ένα παιδί δεν έχει διαγωγή κοσμιοτάτη στο σχολείο, το σκοτώνεις;ΑΙΣΧΟΣ!

"Διαψεύδει η Σχολή Μωραϊτη τα περί αποβολής"
Με κατηγορηματικό τρόπο διαψεύδει το σχολείο τον ισχυρισμό του ειδικού φρουρού ότι ο νεκρός 15χρονος είχε αποβληθεί.
Όπως διευκρινίζεται στη σχετική ανακοίνωση, η μητέρα του Αλέξανδρου-Ανδρέα Γρηγορόπουλου αποφάσισε κάποια στιγμή τη μετεγγραφή του νεαρού σε άλλο σχολείο, κάτι που η Σχολή θεωρεί ως σύνηθες.Η ανακοίνωση της Σχολής:Η Σχολή Μωραΐτη έχει πάγια αρχή της να μη κοινολογεί σε κανέναν οποιασδήποτε φύσης πληροφορία σχετική με τους μαθητές και τις μαθήτριές της είτε κατά τη διάρκεια της φοίτησής τους είτε ύστερα από αυτήν. Στην τραγική, όμως, περίπτωση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου θεωρεί υποχρέωσή της να κάνει δημόσια μια σχετική δήλωση γιατί κυκλοφόρησαν και δημοσιοποιήθηκαν πολλά που απέχουν από την αλήθεια και προσβάλλουν τη μνήμη του.Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος φοίτησε στη Σχολή Μωραΐτη από την Α΄ τάξη του Δημοτικού ως τη Γ΄ Γυμνασίου. Μετά την κανονική αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο, η μητέρα του, με την οποία το Σχολείο είχε πάντα άριστη συνεργασία, αποφάσισε, όπως συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις, να τον εγγράψει σε άλλο Λύκειο χωρίς καμία επέμβαση της Σχολής. Σε όλο το διάστημα της φοίτησής του ο Αλέξανδρος είχε λαμπρές σχέσεις με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές του, ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο διδακτικό προσωπικό, είχε πολύ καλή συμπεριφορά και η διαγωγή χαρακτηριζόταν (και ήταν) πάντα κοσμιότατη .

http://www.enet.gr/10/12/2008

Οργή για τη δολοφονία του Αλέξη

Το Ιnternet γέμισε Αλέξη

Δεκάδες είναι οι σελίδες σε blogs, δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης και υπηρεσίες βίντεο, αφιερωμένες στη μνήμη του Αλέξανδρου-Ανδρέα Γρηγορόπουλου, που δολοφονήθηκε το βράδυ του Σαββάτου 6.12.2008 από τη σφαίρα ειδικού φρουρού στα Εξάρχεια...

Οργή από 100.000 χρήστες του Διαδικτύου

Ο Αλέξης δεν είναι ο 15χρονος που έπεσε νεκρός από τις αστυνομικές σφαίρες. Ο Αλέξης είναι ο ήρωας, ο άγγελος, η τραγική φιγούρα με τα ανακατωμένα μαλλιά, που πυροδότησε μια καλά καταχωνιασμένη, άφατη επιθυμία: την επανάσταση.

Στην πιο δημοφιλή επικοινωνιακή πλατφόρμα της νεολαίας, το facebook, όλες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τον χαμό του έφηβου Αλέξη. Τα γκρουπ που έχουν δημιουργηθεί στη μνήμη του συστάθηκαν σε χρόνο ρεκόρ, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της συγκίνησης για τον άδικο θάνατό του, σχηματίζοντας μια εικόνα κοινωνικής «ανάφλεξης».

...............................................................

«Τίποτα δεν είναι ίδιο, απλά άσε με να κλάψω...»

Πόνος, απορία, οργή για την εν ψυχρώ εκτέλεση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό. Μια κατάθεση ψυχής σε τρεις χειρόγραφες σελίδες γραμμένες από το χέρι μιας μαθήτριας της Γ' Λυκείου της Σχολής Μωραΐτη, εκεί όπου φοίτησε για κάποια χρόνια ο 15χρονος. Είχαν διαγώνισμα χθες το πρωί στο τμήμα της, στα Μαθηματικά. Λίγο αργότερα εκείνη παρέδωσε την κόλλα της. Τρεις σελίδες χωρίς αριθμούς και εξισώσεις, γεμάτη από λέξεις, συναισθήματα και σκέψεις για όλα αυτά που έγιναν τις τελευταίες δυο ημέρες. Αποσπάσματα δημοσιεύει σήμερα η «Ε»:

«Όχι, δεν διάβασα. Και ούτε θα είχα την ενέργεια να γράψω. Τα ίδια γυρνάνε στο μυαλό μου ξανά και ξανά. Πάνε πάνω από 24 ώρες που σκέφτομαι το ίδιο πράγμα. 15 χρονών, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Το είδαν οι κολλητές μου. Στη Μεσολογγίου. Τον ήξερα μόνο φατσικά. Ήξερα τους κολλητούς του όμως......Εγώ δεν ήμουν εκεί. Είχα πάει Ψυρρή. Ηξερα ότι οι άλλες ήταν Εξάρχεια. Κανείς δεν είχε βγει από την υπόλοιπη παρέα. Ισως κάτι να ήξεραν παραπάνω. Ούτε εγώ ήθελα να πάω Εξάρχεια. Είπα "θα περάσω μετά". Η Α... βρέθηκε στον δρόμο μου και ήρθε και μου 'πε "15 χρονών παιδί νεκρό στη Μεσολογγίου". Ο νους μου πήγε στους δυο Ν..., είναι οι μικρότεροι εκεί πέρα. Για τρεις ώρες μετά ζήτημα να έβγαλα δέκα κουβέντες. "Ποιος είναι;", "Πώς είναι η φάτσα του;", "Είναι ο αδελφός του Τ...;", "Δεν πιστεύω να 'ναι ο Ν...". Τα τηλέφωνα βάραγαν όλο το βράδυ από παντού. Κλείσαν τα Εξάρχεια. Τα κορίτσια ήταν ακόμα εκεί. Και εγώ δεν ήμουνα κοντά τους. Γιατί δεν ήμουν κοντά τους; Δεν ήθελα να το δούνε αυτό. Δεν ήθελα να τους σημαδέψει μια τέτοια εικόνα. Μακάρι να μπορούσαμε να κλείσουμε τα μάτια στις φρίκες, να μην αφήνουμε τον άλλον να βλέπει, για να μην βλέπει εφιάλτες. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Δυστυχώς. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε το διεστραμμένο ύφος του κάθε τέρατος. Άκουγα. Άκουγα για το υπόλοιπο βράδυ, τα κρατούσα μέσα μου δεν έλεγα τίποτα. Σοκ. Έπαιρνα τα κορίτσια τηλέφωνο. Μου έλεγαν τι έγινε: "Πριν 10 λεπτά σε αυτό το σημείο καθόμασταν. Έσκασε ένα περιπολικό και άρχισε το παιδί να το κοροϊδεύει. Ο μπάτσος μετά από φωνές σημάδεψε από ενάμιση μέτρο απόσταση. Τρεις σφαίρες. Μία τον πέτυχε στην καρδιά. Κοίταξε επάνω και σωριάστηκε πίσω. Λίγο ακόμα κατάφερε να αναπνεύσει. Μετά; Ασθενοφόρα, Λιποθυμίες. Η Κ... έπαθε κρίση πανικού. Η Τ... έκλαιγε, οι άλλες δύο... σοκ. Και στον αέρα να κυκλοφορούν οι λέξεις: Πέθανε - Παιδί - μίσος - οργή - μα είναι νεκρός - Πέθανε σας λέω - εκδίκηση. Μετά καπνός. Σπάστε τα ΟΛΑ. Σπάστε, σπάστε να γίνει η Αθήνα μαύρη σ' ένα βράδυ. Να μην υπάρχει τίποτα αύριο. Να ξεκινήσουν όλα από το μηδέν. Πώς τόλμησε ο δολοφόνος, πώς το σκέφτηκε; Εχει χρέος να αυτοκτονήσει. Να πεθάνει με τον χειρότερο τρόπο. Να ζήσει μια ζωή μέσα από τύψεις, τη χειρότερη ζωή. Να αυτοκτονήσει. Γι΄ αυτούς που το είδαν, για τους κολλητούς του, για την οικογένειά του. Να αυτοκτονήσει αυτός και κάθε άλλος μαλάκας που μας θέλει νεκρούς. ΜΙΑ ΜΑΣ ΘΕΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ; ΕΜΕΙΣ 10! ΕΚΔΙΚΗΣΗ! ΟΛΑ ΕΔΩ ΘΑ ΦΑΝΟΥΝ. Κανένας από σας δεν θέλω να έχει το θράσος να με κοιτάξει στα μάτια. Μην μου μιλήσει κανένας σας. Την ασφάλειά μου πλέον εξασφαλίζουν μόνο οι φίλοι μου και αυτοί που θεωρώ οικογένεια......Με αυτή τη σκέψη κοιμήθηκα... Ξύπνησα 8. Δεν ήμουν σίγουρη για το τι συνέβαινε αλλά σηκώθηκα πήγα... κάπως μηχανικά. Βρήκα τις άλλες. Το ξέραμε όλες. Τίποτα πλέον δεν είναι ίδιο. Ούτε σε μας ούτε στον κόσμο. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να κλάψει ούτε να συνειδητοποιήσει τι γινόταν. Κάθισα μαζί τους.Είδα τον Ν... τον κολλητό του. Σηκώθηκα. Τον αγκάλιασα. Δεν είπαμε τίποτε άλλο. Τον έσφιξα και με έσφιξε. Τα μάτια του ήταν πρησμένα. Γιατί Ν... μου να το έχεις δει αυτό; Το πιο σκληρό πράγμα στον κόσμο. Έσπασα. Ας καιγόταν όλη η Αθήνα, ας γινόντουσαν όλα μαύρα, δεν με νοιάζει. Δεν πρέπει να υπάρχουν τέτοια πρόσωπα. Δεν πρέπει να υπάρχουν τέτοιες σκέψεις. Η πορεία ξεκινά. Αποφασίζουμε να πάμε μαζί με την Ρ......Δεν άργησαν οι ηλίθιοι να ρίξουν χημικά. ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ; Τα παιδιά καίγαν, καίγαν, καίγαν. Καπνοί παντού. Και εμείς τρέχαμε. Πατησίων, Αλεξάνδρας, στενά, στενά κι άλλα στενά. Μας κυνηγά διμοιρία. Ποιον κυνηγάς ρε; κάτσε στα αυγά σου! Αυτή η μέρα είναι για τον Αλέξανδρο. Κάνε πίσω επιτέλους......Τρέξιμο, τρέξιμο. «Μπαίνουμε μέσα στα Εξάρχεια». Βρήκαμε κάποιους δικούς μας. Και εκεί βρεθήκαμε ξαφνικά. Στο σημείο. Στη Μεσολογγίου και η Ρ... πάγωσε. Και από πίσω να μας ακολουθούν. Ε, όχι και εδώ ρε. Γιατί πατάς εδώ; Την πήρα από το χέρι να την κάνω να τρέξει......Μέσα σε όλους τους καπνούς η Ρ... τρέχει πίσω από τους ΜΑΤάδες και ουρλιάζει: "Είμαι 17! Σκοτώστε με! Άντε! Δολοφόνοι". Ρ..., φύγε έρχονται από στενά. Τρέχει. Η συνέχεια έχει σημασία; Δε νομίζω. Απλά περνάνε οι ίδιες σκέψεις από το μυαλό μου... Σε τι κόσμο μεγαλώνουν τα παιδιά; Γιατί μας θέλουν νεκρούς; Δεν θέλω να ξαναγίνει αυτό. Πώς θα αντιδράσω; Πώς θα τους κάνω να μετανιώνουν που γεννήθηκαν; Πώς θα κάνω τον κόσμο να καταλάβει; Γιατί με θέλουν νεκρή; Εκεί ήταν που γύρισα σπίτι. Και η μόνη ασφάλεια ήταν η αγκαλιά της μάνας μου. Και έκλαιγα, έκλαιγα μέχρι σήμερα. Άσε με τώρα μη μου μιλάς. Τίποτα δεν είναι ίδιο, απλά άσε με να κλάψω. Και μη με κοιτάξεις στα μάτια γιατί η θλίψη μου θα γίνει οργή».

Πηγή:http://www.enet.gr/,9/12/2008

Η νεολαία κινητοποιείται.

http://tovima.dolnet.gr/

"Η ριζοσπαστικοποίηση των νέων"
Αντώνης Καρακούσης

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Όσοι παρακολουθούν από κοντά την εξελισσόμενη τα τελευταία δύο χρόνια κοινωνική και πολιτική διεργασία στη ζώνη των πανεπιστημίων, έχουν εντοπίσει εδώ και καιρό τις αναπτυσσόμενες τάσεις ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας και ιδιαιτέρως της φοιτητικής. Από τις προπερσινές ακόμη κινητοποιήσεις είχαν καταγραφεί οι συγκρουσιακές διαθέσεις, όπως και εκείνες της αυτονόμησης από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις και δη της επίσημης Αριστεράς. Οι πιο συστηματικοί μάλιστα παρατηρητές είχαν εντοπίσει την πολιτική επικράτηση στο χώρο των πανεπιστημίων των αντιηγετικών και αυτοοργανωμένων σχημάτων, που ουδεμία σχέση έχουν με τις πολιτικές ή κομματικές νεολαίες και οι αναφορές τους είναι πιο κοντά στα σήματα και στα μηνύματα του προ τεσσαρακονταετίας γαλλικού Μάη παρά σε ο,τιδήποτε ελληνικό. Στις προ διετίας συγκρούσεις με την Αστυνομία είχαν φανεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της ριζοσπαστικοποίησης των νέων. Το σπέρμα της μεγάλης αντίθεσης και της σύγκρουσης με τις «συστημικές»- όπως τις ονομάζουν- πολιτικές δυνάμεις μεταδιδόταν σταθερά από τότε και διευρυνόταν με τον καιρό μέσω των μοντέρνων τεχνικών της επικοινωνίας. Η διεργασία και η μετάδοση του κλίματος αμφισβήτησης ήταν διαρκής και εν πολλοίς αθέατη. Ενισχύθηκε μάλιστα το τελευταίο διάστημα εξαιτίας των σκανδάλων και της επιδείνωσης των οικονομικών συνθηκών. Η διείσδυση και η διάχυσή του στους ευρύτερους κύκλους νεολαίας φάνηκε το περασμένο Σάββατο. Ο φόνος του 15χρονου Αλέξη έδρασε ως θρυαλλίδα σε περιβάλλον ήδη εκρηκτικό. Σε ελάχιστο χρόνο, σε λιγότερο από μία ώρα, το βράδυ του Σαββάτου ο νεολαιίστικος κύκλος της δυναμικής αμφισβήτησης ενεργοποιήθηκε, οργανώνοντας συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και καταλήψεις. Με την εμφάνιση της Αστυνομίας τα αίματα άναψαν, οι όποιες αναστολές και οι φοβίες για επεισόδια βίας ξεπεράστηκαν, ο κύκλος της μεγάλης σύγκρουσης άνοιξε δυναμικός και έκτοτε διατηρείται οξύς και επεκτεινόμενος σε όλη τη χώρα, όπου υπάρχουν οργανωμένες κοινότητες νεολαίας. Είναι αυτή μια άλλη κατάσταση, που ξεπερνά όσες έχουμε βιώσει στην 35ετία της μεταπολίτευσης. Το κράτος έχει παραλύσει, τα γεγονότα εξελίσσονται ανεξέλεγκτα και οι συντελούμενες διεργασίες, πολιτικές και άλλες, ξεπερνούν τις όποιες προβλέψεις. Είναι φανερό στον καθένα πια ότι η κυβέρνηση Καραμανλή δεν μπορεί να διαχειρισθεί την κατάσταση. Από το περασμένο Σάββατο τελεί υπό διαρκή και εντεινόμενη αμφισβήτηση, δείχνει ότι δεν έχει τις δυνάμεις να ανταποκριθεί στις συνθήκες. Μόνο τη συνέχιση του αιματηρού κύκλου της βίας και του χάους μπορεί να εγγυηθεί. Αυτή τη στιγμή χρειάζεται μια άλλη κυβέρνηση, ικανή να διαμορφώσει περιβάλλον νέας κοινής προσπάθειας για τη χώρα και τους πολίτες.